ملاقات - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo در ‏۲۹ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۵۵

2011-10-29T08:55:19Z

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T15:56:36Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Robofa: ربات: افزودن رده:"کتاب جمعه"

2011-07-30T10:13:30Z

ربات: افزودن رده:"کتاب جمعه"

Parastoo در ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۷:۴۱

2011-05-07T07:41:25Z

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-ه‌ی +هٔ )

2011-05-06T16:09:57Z

ربات: تغییر خودکار متن (-ه‌ی +هٔ )

Babak در ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۵۳

2011-04-30T19:53:23Z

Parastoo: «ملاقات» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-04-27T20:35:24Z

«ملاقات» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: استفاده از الگوی چپ‌چین و افزودنِ ردهٔ مقالات نهایی‌شده.

2011-04-27T20:34:36Z

استفاده از الگوی چپ‌چین و افزودنِ ردهٔ مقالات نهایی‌شده.

امیر در ‏۲۷ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۳۸

2011-04-27T18:38:08Z

امیر در ‏۲۷ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۰۶

2011-04-27T18:06:48Z

@@ سطر ۵۵۱: / سطر ۵۵۱: @@
 '''اسفند ۱۳۵۷'''
 {{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب جمعه ۱]]
 [[رده:محسن یلفانی]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
-[[رده:"کتاب جمعه"]]
-[[رده:کتاب جمعه]]
+{{لایک}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۵۶
سطر ۵۵۸:		سطر ۵۵۸:
	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]		[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
	[[رده:"کتاب جمعه"]]		[[رده:"کتاب جمعه"]]
		+	[[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۵۵۱: / سطر ۵۵۱: @@
 '''اسفند ۱۳۵۷'''
 {{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب جمعه ۱]]
 [[رده:محسن یلفانی]]
 [[رده:نمایشنامه]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:"کتاب جمعه"]]

@@ سطر ۱۵۴: / سطر ۱۵۴: @@
 '''وحید:''' من چکار می‌تونم بکنم؟
-'''سیما:''' تو هر کاری بخوای می‌تونی بکنی، تو به میل خودت نیومدهٔ اینجا، ولی اگه بخوای می‌تونی بیای بیرون. من با خیلی‌ها حرف زده‌م می‌گن گره کار تو به دست خودت باز می‌شه.
+'''سیما:''' تو هر کاری بخوای می‌تونی بکنی، تو به میل خودت نیومده‌ی اینجا، ولی اگه بخوای می‌تونی بیای بیرون. من با خیلی‌ها حرف زده‌م می‌گن گره کار تو به دست خودت باز می‌شه.
 '''وحید:''' ولی چطور؟
@@ سطر ۱۷۰: / سطر ۱۷۰: @@
 '''وحید:''' چرا این سؤالو می‌کنی؟
-'''سیما:''' من می‌دونم تو اینجا گرفتار بوده‌ی. سرت شلوغ بوده. زیر فشار بوده‌ی. وضع مشکلی داشته‌ی. باید حواستو جمع کار خودت می‌کرده‌ی. وقت نداشته‌ی، فرصت نداشتهٔ بمن فکر کنی...
+'''سیما:''' من می‌دونم تو اینجا گرفتار بوده‌ی. سرت شلوغ بوده. زیر فشار بوده‌ی. وضع مشکلی داشته‌ی. باید حواستو جمع کار خودت می‌کرده‌ی. وقت نداشته‌ی، فرصت نداشته‌ی بمن فکر کنی...
 '''وحید:''' در تمام این مدت، حتی یه لحظه هم نبوده، حتی یه لحظه، که بیاد تو نباشم.
@@ سطر ۲۱۰: / سطر ۲۱۰: @@
 '''وحید:''' تو می‌خوای من چکار کنم؟
-'''سیما:''' بیا بیرون. بیا بیرون از اینجا. عقلتو بکار بنداز، یه راهی پیدا کن و بیا بیرون. تو اینجا چکار داری؟ فراموش نکن که کی هستی، کی بودهٔ و چی می‌خواستی. اگه اون‌ها اسیرت کرده‌ن، خودت خودتو اسیر نکن. خودتو پابند چیزی که مال تو نیس نکن. تو مال اینجا نیستی. بیا بیرون. زندگی ما داره از دست می‌ره. هر چی که رشته بودیم داره پنبه می‌شه. خودتو برسون، وحید.
+'''سیما:''' بیا بیرون. بیا بیرون از اینجا. عقلتو بکار بنداز، یه راهی پیدا کن و بیا بیرون. تو اینجا چکار داری؟ فراموش نکن که کی هستی، کی بوده‌ی و چی می‌خواستی. اگه اون‌ها اسیرت کرده‌ن، خودت خودتو اسیر نکن. خودتو پابند چیزی که مال تو نیس نکن. تو مال اینجا نیستی. بیا بیرون. زندگی ما داره از دست می‌ره. هر چی که رشته بودیم داره پنبه می‌شه. خودتو برسون، وحید.
 '''وحید:''' من وضع تو رو می‌فهمم سیما. می‌دونم از چی داری حرف می‌زنی. ولی تو هم وضع منو بفهم. تو که از من انتظار غیرممکن نداری.
@@ سطر ۲۲۲: / سطر ۲۲۲: @@
 '''وحید:''' یعنی هیچ چیز نمی‌تونه باعث بشه که من راهمو عوض کنم؟
-'''سیما:''' این کارو نکن. نباید این کارو بکنی. تو آدم صادق و روراستی هستی. خودتو خراب نکن. چیزی که از خودت نیس به خودت نبند. تظاهر نکن، وحید. تظاهر نکن که کاری کردهٔ و به خاطرش دستگیرت کرده‌ن، و حالا باید واسی تاوانشو پس بدی.
+'''سیما:''' این کارو نکن. نباید این کارو بکنی. تو آدم صادق و روراستی هستی. خودتو خراب نکن. چیزی که از خودت نیس به خودت نبند. تظاهر نکن، وحید. تظاهر نکن که کاری کرده‌ی و به خاطرش دستگیرت کرده‌ن، و حالا باید واسی تاوانشو پس بدی.
 '''وحید:''' تو خوب بی‌رودرواسی و بی‌پرده حرف می‌زنی.
@@ سطر ۲۲۸: / سطر ۲۲۸: @@
 '''سیما:''' فرصتی برای رودرواسی و تعارف نیس. من فقط می‌خوام بیادت بیارم که تو کی هستی، تو اینجا تو محظوری. نمی‌تونی آزادانه فکر کنی. نمی‌تونی خودت باشی. من فقط می‌خوام به‌ات بگم که خودت باش. اون‌ها خیلی‌ها رو می‌گیرن. ولی وقتی می‌فهمن عوضی گرفته‌ن ولشون می‌کنن. این دامو برای تو کار نذاشتن، وحید. تو عوضی گیر افتاده‌ی. خودتو گول نزن. به خودت خیانت نکن. به خودت، من، و قراری که با هم گذاشتیم.
-'''وحید:''' آره، تو خوب یاد گرفتهٔ که بی‌پرده و بی‌ملاحظه حرف بزنی.
+'''وحید:''' آره، تو خوب یاد گرفته‌ی که بی‌پرده و بی‌ملاحظه حرف بزنی.
 '''سیما:''' ملاحظهٔ چی رو باید بکنم؟ مگه ما از کسی رودرواسی داریم؟ مگه از کسی خجالت می‌کشیم؟ ما همینیم که هستیم. حق کسی رو پامال نکرده‌یم. آزارمون به کسی نرسیده. بیش‌تر از سهم خودمون هم انتظاری نداریم. پس چرا خجالت بکشیم؟ چرا خودمونو انکار کنیم؟ ما با هم قراری گذاشتیم و می‌خواستیم با هم زندگی کنیم. و بیش‌تر از این هم چیزی نمی‌خواستیم. وحید، ما که نمی‌تونیم از خودمون انتظار غیرممکن داشته باشیم. ما چه کار می‌تونیم بکنیم؟ تو این دنیای بیرحم سیاه، تو این همه زشتی و نامردمی، جز این که آدم به اعتماد و عشق یکی مثل خودش پناه ببره چه راهی هس؟ این جرمه؟ پس سهم ما چیه تو این دنیا؟ پس ما چه حقی داریم؟
@@ سطر ۳۱۴: / سطر ۳۱۴: @@
 سیما مدتی ساکت می‌ماند و فکر می‌کند.
-'''سیما:''' پس من تو این هفت ماه بیخود منتظر بودم، بیخود به در و دیوار چنگ می‌زدم تا خودمو به تو برسونم و حفظت کنم. تو بارتو بستهٔ و راهتو انتخاب کرده‌ی. یعنی همه چیز تموم شد و رفت؟ پس زندگی ما چی می‌شه؟
+'''سیما:''' پس من تو این هفت ماه بیخود منتظر بودم، بیخود به در و دیوار چنگ می‌زدم تا خودمو به تو برسونم و حفظت کنم. تو بارتو بسته‌ی و راهتو انتخاب کرده‌ی. یعنی همه چیز تموم شد و رفت؟ پس زندگی ما چی می‌شه؟
 '''وحید:''' ما زندگی‌ئی نداشتیم. اون یه سراب بود. یه سراب ساختگی تو یه بیابون جهنمی. من از اینجا که به‌اش نگاه می‌کنم اثری ازش نمی‌بینم. اون یه سراب بود، سیما.
@@ سطر ۴۰۲: / سطر ۴۰۲: @@
 سیما تنها نگاهی به او می‌اندازد و ساکت می‌ماند.
-'''گروهبان:''' هیچ به فکر شوهرت بوده‌ی؟ هیچ به فکر اون بودهٔ که به انتظار چی، بدلخوشی چی داره حبس می‌کشه؟
+'''گروهبان:''' هیچ به فکر شوهرت بوده‌ی؟ هیچ به فکر اون بوده‌ی که به انتظار چی، بدلخوشی چی داره حبس می‌کشه؟
 '''سیما:''' اینجا اطاق ملاقاته یا بازجوئی؟

@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 ===صحنهٔ ۱===
-دو سرباز مسلح که زیر بغل یک زندانی را گرفته‌اند وارد می‌شوند. چشم‌های زندانی، که به‌زحمت و با ناتوانی راه می‌رود، با چشم‌بند بسته شده. یکی از سربازها زندانی را وارد قفس می‌کند و جلو صندلی نگاه می‌دارد. پاهای زندانی آشکارا می‌لرزد. سرباز دست روی شانه‌اش می‌گذارد و او را می‌نشاند. آنگاه از قفس خارج می‌شود و قرینه‌ی سرباز دوم، کنار قفس می‌ایستد.
+دو سرباز مسلح که زیر بغل یک زندانی را گرفته‌اند وارد می‌شوند. چشم‌های زندانی، که به‌زحمت و با ناتوانی راه می‌رود، با چشم‌بند بسته شده. یکی از سربازها زندانی را وارد قفس می‌کند و جلو صندلی نگاه می‌دارد. پاهای زندانی آشکارا می‌لرزد. سرباز دست روی شانه‌اش می‌گذارد و او را می‌نشاند. آنگاه از قفس خارج می‌شود و قرینهٔ سرباز دوم، کنار قفس می‌ایستد.
 از همان سمت چپ، مردی با لباس شخصی وارد می‌شود. نگاهی به زندانی می‌اندازد و به درون قفس می‌رود.
@@ سطر ۱۵۴: / سطر ۱۵۴: @@
 '''وحید:''' من چکار می‌تونم بکنم؟
-'''سیما:''' تو هر کاری بخوای می‌تونی بکنی، تو به میل خودت نیومده‌ی اینجا، ولی اگه بخوای می‌تونی بیای بیرون. من با خیلی‌ها حرف زده‌م می‌گن گره کار تو به دست خودت باز می‌شه.
+'''سیما:''' تو هر کاری بخوای می‌تونی بکنی، تو به میل خودت نیومدهٔ اینجا، ولی اگه بخوای می‌تونی بیای بیرون. من با خیلی‌ها حرف زده‌م می‌گن گره کار تو به دست خودت باز می‌شه.
 '''وحید:''' ولی چطور؟
@@ سطر ۱۷۰: / سطر ۱۷۰: @@
 '''وحید:''' چرا این سؤالو می‌کنی؟
-'''سیما:''' من می‌دونم تو اینجا گرفتار بوده‌ی. سرت شلوغ بوده. زیر فشار بوده‌ی. وضع مشکلی داشته‌ی. باید حواستو جمع کار خودت می‌کرده‌ی. وقت نداشته‌ی، فرصت نداشته‌ی بمن فکر کنی...
+'''سیما:''' من می‌دونم تو اینجا گرفتار بوده‌ی. سرت شلوغ بوده. زیر فشار بوده‌ی. وضع مشکلی داشته‌ی. باید حواستو جمع کار خودت می‌کرده‌ی. وقت نداشته‌ی، فرصت نداشتهٔ بمن فکر کنی...
 '''وحید:''' در تمام این مدت، حتی یه لحظه هم نبوده، حتی یه لحظه، که بیاد تو نباشم.
@@ سطر ۲۱۰: / سطر ۲۱۰: @@
 '''وحید:''' تو می‌خوای من چکار کنم؟
-'''سیما:''' بیا بیرون. بیا بیرون از اینجا. عقلتو بکار بنداز، یه راهی پیدا کن و بیا بیرون. تو اینجا چکار داری؟ فراموش نکن که کی هستی، کی بوده‌ی و چی می‌خواستی. اگه اون‌ها اسیرت کرده‌ن، خودت خودتو اسیر نکن. خودتو پابند چیزی که مال تو نیس نکن. تو مال اینجا نیستی. بیا بیرون. زندگی ما داره از دست می‌ره. هر چی که رشته بودیم داره پنبه می‌شه. خودتو برسون، وحید.
+'''سیما:''' بیا بیرون. بیا بیرون از اینجا. عقلتو بکار بنداز، یه راهی پیدا کن و بیا بیرون. تو اینجا چکار داری؟ فراموش نکن که کی هستی، کی بودهٔ و چی می‌خواستی. اگه اون‌ها اسیرت کرده‌ن، خودت خودتو اسیر نکن. خودتو پابند چیزی که مال تو نیس نکن. تو مال اینجا نیستی. بیا بیرون. زندگی ما داره از دست می‌ره. هر چی که رشته بودیم داره پنبه می‌شه. خودتو برسون، وحید.
 '''وحید:''' من وضع تو رو می‌فهمم سیما. می‌دونم از چی داری حرف می‌زنی. ولی تو هم وضع منو بفهم. تو که از من انتظار غیرممکن نداری.
@@ سطر ۲۲۲: / سطر ۲۲۲: @@
 '''وحید:''' یعنی هیچ چیز نمی‌تونه باعث بشه که من راهمو عوض کنم؟
-'''سیما:''' این کارو نکن. نباید این کارو بکنی. تو آدم صادق و روراستی هستی. خودتو خراب نکن. چیزی که از خودت نیس به خودت نبند. تظاهر نکن، وحید. تظاهر نکن که کاری کرده‌ی و به خاطرش دستگیرت کرده‌ن، و حالا باید واسی تاوانشو پس بدی.
+'''سیما:''' این کارو نکن. نباید این کارو بکنی. تو آدم صادق و روراستی هستی. خودتو خراب نکن. چیزی که از خودت نیس به خودت نبند. تظاهر نکن، وحید. تظاهر نکن که کاری کردهٔ و به خاطرش دستگیرت کرده‌ن، و حالا باید واسی تاوانشو پس بدی.
 '''وحید:''' تو خوب بی‌رودرواسی و بی‌پرده حرف می‌زنی.
@@ سطر ۲۲۸: / سطر ۲۲۸: @@
 '''سیما:''' فرصتی برای رودرواسی و تعارف نیس. من فقط می‌خوام بیادت بیارم که تو کی هستی، تو اینجا تو محظوری. نمی‌تونی آزادانه فکر کنی. نمی‌تونی خودت باشی. من فقط می‌خوام به‌ات بگم که خودت باش. اون‌ها خیلی‌ها رو می‌گیرن. ولی وقتی می‌فهمن عوضی گرفته‌ن ولشون می‌کنن. این دامو برای تو کار نذاشتن، وحید. تو عوضی گیر افتاده‌ی. خودتو گول نزن. به خودت خیانت نکن. به خودت، من، و قراری که با هم گذاشتیم.
-'''وحید:''' آره، تو خوب یاد گرفته‌ی که بی‌پرده و بی‌ملاحظه حرف بزنی.
+'''وحید:''' آره، تو خوب یاد گرفتهٔ که بی‌پرده و بی‌ملاحظه حرف بزنی.
 '''سیما:''' ملاحظهٔ چی رو باید بکنم؟ مگه ما از کسی رودرواسی داریم؟ مگه از کسی خجالت می‌کشیم؟ ما همینیم که هستیم. حق کسی رو پامال نکرده‌یم. آزارمون به کسی نرسیده. بیش‌تر از سهم خودمون هم انتظاری نداریم. پس چرا خجالت بکشیم؟ چرا خودمونو انکار کنیم؟ ما با هم قراری گذاشتیم و می‌خواستیم با هم زندگی کنیم. و بیش‌تر از این هم چیزی نمی‌خواستیم. وحید، ما که نمی‌تونیم از خودمون انتظار غیرممکن داشته باشیم. ما چه کار می‌تونیم بکنیم؟ تو این دنیای بیرحم سیاه، تو این همه زشتی و نامردمی، جز این که آدم به اعتماد و عشق یکی مثل خودش پناه ببره چه راهی هس؟ این جرمه؟ پس سهم ما چیه تو این دنیا؟ پس ما چه حقی داریم؟
@@ سطر ۳۱۴: / سطر ۳۱۴: @@
 سیما مدتی ساکت می‌ماند و فکر می‌کند.
-'''سیما:''' پس من تو این هفت ماه بیخود منتظر بودم، بیخود به در و دیوار چنگ می‌زدم تا خودمو به تو برسونم و حفظت کنم. تو بارتو بسته‌ی و راهتو انتخاب کرده‌ی. یعنی همه چیز تموم شد و رفت؟ پس زندگی ما چی می‌شه؟
+'''سیما:''' پس من تو این هفت ماه بیخود منتظر بودم، بیخود به در و دیوار چنگ می‌زدم تا خودمو به تو برسونم و حفظت کنم. تو بارتو بستهٔ و راهتو انتخاب کرده‌ی. یعنی همه چیز تموم شد و رفت؟ پس زندگی ما چی می‌شه؟
 '''وحید:''' ما زندگی‌ئی نداشتیم. اون یه سراب بود. یه سراب ساختگی تو یه بیابون جهنمی. من از اینجا که به‌اش نگاه می‌کنم اثری ازش نمی‌بینم. اون یه سراب بود، سیما.
@@ سطر ۴۰۲: / سطر ۴۰۲: @@
 سیما تنها نگاهی به او می‌اندازد و ساکت می‌ماند.
-'''گروهبان:''' هیچ به فکر شوهرت بوده‌ی؟ هیچ به فکر اون بوده‌ی که به انتظار چی، بدلخوشی چی داره حبس می‌کشه؟
+'''گروهبان:''' هیچ به فکر شوهرت بوده‌ی؟ هیچ به فکر اون بودهٔ که به انتظار چی، بدلخوشی چی داره حبس می‌کشه؟
 '''سیما:''' اینجا اطاق ملاقاته یا بازجوئی؟

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۵۳
سطر ۵۵۵:		سطر ۵۵۵:
	[[رده:نمایشنامه]]		[[رده:نمایشنامه]]
	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]		[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
		+
		+	{{الگو:لایک}}

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 [[Image:1-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره اول صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره اول صفحه ۷۰]]
 [[Image:1-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره اول صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره اول صفحه ۷۱]]
 یک نمایشنامهٔ تک‌پرده‌ای
@@ سطر ۵۵۰: / سطر ۵۴۸: @@
 وحید مدتی بر جای ماند و او را نگاه می‌کند، اما چیزی نمی‌گوید. گروهبان یک قدم به طرفش می‌رود. وحید متوجه او می‌شود؛ به آرامی برمی‌گردد؛ به سوی انتهای صحنه می‌رود و خارج می‌شود. گروهبان با اشاره‌ئی سیما را به سربازها وا می‌گذارد و به دنبال وحید می‌رود.
 یکی از سربازها در قفس را باز می‌کند، سیما چشم‌بند را از جیبش در‌می‌آورد و به چشم می‌بندد، و با هدایت سربازها از قفس بیرون می‌آید و از صحنه خارج می‌شود.
+{{چپ‌چین}}
-::::::اسفند ۱۳۵۷
+'''اسفند ۱۳۵۷'''
+{{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب جمعه ۱]]
 [[رده:محسن یلفانی]]

@@ سطر ۳۲۶: / سطر ۳۲۶: @@
 '''سیما:''' تو هیچ فکر منو کرده‌ی؟ تکلیف من چی می‌شه؟
-'''وحید:''' تکلیف تو؟... من چی می‌تونم به‌ات بگم؟ یه وقت بود که حاضر بودم، می‌خواستم همهٔ زندگی‌مو وقف تو بکنم. ولی حالا، چکار می‌تونم بکنم؟ می‌بینی که من اینجا گرفتارم. کاری دارم که باید انجام بدم. سیما، من فقط یه چیزی می‌تونم به‌ات گم: خودتو معطل من نکن. منتظر من نشو، سیما. من همینو ازت می‌خوام. و این آخرین چیزیه که ازت می‌خوام. خودتو معطل من نکن. این‌جور خیال من هم راحت‌تره... خیلی سخته از دست دادن تو، رفتنا، خیلی سخته، مثل یه خنجر، مثل یه خنجر نازک و بلند که دائم، دائم تو قلب آدم فرو می‌ره... ولی راهش همینه، سیما. معطل من نشو. تو جوونی. - زندگی تو وجودت می‌جوشه و فواره می‌زنه. و آینده، تموم آینده در انتظارته. هر راهی دلت می‌خواد انتخاب کن. ولی فرصتو از دست نده. با تموم وجودت زندگی کن. هر جور که دلت می‌خواد. این نصیحتو از من که فرصتو از دست دادم بشنو. عمر آدم کوتاهه. عمر آدم بی‌رحمانه کوتاهه. قدرشو بدون. قدر هر لحظه‌شو بدون. یک لحظه‌شو هم از دست نده. به جای من هم زندگی کن، سیما. من اینو از تو می‌خوام: به جای من هم زندگی کن. تو آزادی، آزاد و جوون. دستتو دراز کن، چنگ بزن و سهمتو بگیر: نذار فرصت از دستت بره. پیش از اون که به حسابت برسن، حسابتو با زندگی صاف کن.
+'''وحید:''' تکلیف تو؟... من چی می‌تونم به‌ات بگم؟ یه وقت بود که حاضر بودم، می‌خواستم همهٔ زندگی‌مو وقف تو بکنم. ولی حالا، چکار می‌تونم بکنم؟ می‌بینی که من اینجا گرفتارم. کاری دارم که باید انجام بدم. سیما، من فقط یه چیزی می‌تونم به‌ات گم: خودتو معطل من نکن. منتظر من نشو، سیما. من همینو ازت می‌خوام. و این آخرین چیزیه که ازت می‌خوام. خودتو معطل من نکن. این‌جور خیال من هم راحت‌تره... خیلی سخته از دست دادن تو، رفتنت، خیلی سخته، مثل یه خنجر، مثل یه خنجر نازک و بلند که دائم، دائم تو قلب آدم فرو می‌ره... ولی راهش همینه، سیما. معطل من نشو. تو جوونی. - زندگی تو وجودت می‌جوشه و فواره می‌زنه. و آینده، تموم آینده در انتظارته. هر راهی دلت می‌خواد انتخاب کن. ولی فرصتو از دست نده. با تموم وجودت زندگی کن. هر جور که دلت می‌خواد. این نصیحتو از من که فرصتو از دست دادم بشنو. عمر آدم کوتاهه. عمر آدم بی‌رحمانه کوتاهه. قدرشو بدون. قدر هر لحظه‌شو بدون. یک لحظه‌شو هم از دست نده. به جای من هم زندگی کن، سیما. من اینو از تو می‌خوام: به جای من هم زندگی کن. تو آزادی، آزاد و جوون. دستتو دراز کن، چنگ بزن و سهمتو بگیر: نذار فرصت از دستت بره. پیش از اون که به حسابت برسن، حسابتو با زندگی صاف کن.
 '''سیما:''' ولی تو این دنیای بی در و پیکر من چه کار می‌تونم بکنم.

@@ سطر ۸۲: / سطر ۸۲: @@
 زندانی: بله، دارم گوش می‌دم.
-'''مرد:''' من وضع تو رو می‌دونم. خانمتو هم دیده‌م. می‌خواستم به‌اتون ملاقات حضوری بدم. ولی »دکتر« اجازه نداد. ازت راضی نیست. اصلاً نمی‌خواست به‌ات ملاقات بده. تیمسار واسطه شد. به خاطر خانمت. می‌دونی چکارها کرده تا این ملاقاتو گرفته رفته در خونهٔ تیمسار. عجب زن زرنگ و زبلی‌یه. معلوم نیس خونه‌شو چه جور پیدا کرده. رفته در خونه تیمسار، می‌خواسته خودشو بندازه زیر ماشینش.
+'''مرد:''' من وضع تو رو می‌دونم. خانمتو هم دیده‌م. می‌خواستم به‌اتون ملاقات حضوری بدم. ولی «دکتر» اجازه نداد. ازت راضی نیست. اصلاً نمی‌خواست به‌ات ملاقات بده. تیمسار واسطه شد. به خاطر خانمت. می‌دونی چکارها کرده تا این ملاقاتو گرفته رفته در خونهٔ تیمسار. عجب زن زرنگ و زبلی‌یه. معلوم نیس خونه‌شو چه جور پیدا کرده. رفته در خونه تیمسار، می‌خواسته خودشو بندازه زیر ماشینش.
 ساکت می‌ماند و زندانی را زیر نظر می‌گیرد. زندانی واکنشی نشان نمی‌دهد.
@@ سطر ۱۱۰: / سطر ۱۱۰: @@
 '''زندانی:''' دارم گوش می‌دم.
-'''مرد:''' خودت می‌دونی؛ می‌خوای گوش بده، می‌خوای گوش نده، »من آن‌چه شرط بلاغ است با تو می‌گویم«، حالا دیگه خودت می‌دونی، خوب، چیزی نمی‌خوای؟ کاری نداری؟ هر چی می‌خوای بگو.
+'''مرد:''' خودت می‌دونی؛ می‌خوای گوش بده، می‌خوای گوش نده، «من آن‌چه شرط بلاغ است با تو می‌گویم»، حالا دیگه خودت می‌دونی، خوب، چیزی نمی‌خوای؟ کاری نداری؟ هر چی می‌خوای بگو.
 '''زندانی:''' چیزی نمی‌خوام.
@@ سطر ۲۰۴: / سطر ۲۰۴: @@
 '''وحید:''' اون‌ها این کارو کرده‌ن. تو هنوز باورت نشده؟
-'''سیما:''' نه وحید. من باورم نشده. هیچ وقت باورم نمی‌شه. باورکردنی نیس. مگه می‌شه باور کرد که همه چیز به این سادگی نابود بشه؟ باد بشه و بره؟ همهٔ ان چیزهائی که اونقدر به‌اشون دل بسته بودیم، اون قدر برای ما عزیز بودن. همه اون چیزهائی که  اون همه بخاطرشون زحمت کشیدیم، خون دل خوردیم، انتظار کشیدیم. وحید، ما همدیگه رو آسون به دست نیاوردیم. تو این دنیای بی‌رحم و بیهوده، تو این دنیای خالی و عقیم، ما به جز همدیگه چیزی نداشتیم. و تازه همدیگه رو پیدا کرده بودیم. تازه داشتیم همدیگه رو می‌شناختیم. داشتیم همدیگه رو کشف می‌کردیم. داشتیم به همدیگه خو می‌کردیم، اعتماد می‌کردیم. بعد از یه عمر دربدری؛ دربدری و تنهائی و وحشت. بد از یه عمر بیهودگی و بیزاری. تو دنیائی که بهر دری می‌زنی با نکبت و یأس روبرو می‌شی، ما دریچه‌ئی به امید و اعتماد باز کردیم. و توانستیم روی پای خودمون واسیم. تونستیم زندگی کنیم. من نمی‌ذارم این دریچه بسته بشه.
+'''سیما:''' نه وحید. من باورم نشده. هیچ وقت باورم نمی‌شه. باورکردنی نیس. مگه می‌شه باور کرد که همه چیز به این سادگی نابود بشه؟ باد بشه و بره؟ همهٔ اون چیزهائی که اونقدر به‌اشون دل بسته بودیم، اون قدر برای ما عزیز بودن. همه اون چیزهائی که  اون همه بخاطرشون زحمت کشیدیم، خون دل خوردیم، انتظار کشیدیم. وحید، ما همدیگه رو آسون به دست نیاوردیم. تو این دنیای بی‌رحم و بیهوده، تو این دنیای خالی و عقیم، ما به جز همدیگه چیزی نداشتیم. و تازه همدیگه رو پیدا کرده بودیم. تازه داشتیم همدیگه رو می‌شناختیم. داشتیم همدیگه رو کشف می‌کردیم. داشتیم به همدیگه خو می‌کردیم، اعتماد می‌کردیم. بعد از یه عمر دربدری؛ دربدری و تنهائی و وحشت. بد از یه عمر بیهودگی و بیزاری. تو دنیائی که بهر دری می‌زنی با نکبت و یأس روبرو می‌شی، ما دریچه‌ئی به امید و اعتماد باز کردیم. و توانستیم روی پای خودمون واسیم. تونستیم زندگی کنیم. من نمی‌ذارم این دریچه بسته بشه.
-'''وحید:''' اون‌چه ما پشت این دریچه دیدیم یه سراب بود. یه سراب ساختگی و بی پایه. دوروبرتو نگاه کن. چشم‌هاتو باز کن و نگاه کن. می‌بینی؟ از اون سراب خبری نیس. اون زندگی فقط یه سراب بود، سیما. فراموشش کن.
+'''وحید:''' اون‌چه ما پشت این دریچه دیدیم یه سراب بود. یه سراب ساختگی و بی پایه. دوروبر تو نگاه کن. چشم‌هاتو باز کن و نگاه کن. می‌بینی؟ از اون سراب خبری نیس. اون زندگی فقط یه سراب بود، سیما. فراموشش کن.
 '''سیما:''' نه... نه، نه، نه. این حرفو نزن. من حاضرم همه چیزو تحمل کنم. حاضرم خفت رو انداختن به هر کسی رو تحمل کنم. اگه تموم دنیا هم علیه من باشه، اهمیتی نمی‌دم، تحمل می‌کنم. ولی تو... تو این حرفو نزن. نمی‌تونم تاب بیارم. باور کن، باور کن نمی‌تونم تاب بیارم. از بین می‌رم. فرو می‌ریزم. اگه اون دریچه بسته بشه دیگه فاتحهٔ من خونده‌س وحید، تو گفتی فراموشم نکرده‌ی. گفتی همیشه بیاد من بوده‌ی. پس ثابت کن، ثابت کن که فراموشم نکرده‌ی.