مشکل‌های آسان - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo در ‏۸ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۳:۴۱

2011-08-08T03:41:23Z

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T15:56:17Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Parastoo: «مشکل‌های آسان» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-08-03T12:58:56Z

«مشکل‌های آسان» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری و نهایی شد.

2011-08-03T12:58:09Z

بازنگری و نهایی شد.

Parastoo: تا پایان صفحهٔ ۳۴ بازنگری شد.

2011-08-03T12:21:00Z

تا پایان صفحهٔ ۳۴ بازنگری شد.

نمایش تغییرات

Parastoo: تا پایان صفحهٔ ۳۱ بازنگری شد.

2011-08-03T08:01:18Z

تا پایان صفحهٔ ۳۱ بازنگری شد.

نمایش تغییرات

Parastoo: تا پایان صفحهٔ ۲۶ بازنگری شد.

2011-08-02T20:00:04Z

تا پایان صفحهٔ ۲۶ بازنگری شد.

نمایش تغییرات

Parastoo: اصلاحِ پاورقی.

2011-08-02T17:33:44Z

اصلاحِ پاورقی.

Parastoo: تا پایان صفحهٔ ۲۲ بازنگری شد.

2011-08-02T17:31:23Z

تا پایان صفحهٔ ۲۲ بازنگری شد.

نمایش تغییرات

Parastoo: در حال بازنگری.

2011-08-01T15:38:44Z

در حال بازنگری.

@@ سطر ۳۱۷: / سطر ۳۱۷: @@
 کاشکی مادر یک لوله می‌خرید می‌گذاشت صندوقخانه که ما مجبور نباشیم نصفه شبی برویم توی خیابان‌ها. مادر می‌گفت «خُبه. این غلطا به‌‌تو نیومده!»
-ـ من نمی‌توانستم از این حرف بهمم چرا یک لولهٔ اضافی نمی‌خرند. دلم می‌خواست پدر هم مثل '''آقابلوری''' یک دکان لوله فروشی داشته باشد، آن وقت ما می‌توانستیم لوله‌ها را بیاوریم بگذاریم صندوقخانه و شب نرویم بیرون. تازه برای لوله پول هم نمی‌دادیم. همین طوری آنها را از دکان پدر بر می‌داشتم. دکان آقابلوری پُر از لوله بود. آن‌قدر لوله داشت که اگر همهٔ مردم دنیا هم از او لوله می‌خریدند باز تمام نمی‌شد. یک چوب از توی لوله‌ها رد می‌کرد و آنها را کنار هم در دکان می‌چید. قفسه‌های بالا هم پر از چراغ زنبوری بود. روی جعبه‌هایش عکس چراغ زنبوری پر نوری کشیده بودند که انباره‌اش برق می‌زد. خیلی دلم می‌خواست یکی از آن جعبه‌ها را بدهند به‌‌من. امّا آقا بلوری می‌گفت: «همین طوری که نیس. پولیه. دو زار میشه.» ـ امّا شاگردش چند تا از جعبه‌ها را مجانی برداشته بود برای خودش و حتی یکی را هم نمی‌داد به‌‌من کتاب‌هایم را تویش بگذارم.
+ـ من نمی‌توانستم از این حرف بفهمم چرا یک لولهٔ اضافی نمی‌خرند. دلم می‌خواست پدر هم مثل '''آقابلوری''' یک دکان لوله فروشی داشته باشد، آن وقت ما می‌توانستیم لوله‌ها را بیاوریم بگذاریم صندوقخانه و شب نرویم بیرون. تازه برای لوله پول هم نمی‌دادیم. همین طوری آنها را از دکان پدر بر می‌داشتم. دکان آقابلوری پُر از لوله بود. آن‌قدر لوله داشت که اگر همهٔ مردم دنیا هم از او لوله می‌خریدند باز تمام نمی‌شد. یک چوب از توی لوله‌ها رد می‌کرد و آنها را کنار هم در دکان می‌چید. قفسه‌های بالا هم پر از چراغ زنبوری بود. روی جعبه‌هایش عکس چراغ زنبوری پر نوری کشیده بودند که انباره‌اش برق می‌زد. خیلی دلم می‌خواست یکی از آن جعبه‌ها را بدهند به‌‌من. امّا آقا بلوری می‌گفت: «همین طوری که نیس. پولیه. دو زار میشه.» ـ امّا شاگردش چند تا از جعبه‌ها را مجانی برداشته بود برای خودش و حتی یکی را هم نمی‌داد به‌‌من کتاب‌هایم را تویش بگذارم.
 تو تاریکی یکمرتبه یک چیز گنده آمد تو سینه‌ام. نفس تند و داغ یک حیوان به‌‌صورتم خورد. نزدیک بود بیفتم. بعد صدای حیوان بلند شد.

@@ سطر ۷۰۲: / سطر ۷۰۲: @@
 # {{پاورقی|۱}} مصقل = صیقل‌دهنده وسیله‌ئی فلزی یا سنگی که با آن چاقو تیز می‌کنند.
+{{لایک}}
 [[رده:کتاب جمعه ۵]]
@@ سطر ۷۰۸: / سطر ۷۰۸: @@
 [[رده:عباس سماکار]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۵۹۶: / سطر ۵۹۶: @@
 ـ چرا!
 ـ پس چی گفت؟
 ـ هیچی.
 پدر مرتب با صدای بلندتر می‌پرسید. بعد یک لحظه به‌‌من خیره شد و ناگهان برخاست. مادر هم همراه او بلند شد جلویش ایستاد. با حرکت مادر بوی گند در اتاق پیچید. بچه راحت شده بود و پاهای لختش را در هوا تکان می‌داد و لب‌هایش را می‌لرزاند و برای خودش بووو، بوووو می‌کرد.
-مادر گفت: ـ اگه راست میگی همین جوری برو حسابش و برس. کارد نمیدم ببری مردمو تیکه‌تیکه کنی. نصفه شبی حوصلهٔ کلانتری کلانترکشی رو ندارم....
 پدر به‌‌من نگاه کرد.
 ـ فحش داد؟
 ـ نه.
 ـ راسشو بگو.
 ـ نه بخدا.
 من می‌لرزیدم. پدر فکر کرد و یکمرتبه لوله را برداشت دست مرا گرفت و راه افتاد.
 این بار پشت سر پدر محکم قدم می‌زدم. هر دو به‌‌هیچ چیز نگاه نمی‌کردیم. حالا آقا بلوری می‌فهمید با کی طرف است.
 سر کوچه یک سگ را که زل زده بود به‌‌ما که عصبانی از جلوش رد می‌شدیم و نگاهش نمی‌کردیم، چخ کردم. سگ نترسید، اما دوید و رفت.
 پدر برگشت گفت: ـ حالا وقت بازیه؟ راه بیا!
 بعد پرسید: ـ دکون این یارو کدومه؟
 ـ سر چارراه صدر همون که پر نوره.
 ـ آهان.
-از جلو سیرابی‌فروشی که حالا دیگر بسته بود و همهٔ بساطش را گذاشته بود تو یک جعبهٔ بزرگ چوبی قفل‌دار رد شدیم و جلو دکان «یارو» ایستادیم. پدر سینه‌اش را صاف کرد و رفت تو. آقا بلوری مرا پشت سر پدر دید و بلند شد آمد جلو.
-شیشه‌ها برق می‌زد. ستاره‌ها را در آسمان می‌دیدیم. چراغ‌ها پر نور بود.
+از جلو سیرابی فروشی که حالا دیگر بسته بود و همهٔ بساطش را گذاشته بود تو یک جعبهٔ بزرگ چوبی قفل‌دار رد شدیم و جلو دکان «یارو» ایستادیم. پدر سینه‌اش را صاف کرد و رفت تو. آقا بلوری مرا پشت سر پدر دید و بلند شد آمد جلو.
-اما من ستاره‌ها را می‌دیدیم که با رنگ آبی می‌درخشند. آسمان پاک و خنک بود. پدر چشمش را دوخته بود به‌‌یک نقطه که فکر می‌کنم چشم‌های آقا بلوری آنجا بود. از آن پایین که من نگاه می‌کردم، این‌طور به‌‌نظر می‌آمد. من یک کلمه «سلام» شنیدم. اما جوابش را نشنیدم. آدم نمی‌داند این کلمه را چه کسی گفته است و چرا؟، اگر صدا آشنا هم باشد باز آدم دلش نمی‌خواهد بفهمد چه کسی سلام کرده. پدر داشت می‌خندید. پدر یک طوری با آقا بلوری حرف می‌زد که من مجبور بودم چشم‌هایم را تنگ کنم تا مطمئن باشم این پدر است که این‌طوری حرف می‌زند. انگار آقا بلوری با او دعوا داشت نه پدر با او.
 آقا بلوری کتش را صاف کرد و سنگین پرسید:
 ـ حالا کاری داشتی؟
-ـ نه، فقط می‌خواستم بگم لطفا این لوله رو که این بچه خریده؛ یعنی حباب داره، عوض کنین.
 ـ کی خریده؟
 ـ این بچه.
 دستش را گذاشت رو سر من.
-دیدم که شاگرد آقا بلوری خندید و میان لوله‌ها، بره بره غیب شده. به‌‌خیابان نگاه کردم. سگی که چخ کرده بودم حالا آمده بود از پشت شیشه‌ ما را نگاه می‌کرد.
 آقا بلوری غبغبش را با دو انگشت گرفت کشید و به‌‌من اشاره کرد:
 ـ این آقازاده خیلی گیجه. اول اومده میگه « این لوله‌تون خرابه». میگم «چشه؟» میگه «خرابه». میگم «آخه چش هس؟» میگه «خرابه». رفته باز اومده میگه «خرابه». فکر کرده ما اینجا مسخره‌شیم.
 پدر چپ‌چپ به‌‌من نگاه کرد.
 آقا بلوری ادامه داد:
 ـ من بالاخره نفهمیدم این لوله کجاش خرابه.
-ـ می‌دونین؟ حباب داره. خراب نیس.
 ـ آهان. این شد. خراب نیس. اگه از اول اینو می‌گفت خیال هردومون راحت می‌شد.
 ـ بعله.
 و باز چپ‌چپ به‌‌من نگاه کرد.
 آقا بلوری داد زد:
-ـ «مسیب»! یه لولهٔ سالم از اون ردیف اول وردار بیار.
-من فکر کردم. ولی نتوانستم درست فکر کنم. سگ از پشت شیشه رفته بود. به‌‌کوچه فکر کردم. به‌‌بساط سیرابی‌فروشی فکر کردم که جعبه‌اش کنار جوب بود. به‌‌مادر فکر کردم. به‌‌مریم کوچک بود فکر کردم ولی همه چیز زود از جلو نظرم رفت. نمی‌دانستم. چرا پدر حرف آقا بلوری را باور می‌کرد. خودش هم می‌دانست که آقا بلوری دروغ می‌گوید، ولی باور می‌کرد.
+ـ «مسیّب»! یه لولهٔ سالم از اون ردیف اول وردار بیار.
 آقا بلوری پرسید:
-ـ چیز دیگه نمی‌خواستین؟
 ـ نه. با اجازه‌تون.
 آقا بلوری صدایش را تغییر داد و گفت:
 ـ سه‌زار میشه.
 ـ چی؟
 ـ لوله رو میگم.
 ـ مگه پولشو نداده؟
 ـ پولی که داد مال اون یکی بود.
 ـ مگه قرار نشد عوضش کنین؟
-ـ نه، قرار نشد. پول این لوله‌رم باید بدین.
-صدای شکستن لوله آمد. نه، لوله نبود. باور نمی‌کردم. این صورت آقا بلوری بود که زیر سیلی پدر سرخ شد. آقا بلوری می‌لرزید. واقعا ترسیده بود. فکر نمی‌کردم این‌طوری باشد. پدر دست کرد جیبش. حالت چشم‌هایش برگشته بود. معلوم بود دیگر طاقت ندارد. چاقو را پیدا نکرد. شاید می‌دانست که چاقو ندارد. ولی باز جیب‌هایش را گشت. آقا بلوری رفت عقب و شاگردش را صدا زد. اما «مسیب». بره بره، پشت لوله‌ها گم شد. خواستم بروم گیرش بیاورم. حالا دیگر می‌توانستم جعبهٔ چراغ زنبوری را ازش بگیرم حتما حالا دیگر می‌داد. آقا بلوری هم دیگر نمی‌توانست بگوید «دو زار میشه». ولی پدر لوله را برداشت و دستم را گرفت و دنبال خودش به‌‌تاریکی خیابان کشید.
+ـ نه، قرار نشد. پول این لوله‌رَم باید بدین.
@@ سطر ۶۵۶: / سطر ۷۰۴: @@
+{{لایک}}

@@ سطر ۴۴۹: / سطر ۴۴۹: @@
 ـ نه، قرار نشد. پول این لوله‌رم باید بدین.
 صدای شکستن لوله آمد. نه، لوله نبود. باور نمی‌کردم. این صورت آقا بلوری بود که زیر سیلی پدر سرخ شد. آقا بلوری می‌لرزید. واقعا ترسیده بود. فکر نمی‌کردم این‌طوری باشد. پدر دست کرد جیبش. حالت چشم‌هایش برگشته بود. معلوم بود دیگر طاقت ندارد. چاقو را پیدا نکرد. شاید می‌دانست که چاقو ندارد. ولی باز جیب‌هایش را گشت. آقا بلوری رفت عقب و شاگردش را صدا زد. اما «مسیب». بره بره، پشت لوله‌ها گم شد. خواستم بروم گیرش بیاورم. حالا دیگر می‌توانستم جعبهٔ چراغ زنبوری را ازش بگیرم حتما حالا دیگر می‌داد. آقا بلوری هم دیگر نمی‌توانست بگوید «دو زار میشه». ولی پدر لوله را برداشت و دستم را گرفت و دنبال خودش به‌‌تاریکی خیابان کشید.
-پی‌نوشت:
-ـ مصقل = صیقل‌دهنده وسیله‌ای فلزی یا سنگی که با آن چاقو تیز می‌کنند.
+{{چپ‌چین}}'''زندان قصر ـ مهر ۵۵'''{{پایان چپ‌چین}}

@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
-عباس سماکار
+'''عباس سماکار'''
 مادر او را دست من نمی‌داد، می‌گفت «از بس ماچش می‌کنی می‌کشیش!». شکوه دوست نداشت بچه را نگه دارد، تا مادر رویش را می‌کرد آن‌ور، بچه را می‌گذاشت زمین، بچه گریه می‌کرد. من برش می‌داشتم اما مادر دوباره ازم می‌گرفت می‌دادش به‌‌شکوه. بچه همین‌طور گریه می‌کرد. من نمی‌خواستم به‌‌گریه‌اش گوش بدهم. پدر گفته بود اگر ساکت ننشینم با مصقل(1) می‌زند توی مخم. پدر داشت کاردش را تیز می‌کرد. مصقل را گرفته بود جلوی چشمم. فهمیده بودم وضع خوب نیست و باید ساکت باشم. دلم زیر و رو می‌شد. با سر پایین افتاده چشم انداخته بودم به‌‌سایهٔ پایهٔ چراغ که تو سینی مسی می‌لرزید. سینی لک‌های خاک شسته داشت. لک‌هایش بوی نفت می‌داد. نمی‌توانستم مشق بنویسم. خرت خرت تیز کردن کارد گوشم را اذیت می‌کرد. نمی‌شد به‌‌پدر گفت این صداها آدم را اذیت می‌کند. مریم با چشم‌های اشک‌دار برگشته بود طرف پدر و از بالای سرش پدر را می‌دید که کارد را تیز می‌کند، می‌خندید، بچه فکر می‌کرد پدر آن خرت خرت را برای او راه انداخته است. نمی‌خواستم به‌‌خنده‌های مریم بخندم، لب‌هایم را محکم روی هم فشار می‌دادم. بچه دیگر نخندید. یکهو گریه‌اش گرفت. شکوه او را برداشت کیش‌کیش کرد و زد پشتش. مادر با اخم به‌‌شکوه نگاه کرد. من به‌‌خطر شکوه روی فرش نگاه کردم. پدر هنوز خرت‌خرت می‌کرد. علی به‌‌من نگاه کرد. من رضا را زدم: کتاب‌های علی را برداشته بود خط می‌کشید.
 پدر داد زد: ـ ساکتش کن!