ژرژ سه‌فه‌ریس* - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mahyar در ‏۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۰۰

2011-11-01T17:00:24Z

Parastoo: «ژرژ سه‌فه‌ریس*» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-10-30T04:02:50Z

«ژرژ سه‌فه‌ریس*» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2011-10-30T04:01:41Z

نهایی شد.

Mohaddese: بازنگری شد

2011-10-29T21:42:17Z

بازنگری شد

Mohaddese: در حال بازنگری

2011-10-29T21:39:18Z

در حال بازنگری

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-ي +ی, -ك +ک)

2011-10-29T10:18:14Z

ربات: تغییر خودکار متن (-ي +ی, -ك +ک)

Pedram در ‏۲۷ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۴۸

2011-10-27T09:48:45Z

Pedram در ‏۲۷ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۱۸

2011-10-27T09:18:09Z

Parastoo: پایانِ تایپ.

2011-10-27T08:58:20Z

پایانِ تایپ.

Parastoo در ‏۲۷ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۷:۵۰

2011-10-27T07:50:01Z

@@ سطر ۸۵: / سطر ۸۵: @@
 و می‌پندارم در مدرسه چیزهائی آموختم
-چرا که خشک‌ْ کُنِ روی میزم نیز سبز بود.
+چرا که خشکْ کُنِ روی میزم نیز سبز بود.
 ریشه‌های درختان که در گرمای زمستان

@@ سطر ۲۹۰: / سطر ۲۹۰: @@
 ==پاورقی‌ها==
 :{{تک ستاره}} George Seferis، که در یونانی '''گیوگوس سه‌فه ریس''' و نامی مستعار است. نام اصلی او '''گیورگوس سه‌فه‌ریادِس''' است.
 #{{پاورقی|۱}}. Paul Valery
@@ سطر ۳۰۵: / سطر ۳۰۶: @@
 [[رده:شعر]]
 [[رده:ژرژ سه‌فه‌ریس]]

@@ سطر ۸۵: / سطر ۸۵: @@
 و می‌پندارم در مدرسه چیزهائی آموختم
-چرا که خشک‌ ْکُنِ روی میزم نیز سبز بود.
+چرا که خشک‌ْ کُنِ روی میزم نیز سبز بود.
 ریشه‌های درختان که در گرمای زمستان
@@ سطر ۱۹۵: / سطر ۱۹۵: @@
 و ماهیان پرنده را تماشا می‌کردم.
-و در هوای توفانی، از هراس، با سگ ِکشتی
+و در هوای توفانی، از هراس، با سگِ کشتی
 به‌گوشهٔ انبار پناه می‌بردم تا گرمم کند.

@@ سطر ۱۸۸: / سطر ۱۸۸: @@
 سرزنده بودم و شاداب. آن گاه که هوا آرام بود می‌توانستم در دماغهٔ کشتی
-کنار پَري دریائی بنشینم،
+کنار پَری دریائی بنشینم،
 ترانهٔ لبان سرخ‌فامش را می‌سرودم

@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 ------
 '''۱'''
 '''سرگذشت دریانورد'''{{نشان|۴|*}}
@@ سطر ۷۰: / سطر ۷۲: @@
 '''۲'''
 '''کودک'''
 هنگامی که داشتم بزرگ می‌شدم درخت‌ها آزارم می‌دادند.
@@ سطر ۹۸: / سطر ۱۰۰: @@
 '''۳'''
 '''نوجوان'''
@@ سطر ۱۷۷: / سطر ۱۸۰: @@
 '''۴'''
 '''جوان'''
@@ سطر ۲۰۵: / سطر ۲۰۹: @@
 جائی بود بس شگفت -
 باغی با دو گِردوبُن، آلاچیقی از درختِ مُو، و چشمه‌ئی،
@@ سطر ۲۵۶: / سطر ۲۵۹: @@
 '''۵'''
 '''مَرد'''

@@ سطر ۳۷: / سطر ۳۷: @@
 '''سرگذشت دریانورد'''{{نشان|۴|*}}
 این مرد را چه افتاده است؟
@@ سطر ۱۰۱: / سطر ۱۰۰: @@
 '''نوجوان'''
 در تابستان شانزده سالگیم صدائی شگفت
@@ سطر ۱۸۱: / سطر ۱۷۹: @@
 '''جوان'''
 یک سال با ناخدا اودیسه‌ئوس سفر کردم.

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 [[Image:21-034.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۱ صفحه ۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۱ صفحه ۳۴]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 '''ژرژ سه‌فه ریس''' یکی از مهم‌ترین پایه‌گذاران شعر معاصر یونان است که از سال ۱۹۳۵ به‌این سو نفوذی بی‌پایان بر شاعران جوان کشور خود داشته است. اهمیت و اعتبار جهانی شعر او به‌حدّی بود که در سال ۱۹۶۳ به‌دریافت جایزهٔ نوبل در ادبیات نایل آمد.
@@ سطر ۲۶۲: / سطر ۲۶۳: @@
 از آن پس جاهائی تازهٔ بسیار دیده‌ام؛ دشت‌های سرسبزی که زمین و آسمان و انسان و بذر را در رطوبتی چیره به‌هم پیوند می‌داد؛ درختان چنار و کاج؛ دریاچه‌هائی با تصاویر زیبای پرآژنگ و قوهائی که جاودانه‌اند، از آن روی که آواز خود را از دست داده‌اند{{نشان|۶|۱}} – صحنه‌های چشم‌اندازهائی که همسفر سرسختم باز می‌نمود: بازیگر سرگردانی که در شیپور بلند خویش، که لبانش را مجروح کرده بود، می‌دمید و پیوسته هر آنچه را که من مجال یافته بودم در اندیشهٔ خود بسازم با خروشی همچون خروشِ شیپورِ اَریحا ویران می‌کرد؛ و نیز شمایلی باستانی را که در اتاقی با سقفی کوتاه مشاهده کردم: مردمی بسیار آن را تحسین می‌کردند. شمایل، رستاخیز لازاروس{{نشان|۷|۲}} را نشان می‌داد. امّا من نه مسیح را به‌یاد می‌آورم نه لازاروس را؛ بل تنها آن حالت نفرت آلودی در خاطر من است که، در گوشه‌ئی، بر چهرهٔ یکی از ناظران معجزه نقاشی شده بود؛ چنان که پنداری آن را استشمام می‌کند: می‌کوشید با پارچهٔ بلندی که از سرش آویزان بود جلوِ تنفس خود را بگیرد. این مرد محترمِ دورهٔ رنسانس به‌من آموخت که چندان انتظاری از آن رستاخیز نداشته باشم...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۷:۵۰
سطر ۲۶۱:		سطر ۲۶۱:
	'''مَرد'''		'''مَرد'''

−	از آن پس جاهائی تازهٔ بسیار دیده‌ام؛ دشت‌های سرسبزی که زمین و آسمان و انسان و بذر را در رطوبتی چیره به‌هم پیوند می‌داد؛ درختان چنار و کاج؛ دریاچه‌هائی با تصاویر زیبای پرآژنگ و قوهائی که جاودانه‌اند، از آن روی که آواز خود را از دست داده‌اند{{نشان\|۶}} – صحنه‌های چشم‌اندازهائی که همسفر سرسختم باز می‌نمود: بازیگر سرگردانی که در شیپور بلند خویش، که لبانش را مجروح کرده بود، می‌دمید و پیوسته هر آنچه را که من مجال یافته بودم در اندیشهٔ خود بسازم با خروشی همچون خروشِ شیپورِ اَریحا ویران می‌کرد؛ و نیز شمایلی باستانی را که در اتاقی با سقفی کوتاه مشاهده کردم: مردمی بسیار آن را تحسین می‌کردند. شمایل، رستاخیز لازاروس{{نشان\|۷}} را نشان می‌داد. امّا من نه مسیح را به‌یاد می‌آورم نه لازاروس را؛ بل تنها آن حالت نفرت آلودی در خاطر من است که، در گوشه‌ئی، بر چهرهٔ یکی از ناظران معجزه نقاشی شده بود؛ چنان که پنداری آن را استشمام می‌کند: می‌کوشید با پارچهٔ بلندی که از سرش آویزان بود جلوِ تنفس خود را بگیرد. این مرد محترمِ دورهٔ رنسانس به‌من آموخت که چندان انتظاری از آن رستاخیز نداشته باشم...	+	از آن پس جاهائی تازهٔ بسیار دیده‌ام؛ دشت‌های سرسبزی که زمین و آسمان و انسان و بذر را در رطوبتی چیره به‌هم پیوند می‌داد؛ درختان چنار و کاج؛ دریاچه‌هائی با تصاویر زیبای پرآژنگ و قوهائی که جاودانه‌اند، از آن روی که آواز خود را از دست داده‌اند{{نشان\|۶\|۱}} – صحنه‌های چشم‌اندازهائی که همسفر سرسختم باز می‌نمود: بازیگر سرگردانی که در شیپور بلند خویش، که لبانش را مجروح کرده بود، می‌دمید و پیوسته هر آنچه را که من مجال یافته بودم در اندیشهٔ خود بسازم با خروشی همچون خروشِ شیپورِ اَریحا ویران می‌کرد؛ و نیز شمایلی باستانی را که در اتاقی با سقفی کوتاه مشاهده کردم: مردمی بسیار آن را تحسین می‌کردند. شمایل، رستاخیز لازاروس{{نشان\|۷\|۲}} را نشان می‌داد. امّا من نه مسیح را به‌یاد می‌آورم نه لازاروس را؛ بل تنها آن حالت نفرت آلودی در خاطر من است که، در گوشه‌ئی، بر چهرهٔ یکی از ناظران معجزه نقاشی شده بود؛ چنان که پنداری آن را استشمام می‌کند: می‌کوشید با پارچهٔ بلندی که از سرش آویزان بود جلوِ تنفس خود را بگیرد. این مرد محترمِ دورهٔ رنسانس به‌من آموخت که چندان انتظاری از آن رستاخیز نداشته باشم...