یک شاخه بنفشه برای عدید - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۴۶

2011-10-30T06:46:20Z

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T16:12:38Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Robofa: ربات: افزودن رده:"کتاب جمعه"

2011-07-30T10:20:23Z

ربات: افزودن رده:"کتاب جمعه"

Parastoo: استفاده از الگوهای چپ‌چین و لایک.

2011-05-16T05:55:28Z

استفاده از الگوهای چپ‌چین و لایک.

امیر در ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۱۷

2011-05-08T17:17:54Z

Parastoo در ‏۶ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۵۴

2011-05-06T17:54:03Z

Parastoo: افزودن رده‌ی قصه.

2011-04-05T09:30:15Z

افزودن رده‌ی قصه.

Parastoo: اضافه کردنِ رده‌ها.

2011-02-10T15:20:57Z

اضافه کردنِ رده‌ها.

Parastoo: «یک شاخه بنفشه برای عدید» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-02-09T20:22:08Z

«یک شاخه بنفشه برای عدید» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری شد.

2011-02-09T20:21:38Z

بازنگری شد.

@@ سطر ۱۴۵: / سطر ۱۴۵: @@
 '''خرمشهر؛ بهمن ۵۲'''
 {{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب جمعه ۲]]
 [[رده:قصه]]
 [[رده:نسیم خاکسار]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
-[[رده:"کتاب جمعه"]]
-[[رده:کتاب جمعه]]
+{{لایک}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۶:۱۲
سطر ۱۵۲:		سطر ۱۵۲:
	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]		[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
	[[رده:"کتاب جمعه"]]		[[رده:"کتاب جمعه"]]
		+	[[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۱۴۵: / سطر ۱۴۵: @@
 '''خرمشهر؛ بهمن ۵۲'''
 {{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب جمعه ۲]]
@@ سطر ۱۵۰: / سطر ۱۵۱: @@
 [[رده:نسیم خاکسار]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:"کتاب جمعه"]]

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 '''نسیم خاکسار'''
 من و عدید را با هم می‌بردند. باران نم‌نم می‌بارید. نزدیک قرارگاه، خاک به‌رنگ قهوه‌ئی باز درآمده بود. عدید جلوتر از من بود. گاه گاهی بر می‌گشت و با قطرهٔ بارانی که روی پیشانیش بود تو صورتم نگاه می‌کرد و لبخند می‌زد. کودکانه و غمگین. دست‌های دوتائی‌مان تو دستبند بود. محافظ من جوان بود. پابه‌پا می‌آمد. گاهی که منظره‌ئی توجهم را جلب می‌کرد آرامتر قدم بر می‌داشت. توی خیابان جز اسب بارکشی که گاری کیسه‌های سیمان و گچ را می‌کشید و بچه‌هائی که از مدرسه می‌آمدند، در میدانِ نگاهم چیز دیگری جا نمی‌گرفت. توی ماشین جایمان بسیار تنگ بود. غیر از من و عدید،‌ عدهٔ دیگری هم بودند که به‌دادسرا می‌بردندشان. هروئین یا تریاک فروخته بودند، یا جرمشان دزدی بود. آخر از همه من و عدید را پیاده کردند. حالا که پیاده می‌رفتیم بیشتر دوست داشتیم به‌آسمان نگاه کنیم. عدید از این که نمی‌توانست دست‌هایش را تکان بدهد دلخور بود. وقتی از جاده در‌آمدیم، عدید ناراحتیش را روی خاک تازه باران خوردهٔ نزدیک قرارگاه خالی کرد. محکم پا به‌زمین می‌زد، یا ته کفشش را روی خاک‌ها فشار می‌داد بعد گِل‌های چسبیده به‌کفشش را با لگد به‌اطراف پرتاب می‌کرد. محافظ پیرش عصبانی شد: «آروم بگیر آقاجان، مگه کِرم داری؟»
@@ سطر ۱۴۰: / سطر ۱۴۱: @@
 دستم را جلو بردم. محافظم دستش را به‌دست من قفل کرد. از قرارگاه زدیم بیرون. هوا گرفته بود. هنوز روی اسفالت جلو قرارگاه جای گِل‌های کفش عدید بود. روی جادهٔ روبه‌رو اسبی با گاری سنگینش می‌گذشت. رانندهٔ آن توی گاری ایستاده بود و دهنهٔ اسب را گرفته بود. کلاه نقابیش چهره‌اش را از دور تیره و نامشخص نشان می‌داد. مثل تابلوهای '''وان گوگ''' شده بود. گاری را از دور پائیدم تا آهسته آهسته در هوای خاکستری محو شد. بعد با محافظم که دستش به‌دستم قفل بود رو خاک قهوه‌ئی که حالا خیس و لیز شده بود قدم گذاشتیم. جا پاهای عدید پر از آب بود. نمی‌شد توی آن‌ها پا گذاشت. هرچه زور می‌زدم خاک به‌کفش‌هایم نمی‌چسبید. کفش‌هایم کتانی بود و نازک. اگر پایم را جای پای عدید می‌گذاشتم آب توشان می‌رفت. با اشتیاق فضای اطرافم را نگاه می‌کردم. می‌دانستم آنچه بعد از آن می‌آید سر کردنِ در اتاقی دربسته و ملال‌انگیز است. می‌خواستم مناظری را که آخرین بار می‌بینم به‌یاد داشته باشم: چهرهٔ رانندهٔ گاری، جا پاهای عدید، هوای گرفته‌ئی که بوی خیس باران را داشت... دلم می خواست صداها را به‌خاطر بسپارم: فحش‌های محافظ پیر. صدای باران، صدای چرخ‌های گاری... وقتی روی جاده رسیدیم برگشتم که گِلِ کفش‌هایم را بتکانم. چهرهٔ محافظم هنوز سفید و رنگ پریده بود. بی‌اختیار نگاهی به‌محوطهٔ ورودی قرارگاه انداختم: زنی با عبای سیاه که در گوشه‌ئی دور زیر باران ایستاده بود داشت مرا نگاه می‌کرد. سریع و تند چرخیدم اما دستبند نگذاشت. ایستادم و آن دستم را که آزاد بود برای مادرم تکان دادم.
-::::'''خرمشهر؛ بهمن ۵۲'''
 [[رده:کتاب جمعه ۲]]
@@ سطر ۱۴۶: / سطر ۱۵۰: @@
 [[رده:نسیم خاکسار]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]

@@ سطر ۱۴۲: / سطر ۱۴۲: @@
 ::::'''خرمشهر؛ بهمن ۵۲'''
 [[رده:نسیم خاکسار]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]

@@ سطر ۴۳: / سطر ۴۳: @@
 محافظ من گفت: «رفیقت خیلی عشقیه، نه؟»
-از حرفش بدم آمد. برای اولن بار برگشتم تو صورتش نگاه کردم. احمق و ابله به‌نظر می‌آمد. بدم می‌آمد سر به‌سرش بگذارم. نوک دماغش تیز بود و چهره‌ئی رنگ پریده داشت. عدید هنوز داشت با محافظش سر کلمهٔ قطّاع الطّریق جنجال می‌کرد و تو هوا گِل می‌پراند.
+از حرفش بدم آمد. برای اولین بار برگشتم تو صورتش نگاه کردم. احمق و ابله به‌نظر می‌آمد. بدم می‌آمد سر به‌سرش بگذارم. نوک دماغش تیز بود و چهره‌ئی رنگ پریده داشت. عدید هنوز داشت با محافظش سر کلمهٔ قطّاع الطّریق جنجال می‌کرد و تو هوا گِل می‌پراند.
 رنگ زردِ گوگردیِ رو آجرهای قرارگاه زردتر به‌چشم می‌زد. چندتائی سرباز آن دوروبر پاس می‌دادند و گاهگاهی گروهبانی که سر نگهبانِ پست بود از راهرو می‌آمد بیرون نگاهی به‌آن‌ها می‌کرد و آرام برمی‌گشت. وقتی به‌اسفالت رسیدیم، محافظ عدید گفت:

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۳۰
سطر ۱۴۵:		سطر ۱۴۵:
	[[رده:کتاب جمعه ۲]]		[[رده:کتاب جمعه ۲]]
	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]		[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
		+	[[رده:قصه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۲۲
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 [[Image:2-007.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲ صفحه ۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۲ صفحه ۷]]
 [[Image:2-008.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲ صفحه ۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۲ صفحه ۸]]
 '''نسیم خاکسار'''
-من و عدید را با هم می‌بردند. باران نم‌نم می‌بارید. نزدیک قرارگاه، خاک به‌رنگ قهوه‌ئی‌باز درآمده بود. عدید جلوتر از من بود. گاه گاهی بر می‌گشت و با قطرهٔ بارانی که روی پیشانیش بود تو صورتم نگاه می‌کرد و لبخند می‌زد. کودکانه و غمگین. دست‌های دوتائی‌مان تو دستبند بود. محافظ من جوان بود. پابه‌پا می‌آمد. گاهی که منظره‌ئی توجهم را جلب می‌کرد آرامتر قدم بر می‌داشت. توی خیابان جز اسب بارکشی که گاری کیسه‌های سیمان و گچ را می‌کشید و بچه‌هائی که از مدرسه می‌آمدند، در میدانِ نگاهم چیز دیگری جا نمی‌گرفت. توی ماشین جایمان بسیار تنگ بود. غیر از من و عدید،‌ عدهٔ دیگری هم بودند که به‌دادسرا می‌بردندشان. هروئین یا تریاک فروخته بودند، یا جرمشان دزدی بود. آخر از همه من و عدید را پیاده کردند. حالا که پیاده می‌رفتیم بیشتر دوست داشتیم به‌آسمان نگاه کنیم. عدید از این که نمی‌توانست دست‌هایش را تکان بدهد دلخور بود. وقتی از جاده در‌آمدیم، عدید ناراحتیش را روی خاک تازه باران خوردهٔ نزدیک قرارگاه خالی کرد. محکم پا به‌زمین می‌زد، یا ته کفشش را روی خاک‌ها فشار می‌داد بعد گِل‌های چسبیده به‌کفشش را با لگد به‌اطراف پرتاب می‌کرد. محافظ پیرش عصبانی شد: «آروم بگیر آقاجان، مگه کِرم داری؟»
+من و عدید را با هم می‌بردند. باران نم‌نم می‌بارید. نزدیک قرارگاه، خاک به‌رنگ قهوه‌ئی باز درآمده بود. عدید جلوتر از من بود. گاه گاهی بر می‌گشت و با قطرهٔ بارانی که روی پیشانیش بود تو صورتم نگاه می‌کرد و لبخند می‌زد. کودکانه و غمگین. دست‌های دوتائی‌مان تو دستبند بود. محافظ من جوان بود. پابه‌پا می‌آمد. گاهی که منظره‌ئی توجهم را جلب می‌کرد آرامتر قدم بر می‌داشت. توی خیابان جز اسب بارکشی که گاری کیسه‌های سیمان و گچ را می‌کشید و بچه‌هائی که از مدرسه می‌آمدند، در میدانِ نگاهم چیز دیگری جا نمی‌گرفت. توی ماشین جایمان بسیار تنگ بود. غیر از من و عدید،‌ عدهٔ دیگری هم بودند که به‌دادسرا می‌بردندشان. هروئین یا تریاک فروخته بودند، یا جرمشان دزدی بود. آخر از همه من و عدید را پیاده کردند. حالا که پیاده می‌رفتیم بیشتر دوست داشتیم به‌آسمان نگاه کنیم. عدید از این که نمی‌توانست دست‌هایش را تکان بدهد دلخور بود. وقتی از جاده در‌آمدیم، عدید ناراحتیش را روی خاک تازه باران خوردهٔ نزدیک قرارگاه خالی کرد. محکم پا به‌زمین می‌زد، یا ته کفشش را روی خاک‌ها فشار می‌داد بعد گِل‌های چسبیده به‌کفشش را با لگد به‌اطراف پرتاب می‌کرد. محافظ پیرش عصبانی شد: «آروم بگیر آقاجان، مگه کِرم داری؟»
 عدید خندید، برگشت و به‌جای خالی کفشش که رو خاک مانده بود اشاره کرد.
@@ سطر ۴۵: / سطر ۴۴: @@
 محافظ من گفت: «رفیقت خیلی عشقیه، نه؟»
-از حرفش بدم آمد. برای اولن بار برگشتم تو صورتش نگاه کردم. احمق وابله به‌نظر می‌آمد. بدم می‌آمد سر به‌سرش بگذارم. نوک دماغش تیز بود و چهره‌ئی رنگ پریده داشت. عدید هنوز داشت با محافظش سر کلمهٔ قطّاع الطّریق جنجال می‌کرد و تو هوا گِل می‌پراند.
+از حرفش بدم آمد. برای اولن بار برگشتم تو صورتش نگاه کردم. احمق و ابله به‌نظر می‌آمد. بدم می‌آمد سر به‌سرش بگذارم. نوک دماغش تیز بود و چهره‌ئی رنگ پریده داشت. عدید هنوز داشت با محافظش سر کلمهٔ قطّاع الطّریق جنجال می‌کرد و تو هوا گِل می‌پراند.
 رنگ زردِ گوگردیِ رو آجرهای قرارگاه زردتر به‌چشم می‌زد. چندتائی سرباز آن دوروبر پاس می‌دادند و گاهگاهی گروهبانی که سر نگهبانِ پست بود از راهرو می‌آمد بیرون نگاهی به‌آن‌ها می‌کرد و آرام برمی‌گشت. وقتی به‌اسفالت رسیدیم، محافظ عدید گفت:
@@ سطر ۶۹: / سطر ۶۸: @@
 عدید می‌فهمید که اگر مادرم را وسط سربازها ببینم رسوائی بالا می‌آورم. غصه‌ام می‌شد و دلم نمی‌آمد حالت غمناک و اندام کوچک را زیر آن عبای سیاهرنگ و کهنه، غیر از خودم کس دیگری نظاره کند. هنوز چشمان ملتمسش، روز اولی که پشت میله‌ها ملاقاتیم آمده بود، تو ذهنم بود.
-به عدید گفتم: «تو فکر می‌کنی اومده؟»
+به‌عدید گفتم: «تو فکر می‌کنی اومده؟»
 و می‌ترسیدم تو راهرو نگاه کنم.
@@ سطر ۷۹: / سطر ۷۸: @@
 گفت: «نمیاد یاسین! وقتی بش گفتی نیاد نمیاد دیگه.»
-محافظ من برگ معرفیم را دست گروهبان قرارگاه داد. مال عدید را هم داد. تو راهرو که رفتیم دست‌هامان را باز کردند اما دستبند به دست‌هایمان آویزان ماند. محافظ من کنار در ایستاد، و من و عدید روی نیمکت دراز خاکستری رنگی پهلو به‌پهلو نشستیم. اطاقک کنار راهرو، کوچک و دراز بود و در ته آن دریچهٔ چارگوشی بود که پشتی آسمان با رنگ بنفش و تیره پیدا بود. دلم می‌خواست اول مرا ببرند. محافظ من، سرش را که بر می‌گرداند، یکهو تند برمی‌گشت و می‌پائیدم. انگار می‌ترسید از دریچه فلنگ را ببندم. اما محافظ عدید آرام بود. ولمان کرده بود و رفته بود مستراح. هر وقت لجش می‌گرفت مثل ریگ فحش می‌داد. من و عدید از فحش‌هایش عصبانی نمی‌شدیم.
+محافظ من برگ معرفیم را دست گروهبان قرارگاه داد. مال عدید را هم داد. تو راهرو که رفتیم دست‌هامان را باز کردند اما دستبند به‌دست‌هایمان آویزان ماند. محافظ من کنار در ایستاد، و من و عدید روی نیمکت دراز خاکستری رنگی پهلو به‌پهلو نشستیم. اطاقک کنار راهرو، کوچک و دراز بود و در ته آن دریچهٔ چارگوشی بود که پشتی آسمان با رنگ بنفش و تیره پیدا بود. دلم می‌خواست اول مرا ببرند. محافظ من، سرش را که بر می‌گرداند، یکهو تند برمی‌گشت و می‌پائیدم. انگار می‌ترسید از دریچه فلنگ را ببندم. اما محافظ عدید آرام بود. ولمان کرده بود و رفته بود مستراح. هر وقت لجش می‌گرفت مثل ریگ فحش می‌داد. من و عدید از فحش‌هایش عصبانی نمی‌شدیم.
 وقتی برگشت عدید به‌اش گفت:
@@ سطر ۹۵: / سطر ۹۴: @@
 عدید گفت «لَه لَه...» و لام را کشاند.
-گفت: «دیدن همه تون مادر قحبه‌این؟»
+گفت: «دیدین همه تون مادر قحبه‌این؟»
 بدش می‌آمد کسی به‌اش بگوید لکنته. از این کلمه سخت دلخور می‌شد. به‌عدید گفت: «آخه دُرُس نیس. با اون لنگ‌های درازش جونمو به‌لبم آورد، دست آخرم بم گفت لکنته!»
@@ سطر ۱۰۷: / سطر ۱۰۶: @@
 پیرمرد گفت: «خیلی ازش بدم میاد. اگه جای رئیس دادگاه بودم بش حبس ابد می‌دادم. همون مادر قحبه بود که اینارم بدبخت کرد.»
-من داشتم از دریچه بیرون را نگاه می‌کردم. زمینهٔ بنفش و تیره رنگ آسمانِ پشت دریچه حالا دیگر خاکستری غلیظ شده بود. بی‌اختیار یاد مادرم افتادم. توی بازپرسی شنیده بودم آمده بود پشت در ایستاده بود. شنیدم هلش هم داده بودند. هم فایده داشت: من که نبودم ببینم چه جوری هلش می‌دهند. حتماً شانه‌های کوچکش را گرفته بودند هلش داده بودند. همان روز وقتی از اتاق بیرون می‌آمدم تو چشم سربازها یک رگِ بی‌شرفی دیده بودم. وقتی می‌آمدم بروم سوار ماشین بشوم آن را دیده بودم، امّا نمی‌دانستم این رگ بی‌شرفیِ تویِ چشم سربازها مال چیست. توی ماشین که نشسته بودم محافظم به‌ام گفت، امّا دیگر دیر شده بود. دیگر خیلی دیر شده بود و من فقط توانستم اندام کوچک و جمع شده‌اش را از پشت شیشه ببینم که کنار در قرارگاه ایستاده بود. آن وقت تنها فحش را که روی زبانم آمد به‌آنها دادم. گفتم: «بی‌ناموسا!» ـ و محافظم تعجب کرد که چرا این قدر عصبانی شده‌ام.
+من داشتم از دریچه بیرون را نگاه می‌کردم. زمینهٔ بنفش و تیره رنگ آسمانِ پشت دریچه حالا دیگر خاکستری غلیظ شده بود. بی‌اختیار یاد مادرم افتادم. توی بازپرسی شنیده بودم آمده بود پشت در ایستاده بود. شنیدم هلش هم داده بودند. هم فایده داشت: من که نبودم ببینم چه جوری هلش می‌دهند. حتماً شانه‌های کوچکش را گرفته بودند هلش داده بودند. همان روز وقتی از اتاق بیرون می‌آمدم تو چشم سربازها یک رگ بی‌شرفیِ دیده بودم. وقتی می‌آمدم بروم سوار ماشین بشوم آن را دیده بودم، امّا نمی‌دانستم این رگ بی‌شرفیِ تویِ چشم سربازها مال چیست. توی ماشین که نشسته بودم محافظم به‌ام گفت، امّا دیگر دیر شده بود. دیگر خیلی دیر شده بود و من فقط توانستم اندام کوچک و جمع شده‌اش را از پشت شیشه ببینم که کنار در قرارگاه ایستاده بود. آن وقت تنها فحش را که روی زبانم آمد به‌آنها دادم. گفتم: «بی‌ناموسا!» ـ و محافظم تعجب کرد که چرا این قدر عصبانی شده‌ام.
 عدید گفت: «یاسین! گفتم نمیاد، چقد تو فکرش هستی؟»
@@ سطر ۱۱۷: / سطر ۱۱۶: @@
 گفتم: «خداحافظ»
-گفت «یاسین!» نمیدانم چه می‌خواست بگوید که پیرمرد تو حرفش دوید: «دیگه بذار بره» ـ و دستم را کشید.
+گفت «یاسین!» نمی‌دانم چه می‌خواست بگوید که پیرمرد تو حرفش دوید: «دیگه بذار بره» ـ و دستم را کشید.
 عدید با عصبانیت گفت: «لکنته!»
@@ سطر ۱۴۱: / سطر ۱۴۰: @@
 گفت: «نه، مگه دست خودمونه! تلفن کردن. یکی یکی باید بریم زندون.»
-دستم را جلو بردم. محافظم دستش را به‌دست من قفل کرد. از قرارگاه زدیم بیرون. هوا گرفته بود. هنوز روی اسفالت جلو قرارگاه جای گِل‌های کفش عدید بود. روی جادهٔ روبه‌رو اسبی با گاری سنگینش می‌گذشت. رانندهٔ آن توی گاری ایستاده بود و دهنهٔ اسب را گرفته بود. کلاه نقابیش چهره‌اش را از دور تیره و نامشخص نشان می‌داد. مثل تابلوهای ‘’’وان گوگ’’’ شده بود. گاری را از دور پائیدم تا آهسته آهسته در هوای خاکستری محو شد. بعد با محافظم که دستش به‌دستم قفل بود رو خاک قهوه‌ئی که حالا خیس و لیز شده بود قدم گذاشتیم. جا پاهای عدید پر از آب بود. نمی‌شد توی آن‌ها پا گذاشت. هرچه زور می‌زدم خاک به‌کفش‌هایم نمی‌چسبید. کفش‌هایم کتابی بود و نازک. اگر پایم را جای پای عدید می‌گذاشتم آب توشان می‌رفت. با اشتیاق فضای اطرافم را نگاه می‌کردم. می‌دانستم آنچه بعد از آن می‌آید سر کردنِ در اتاقی دربسته و ملال‌انگیز است. می‌خواستم مناظری را که آخرین بار می‌بینم به‌یاد داشته باشم: چهرهٔ رانندهٔ گاری، جا پاهای عدید، هوای گرفته‌ئی که بوی خیس باران را داشت... دلم می خواست صداها را به‌خاطر بسپارم: فحش‌های محافظ پیر. صدای باران، صدای چرخ‌های گاری... وقتی روی جاده رسیدیم برگشتم که گِلِ کفش‌هایم را بتکانم. چهرهٔ محافظم هنوز سفید و رنگ پریده بود. بی‌اختیار نگاهی به‌محوطهٔ ورودی قرارگاه انداختم: زنی باعبای سیاه که در گوشه‌ئی دور زیر باران ایستاده بود داشت مرا نگاه می‌کرد. سریع و تند چرخیدم اما دستبند نگذاشت. ایستادم و آن دستم را که آزاد بود برای مادرم تکان دادم.
+دستم را جلو بردم. محافظم دستش را به‌دست من قفل کرد. از قرارگاه زدیم بیرون. هوا گرفته بود. هنوز روی اسفالت جلو قرارگاه جای گِل‌های کفش عدید بود. روی جادهٔ روبه‌رو اسبی با گاری سنگینش می‌گذشت. رانندهٔ آن توی گاری ایستاده بود و دهنهٔ اسب را گرفته بود. کلاه نقابیش چهره‌اش را از دور تیره و نامشخص نشان می‌داد. مثل تابلوهای '''وان گوگ''' شده بود. گاری را از دور پائیدم تا آهسته آهسته در هوای خاکستری محو شد. بعد با محافظم که دستش به‌دستم قفل بود رو خاک قهوه‌ئی که حالا خیس و لیز شده بود قدم گذاشتیم. جا پاهای عدید پر از آب بود. نمی‌شد توی آن‌ها پا گذاشت. هرچه زور می‌زدم خاک به‌کفش‌هایم نمی‌چسبید. کفش‌هایم کتانی بود و نازک. اگر پایم را جای پای عدید می‌گذاشتم آب توشان می‌رفت. با اشتیاق فضای اطرافم را نگاه می‌کردم. می‌دانستم آنچه بعد از آن می‌آید سر کردنِ در اتاقی دربسته و ملال‌انگیز است. می‌خواستم مناظری را که آخرین بار می‌بینم به‌یاد داشته باشم: چهرهٔ رانندهٔ گاری، جا پاهای عدید، هوای گرفته‌ئی که بوی خیس باران را داشت... دلم می خواست صداها را به‌خاطر بسپارم: فحش‌های محافظ پیر. صدای باران، صدای چرخ‌های گاری... وقتی روی جاده رسیدیم برگشتم که گِلِ کفش‌هایم را بتکانم. چهرهٔ محافظم هنوز سفید و رنگ پریده بود. بی‌اختیار نگاهی به‌محوطهٔ ورودی قرارگاه انداختم: زنی با عبای سیاه که در گوشه‌ئی دور زیر باران ایستاده بود داشت مرا نگاه می‌کرد. سریع و تند چرخیدم اما دستبند نگذاشت. ایستادم و آن دستم را که آزاد بود برای مادرم تکان دادم.
 ::::'''خرمشهر؛ بهمن ۵۲'''
 [[رده:نسیم خاکسار]]