Hooman در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۲۰:۱۶

2014-07-28T20:16:24Z

Hooman در ‏۲۶ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۱۶

2014-06-26T09:16:02Z

Mohaddese: صفحه‌ای جدید حاوی «کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۸ [[I...» ایجاد کرد

2012-12-10T11:30:33Z

صفحه‌ای جدید حاوی «thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۸|کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۸ [[I...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[Image:KHN010P158.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۸|کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۸]]
[[Image:KHN010P159.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۹|کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۹]]

{{ناقص}}

[[رده:کتاب هفته]]
[[رده:کتاب هفته ۱۰]]
[[رده:شعر]]
[[رده:تاگور]]
[[رده:حسن فیاد]]

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 [[Image:KHN010P159.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۹|کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۹]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
+I
@@ سطر ۸۱: / سطر ۷۸: @@
 == از پنجره‌ای باز ==
 ای بندیان روز
@@ سطر ۸۷: / سطر ۸۵: @@
 پس پشتتان هماره چنین ریش‌ریش باد.
@@ سطر ۱۰۲: / سطر ۱۰۱: @@
-حشمت جزنی - مهر ۱۳۴۰
+::::حشمت جزنی - مهر ۱۳۴۰

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۱۶
سطر ۲:		سطر ۲:
	[[Image:KHN010P159.jpg\|thumb\|alt= کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۹\|کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۹]]		[[Image:KHN010P159.jpg\|thumb\|alt= کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۹\|کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۹]]

−	{{~~ناقص~~}}	+	{{در حال ویرایش}}
		+
		+
		+	== واپسین ارمغان ==
		+
		+	I
		+
		+	روز از باران تیره‌گون است.
		+
		+	تندر خشمگین، از دل پاره ابرها فرو می‌تابد
		+
		+	و جنگل، همچون شیری محبوس، یال خود را تکان می‌دهد.
		+
		+	در چنین روز، میان نسیمی که بال به هم می‌کوبد،
		+
		+	بگذار آرام و قرار خویشتن را در پیشگاه تو بازیابم؛
		+
		+	چرا که آسمان ماتمی، بر تنهایی من سایه گسترده است
		+
		+	تا نوازش مهرآمیزت را در ژرفاژرف دل خویش احساس کنم.
		+
		+
		+
		+	II
		+
		+	اگر عشق ترک من می‌گوید، چگونه است که صبحگاهان شکسته دل
		+
		+	نغمه می‌سراید و نسیم، این نجواها را میان برگ‌های نوشکفته،
		+
		+	پراکنده می‌کند؟
		+
		+
		+	اگر عشق ترک من می‌گوید، چگونه است که نیم‌شبان، در سکوتی
		+
		+	آرزومند، درد ستارگان را تاب می‌آورد؟
		+
		+	و چگونه است که این قلب سبکسر من، بی‌تابانه، امید خویشتن را
		+
		+	بر پهنه‌ی دریائی که پایانش را نمی‌شناسد سفر می‌دهد؟
		+
		+
		+
		+	III
		+
		+	ترا دیدم؛ در آن دیار که شب بر کرانه روز می‌نشیند
		+
		+	در آن دیار که روشنی، تیرگی را به سوی سپیده‌دم می‌راند.
		+
		+	و موج‌ها، بوسه ساحلی را، به ساحل دیگر می‌برند.
		+
		+	از دل افق بی‌پایان، آوای زرینی به گوش می‌رسد
		+
		+	و من می‌کوشم تا از لابلای کبودی اشک‌ها بر سیمای تو چشم دوزم،
		+
		+	بی‌خبر که آیا در دیدگاه من تجلی خواهی یافت؟!
		+
		+
		+
		+	IV
		+
		+	هر گاه سخنی بر لب نیاوری، من قلب خود را از سکوت تو خواهم آکند، و مر آن را تاب خواهم آورد. خاموش و چشم در راه خواهم ماند، چنان چون شبانگاخ با پاسداری پرستاره‌اش، که از بسیاری صبر، سربه‌زیر افکنده است.
		+
		+	سپیده‌دمان به یقین خواهد دمید و تیرگی ناپدید خواهد گشت و آوای تو در جویبار زرینی که از پهنه‌ی آسمان می‌گذرد فرو خواهد ریخت
		+
		+	آن‌گاه، سخنانت در ترانه‌ها، از هر آشیان پرندگان من پر خواهد گرفت و نغمه‌هایت در تمامی گل‌های جنگل من جلوه خواهد کرد
		+
		+
		+
		+	V
		+
		+	ای گل کوچک! در چشم تو، من به شبانگاه ماننده‌ام: تنها ترا آرامش توانم بخشید... آرامشی و سکوتی بیدار، از آن گونه که در تیرگی پنهان است...
		+
		+	بدان هنگام که دیده از هم باز می‌گشایی، در جهانی که به نوای زنبوران سرشار از نجواها و به آوای پرندگان آکنده از نغمه‌هاست، ترا ترک خواهم گفت.
		+
		+	واپسین ارمغان من به تو، قطره‌ی اشکی خواهد بود فروچکیده در ژرفاژرف جوانیت، قطره‌ی اشکی که لبخند ترا دلپذیرتر می‌سازد؛ و به هنگام سرور و شادمانی بی‌شفقت‌روز، چشم‌انداز ترا به غباری تیره خواهد اندود.
		+
		+
		+
		+	== از پنجره‌ای باز ==
		+
		+	ای بندیان روز
		+
		+	شلاق نور را نشکستید ای دریغ
		+
		+	پس پشتتان هماره چنین ریش‌ریش باد.
		+
		+
		+	هر بامداد
		+
		+	من با همه شکست
		+
		+	از قله‌ی غرور
		+
		+	سنگی به آبگینه‌ی خورشید می‌زنم
		+
		+	تا شاید این سرود شب بی‌ستاره را
		+
		+	بار دگر ز پنجره‌ای باز بشنوم.
		+
		+
		+	حشمت جزنی - مهر ۱۳۴۰
		+

واپسین ارمغان - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Hooman در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۲۰:۱۶

Hooman در ‏۲۶ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۱۶

Mohaddese: صفحه‌ای جدید حاوی «کتاب هفته شماره ۱۰ صفحه ۱۵۸ [[I...» ایجاد کرد