نطق مراسم تدفین - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «نطق مراسم تدفین» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2012-05-30T11:11:39Z

«نطق مراسم تدفین» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2012-05-30T11:07:42Z

نهایی شد.

Mahyar: بازنگری شد

2012-05-30T10:48:47Z

بازنگری شد

نمایش تغییرات

Samin.mohajerani2 در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۰۸

2011-11-15T18:08:55Z

Samin.mohajerani2 در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۰۷

2011-11-15T18:07:57Z

Samin.mohajerani2 در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۰۲

2011-11-15T18:02:15Z

Samin.mohajerani2 در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۴۸

2011-11-15T17:48:38Z

Samin.mohajerani2 در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۴

2011-11-15T17:34:16Z

Samin.mohajerani2 در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۲۰

2011-11-15T17:20:46Z

Samin.mohajerani2 در ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۰۶

2011-11-11T20:06:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۰۷
سطر ۲۷۶:		سطر ۲۷۶:
	[[رده:برانیسلاو نوشیچ]]		[[رده:برانیسلاو نوشیچ]]
	[[رده:کتاب هفته]]		[[رده:کتاب هفته]]
		+	[[رده:قصه]]
		+	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
		+
		+
		+	{{لایک}}

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 [[Image:KHN001P071.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۷۱]]
 [[Image:KHN001P072.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۷۲]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 این واقعه روز دوشنبه یعنی عادی ترین روز هفته که عادی‌ترین وقایع رخ میدهد، بوقوع پیوست. خورشید مانند همیشه از مشرق طلوع کرده بود، آقای رئیس اداره مانند روزهای گذشته دیر به اداره میرفت، کدبانوی خانه مانند همیشه از صبح زود با شوهرش دعوا و مرافعه کرده بود، خلاصه کلام:‌ اینها وقایع بسیار عادی بود که احتمالا در هر روز دوشنبه‌ای رخ می‌دهد.
@@ سطر ۲۶۸: / سطر ۲۶۸: @@
 #{{پاورقی|۲}} Katrin Popvitch-Midgina
 #{{پاورقی|۳}} Nontchik-Petrovitch-Pourgamisten
-#{{پاورقی|۴}} Yanko Miadenovitch
+#{{پاورقی|۴}} Yanko Mladenovitch

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۰۷
سطر ۲۶۰:		سطر ۲۶۰:

	طنین چهار ناقوس کلیسا بگوش میرسد. کاسب‌های شهر، دکاکین خود را بسته‌اند. صف مشایعین جنازه، مرکب از کارمندان بخشداری، اعضای انجمن شهر که در رأس آن اعضای هیأت رئیسه انجمن قرار گرفته‌اند، روحانیون، نمایندگان دبیرستان شهر، نمایندگان مدرسهٔ ابتدائی، بازرگانان و پیشه‌وران با تاج گلها و پرچمهای مذهبی، بسوی میدان مرکزی سرازیر میشود. نزدیک است صف مشایعین وارد کلیسا شود، اما من هنوز هم در جستجوی مطالبی درباره خدمات آن مرحوم هستم.		طنین چهار ناقوس کلیسا بگوش میرسد. کاسب‌های شهر، دکاکین خود را بسته‌اند. صف مشایعین جنازه، مرکب از کارمندان بخشداری، اعضای انجمن شهر که در رأس آن اعضای هیأت رئیسه انجمن قرار گرفته‌اند، روحانیون، نمایندگان دبیرستان شهر، نمایندگان مدرسهٔ ابتدائی، بازرگانان و پیشه‌وران با تاج گلها و پرچمهای مذهبی، بسوی میدان مرکزی سرازیر میشود. نزدیک است صف مشایعین وارد کلیسا شود، اما من هنوز هم در جستجوی مطالبی درباره خدمات آن مرحوم هستم.
		+
		+
		+
		+	==پاورقی‌ها==
		+
		+	#{{پاورقی\|۱}} Josef Stoitch
		+	#{{پاورقی\|۲}} Katrin Popvitch-Midgina
		+	#{{پاورقی\|۳}} Nontchik-Petrovitch-Pourgamisten
		+	#{{پاورقی\|۴}} Yanko Miadenovitch
		+
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۰۲
سطر ۲۳۳:		سطر ۲۳۳:
	- آقای، شما ورزشکارید؟		- آقای، شما ورزشکارید؟

−	- خیر آقای رئیس. بنده خود را برای سخنرانی در مراسم	+	- خیر آقای رئیس. بنده خود را برای سخنرانی در مراسم تدفین آماده میکنم.

		+	- ها، تدفین مرحوم استوئیچ؟ میارزد برادر، میارزد! انسان نادری بود. ما همشهری برجسته‌ای را از دست داده‌ایم...

		+	- بنده هم بهمین مناسبت بحضورتان آمده‌ام تا اطلاعاتی درباره خدمات آن مرحوم کسب کنم و در نظر دارم سخنرانی خود را با استفاده از اطلاعات جنابعالی تنظیم کنم.
		+
		+	آقای رئیس در حالیکه عرق گردنش را با دستمال خشک میکرد، جواب داد:
		+
		+	- خود منهم میخواستم نطقی ایراد کنم، ولی اگر میل دارید جای مرا بگیرید بهتر...
		+
		+	- پس خواهش میکنم تمام آنچه را که ممکن بود در نطقتان بدان اشاره نمائید، برای بنده تعریف کنید.
		+
		+	و باز کاغذ و مداد را از جیبم در آوردم.
		+
		+	- استوئیچ مرد بسیار ثروتمندی بود...
		+
		+	- بله، میدانم، این مطلب را مدتهاست یادداشت کرده‌ام. اما خدمات...
		+
		+	- آه، عزیزم، برای اطلاع از خدمات او خود من در نظر داشتم به مهندس بخش مراجعه کنم، میدانید او علاقه عجیبی به اشتغال بامور اجتماعی دارد. بهتر است شما نیز باو مراجعه کنید. یقین داشته باشید کوچکترین جزئیات را برای شما تعریف خواهد کرد.
		+
		+	باین ترتیب آقای رئیس دبیرستان را بقصد ملاقات مهندس بخش ترک گفتم.
		+
		+	رئیس دبیرستان مرا نزد مهندس بخش فرستاد، آقای مهندس نزد مدیر بانک، مدیر بانک نزد رئیس کتابخانه، رئیس کتابخانه نزد رئیس انجمن خیریه، رئیس انجمن خیریه نزد نزد رهبر گروه آواز کلیسا، رهبر گروه آواز کلیسا نزد رئیس صنف بازرگانان و شخص اخیر یادم نیست مرا خدمت چه کسی فرستاد و این ماجرا همینطور ادامه داشت، ولی روی کاغذیکه در نظر داشتم تمام خدمات مرحوم ژوزف استوئیچ را در آن یادداشت کنم، فقط جملهٔ:« مرحوم استوئیچ مرد بسیار متمولی بود.» خودنمائی میکرد.
		+
		+	::::::::::::::::::::::::***
		+
		+	طنین چهار ناقوس کلیسا بگوش میرسد. کاسب‌های شهر، دکاکین خود را بسته‌اند. صف مشایعین جنازه، مرکب از کارمندان بخشداری، اعضای انجمن شهر که در رأس آن اعضای هیأت رئیسه انجمن قرار گرفته‌اند، روحانیون، نمایندگان دبیرستان شهر، نمایندگان مدرسهٔ ابتدائی، بازرگانان و پیشه‌وران با تاج گلها و پرچمهای مذهبی، بسوی میدان مرکزی سرازیر میشود. نزدیک است صف مشایعین وارد کلیسا شود، اما من هنوز هم در جستجوی مطالبی درباره خدمات آن مرحوم هستم.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۴۸
سطر ۲۰۹:		سطر ۲۰۹:
	- آقای دکتر، انگار مرحوم استوئیچ را که تمام شهر ما بمناسبت مرگش گریان است، شما معالجه میکردید.		- آقای دکتر، انگار مرحوم استوئیچ را که تمام شهر ما بمناسبت مرگش گریان است، شما معالجه میکردید.

−	- بله من معالجه میکردم. اما چکار میتوانستم بکنم؟ من سبک‌ترین غذاها را برای او تعیین کرده بودم، ولی او دیروز شکمش را با لوبیا پخته پر کرد. می‌فهمید؟ سه بشقاب پر لوبیا	+	- بله من معالجه میکردم. اما چکار میتوانستم بکنم؟ من سبک‌ترین غذاها را برای او تعیین کرده بودم، ولی او دیروز شکمش را با لوبیا پخته پر کرد. می‌فهمید؟ سه بشقاب پر لوبیا خورد! خوب، در اینصورت چه کاری از دست من برمیآمد؟ مثلا اگر خود شما که آدم سالمی هستید بخواهید محض امتحان سه بشقاب لوبیا بخورید، اطمینان دارم مثل یک چهار پا سقط خواهید شد. بعد هم همه میگویند: پزشک بخش، پزشک بخش! خوب، خود شما قضاوت بفرمائید وقتی بیمار سه بشقاب لوبیا میبلعد، پزشک معالج چه گناهی دارد؟
		+
		+	با صدائی مرتعش گفتم:
		+
		+	- خداوند او را ببخشاید. سه بشقاب لوبیا برای آن دنیایش هم کافی است.
		+
		+	دکتر در حالیکه آخرین خیار را بدرون ظرفی که بدون آنهم پر شده بود فرو میکرد، جواب داد:
		+
		+	- بله، همینطور است.
		+
		+	پس از این مقدمهٔ موثر منظورم را با وی در میان نهادم. ابتدا خواست با انگشتان خود روی زانوهایش ضرب بگیرد، ولی بلافاصله انگشت کوچکش را در دهنش فرو برد و آنرا لای دندانهایش بگردش درآورد. بالاخره شروع به سخن گفتن کرد و من هم فوراً آمادهٔ یادداشت کردن شدم:
		+
		+	- عزیزم، مرحوم استوئیچ شخصی بود با خدمات برجسته. او تمول زیادی داشت.
		+
		+	- این موضوع را قبلا هم یادداشت کرده‌ام؛ لطفاً درباره خدماتش...
		+
		+	- دربارهٔ خدماتش... دربارهٔ خدماتش چیزی نمیتوانم بشما بگویم. اصلا نمی‌فهمم با وجود آقای رئیس دبیرستان که با توجه به شغلش موظف است دقیق‌ترین اطلاعات را در اختیار شما قرار دهد، چطور شما بفکر افتادید که بمن مراجعه کنید؟ خیر من به هیچوجه نمیتوانم در این زمینه کمکی بشما بکنم.
		+
		+	برخاستم و به سراغ آقای رئیس دبیرستان رفتم. او نیز در حیاط بود و داشت ورزش میکرد. بر خرک سوار شده بود، گاه با سر آویزان میشد، گاه معلق میزد و انگار (زبانم لال) ادای میمونها را در میآورد.
		+
		+	پس از پنج دقیقه در حالیکه صورتش قرمز شده بود، عرق ریزان از خرک بزیر آمد و پس از باز کردن دگمه‌های جلیقه و پیراهن و همچنین دگمهٔ اول شلوار، روی نیمکت نشست و مرا دعوت کرد که در کنارش بنشینم.
		+
		+	- آقای، شما ورزشکارید؟
		+
		+	- خیر آقای رئیس. بنده خود را برای سخنرانی در مراسم
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۴
سطر ۱۸۳:		سطر ۱۸۳:
	و آقای رئیس پس از اینکه کوشید چیزی را بخاطر بیاورد، ادامه داد:		و آقای رئیس پس از اینکه کوشید چیزی را بخاطر بیاورد، ادامه داد:

−	- میدانید چیه؟ دوست عزیز، بهتر است نزد یانکو ملادنویچ{{نشان\|۴}} بازرگان معتبر شهر ما بروید، میشناسیدش؟ او سالهای متمادی رئیس انجمن شهر بود و از دوستان نزدیک مرحوم ژوزف	+	- میدانید چیه؟ دوست عزیز، بهتر است نزد یانکو ملادنویچ{{نشان\|۴}} بازرگان معتبر شهر ما بروید، میشناسیدش؟ او سالهای متمادی رئیس انجمن شهر بود و از دوستان نزدیک مرحوم ژوزف بشمار میرفت. هیچکس قادر نخواهد بود بهتر و مفصلتر از او خدمات آن مرحوم را برای شما روشن کند. البته منهم میتوانستم مطالبی در اختیارتان بگذارم، اما توجه داشته باشید که همهٔ چیزها را نمیتوان فوراً بخاطر آورد.
		+
		+	آقای رئیس هم مرا تا دم در مشایعت کرد و پس از فشردن دستم گفت:
		+
		+	- وقتی خدمت آقای ملانویچ رسیدید، فراموش نکنید عقیده مرا باطلاع ایشان برسانید. بنظر من بد نیست به تعداد سخنرانیها افزوده شود؛ یک نطق در برابر خانهٔ مرحوم ژوزف، یکی در جلو ساختمان دبیرستان، یکی هم درست سر قبر. حتی بجا است که یک سخرانی هم جلو ساختمان انجمن شهر ایراد شود. بگذار آقای ملادنویچ در این باره کمی فکر کند، مثلا بد نیست...
		+
		+	یانکو ملادنویچ از من چنین استقبال کرد:
		+
		+	- برادر جان، اصلا نمی‌فهمم چرا آنها شما را نزد من میفرستند. والله من چیزی نمیدانم. مرحوم ژوزف مرد متمولی بود و بخاطر خدماتش نزد همه احترام داشت، اما کدام خدمات؟ نمیدانم. بروید نزد آقای رئیس...
		+
		+	- خدمت ایشان بودم...
		+
		+	- پس سری به آقای مطران بزنید.
		+
		+	- خدمت ایشان هم رسیده‌ام...
		+
		+	- خوب... پس نزد آقای رئیس انجمن شهر بروید...
		+
		+	- با ایشان هم ملاقات کرده‌ام...
		+
		+	- در اینصورت من نمیدانم... خدمات، خدمات! بدون تردید خدماتی وجود داشته است، آنهم چه خدماتی! و تازه لازم است بدون استثناء به همه این خدمات اشاره شود، اما من نمیتوانم جزئیاتش را برای شما بگویم. بهتر است نزد کس دیگری بروید مثلا خدمت آقای دکتر شهرمان بروید. او پزشک معالج آن مرحوم بودو گمان میکنم از همه چیز خبر داشته باشد.
		+
		+	راه خانهٔ دکتر را در پیش گرفتم و او را در حیاط منزلش یافتم. دکتر روی صندلی کوچک سه پایه‌ای نشسته بود و داشت خیار شور میانداخت. کنارش نشستم و گفتم:
		+
		+	- آقای دکتر، انگار مرحوم استوئیچ را که تمام شهر ما بمناسبت مرگش گریان است، شما معالجه میکردید.
		+
		+	- بله من معالجه میکردم. اما چکار میتوانستم بکنم؟ من سبک‌ترین غذاها را برای او تعیین کرده بودم، ولی او دیروز شکمش را با لوبیا پخته پر کرد. می‌فهمید؟ سه بشقاب پر لوبیا

@@ سطر ۱۵۸: / سطر ۱۵۸: @@
 - ایشان نتوانستند چیزی بمن بگویند و مدعی هستند اطلاعاتشان بعلت اینکه فقط سه سال از مدت اقامتشان در شهر ما میگذرد، ناچیز است.
 [[رده:کتاب هفته ۱]]
 [[رده:برانیسلاو نوشیچ]]
 [[رده:کتاب هفته]]