کودک قهرمان - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: انتخاب برای بازنگری.

2013-06-29T16:28:02Z

انتخاب برای بازنگری.

Mohaddese: پایان تایپ.

2013-06-17T20:35:38Z

پایان تایپ.

Mohaddese: تایپ تا پایان صفحهٔ ۵۷.

2013-06-17T04:34:29Z

تایپ تا پایان صفحهٔ ۵۷.

Mohaddese: صفحهٔ ۵۲.

2013-06-14T21:06:52Z

صفحهٔ ۵۲.

Mohaddese: تایپ تا پایان صفحهٔ ۵۱.

2013-06-11T05:37:06Z

تایپ تا پایان صفحهٔ ۵۱.

Mohaddese: تایپ تا پایان صفحه‌ی ۴۹.

2013-04-01T14:20:08Z

تایپ تا پایان صفحه‌ی ۴۹.

Mohaddese: تایپ تا پایان ص ۴۶.

2013-01-16T11:20:23Z

تایپ تا پایان ص ۴۶.

Mohaddese: تایپ تا پایان ص ۴۴.

2013-01-15T10:13:25Z

تایپ تا پایان ص ۴۴.

Mohaddese: تایپ تا پایان ص ۴۲.

2013-01-14T12:51:30Z

تایپ تا پایان ص ۴۲.

Mohaddese: ص ۳۸.

2013-01-13T21:27:59Z

ص ۳۸.

@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۳: @@
 [[Image:KHN006P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۶ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۶ صفحه ۵۹]]
 [[Image:KHN006P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۶ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۶ صفحه ۶۰]]
 {{بازنگری}}
 '''فیودور داستایفسکی'''

@@ سطر ۵۳: / سطر ۵۳: @@
 [[Image:KHN006P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۶ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۶ صفحه ۵۹]]
 [[Image:KHN006P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۶ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۶ صفحه ۶۰]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 '''فیودور داستایفسکی'''
@@ سطر ۴۸۰: / سطر ۴۸۰: @@
 «- مادام '''م.! ناتالی! ناتالی!'''{{نشان|۱۶}}»
-صدای دو نفر زن بود؛ یکی را خوب می‌شناختم: صدای دوست موبور من بود، ولی آن دیگری را نمی‌شناختم. مادام '''م.''' به صدای آن‌ها جواب داد، ولی فوراً از نیمکت برخاست، به طرف من آمد و روی من خم شد. من می‌توانستم نگاه مستقیم او را بر صورت خود حس کنم. پلک‌هایم می‌لرزید،‌و با وجود این اختیار خود را از دست ندادم و چشمانم را نگشودم، سعی می‌کردم هرچه ممکن است نفسم را آرام‌تر و یکنواخت‌تر بکنم، ولی تپش متلاطم قلبم داشت خفه‌ام می‌کرد، گرمی نفس او را روی گونه‌ام حس می‌کردم؛ خیلی نزدیک
+صدای دو نفر زن بود؛ یکی را خوب می‌شناختم: صدای دوست موبور من بود، ولی آن دیگری را نمی‌شناختم. مادام '''م.''' به صدای آن‌ها جواب داد، ولی فوراً از نیمکت برخاست، به طرف من آمد و روی من خم شد. من می‌توانستم نگاه مستقیم او را بر صورت خود حس کنم. پلک‌هایم می‌لرزید،‌و با وجود این اختیار خود را از دست ندادم و چشمانم را نگشودم، سعی می‌کردم هرچه ممکن است نفسم را آرام‌تر و یکنواخت‌تر بکنم، ولی تپش متلاطم قلبم داشت خفه‌ام می‌کرد، گرمی نفس او را روی گونه‌ام حس می‌کردم؛ خیلی نزدیک روی صورت من خم شده بود و گوئی می‌خواست اطمینان پیدا کند که من خوابیده‌ام یا نه. بعد به دست من که روس سینه‌ام گذاشته بودم بوسه‌ئی زد و من حرارت قطره اشک را روی آن حس کردم. او دو بار دست مرا بوسید.

@@ سطر ۴۴۸: / سطر ۴۴۸: @@
 فقط چند نفر از مهمان‌ها در خانه ماندند. شوهرش چیزی به او گفت و او جواب داد که تا شب حالش خوب خواهد شد و لازم نیست که از بابت وی نگران باشد. هم‌چنین گفت که احتیاجی به خوابیدن ندارد و می‌خواهد به تنهائی... با من در باغ بگردد. و با گفتن این حرف نگاهی به طرف من انداخت. چه شانسی از این بالاتر!
-من از خوشحالی سرخ شدم!
+من از خوشحالی سرخ شدم! یک دقیقه نگذشته بود که ما در راه بودیم: او به پیروی از غریزه‌اش همان کوره‌راه‌ها، گردشگاه‌ها و راه‌هائی را که صبح آن روز هنگام بازگشت از جنگل طی کرده بود، در پیش گرفت. نگاهش به طرزی ثابت به جلو خود خیره شده بود، چشم‌هایش به زمین دوخته شده بود و دنبال چیزی می‌گشت؛ پرسش‌های مرا نشنیده می‌گرفت و شاید هم فراموش کرده بود که من همراه او هستم.
@@ سطر ۴۷۹: / سطر ۵۱۱: @@
 # {{پاورقی|۱۳}} De l'Orge
 # {{پاورقی|۱۴}} Togunberg

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئن ۲۰۱۳، ساعت ۲۱:۰۶
سطر ۴۴۲:		سطر ۴۴۲:
	یک نفر خاطرنشان ساخت که او رنگ‌پریده و آشفته به نظر می‌رسد و دیگران هم متوجه این موضوع شدند. برحسب معمول رگباری از سئوالات و علامات تعجب به طرف او باریدن گرفت، و او مجبور شد که تمام آن‌ها را با خنده برگزار کند، بخندد و خود را بی‌خیال نشان دهد.		یک نفر خاطرنشان ساخت که او رنگ‌پریده و آشفته به نظر می‌رسد و دیگران هم متوجه این موضوع شدند. برحسب معمول رگباری از سئوالات و علامات تعجب به طرف او باریدن گرفت، و او مجبور شد که تمام آن‌ها را با خنده برگزار کند، بخندد و خود را بی‌خیال نشان دهد.

−	گاهگاهی نگاهی به شوهرش - که در آن سر ایوان با دو نفر از خانم‌ها صحبت می‌کرد - می‌انداخت و بعد همان ترس و اضطرابی که در اولین شب ورود شوهرش بدو دست داده بود او را فرا می‌گرفت. من دور از دیگران ایستاده بودم و پاکت را در جیبم می‌فشردم و خدا خدا می‌کردم که مادام '''م.''' به من توجه پیدا کند. می‌خواستم به او دلداری دهم، ترسش را حتی با یک نگاه هم شده فرو نشانم، یا به عجله و به طوریکه هیچکس نفهمد چیزی در گوش او بگویم. اما وقتی که بر حسب اتفاق نگاه او به من افتاد، دستپاچه شدم و چشمانم را به زمین دوختم. من دلتنگی و پریشانی او را می‌دیدم و مطمئن بودم که در حدسی که برای علت آن پریشانی زده‌ام دچار اشتباه نشده‌ام. من تا به امروز از راز او آگاهی نیافته‌ام و چیزی جز آن‌چه خود شاهدش بودم و الآن در اینجا نقل می‌کنم، نمی‌دانم، شاید این راز مطلبی نبوده که بتوان آن را تنها با یک نگاه حدس زد. شاید آن بوسه، تنها یک بوسه خداحافظی بوده، شاید هم پاداش ساده و پرگذشتی بوده برای تمام آنچه که در راه نام نیک و آرامش خیال او قربانی شده بود. شاید هم آقای '''ن.''' که به جای دوری می‌رفت، داشت او را برای همیشه ترک می‌گفت. اما نامه‌ای که من در دست می‌فشردم -	+	گاهگاهی نگاهی به شوهرش - که در آن سر ایوان با دو نفر از خانم‌ها صحبت می‌کرد - می‌انداخت و بعد همان ترس و اضطرابی که در اولین شب ورود شوهرش بدو دست داده بود او را فرا می‌گرفت. من دور از دیگران ایستاده بودم و پاکت را در جیبم می‌فشردم و خدا خدا می‌کردم که مادام '''م.''' به من توجه پیدا کند. می‌خواستم به او دلداری دهم، ترسش را حتی با یک نگاه هم شده فرو نشانم، یا به عجله و به طوریکه هیچکس نفهمد چیزی در گوش او بگویم. اما وقتی که بر حسب اتفاق نگاه او به من افتاد، دستپاچه شدم و چشمانم را به زمین دوختم. من دلتنگی و پریشانی او را می‌دیدم و مطمئن بودم که در حدسی که برای علت آن پریشانی زده‌ام دچار اشتباه نشده‌ام. من تا به امروز از راز او آگاهی نیافته‌ام و چیزی جز آن‌چه خود شاهدش بودم و الآن در اینجا نقل می‌کنم، نمی‌دانم، شاید این راز مطلبی نبوده که بتوان آن را تنها با یک نگاه حدس زد. شاید آن بوسه، تنها یک بوسه خداحافظی بوده، شاید هم پاداش ساده و پرگذشتی بوده برای تمام آنچه که در راه نام نیک و آرامش خیال او قربانی شده بود. شاید هم آقای '''ن.''' که به جای دوری می‌رفت، داشت او را برای همیشه ترک می‌گفت. اما نامه‌ای که من در دست می‌فشردم - چه کسی می‌داند که در آن چه چیز گفته شده بود؟ - چگونه درباره او می‌شود قضاوت کرد و قضات چه کسانی باید باشند؟ - معهذا جای هیچ شبهه نبود که آشکار شدن ناگهانی این راز ضربت وحشتناک و خرد‌کننده‌ای به زندگانی او وارد می‌ساخت. حافظهٔ من هنوز قیافه او را در یاد دارد: انسان نمی‌تواند بیش از آن در عذاب باشد. آدم حس کند، بداند و مطمئن باشد که در عرض یک ربع ساعت یا در یک دقیقه همه چیز ممکن است از پرده برون افتد، و بعد مثل محکوم به مرگی که در انتظار ساعت اعدام است انتظار بکشد؛ ممکن است کسی پاکت را پیدا کند و بردارد، با اینکه هیچ نامی در روی آن نوشته نشده، ولی ممکن است آنرا باز کنند و آن وقت... و آن وقت چه؟ آیا وسیلهٔ اعدامی وحشتناک‌تر از آن‌چه که در انتظار او بود وجود داشت؟ او داشت در میان افرادی که بعداً روباره او به قضاوت می‌پرداختند به این‌ور و آن‌ور می‌رفت. قیافه‌های متبسم و متملق آن‌ها در یک لحظه تبدیل به چهره‌های عبوس و بی‌رحم خواهد. شد او می‌توانست از ورای این چهره‌ها استهزا و بدذاتی و اهانت را بخاند؛ و بعد شب، ابدی و بی‌سحر، دنیای زندگی او را فراخواهد گرفت. اما نه، من در آن موقع نمی‌توانستم تمام این موضوع‌ها را به صورتی که الآن فکر می‌کنم، درک کنم. تمام آن‌چه من در آن موقع حس می‌کردم عبارت بود از سوءظن‌ها و توهمات خودم، به اضافهٔ دردی که در قلبم به علت خطری که او را تهدید می‌کرد - و حتی درست نمی‌توانم بفهمم که از چه نوع است - حس می‌کردم. ولی از آن راز هرچه بود کفاره مقدار زیادی از آن - البته اگر آن راز چیزی محتاج کفاره باشد - به وسیله آن لحظات محنت‌باری که خود شاهدش بودم و هرگز فراموشش نخواهم کرد، داده شد.
		+
		+	در این موقع، صدای نشاط‌بخشی شنیده شد که همه را به حرکت دعوت می‌کرد و متعاقب آن، به این سو و آن سو دویدن و جنجال و هیاهو شروع شد؛ همه‌باهم به صحبت پرداختند و خنده‌های مسرت‌آمیزی سردادند. در عرض یکی دو دقیقه ایوان کاملاً خلوت شد. مادام '''م.''' خود را از رفتن معذور داشت و سرانجام مجبور شد تصدیق کند که حالش خوب نیست. ولی شکر خدا، همه داشتند برای رفتن عجله می‌کردند و دیگر وقتی برای کلافه کردن او با دلسوزی‌ها و سوألات و اندرزهای خویش نداشتند.
		+
		+	فقط چند نفر از مهمان‌ها در خانه ماندند. شوهرش چیزی به او گفت و او جواب داد که تا شب حالش خوب خواهد شد و لازم نیست که از بابت وی نگران باشد. هم‌چنین گفت که احتیاجی به خوابیدن ندارد و می‌خواهد به تنهائی... با من در باغ بگردد. و با گفتن این حرف نگاهی به طرف من انداخت. چه شانسی از این بالاتر!
		+
		+	من از خوشحالی سرخ شدم!

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئن ۲۰۱۳، ساعت ۰۵:۳۷
سطر ۴۳۲:		سطر ۴۳۲:
	پس این لحظه وداعشان بود که من نزد آن‌ها سر درآورده بودم! به نظرم می‌رسید که هر دو این اندازه عجله داشته باشند. بالاخره مرد سوار، کاغذ مهروموم شده‌ای از جیب خود بیرون آورد و به مادام '''م.''' داد، بعد با یک دست او را در آغوش کشید و مدتی طولانی با حرارت بوسید و لحظه‌ای بعد شلاقی به اسب زد و چون تیری از مقابل من گذشت. مادام '''م.''' مدت چند ثانیه از پشت سر به او نگریست، و سپس با قیافهٔ مغموم و متفکری به طرف خانه برگشت. لیکن هنوز چندان راهی را از قسمت بی‌درخت جنگل نپیموده بود که ناگهان به نظر رسید افکارش بار دیگر به او هجوم آورده‌اند. و بعد، درحالی‌که بوته‌ها را از هم جدا می‌کرد وارد بیشه شد.		پس این لحظه وداعشان بود که من نزد آن‌ها سر درآورده بودم! به نظرم می‌رسید که هر دو این اندازه عجله داشته باشند. بالاخره مرد سوار، کاغذ مهروموم شده‌ای از جیب خود بیرون آورد و به مادام '''م.''' داد، بعد با یک دست او را در آغوش کشید و مدتی طولانی با حرارت بوسید و لحظه‌ای بعد شلاقی به اسب زد و چون تیری از مقابل من گذشت. مادام '''م.''' مدت چند ثانیه از پشت سر به او نگریست، و سپس با قیافهٔ مغموم و متفکری به طرف خانه برگشت. لیکن هنوز چندان راهی را از قسمت بی‌درخت جنگل نپیموده بود که ناگهان به نظر رسید افکارش بار دیگر به او هجوم آورده‌اند. و بعد، درحالی‌که بوته‌ها را از هم جدا می‌کرد وارد بیشه شد.

−	من درحالی‌که از تمام آن‌چه شاهد بودم هیجان و تشویشی دامن‌گیرم شده بود به تعقیب او پرداختم. قلبم، چنان‌که گوئی از چیزی ترسیده باشم، به شدت می‌زد. حس می‌کردم که گیج و کرخ شده‌ام. افکارم پراکنده و مبهم بود و به یاد دارم که موضوعی، به طرزی وحشتناک مرا اندوهگین می‌ساخت. از میان بوته‌ها، گاه‌گاهی قسمت‌هائی از لباس سفیدرنگ او به چشم می‌خورد. بدون این‌که فکرش را بکنم او را تعقیب می‌کردم	+	من درحالی‌که از تمام آن‌چه شاهد بودم هیجان و تشویشی دامن‌گیرم شده بود به تعقیب او پرداختم. قلبم، چنان‌که گوئی از چیزی ترسیده باشم، به شدت می‌زد. حس می‌کردم که گیج و کرخ شده‌ام. افکارم پراکنده و مبهم بود و به یاد دارم که موضوعی، به طرزی وحشتناک مرا اندوهگین می‌ساخت. از میان بوته‌ها، گاه‌گاهی قسمت‌هائی از لباس سفیدرنگ او به چشم می‌خورد. بدون این‌که فکرش را بکنم او را تعقیب می‌کردم و نمی‌گذاشتم لحظه‌ئی از نظرم پنهان شود. با وجود این می‌ترسیدم که مبادا مرا ببیند. بالاخره به سمت جاده باریکی که به باغ منتهی می‌شد پیچید. لحظه‌ای صبر کردم و بعد من هم به همان نقطه رسیدم؛ ولی تعجب من حدی نداشت وقتی که ناگهان چشمم به پاکت مهر و موم شده که فوراً آن را شناختم افتاد. پاکتی که فقط ده دقیقه پیش به دست مادام '''م.''' داده بودند روی شن‌های سرح افتاده بود. آن را برداشتم: پاکت سفیدی بود که کلمه‌ای هم بر آن دیده نمی‌شد، زیاد بزرگ نبود ولی سنگین و پر به نظر می‌رسید، گوئی درون آن دو یا سه ورق کاغذ وجود داشت.
		+
		+	آیا امکان نداشت درون این پاکت تمام آن چیزهائی که آقای '''م.''' که می‌ترسید در ملاقات پرشتابشان نگفته بماند، گفته شده باشد؟ - او حتی از اسب هم پائین نیامد. اینکه آیا او وقتش تنگ بود یا می‌ترسید که مبادا در آن لحظه جدائی خود را لو دهد، مطلبی است که فقط خدا می‌داند.
		+
		+	پشت درخت‌ها پنهان شدم و پاکت را در کوره راه انداختم و چشمانم را به آن دوختم؛ این کار را بدان جهت کردم که فکر می‌کردم مادام '''م.''' وقتی که متوجه گم شدن آن بشود به عقب برخواهد گشت و آنرا جست‌وجو خواهد کرد. بعد از تقریباً چهار دقیقه انتظار، دیگر نتوانستم بیش از این صبر کنم و پاکت را دوباره برداشتم. آن را در جیب گذاشتم و به دنبال مادام '''م.''' دویدم و فقط در باغ بود که به او رسیدم. از خیابان اصلی باغ مستقیماً به طرف منزل می‌رفت، قدم‌هایش تند و شتابزده بود و چشم‌هایش را متفکرانه به زمین دوخته بود. نمی‌دانستم چکار باید بکنم. آیا پیش او بروم و پاکت را به او بدهم؟ ولی این بدان معنی خواهد بود که من از همه چیز اطلاع دارم و همه چیز را دیده‌ام، و با اولین کلمه‌ای که از دهانم خارج شود خود را لو خواهم داد. حالا من چگونه می‌توانستم به روی او نگاه کنم؟ او چطوره به من خواهد نگریست؟ این امید را به دل بستم که او به یاد پاکت خواهد افتاد و چون آن را نخواهد یافت برای جست‌وجوی آن بازخواهد گشت. در آن صورت من پاکت را در کوره راه می‌اندازم و او آنرا پیدا خواهد می‌کند. ولی! ما حالا کاملاً در نزدیکی منزل بودیم و بعضی‌ها هم او را دیده بودند.
		+
		+	از بخت بد، آن روز صبح همه زود از خواب بیدار شده بودند، زیرا شب قبل، بعد از آن گردش بدون موفقیت، تصمیم گرفته شده بود که آن روز بار دیگر به گردش بروند و البته من قبلاً از این موضوع هیچ اطلاعی نداشتم. همه در ایوان نشسته بودند و صبحانه می‌خوردند و آماده حرکت بودند. من در حدود ده دقیقه صبر کردم تا مرا همراه مادام '''م.''' نبینند، و بعد راه میان‌بری را در باغ پیش گرفتم و از جهت مقابل مادام '''م.'''، و خیلی دیرتر از او به منزل رسیدم. او در طول ایوان بالا و پائین می‌رفت، بسیار آشفته و رنگ‌پریده به نظر می‌رسید، دست‌هایش را روی هم تا کرده بود و کاملاً معلوم بود که دارد کوشش دلیرانه‌ای برای مسلط شدن به ناراحتی شدید خود به کار می‌برد. در چشمان او و در گام‌های او و در تمام حرکاتش پریشانی و نومیدی کاملاً مشهود بود. یکی دوبار از پله‌های ایوان پائین رفت و به طرف باغ به راه افتاد؛ در تمام این مدت چشمان او با بی‌صبری و گرسنگی و حتی بی‌احتیاطی در کف ایوان و در باغچهٔ گل‌ها دنبال چیزی می‌گشت. دیگر جای هیچگونه شکی باقی نمانده بود: او به گم شدن کاغذ پی برده بود و حالا آشکارا می‌ترسید مبادا که آن را جائی نزدیک منزل انداخته باشد. بله همین بود. بالاخره متوجه گم شدن پاکت شده بود!
		+
		+	یک نفر خاطرنشان ساخت که او رنگ‌پریده و آشفته به نظر می‌رسد و دیگران هم متوجه این موضوع شدند. برحسب معمول رگباری از سئوالات و علامات تعجب به طرف او باریدن گرفت، و او مجبور شد که تمام آن‌ها را با خنده برگزار کند، بخندد و خود را بی‌خیال نشان دهد.
		+
		+	گاهگاهی نگاهی به شوهرش - که در آن سر ایوان با دو نفر از خانم‌ها صحبت می‌کرد - می‌انداخت و بعد همان ترس و اضطرابی که در اولین شب ورود شوهرش بدو دست داده بود او را فرا می‌گرفت. من دور از دیگران ایستاده بودم و پاکت را در جیبم می‌فشردم و خدا خدا می‌کردم که مادام '''م.''' به من توجه پیدا کند. می‌خواستم به او دلداری دهم، ترسش را حتی با یک نگاه هم شده فرو نشانم، یا به عجله و به طوریکه هیچکس نفهمد چیزی در گوش او بگویم. اما وقتی که بر حسب اتفاق نگاه او به من افتاد، دستپاچه شدم و چشمانم را به زمین دوختم. من دلتنگی و پریشانی او را می‌دیدم و مطمئن بودم که در حدسی که برای علت آن پریشانی زده‌ام دچار اشتباه نشده‌ام. من تا به امروز از راز او آگاهی نیافته‌ام و چیزی جز آن‌چه خود شاهدش بودم و الآن در اینجا نقل می‌کنم، نمی‌دانم، شاید این راز مطلبی نبوده که بتوان آن را تنها با یک نگاه حدس زد. شاید آن بوسه، تنها یک بوسه خداحافظی بوده، شاید هم پاداش ساده و پرگذشتی بوده برای تمام آنچه که در راه نام نیک و آرامش خیال او قربانی شده بود. شاید هم آقای '''ن.''' که به جای دوری می‌رفت، داشت او را برای همیشه ترک می‌گفت. اما نامه‌ای که من در دست می‌فشردم -

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ آوریل ۲۰۱۳، ساعت ۱۴:۲۰
سطر ۴۱۸:		سطر ۴۱۸:
	«- اوه طفلک بیچاره‌ام! امروز خیلی برای تو طاقت‌فرسا بود... میدانی چیست؟ به انتظار شام نمان و همین الآن برو بخواب. تا فردا صبح حتماً خوب می‌شی. بیا ببینم!»		«- اوه طفلک بیچاره‌ام! امروز خیلی برای تو طاقت‌فرسا بود... میدانی چیست؟ به انتظار شام نمان و همین الآن برو بخواب. تا فردا صبح حتماً خوب می‌شی. بیا ببینم!»

−	مرا همراه خود به طبقه بالا برد؛ به نظر می‌رسید که سروصدای او در اطراف من، هرگز پایان نخواهد پذیرفت. در حینی که من داشتم لباسم را درمی‌آوردم و به بستر می‌رفتم، او به طبقه پائین دوید و کمی چائی برای من تهیه کرد و خودش آن را پیش من آورد. بعد رفت و یک پتوی گرم و نرم برایم آورد. من چنان از این‌همه نگرانی و مواظبت او متعجب شده بودم [شاید هم تحت تأثیر آن روز و گردش در دهکده و سرماخوردگی بود] که وقتی می‌خواستم به او شب‌به‌خیر بگویم، طوری گرم و محکم در آغوشش کشیدم که گوئی عزیزترین	+	مرا همراه خود به طبقه بالا برد؛ به نظر می‌رسید که سروصدای او در اطراف من، هرگز پایان نخواهد پذیرفت. در حینی که من داشتم لباسم را درمی‌آوردم و به بستر می‌رفتم، او به طبقه پائین دوید و کمی چائی برای من تهیه کرد و خودش آن را پیش من آورد. بعد رفت و یک پتوی گرم و نرم برایم آورد. من چنان از این‌همه نگرانی و مواظبت او متعجب شده بودم [شاید هم تحت تأثیر آن روز و گردش در دهکده و سرماخوردگی بود] که وقتی می‌خواستم به او شب‌به‌خیر بگویم، طوری گرم و محکم در آغوشش کشیدم که گوئی عزیزترین و محبوب‌ترین دوست من است. بعد همهٔ احساساتم ناگهان به قلب ضعیفم حمله آورد و درحالی‌که به سینهٔ او چسبیده بودم نزدیک بود گریه را سر دهم... او دید که من چه‌قدر زود تحت تأثیر قرار می‌گیرم و مطمئنم که دوست بد ذات من خودش نیز کمی تکان خورده بود. به‌هرحال، درحالی‌که با مهربانی به من نگاه می‌کرد زیرلب گفت:
		+
		+	«- پسر خیلی خوبی هستی. حالا خواهش می‌کنم دیگر از من دلگیر نباش. دلگیر که نیستی، ها؟»
		+
		+	خلاصه، ما صمیمی‌ترین و گرامی‌ترین دوست یکدیگر شدیم.
		+
		+	فردا صبح نقریباً بسیار زود از خواب بیدار شدیم. این انوار درخشان آفتاب تا آن‌موقع اتاق مرا روشن ساخته بود. از بستر بیرون پریدم و احساس کردم که کاملاً قوی و سرحالم؛ دیگر هیچ‌گونه اثری از سرماخوردگی باقی نبود و جای آن‌را خوشحالی توصیف‌ناپذیری فراگرفته بود. آن‌جه را که شب قبل اتفاق افتاده بود به یاد آوردم و حس کردم که اکنون با کمال میل حاضرم هرچه دارم بدهم و درعوض یک‌بار دیگر دوست جدیدم خانم موبور خودمان را در آغوش بکشم ولی هنوز خیلی زود بود و همه خوابیده بودند. به عجله لباس پوشیدم و به باغ رفتم و از آن‌جا عازم جنگل شدم. راهم را به طرفی کج کردم که علف‌ها انبوه‌تر روئیده بود و بوی صمغ درختان بیش از جاهای دیگر به مشام می‌رسید. جائی‌که انوار آفتاب بشاش‌تر از همه جا میان شاخ و برگ نفوذ می‌کرد، و از این‌که این‌جا و آن‌جا سایه‌های انبوه برگ‌ها را سوراخ کرده است شادمان بود.
		+
		+	بامدادی بسیار زیبا بود. من بی‌خیال پرسه می‌زدم و یک‌باره متوجه شدم که بدون این‌که خودم بدانم به کنارهٔ جنگل که - مشرف به رودخانه '''مسکوا''' بود - رسیده‌ام. رودخانه دویست قدم آن‌طرف‌تر، از پائین تپه جاری بود. چند مرد آن‌طرف رودخانه مشغول درو بودند. من مجذوب و مشعوف به ردیف داس‌های لب تیزی که با حرکت هماهنگ مرد‌ها یک لحظه در زیر نور آفتاب برق می‌زد و لحظه‌ای چون زبانه‌های کوچک آتش می‌درخشید و دوباره ناپدید می‌شد، چشم دوختم. بعد خود را پنهان کردم و به علف‌هائی که از ریشه بریده شده بود، نگربستم. نمی‌دانم چه مدت در این وضع باقی بودم که ناگهان، صدای شیهه و پا به زمین کوبیدن بی صبرانه اسبی در فاصله بیست قدمی - که به تاخت، از جادهٔ بالای تپه به خانه اربابی می‌رفت - توجه مرا جلب کرد. درست نمی‌دانم که آیا فقط در موقعی که اسب‌سوار بالای تپه آمد و ایستاد، من آن صدا را شنیدم یا در تمام مدتی که او به من نزدیک می‌شد و صدای اسبش گوشم را نوازش می‌داده ولی قادر نبوده است مرا از رؤیای خود به در آورد. با کنجکاوی به طرف جنگل برگشتم ولی هنوز چند قدمی برنداشته بودم که صدای صحبت کردن شتاب‌آلود و درعین‌حال آهسته‌ای به گوشم خورد. بازهم جلوتر رفتم، شاخ و برگ بوته‌هائی را که در حاشیه جنگل روئیده بودند از هم سوا کردم و ناگهان از تعجب گامی به عقب برداشتم: لباس سفیدی که کاملاً به چشمم آشنا بود، در مقابل چشم‌های من به این‌طرف و آن‌طرف می‌رفت و صدای نرم زنی مثل نوائی دلنشین در قلبم انعکاس می‌یافت. او مادام '''م.''' در کنار اسب‌سوار ایستاده بود، و اسب‌سوار با عجله و بدون این‌که از اسب پائین بیاید چیزی به او می‌گفت؛ با کمال تعجب دیدم که او آقای '''ن.''' است، همان مرد جوانی که روز قبل از آن‌جا رفته بود و آقای '''م.''' آن‌همه اشتیاق داشت که او را مشایعت کند. ولی موقعی که او می‌رفت شایعه بود که می‌خواهد به جائی بسیار دور یعنی جنوب روسیه یا چنین جائی برود. بنابراین من خیلی تعجب کردم که به آن زودی او را با مادام '''م.''' تنها می‌دیدم.
		+
		+	مادام '''م.''' طوری به هیجان آمده بود و اشتیاق نشان می‌داد که من هرگز او را قبلاً بدان حال ندیده بدم؛ قطرات اشک بر گونه‌های او می‌درخشید. مرد جوان دست او را در دست گرفته و از روی زین خم شده بود و آن را می‌بوسید.
		+
		+	پس این لحظه وداعشان بود که من نزد آن‌ها سر درآورده بودم! به نظرم می‌رسید که هر دو این اندازه عجله داشته باشند. بالاخره مرد سوار، کاغذ مهروموم شده‌ای از جیب خود بیرون آورد و به مادام '''م.''' داد، بعد با یک دست او را در آغوش کشید و مدتی طولانی با حرارت بوسید و لحظه‌ای بعد شلاقی به اسب زد و چون تیری از مقابل من گذشت. مادام '''م.''' مدت چند ثانیه از پشت سر به او نگریست، و سپس با قیافهٔ مغموم و متفکری به طرف خانه برگشت. لیکن هنوز چندان راهی را از قسمت بی‌درخت جنگل نپیموده بود که ناگهان به نظر رسید افکارش بار دیگر به او هجوم آورده‌اند. و بعد، درحالی‌که بوته‌ها را از هم جدا می‌کرد وارد بیشه شد.
		+
		+	من درحالی‌که از تمام آن‌چه شاهد بودم هیجان و تشویشی دامن‌گیرم شده بود به تعقیب او پرداختم. قلبم، چنان‌که گوئی از چیزی ترسیده باشم، به شدت می‌زد. حس می‌کردم که گیج و کرخ شده‌ام. افکارم پراکنده و مبهم بود و به یاد دارم که موضوعی، به طرزی وحشتناک مرا اندوهگین می‌ساخت. از میان بوته‌ها، گاه‌گاهی قسمت‌هائی از لباس سفیدرنگ او به چشم می‌خورد. بدون این‌که فکرش را بکنم او را تعقیب می‌کردم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۱:۲۰
سطر ۳۸۲:		سطر ۳۸۲:
	- البته! البته! باید با ما بیاید، کاری انجام داده که برای گرفتن یک صندلی شایسته است.		- البته! البته! باید با ما بیاید، کاری انجام داده که برای گرفتن یک صندلی شایسته است.

−	قضیه در عرض یک دقیقه حل شد. تمام جوان‌ها از پیره‌دختری که برای اولین بار مرا به خانم موبور معرفی کرده بود تقاضا	+	قضیه در عرض یک دقیقه حل شد. تمام جوان‌ها از پیره‌دختری که برای اولین بار مرا به خانم موبور معرفی کرده بود تقاضا کردند در منزل بماند و اجازه دهد که جای او را در درشکه من بگیرم. البته او هم از روی اجبار و کاملاً مأیوسانه، و درحالی‌که لبخندی بر لب داشت و از شدت خشم به آرامی فیس‌فیس می‌کرد، با این امر موفقت کرد. همدم همیشگی او، خانمی که پیوسته دور و برش می‌چرخید، دشمن قدیم و دوست جدید من، هم‌چنان‌که با اسب سرکش بتاخت از آن‌جا دور می‌شد و مثل کودکی می‌خندید فریاد زد:
		+
		+	- به شما حسودیم می‌شود و با کمال خوشحالی حاضرم در خانه بمانم. زیرا باران در شرف باریدن است و همگی ما خیس خواهیم شد.
		+
		+	واقعاً هم پیش‌بینی او دربارهٔ باریدن باران صحیح از آب درآمد؛ ساعتی بعد رگباری شدید شروع شد و گردش ما مختل گشت. ما مجبور شدیم به کلبه‌های دهاتیان پناهنده شویم و چند ساعتی در آن‌جا بمانیم و تا ساعت نه نتوانستیم به منزل برگردیم، تا این که بعد از این ساعت در میان رطوبتی که همیشه بعد از باران وجود دارد به طرف منزل حرکت کردیم. همان‌جا بود که من احساس کردم کمی سرماخورده‌ام. درست در لحظه‌ای که می‌خواستم سر جای خودم بنشینم و راه بیافتم، مادام '''م.''' به سوی من آمد و از این‌که دید من غیر از یک پیراهن یقه باز پوشاکی برای گرم کردن خود ندارم، خیلی متعجب شد. به او گفتم که موقع آمدن وقت نکردم بروم یک بارانی برای خودم بردارم. او یقهٔ حاشیه‌دار پیراهن مرا بالا کشید و سنجاق کرد و بست، بعد رودوشی توری ارغوانی رنگ خود را دور گردنم پیچید که به گلودرد مبتلا نشوم. چنان عجله می‌کرد که من نتوانستم حتی تشکری هم از او بکنم.
		+
		+	به‌هرحال، وقتی‌که به خانه رسیدیم من به جست‌جوی او پرداختم و او را در یک اتاق نشیمن، همراه خانم موبور و جوان رنگ‌پریده‌ای یافتم که آن روز، به علت ترس از سوار شدن به تانکه‌رد، شهرتی به عنوان سوارکار ماهر به‌هم زده بود. من برای اظهار امتنان و باز گرداندن رودوشیش به طرف او رفتم. اما حالا که تمام وقایع پایان یافته بود، باز مثل این بود که من از «موضوعی» شرمسارم، دلم می‌خواست که هرچه زودتر به طبقهٔ بالا بروم و در آن‌جا با خیال راحت درباره این مطلب به اندیشه بپردازم و معمای آن را کشف کنم. مغزم از تأثرات و خیالات گوناگون انباشته شده بود. لازم به گفتن نیست که وقتی رودوشی را به طرف او دراز کردم، سرخی شرم سراپایم را فراگرفت. مرد جوان با خنده گفت:
		+
		+	«- من شرط می‌بندم که او مایل است این رودوشی را برای خودش نگه دارد. شما می‌توانید از چشم‌های او بخوانید که چه‌قدر از این‌که رودوشی را از دست می‌دهد، متأسف است.»
		+
		+	خانم موبور گفت:
		+
		+	«- درست است! کاملاً درست است!»
		+
		+	و بعد درحالی‌که سرش را با ناراحتی ساختگی تکان می‌داد گفت:
		+
		+	- عزیزم، اوه عزیزم!
		+
		+	ولی نگاه جدی مادام '''م.''' که نمی‌خواست دیگر شوخی از حدش بگذرد، او را متوقف ساخت. و من به عجله دور شدم.
		+
		+	وقتی که خانم موبور در اتاق دیگری با من برخورد کرد، هر دو دست مرا دوستانه گرفت و گفت:
		+
		+	«- اوه، احمق دیوانه! اگر تو آدم زرنگی بودی رودوشی را پیش خودت نگه می‌داشتی، تو نباید اصلاً آن را برمی‌گرداندی! می‌توانستی بگوئی که جائی آن را گم کرده‌آم و بعد قضیه تمام می‌شد. اوه، تو حتی نتوانستی چنین کاری هم بکنی! چه بچهٔ مضحکی هستی تو!
		+
		+	بعد با انگشت تلنگری به شانهٔ من زد و از این‌که چهره‌ام مثل خشخاش سرخ شده بود خنده‌اش گرفت.
		+
		+	«- خودت می‌دانی که من حالا دوست توام این‌طور نیست؟ دشمنی ما تمام شده، ها؟ آره یا نه؟»
		+
		+	من خندیدم و بی‌صدا و آرام انگشتان او را فشردم.
		+
		+	«- خوب حالا این‌طور فرض می‌کنیم!... ولی تو چرا این‌طور رنگت پریده و می‌لرزی؟
		+
		+	سرماخورده‌ای؟»
		+
		+	«- اوه طفلک بیچاره‌ام! امروز خیلی برای تو طاقت‌فرسا بود... میدانی چیست؟ به انتظار شام نمان و همین الآن برو بخواب. تا فردا صبح حتماً خوب می‌شی. بیا ببینم!»
		+
		+	مرا همراه خود به طبقه بالا برد؛ به نظر می‌رسید که سروصدای او در اطراف من، هرگز پایان نخواهد پذیرفت. در حینی که من داشتم لباسم را درمی‌آوردم و به بستر می‌رفتم، او به طبقه پائین دوید و کمی چائی برای من تهیه کرد و خودش آن را پیش من آورد. بعد رفت و یک پتوی گرم و نرم برایم آورد. من چنان از این‌همه نگرانی و مواظبت او متعجب شده بودم [شاید هم تحت تأثیر آن روز و گردش در دهکده و سرماخوردگی بود] که وقتی می‌خواستم به او شب‌به‌خیر بگویم، طوری گرم و محکم در آغوشش کشیدم که گوئی عزیزترین
		+
		+
		+

@@ سطر ۳۵۲: / سطر ۳۵۲: @@
 وقتی‌که مرا از روی زین به پائین گذاشتند، رنگم پریده بود و تقریباً داشتم غش می‌کردم. تمام بدنم مثل علفی که در مقابل باد بلرزد می‌لرزید؛ '''تانکه‌رد''' هم که بی‌حرکت ایستاده بود و تمام بدنش را طوری به طرف عقب فشار می‌داد که گوئی می‌خواهد سم‌هایش را در زمین فرو کند، مثل من می‌لرزید. نفس آتشینش به سختی از بینی سرخ و بخارکننده‌اش که چون برگی مرتعش بود بیرون آمد و چنان مبهوت بود که به نظر می‌رسید از توهینی که به او وارد آمده است و از خشمی که نسبت به کودک گستاخ تنبیه‌نشده‌ای احساس می‌کند، گیج شده. از همه طرف صدای تعجب و اخطار و حیرت و ترس به گوشم می‌خورد.
-درست در همین موقع
+درست در همین موقع نگاه سرگردان من به نگاه مادام '''م.''' افتاد. او مضطرب و رنگ‌پریده بود و - و من نمی‌توانم آن یک لحظه را فراموش کنم - که ناگهان خون به چهره‌ام متوجه شد و مرا چون آتشی سوزاند. نمی‌دانم مرا چه می‌شد، ولی درحالی‌که در نتیجه احساسات درونی خود مشوش و هراسان شده بودم، با کم‌روئی و شرمساری نگاهم را به پائین انداختم. لیکن همه متوجه نگاه من شدند و دنبالهٔ آن را گرفتند. تمام چشم‌ها به طرف مادام '''م.''' برگشت، و او از این‌که غفلتاً در معرض توجه عموم قرار گرفته است ناگهان چون کودکی از یک احساس ناخودآگاه و بی‌آلایش سرخ شد و بر خود فشار آورد که سعی کند سرخ‌شدن چهره‌اش را با لبخندی از دیگران پنهان سازد؛ و البته باید گفت که در این‌کار هیچ موفقیتی به دست نیاورد.
@@ سطر ۳۷۹: / سطر ۴۰۸: @@
 # {{پاورقی|۱۱}} Tankred اسم اسب است.
 # {{پاورقی|۱۲}} Tlya Morometz قهرمان افسانه‌های روس که دارای نیروئی خارق‌العاده بوده و در سال‌های اول جوانی در دهکده کاراچاروف زندانی شده و به نیروی سحر، قوای خود را از دست داده است.

@@ سطر ۲۹۰: / سطر ۲۹۰: @@
 و بعد با تکبر ادامه داد:
-«- من، یعنی کسی که بیست‌وسه سال در هنگ سوار نظام خدمت کرده است، سه بار به وسیله این اسب که واقعاً به درد هیچ کاری نمی‌خورد - لذت زمین خوردن را چشیده‌ام و این سه بار، درست مساوی تعداد دفعاتی است که من سوار آن شده‌ام... نه، '''تان‌که‌رد'''{{نشان|۱۱}}، رفیق من! این‌جا آدم دل‌وجگرداری که سوارت شود به هم
+«- من، یعنی کسی که بیست‌وسه سال در هنگ سوار نظام خدمت کرده است، سه بار به وسیله این اسب که واقعاً به درد هیچ کاری نمی‌خورد - لذت زمین خوردن را چشیده‌ام و این سه بار، درست مساوی تعداد دفعاتی است که من سوار آن شده‌ام... نه، '''تان‌که‌رد'''{{نشان|۱۱}}، رفیق من! این‌جا آدم دل‌وجگرداری که سوارت شود به هم نمی‌رسد. حتماً سوارشوندهٔ تو آدمی مثل '''ایلیامورومتر'''{{نشان|۱۲}} است که فعلاً در دهکده '''کاداچاروف''' نشسته منتظر است که دندان‌های تو بیفتد. آهای، بیائید این را ببرید! دارد دیگر همه را می‌ترساند!
@@ سطر ۳۱۳: / سطر ۳۷۸: @@
 # {{پاورقی|۱۰}} مرد ریش‌آبی. Blue Beard در اصطلاح به کسانی می‌گویند که دارای برندگی و قاطعیت زیادی نیستند.
 # {{پاورقی|۱۱}} Tankred اسم اسب است.
+# {{پاورقی|۱۲}} Tlya Morometz قهرمان افسانه‌های روس که دارای نیروئی خارق‌العاده بوده و در سال‌های اول جوانی در دهکده کاراچاروف زندانی شده و به نیروی سحر، قوای خود را از دست داده است.

@@ سطر ۲۷۵: / سطر ۲۷۵: @@
 آن‌چه که در حقیقت مانع گردش رفتن من می‌شد واقعه ناراحت‌کننده‌ای بود که اتفاق افتاده بود؛ گذشته از این امر که مهمان‌های جدیدی وارد شده صندلی‌ها و اسب‌ها را تصاحب کرده بودند، دو رأس از اسب‌ها نیز مریض شده افتاده بودند و یکی از آن دو، اسب من بود. اما معلوم شد که تنها من نیستم که از این وضعیت در عذابم. مهمان تازه‌وارد ما جوان رنگ‌پریده‌ای که قبلاً ذکرش را کرده‌ام، نیز اسبی برای سوار شدن نداشت. برای رفع این اشکال، صاحب‌خانهٔ ما مجبور شد به آخرین چاره متوسل شود: یعنی اسب سرکش و وحشی خود را برای سواری به او پیشنهاد کند، و برای این‌که قبلاً خود را از هرگونه سرزنش بعدی راحت کرده باشد، افزود که نباید آن را زیاد با بی‌احتیاطی سوار شد و هم‌چنین افزود که خیلی وقت است به علت سرکشی و طبع وحشی این اسب، قصد فروش آن را دارد و البته هنوز خریداری برای آن پیدا نشده است. ولی جوانی که قبلاً خطر را به او اخطار کرده بودند اظهار داشت که سوارکار ماهری است و برای سواری هر نوع اسبی آمادگی دارد و می‌تواند تا آن‌جا که دلش بخواهد از هرگونه اسبی سواری بکشد. در آن‌موقع میزبان ما چیزی نگفت، ولی من اکنون به یاد می‌آورم که لبخندی مرموز و شیطنت‌آمیز در گوشهٔ لب‌های او نهفته بود. میزبان ما پهلوی اسب ایستاده بود و با بی‌صبری دست‌هایش را به‌هم می‌مالید و انتظار اسب‌سواری را می‌کشید که آن‌همه دربارهٔ مهارت خود لاف و گراف به‌هم بافته بود، و نگاه‌هائی حاکی از نگرانی به ایوان می‌انداخت. احساسی شبیه احساس او، در آن دو مهتر نیز دیده می‌شد. آن‌ها از این‌که در مقابل چشم همه در کنار اسبی وحشی ایستاده بودند که هر لحظه ممکن بود فرار کند و مردی را بدون کوچک‌ترین علتی بکشد، تقریباً از غرور در قالب خود نمی‌گنجیدند. احساسی که زیاد هم بی‌شباهت به لبخند مرموز اربابشان نبود، در چشم‌های آن‌ها خوانده می‌شد، چشم‌هائی که حادثه‌ای را پیش‌بینی می‌کرد و به دری که قرار بود آن شیطان پرجرأت از آن ظاهر بشود، دوخته شده بود. اما اسب نیز رفتاری داشت که گوئی از مکنونات قلب ارباب و مهترهایش مطلع شده است: رفتار او آن‌چنان تکبرآمیز و خودبینانه بود که گوئی از چشم‌هائی که با کنجکاوی و دقت به او دوخته شده است اطلاع دارد؛ درست مانند آدم فاسدی که از هرزگی‌ها و جنایت‌های خود دم می‌زند، در مقابل همه می‌خرامید و شهرت ننگین خود را به رخ همه می‌کشید. به نظر می‌رسید که اسب، شیطان پردلی را که به خود جرأت نزدیک شدن به او و برهم زدن آزادیش را داده است به نبرد دعوت می‌کند.
@@ سطر ۲۹۶: / سطر ۳۱۲: @@
 # {{پاورقی|۹}} Amazons دسته‌ای از زنان جنگ‌جو بودند که در میتولوژی یونان شهرت دارند. و در نبرد تروا علیه یونانیان می‌جنگیدند.
 # {{پاورقی|۱۰}} مرد ریش‌آبی. Blue Beard در اصطلاح به کسانی می‌گویند که دارای برندگی و قاطعیت زیادی نیستند.
+# {{پاورقی|۱۱}} Tankred اسم اسب است.