مرد سیاه، مرد من گوش کن! - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T15:54:43Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Parastoo: «مرد سیاه، مرد من گوش کن!» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-07-09T15:19:15Z

«مرد سیاه، مرد من گوش کن!» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2011-07-09T15:18:48Z

نهایی شد.

Nafeese: بازنگری تمام شد. غلط‌های عمده: نیم‌فاصله و کسره.

2011-07-09T10:09:21Z

بازنگری تمام شد. غلط‌های عمده: نیم‌فاصله و کسره.

Parastoo در ‏۲۸ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۴۰

2011-06-28T20:40:48Z

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-06-26T11:29:41Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-هء +هٔ , -ﻩٴ +ﻩٔ , -ۀ +ﻩٔ , -هٴ +هٔ )

2011-06-26T11:23:09Z

ربات: تغییر خودکار متن (-هء +هٔ , -ﻩٴ +ﻩٔ , -ۀ +ﻩٔ , -هٴ +هٔ )

Parastoo: اصلاحِ پاورقی.

2011-06-26T05:30:44Z

اصلاحِ پاورقی.

Parastoo: اصلاحِ الگو.

2011-06-25T21:59:29Z

اصلاحِ الگو.

TomTom در ‏۲۵ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۰۷

2011-06-25T09:07:14Z

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 [[Image:26-059.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۵۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۵۹]]
 [[Image:26-060.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۶۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۶۰]]
 گیل ستوکس{{نشان|گیل|*}}
@@ سطر ۴۱: / سطر ۳۶: @@
 {{لایک}}

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 [[Image:26-060.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۶۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۶۰]]
 [[رده:کتاب جمعه ۲۶]]
@@ سطر ۳۶: / سطر ۳۸: @@
 <nowiki>*</nowiki>{{پاورقی|گیل}}Gail Stokes، یکی از نویسندگان جوان مجلات سیاهان در آمریکا و یکی از زنان فعال سیاه در مبارزات ضد تبلیغات نژادی.

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 [[Image:26-060.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۶۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۶۰]]
 [[رده:کتاب جمعه ۲۶]]
@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۰: @@
 ‏من تو را پذیرا شده‌ام، تو را پس گرفته‌ام. تو را در آغوش گرفته‌ام، با وضع ترحم‌انگیز تو همدردی کرده‌ام، زیرا که می‌دانم آن‌ها چه گونه از تو استفاده و سوءاستفاده کرده‌اند. من کوشیده‌ام از سوگ و زاری خویش دست بردارم و سازگاریم با خطاها و کوتاهی‌های تو، تو را پاره‌ئی از من کرده است. من خوشحال بودم که تو را باز یافته‌ام، و خوشحال که تو می‌خواستی بازگردی. خوشحال که با انتخاب آزاد خویش می‌توانم تو را پذیرا شوم.
-اینک ما اینجا هستیم، من و تو، و در سیاهی خویش یکدیگر را دوست می‌داریم. من هر روز تو را بر می‌انگیزم و به‌‌جلو می‌رانم و تو را درین کار، که اقدام مشترک ماست، بیش‌تر دوست می‌دارم. به‌‌تو می‌نگرم، و تو زیبائی. تو هم‌چون کرهٔ زمینی که در برابر وزش باد، رگبار باران، و قرص آتشین خورشید محکم و استوار ایستاده است. و با ومف این، پس از آن که با هم غذا خورده‌ایم، با هم قدم زده‌ایم، و با هم عشق ورزیده‌ایم سردی و سرخوردگی به‌‌طریقی، به‌‌شیوه‌‌ئی، به‌‌درون ما دارد راه پیدا می‌کند.
+اینک ما اینجا هستیم، من و تو، و در سیاهی خویش یکدیگر را دوست می‌داریم. من هر روز تو را برمی‌انگیزم و به‌‌جلو می‌رانم و تو را درین کار، که اقدام مشترک ماست، بیش‌تر دوست می‌دارم. به‌‌تو می‌نگرم، و تو زیبائی. تو هم‌چون کرهٔ زمینی که در برابر وزش باد، رگبار باران، و قرص آتشین خورشید محکم و استوار ایستاده است. و با ومف این، پس از آن که با هم غذا خورده‌ایم، با هم قدم زده‌ایم، و با هم عشق ورزیده‌ایم سردی و سرخوردگی به‌‌طریقی، به‌‌شیوه‌‌ئی، به‌‌درون ما دارد راه پیدا می‌کند.
 ‏
 تو وابسته‌ئی، بسیار وابسته، به‌‌انگیزش‌های من، به‌‌اندیشه‌های من، به‌‌رؤیاهای من، و من چه خوشحالم که تو این چنین به‌من نیاز داری. من با شوق و شعف از بشقاب انگیزش به‌تو غذا می‌دهم و می دانم که برای تو دشوار است که خود این کار را بکنی. اما تو گاه سبب می شوی که بازوان من خسته شوند چون که من سخت می‌کوشم و زیاد به‌خود فشار می‌آورم که تو را بسازم. به‌‌خود فشار می‌آورم هنگامی که می‌بینم تو گاه به‌‌تردید می‌افتی و آن ‌گاه از خوردن غذا سر باز می‌زنی.
-‏چه شده؟ غذا خوب نیست؟ در تمام این مدتی که تو نبودی من به‌‌دقت آن را تهیه کرده گذاشته‌ام آهسته و آرام دم بکشد. شاید شکرش قدری زیاد شده و شیرینی آن دلت را می‌زند یا شاید مقدار زیادتری از جان خود را در آن ریخته‌ام. در اندیشه‌ام، به‌‌عقب برمی‌گردم و به‌‌آن چه تهیه کرده‌ام خیره می‌شوم و به‌‌شگفت در می‌آیم؛ آیا تمام این کارها بیهوده بوده است؟ احساس‌های لرزان من به‌‌بی‌علاقگی تو پی برده‌اند. و این مرا به‌‌هراس می‌افکند وخشمگینم می‌دارد!
+‏چه شده؟ غذا خوب نیست؟ در تمام این مدتی که تو نبودی من به‌‌دقت آن را تهیه کرده گذاشته‌ام آهسته و آرام دم بکشد. شاید شکرش قدری زیاد شده و شیرینی آن دلت را می‌زند یا شاید مقدار زیادتری از جان خود را در آن ریخته‌ام. در اندیشه‌ام، به‌‌عقب برمی‌گردم و به‌‌آن‌چه تهیه کرده‌ام خیره می‌شوم و به‌‌شگفت در می‌آیم؛ آیا تمام این کارها بیهوده بوده است؟ احساس‌های لرزان من به‌‌بی‌علاقگی تو پی برده‌اند. و این مرا به‌‌هراس می‌افکند وخشمگینم می‌دارد!
-‏از خود می‌پرسم این همان مرد است، مرد من، مرد سیاهی که من با چنان میل و علاقه‌ئی آمدنش را به‌‌خانه خوشامد گفتم؟ از زمانی که تو بازگشته‌ئی هر روز از نزدیک نگاهت می‌کنم. می‌بینم که عظمت تو به‌‌آرامش، طفره، و انزوا مبدل شده است. خاموش می‌نشینی و منتظر می‌مانی و نگاه می‌کنی درحالی که من ترکیبات لازم را فراهم می‌آورم. در حالی که می‌کوشم از تو یک مرد بسازم. ودر تمام این مدت چنین می‌نماید که تو از انتظارخویش راضی هستی.
+‏از خود می‌پرسم این همان مرد است، مرد من، مرد '''سیاهی''' که من با چنان میل و علاقه‌ئی آمدنش را به‌‌خانه خوشامد گفتم؟ از زمانی که تو بازگشته‌ئی هر روز از نزدیک نگاهت می‌کنم. می‌بینم که عظمت تو به‌‌آرامش، طفره، و انزوا مبدل شده است. خاموش می‌نشینی و منتظر می‌مانی و نگاه می‌کنی در حالی که من ترکیبات لازم را فراهم می‌آورم. در حالی که می‌کوشم از تو یک مرد بسازم. ودر تمام این مدت چنین می‌نماید که تو از انتظارخویش راضی هستی.
-‏مرد سیاه؟ مردهن؟ من سوگند خورده بودم که تا می‌توانم به‌‌حفظ و نگهداری تو، خودم، ما، کمک کنم. اما... هرگز... نه به‌‌این صورت. اما این راهش نبوده است. خدای گرامی... الله عزیز... درین بی‌علاقگی او به‌‌من کمک کن. خواهش می کنم، نگذار که کوشش من به‌‌هدر رود!
+‏مرد سیاه؟ مردِمن؟ من سوگند خورده بودم که تا می‌توانم به‌‌حفظ و نگهداری تو، خودم، ما، کمک کنم. اما... هرگز... نه به‌‌این صورت. اما این راهش نبوده است. خدای گرامی... الـله عزیز... درین بی‌علاقگیِ او به‌‌من کمک کن. '''خواهش می کنم،''' نگذار که کوشش من به‌‌'''هدر''' رود!
-‏زمان می‌گذرد و من امیدهای تازه پیدا می‌کنم. برای تسلای خودم می‌گریم که تو تنها به‌‌وقت احتیاج داری، همین - فقط وقت و زمان- با وجود این، این ابر بدشگون پیوسته بر بالای سر ما کمین کرده‌است، زیرا که تو هر جیزی را از خود دور کرده‌ای، حتی مرا. اکنون آن ابر با غرش تندر ترکیده‌است. قطرات درشت و سیاه باران فرو می‌ریزد و من در حوضچه‌های سیاه ناامیدی غوطه می‌زنم. زیرا که امیدهای تو و آرزو های من دیگر یکی نیستند.
+ای مرد سیاه، تو کجائی؟ بازوانت را پیش آر. هدایتم کن. زیرا که همه جا تاریک و ظلمانی است. به‌‌دلداری و تسلای تو نیاز دارم. نیاز دارم قوت قلبم دهی که آن چه با این شور و حدّت در راهش مبارزه می‌کنم واقعی است، و آن چه ازآن تو یا من نیست به‌‌زودی، در آینده‌ئی نه چندان دور، از آن ما خواهد شد.
-‏به سبب درماندگیم و به‌‌خاطر دلتنگیم خشم در درونم طغیان می‌کند و در ‏حالی که به‌‌فرزندان سیاه جوان‌مان می‌اندیشم سراسر وجودم را فرا می گیرد. آن‌ها خود را به‌‌من می‌چسپانند و گواه پریشانی منند; و با چهره‌های گرد جوینده و دست‌های کوچک خود می کوشند به‌‌من نیرو دهند، و آهسته می گویند به‌‌تو نیاز داریم و دوستت می‌داریم.
+‏به سبب درماندگیم و به‌‌خاطر دلتنگیم خشم در درونم طغیان می‌کند و در ‏حالی که به‌‌فرزندان سیاه جوان‌مان می‌اندیشم سراسر وجودم را فرا می گیرد. آن‌ها خود را به‌‌من می‌چسپانند و گواه پریشانی منند؛ و با چهره‌های گردِ جوینده و دست‌های کوچک خود می کوشند به‌‌من نیرو دهند، و آهسته می گویند به‌‌تو نیاز داریم و دوستت می‌داریم.
-‏قلب من پاره پاره شده و دردمندانه خون از آن جاری است در حالی ‏که می‌بینم پسرهای تو نگاهم می‌کنند و به‌‌خستگیم پی می‌برند. اکنون چه می توانم بگویم؟ من آن‌ها را از زمانی بس دراز برای بازگشت تو آماده کرده بودم. با تهدید آن‌ها به‌‌بازگشت تو، بی تابی‌ها و کج خلقی‌های‌شان را ساکت و گریه‌های آمیخته به‌‌ناله‌شان را خاموش کرده بودم. اکنون چه می‌توانم به‌‌آن‌ها بگویم؟ به‌‌آن‌ها چه می‌توانم بگویم تا مغزهای کوچک آن‌ها را که عقل و خردی بیش از سن‌شان دارند آرام کنم. به‌‌آن‌ها گفته‌ام که ‏تو انسانی تازه شده‌ای. کاملأ تغییر کرده‌ای. به‌‌آن ها گفته‌ام که تو اکنون یک مردی! آری، به‌‌آن ها گفته‌ام که تو اکنون قدرت آن را داری که بر جهان فرمان برانی، که جهان اکنون از آن تو است که در اختیار خود بگیری وحفظ و نگهداریش کنی. غرورت کجاست، سیاهیت کجاست، زیبائیت کجاست؟ این ها چه شده‌اند؟
+‏قلب من پاره پاره شده و دردمندانه خون از آن جاری است در حالی ‏که می‌بینم پسرهای تو نگاهم می‌کنند و به‌‌خستگیم پی می‌برند. اکنون چه می‌توانم بگویم؟ من آن‌ها را از زمانی بس دراز برای بازگشت تو آماده کرده بودم. با تهدید آن‌ها به‌‌بازگشت تو، بی‌تابی‌ها و کج‌خلقی‌های‌شان را ساکت و گریه‌های آمیخته به‌‌ناله‌شان را خاموش کرده بودم. اکنون چه می‌توانم به‌‌آن‌ها بگویم؟ به‌‌آن‌ها چه می‌توانم بگویم تا مغزهای کوچک آن‌ها را که عقل و خردی بیش از سن‌شان دارند آرام کنم. به‌‌آن‌ها گفته‌ام که ‏تو انسانی تازه شده‌ای. کاملأ تغییر کرده‌ای. به‌‌آن‌ها گفته‌ام که تو اکنون یک مردی! آری، به‌‌آن‌ها گفته‌ام که تو اکنون قدرت آن را داری که بر جهان فرمان برانی، که جهان اکنون از آن تو است که در اختیار خود بگیری وحفظ و نگهداریش کنی. غرورت کجاست، سیاهیت کجاست، زیبائیت کجاست؟ این‌ها چه شده‌اند؟
-‏مرد سیاه، مرد من، گوش کن آیا ما دیگر مانند گذشته چیز مشترکی نداریم؟ آیا چیز دیگری جز نام خویش نداریم؟ و حتی این هم دگر از آن ما نیست.
+‏مرد سیاه، مردِ من، گوش کن! آیا ما دیگر مانند گذشته چیز مشترکی نداریم؟ آیا چیز دیگری جز نام خویش نداریم؟ و حتی این هم دیگر از آن ما نیست.

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
-‏من تو را پذیرا شده‌ام، تو را پس گرفته‌ام. تو را در آغوش گرفته‌ام، با وضع ترحم انگیز تو همدردی کرده‌ام، زیرا که می دانم آن‌ها چه گونه از تو استفاده و سوءاستفاده کرده‌اند. من کو شیده‌ام از سوگ و زاری خویش دست بردارم و سازگاریم با خطاها و کوتاهی‌های تو، تو را پاره‌ئی از من کرده‌است. من خوشحال بودم که تو را باز یافته‌ام، و خوشحال که تو می‌خواستی بازگردی. خوشحال که با انتخاب آزاد خویش می‌توانم تو را پذیرا شوم.
+‏من تو را پذیرا شده‌ام، تو را پس گرفته‌ام. تو را در آغوش گرفته‌ام، با وضع ترحم‌انگیز تو همدردی کرده‌ام، زیرا که می‌دانم آن‌ها چه گونه از تو استفاده و سوءاستفاده کرده‌اند. من کوشیده‌ام از سوگ و زاری خویش دست بردارم و سازگاریم با خطاها و کوتاهی‌های تو، تو را پاره‌ئی از من کرده است. من خوشحال بودم که تو را باز یافته‌ام، و خوشحال که تو می‌خواستی بازگردی. خوشحال که با انتخاب آزاد خویش می‌توانم تو را پذیرا شوم.
-اینک ما اینجا هستیم، من و تو، و در سیاهی خویش یکدیگر را دوست می‌داریم. من هر روز تو را بر می انگیزم و به‌‌جلو می رانم و تو را درین کار، که اقدام مشترک ماست، بیش‌تر دوست می‌دارم. به‌‌تو می‌نگرم، و تو زیبائی. تو مم‌چون کرهٔ زمینی که در برابر وزش باد، رگبار باران، و قرص آتشین خورشید محکم و استوار ایستاده است. و با ومف این، پس از آن که با هم غذا خورده‌ایم، با هم قدم زده‌ایم، و با هم عشق ورزیده‌ایم سردی و سرخوردگی به‌‌طریقی، به‌‌شیوه‌‌ئی، به‌‌درون ما دارد راه پیدا می‌کند.
+اینک ما اینجا هستیم، من و تو، و در سیاهی خویش یکدیگر را دوست می‌داریم. من هر روز تو را بر می‌انگیزم و به‌‌جلو می‌رانم و تو را درین کار، که اقدام مشترک ماست، بیش‌تر دوست می‌دارم. به‌‌تو می‌نگرم، و تو زیبائی. تو هم‌چون کرهٔ زمینی که در برابر وزش باد، رگبار باران، و قرص آتشین خورشید محکم و استوار ایستاده است. و با ومف این، پس از آن که با هم غذا خورده‌ایم، با هم قدم زده‌ایم، و با هم عشق ورزیده‌ایم سردی و سرخوردگی به‌‌طریقی، به‌‌شیوه‌‌ئی، به‌‌درون ما دارد راه پیدا می‌کند.
 ‏
 تو وابسته‌ئی، بسیار وابسته، به‌‌انگیزش‌های من، به‌‌اندیشه‌های من، به‌‌رؤیاهای من، و من چه خوشحالم که تو این چنین به‌من نیاز داری. من با شوق و شعف از بشقاب انگیزش به‌تو غذا می‌دهم و می دانم که برای تو دشوار است که خود این کار را بکنی. اما تو گاه سبب می شوی که بازوان من خسته شوند چون که من سخت می‌کوشم و زیاد به‌خود فشار می‌آورم که تو را بسازم. به‌‌خود فشار می‌آورم هنگامی که می‌بینم تو گاه به‌‌تردید می‌افتی و آن ‌گاه از خوردن غذا سر باز می‌زنی.
-‏چه شده؟ غذا خوب نیست؟ در تمام این مدتی که تو نبودی من به‌‌دقت آن را تهیه کرده گذاشته‌ام آهسته و آرام دم بکشد. شاید شکرش قدری زیاد شده و شیرینی آن دلت را می‌زند یا شاید مقدار زیادتری از جان خود را در آن ریخته‌ام. در اندیشه‌ام، به‌‌عقب برمی‌گردم و به‌‌آن چه تهیه کرده‌ام خیره می‌شوم و به‌‌شگفت در می‌آیم; آیا تمام این کارها بیهوده بوده است؟ احساس‌های لرزان من به‌‌بی‌علاقگی تو پی برده‌اند. و این مرا به‌‌هراس می‌افکند وخشمگینم می‌دارد!
+‏چه شده؟ غذا خوب نیست؟ در تمام این مدتی که تو نبودی من به‌‌دقت آن را تهیه کرده گذاشته‌ام آهسته و آرام دم بکشد. شاید شکرش قدری زیاد شده و شیرینی آن دلت را می‌زند یا شاید مقدار زیادتری از جان خود را در آن ریخته‌ام. در اندیشه‌ام، به‌‌عقب برمی‌گردم و به‌‌آن چه تهیه کرده‌ام خیره می‌شوم و به‌‌شگفت در می‌آیم؛ آیا تمام این کارها بیهوده بوده است؟ احساس‌های لرزان من به‌‌بی‌علاقگی تو پی برده‌اند. و این مرا به‌‌هراس می‌افکند وخشمگینم می‌دارد!
 ‏از خود می‌پرسم این همان مرد است، مرد من، مرد سیاهی که من با چنان میل و علاقه‌ئی آمدنش را به‌‌خانه خوشامد گفتم؟ از زمانی که تو بازگشته‌ئی هر روز از نزدیک نگاهت می‌کنم. می‌بینم که عظمت تو به‌‌آرامش، طفره، و انزوا مبدل شده است. خاموش می‌نشینی و منتظر می‌مانی و نگاه می‌کنی درحالی که من ترکیبات لازم را فراهم می‌آورم. در حالی که می‌کوشم از تو یک مرد بسازم. ودر تمام این مدت چنین می‌نماید که تو از انتظارخویش راضی هستی.

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 ‏من تو را پذیرا شده‌ام، تو را پس گرفته‌ام. تو را در آغوش گرفته‌ام، با وضع ترحم انگیز تو همدردی کرده‌ام، زیرا که می دانم آن‌ها چه گونه از تو استفاده و سوءاستفاده کرده‌اند. من کو شیده‌ام از سوگ و زاری خویش دست بردارم و سازگاریم با خطاها و کوتاهی‌های تو، تو را پاره‌ئی از من کرده‌است. من خوشحال بودم که تو را باز یافته‌ام، و خوشحال که تو می‌خواستی بازگردی. خوشحال که با انتخاب آزاد خویش می‌توانم تو را پذیرا شوم.
-اینک ما اینجا هستیم، من و تو، و در سیاهی خویش یکدیگر را دوست می‌داریم. من هر روز تو را بر می انگیزم و به جلو می رانم و تو را درین کار، که اقدام مشترک ماست، بیش‌تر دوست می‌دارم. به تو می‌نگرم، و تو زیبائی. تو مم‌چون کرهٔ زمینی که در برابر وزش باد، رگبار باران، و قرص آتشین خورشید محکم و استوار ایستاده است. و با ومف این، پس از آن که با هم غذا خورده‌ایم، با هم قدم زده‌ایم، و با هم عشق ورزیده‌ایم سردی و سرخوردگی به طریقی، به شیوه‌‌ئی، به درون ما دارد راه پیدا می‌کند.
+اینک ما اینجا هستیم، من و تو، و در سیاهی خویش یکدیگر را دوست می‌داریم. من هر روز تو را بر می انگیزم و به‌‌جلو می رانم و تو را درین کار، که اقدام مشترک ماست، بیش‌تر دوست می‌دارم. به‌‌تو می‌نگرم، و تو زیبائی. تو مم‌چون کرهٔ زمینی که در برابر وزش باد، رگبار باران، و قرص آتشین خورشید محکم و استوار ایستاده است. و با ومف این، پس از آن که با هم غذا خورده‌ایم، با هم قدم زده‌ایم، و با هم عشق ورزیده‌ایم سردی و سرخوردگی به‌‌طریقی، به‌‌شیوه‌‌ئی، به‌‌درون ما دارد راه پیدا می‌کند.
 ‏
-تو وابسته‌ئی، بسیار وابسته، به انگیزش‌های من، به اندیشه‌های من، به رؤیاهای من، و من چه خوشحالم که تو این چنین به‌من نیاز داری. من با شوق و شعف از بشقاب انگیزش به‌تو غذا می‌دهم و می دانم که برای تو دشوار است که خود این کار را بکنی. اما تو گاه سبب می شوی که بازوان من خسته شوند چون که من سخت می‌کوشم و زیاد به‌خود فشار می‌آورم که تو را بسازم. به خود فشار می‌آورم هنگامی که می‌بینم تو گاه به تردید می‌افتی و آن ‌گاه از خوردن غذا سر باز می‌زنی.
+تو وابسته‌ئی، بسیار وابسته، به‌‌انگیزش‌های من، به‌‌اندیشه‌های من، به‌‌رؤیاهای من، و من چه خوشحالم که تو این چنین به‌من نیاز داری. من با شوق و شعف از بشقاب انگیزش به‌تو غذا می‌دهم و می دانم که برای تو دشوار است که خود این کار را بکنی. اما تو گاه سبب می شوی که بازوان من خسته شوند چون که من سخت می‌کوشم و زیاد به‌خود فشار می‌آورم که تو را بسازم. به‌‌خود فشار می‌آورم هنگامی که می‌بینم تو گاه به‌‌تردید می‌افتی و آن ‌گاه از خوردن غذا سر باز می‌زنی.
-‏چه شده؟ غذا خوب نیست؟ در تمام این مدتی که تو نبودی من به دقت آن را تهیه کرده گذاشته‌ام آهسته و آرام دم بکشد. شاید شکرش قدری زیاد شده و شیرینی آن دلت را می‌زند یا شاید مقدار زیادتری از جان خود را در آن ریخته‌ام. در اندیشه‌ام، به عقب برمی‌گردم و به آن چه تهیه کرده‌ام خیره می‌شوم و به شگفت در می‌آیم; آیا تمام این کارها بیهوده بوده است؟ احساس‌های لرزان من به بی‌علاقگی تو پی برده‌اند. و این مرا به هراس می‌افکند وخشمگینم می‌دارد!
+‏چه شده؟ غذا خوب نیست؟ در تمام این مدتی که تو نبودی من به‌‌دقت آن را تهیه کرده گذاشته‌ام آهسته و آرام دم بکشد. شاید شکرش قدری زیاد شده و شیرینی آن دلت را می‌زند یا شاید مقدار زیادتری از جان خود را در آن ریخته‌ام. در اندیشه‌ام، به‌‌عقب برمی‌گردم و به‌‌آن چه تهیه کرده‌ام خیره می‌شوم و به‌‌شگفت در می‌آیم; آیا تمام این کارها بیهوده بوده است؟ احساس‌های لرزان من به‌‌بی‌علاقگی تو پی برده‌اند. و این مرا به‌‌هراس می‌افکند وخشمگینم می‌دارد!
-‏از خود می‌پرسم این همان مرد است، مرد من، مرد سیاهی که من با چنان میل و علاقه‌ئی آمدنش را به خانه خوشامد گفتم؟ از زمانی که تو بازگشته‌ئی هر روز از نزدیک نگاهت می‌کنم. می‌بینم که عظمت تو به آرامش، طفره، و انزوا مبدل شده است. خاموش می‌نشینی و منتظر می‌مانی و نگاه می‌کنی درحالی که من ترکیبات لازم را فراهم می‌آورم. در حالی که می‌کوشم از تو یک مرد بسازم. ودر تمام این مدت چنین می‌نماید که تو از انتظارخویش راضی هستی.
+‏از خود می‌پرسم این همان مرد است، مرد من، مرد سیاهی که من با چنان میل و علاقه‌ئی آمدنش را به‌‌خانه خوشامد گفتم؟ از زمانی که تو بازگشته‌ئی هر روز از نزدیک نگاهت می‌کنم. می‌بینم که عظمت تو به‌‌آرامش، طفره، و انزوا مبدل شده است. خاموش می‌نشینی و منتظر می‌مانی و نگاه می‌کنی درحالی که من ترکیبات لازم را فراهم می‌آورم. در حالی که می‌کوشم از تو یک مرد بسازم. ودر تمام این مدت چنین می‌نماید که تو از انتظارخویش راضی هستی.
-‏مرد سیاه؟ مردهن؟ من سوگند خورده بودم که تا می‌توانم به حفظ و نگهداری تو، خودم، ما، کمک کنم. اما... هرگز... نه به این صورت. اما این راهش نبوده است. خدای گرامی... الله عزیز... درین بی‌علاقگی او به من کمک کن. خواهش می کنم، نگذار که کوشش من به هدر رود!
+‏مرد سیاه؟ مردهن؟ من سوگند خورده بودم که تا می‌توانم به‌‌حفظ و نگهداری تو، خودم، ما، کمک کنم. اما... هرگز... نه به‌‌این صورت. اما این راهش نبوده است. خدای گرامی... الله عزیز... درین بی‌علاقگی او به‌‌من کمک کن. خواهش می کنم، نگذار که کوشش من به‌‌هدر رود!
-‏زمان می‌گذرد و من امیدهای تازه پیدا می‌کنم. برای تسلای خودم می‌گریم که تو تنها به وقت احتیاج داری، همین - فقط وقت و زمان- با وجود این، این ابر بدشگون پیوسته بر بالای سر ما کمین کرده‌است، زیرا که تو هر جیزی را از خود دور کرده‌ای، حتی مرا. اکنون آن ابر با غرش تندر ترکیده‌است. قطرات درشت و سیاه باران فرو می‌ریزد و من در حوضچه‌های سیاه ناامیدی غوطه می‌زنم. زیرا که امیدهای تو و آرزو های من دیگر یکی نیستند.
+‏زمان می‌گذرد و من امیدهای تازه پیدا می‌کنم. برای تسلای خودم می‌گریم که تو تنها به‌‌وقت احتیاج داری، همین - فقط وقت و زمان- با وجود این، این ابر بدشگون پیوسته بر بالای سر ما کمین کرده‌است، زیرا که تو هر جیزی را از خود دور کرده‌ای، حتی مرا. اکنون آن ابر با غرش تندر ترکیده‌است. قطرات درشت و سیاه باران فرو می‌ریزد و من در حوضچه‌های سیاه ناامیدی غوطه می‌زنم. زیرا که امیدهای تو و آرزو های من دیگر یکی نیستند.
-‏ای مرد سیاه، تو کجائی؟ بازوانت را پیش آر. هدایتم کن. زیرا که همه جا تاریک و ظلمانی است. به دلداری و تسلای تو نیاز دارم. نیاز دارم قوت قلبم دهی که آن چه با این شور و حدت در راهش مبارزه می‌کنم واقعی است، و آن چه ازآن تو یا من نیست به زودی، در آینده‌ئی نه چندان دور، از آن ما خواهد شد.
+‏ای مرد سیاه، تو کجائی؟ بازوانت را پیش آر. هدایتم کن. زیرا که همه جا تاریک و ظلمانی است. به‌‌دلداری و تسلای تو نیاز دارم. نیاز دارم قوت قلبم دهی که آن چه با این شور و حدت در راهش مبارزه می‌کنم واقعی است، و آن چه ازآن تو یا من نیست به‌‌زودی، در آینده‌ئی نه چندان دور، از آن ما خواهد شد.
-‏به سبب درماندگیم و به خاطر دلتنگیم خشم در درونم طغیان می‌کند و در ‏حالی که به فرزندان سیاه جوان‌مان می‌اندیشم سراسر وجودم را فرا می گیرد. آن‌ها خود را به من می‌چسپانند و گواه پریشانی منند; و با چهره‌های گرد جوینده و دست‌های کوچک خود می کوشند به من نیرو دهند، و آهسته می گویند به تو نیاز داریم و دوستت می‌داریم.
+‏به سبب درماندگیم و به‌‌خاطر دلتنگیم خشم در درونم طغیان می‌کند و در ‏حالی که به‌‌فرزندان سیاه جوان‌مان می‌اندیشم سراسر وجودم را فرا می گیرد. آن‌ها خود را به‌‌من می‌چسپانند و گواه پریشانی منند; و با چهره‌های گرد جوینده و دست‌های کوچک خود می کوشند به‌‌من نیرو دهند، و آهسته می گویند به‌‌تو نیاز داریم و دوستت می‌داریم.
-‏قلب من پاره پاره شده و دردمندانه خون از آن جاری است در حالی ‏که می‌بینم پسرهای تو نگاهم می‌کنند و به خستگیم پی می‌برند. اکنون چه می توانم بگویم؟ من آن‌ها را از زمانی بس دراز برای بازگشت تو آماده کرده بودم. با تهدید آن‌ها به بازگشت تو، بی تابی‌ها و کج خلقی‌های‌شان را ساکت و گریه‌های آمیخته به ناله‌شان را خاموش کرده بودم. اکنون چه می‌توانم به آن‌ها بگویم؟ به آن‌ها چه می‌توانم بگویم تا مغزهای کوچک آن‌ها را که عقل و خردی بیش از سن‌شان دارند آرام کنم. به آن‌ها گفته‌ام که ‏تو انسانی تازه شده‌ای. کاملأ تغییر کرده‌ای. به آن ها گفته‌ام که تو اکنون یک مردی! آری، به آن ها گفته‌ام که تو اکنون قدرت آن را داری که بر جهان فرمان برانی، که جهان اکنون از آن تو است که در اختیار خود بگیری وحفظ و نگهداریش کنی. غرورت کجاست، سیاهیت کجاست، زیبائیت کجاست؟ این ها چه شده‌اند؟
+‏قلب من پاره پاره شده و دردمندانه خون از آن جاری است در حالی ‏که می‌بینم پسرهای تو نگاهم می‌کنند و به‌‌خستگیم پی می‌برند. اکنون چه می توانم بگویم؟ من آن‌ها را از زمانی بس دراز برای بازگشت تو آماده کرده بودم. با تهدید آن‌ها به‌‌بازگشت تو، بی تابی‌ها و کج خلقی‌های‌شان را ساکت و گریه‌های آمیخته به‌‌ناله‌شان را خاموش کرده بودم. اکنون چه می‌توانم به‌‌آن‌ها بگویم؟ به‌‌آن‌ها چه می‌توانم بگویم تا مغزهای کوچک آن‌ها را که عقل و خردی بیش از سن‌شان دارند آرام کنم. به‌‌آن‌ها گفته‌ام که ‏تو انسانی تازه شده‌ای. کاملأ تغییر کرده‌ای. به‌‌آن ها گفته‌ام که تو اکنون یک مردی! آری، به‌‌آن ها گفته‌ام که تو اکنون قدرت آن را داری که بر جهان فرمان برانی، که جهان اکنون از آن تو است که در اختیار خود بگیری وحفظ و نگهداریش کنی. غرورت کجاست، سیاهیت کجاست، زیبائیت کجاست؟ این ها چه شده‌اند؟
 ‏مرد سیاه، مرد من، گوش کن آیا ما دیگر مانند گذشته چیز مشترکی نداریم؟ آیا چیز دیگری جز نام خویش نداریم؟ و حتی این هم دگر از آن ما نیست.

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
-گیل ستوکس*
+گیل ستوکس{{نشان|گیل|*}}
@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
---------------------------------------------------------------------------------------
-*Gail Stokes، یکی از نویسندگان جوان مجلات سیاهان در آمریکا و یکی از زنان فعال سیاه در مبارزات ضد تبلیغات نژادی.
+== پاورقی ==

@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 ‏مرد سیاه؟ مردهن؟ من سوگند خورده بودم که تا می‌توانم به حفظ و نگهداری تو، خودم، ما، کمک کنم. اما... هرگز... نه به این صورت. اما این راهش نبوده است. خدای گرامی... الله عزیز... درین بی‌علاقگی او به من کمک کن. خواهش می کنم، نگذار که کوشش من به هدر رود!
-‏زمان می‌گذرد و من امیدهای تازه پیدا می‌کنم. برای تسلای خودم می‌گریم که تو تنها به وقت احتیاج داری، همین - فقط وقت و زمان- با وجود این، این ابر بدشگون پیوسته بر بالای سر ما کمین کرده‌است، زیرا که تو هر جیزی را از خود دور کرده‌ای، حتی مرا. اکنون آن ابر با غرش تندر ترکیده‌است. قطرات درشت و سیاه باران فرو می‌ریزد و من در حوضچه‌های سیاه ناامیدی غوطه می‌زنم. زیرا که دمیدهای تو و آرزو های من أیکر یکی نیستنا.
+‏زمان می‌گذرد و من امیدهای تازه پیدا می‌کنم. برای تسلای خودم می‌گریم که تو تنها به وقت احتیاج داری، همین - فقط وقت و زمان- با وجود این، این ابر بدشگون پیوسته بر بالای سر ما کمین کرده‌است، زیرا که تو هر جیزی را از خود دور کرده‌ای، حتی مرا. اکنون آن ابر با غرش تندر ترکیده‌است. قطرات درشت و سیاه باران فرو می‌ریزد و من در حوضچه‌های سیاه ناامیدی غوطه می‌زنم. زیرا که امیدهای تو و آرزو های من دیگر یکی نیستند.
-‏ای مرد سیاه، تو کجائی؟ بازو انت را پیش آر. هدایتم کن. زیرا که همه جا تاریک فی ظلمانی است. به دلداری و تسلای تو نیاز دارم. نیاز دارم قوت قلبم دهی که آن جه با این فئور و حدت در راهننی مبارزه می کنم واقعی است، و آن چه ازآن تو یا من نیست به زودی، در آینده ئی نه چندان دور، از آن ما خواهأ شد.
+‏ای مرد سیاه، تو کجائی؟ بازوانت را پیش آر. هدایتم کن. زیرا که همه جا تاریک و ظلمانی است. به دلداری و تسلای تو نیاز دارم. نیاز دارم قوت قلبم دهی که آن چه با این شور و حدت در راهش مبارزه می‌کنم واقعی است، و آن چه ازآن تو یا من نیست به زودی، در آینده‌ئی نه چندان دور، از آن ما خواهد شد.
-‏به سبب درماندکیم و به خاطر ألتنکیم خشم در درونم طغیان می کند و در
-‏حالی که به فرزندان سیاه جوان مان می اندیشم سراسر وجودم را فرا می کیرأ. آن ها خود را به من می چپ نند و گواه پریئنانی مننأ؟ وبا چهره های گرد جوینده و دتمت های کوچک خود می کونئند به من نیرو دهنأ، و آهسته می گویند به تو نیاز أاریم و دوستت می أاریم.
+‏به سبب درماندگیم و به خاطر دلتنگیم خشم در درونم طغیان می‌کند و در ‏حالی که به فرزندان سیاه جوان‌مان می‌اندیشم سراسر وجودم را فرا می گیرد. آن‌ها خود را به من می‌چسپانند و گواه پریشانی منند; و با چهره‌های گرد جوینده و دست‌های کوچک خود می کوشند به من نیرو دهند، و آهسته می گویند به تو نیاز داریم و دوستت می‌داریم.
-‏قلب من ۰ ‏پار» بار» شده و درد مندانه خون از آن جاری است در حالی
-‏که می بینم بسرهای تو نگاهم می کنند و به خستگیم پی می برند. اکنون چه می توانم بکریم؟ من آن ها را از زمانی بس دراز برای بازکشت تو آماده کرد» بودم. با تهدید آن ها به بازگشت تو، بی تابی ها و کج خلقی های شان را ساکت و گریه های آمیخته به ناله شان را خاموشنی کرده بودم. اکنون چه می توانم به آن ها بکریم؟ به آن ها چه می توانم بکریم تا مغزهای کوچک آن ها را که عقل و خردی بیش از سن شان دارنا آرام کنم. به آن ها گفته ام که ۰ ‏تو انسانی تازه شده ای. کاملأ تغییر کرده ای. به آن ها گفته ام که تو اکنون یک مردی! آری، به آن ها گفته ام که تو اکنون قدرت آن را داری که بر جهان فرمان برانی، که جهان اکنون از آن تو است که در اختیار خود بکیری وحفظ و نکهداریش کنی. غر ورت کجا ست، سیاهیت کجا ست، زیبائیت کجا ست؟ این ها چه شده اند؟
+‏قلب من پاره پاره شده و دردمندانه خون از آن جاری است در حالی ‏که می‌بینم پسرهای تو نگاهم می‌کنند و به خستگیم پی می‌برند. اکنون چه می توانم بگویم؟ من آن‌ها را از زمانی بس دراز برای بازگشت تو آماده کرده بودم. با تهدید آن‌ها به بازگشت تو، بی تابی‌ها و کج خلقی‌های‌شان را ساکت و گریه‌های آمیخته به ناله‌شان را خاموش کرده بودم. اکنون چه می‌توانم به آن‌ها بگویم؟ به آن‌ها چه می‌توانم بگویم تا مغزهای کوچک آن‌ها را که عقل و خردی بیش از سن‌شان دارند آرام کنم. به آن‌ها گفته‌ام که ‏تو انسانی تازه شده‌ای. کاملأ تغییر کرده‌ای. به آن ها گفته‌ام که تو اکنون یک مردی! آری، به آن ها گفته‌ام که تو اکنون قدرت آن را داری که بر جهان فرمان برانی، که جهان اکنون از آن تو است که در اختیار خود بگیری وحفظ و نگهداریش کنی. غرورت کجاست، سیاهیت کجاست، زیبائیت کجاست؟ این ها چه شده‌اند؟
-‏مرء سیا»، مرد من، گوننی کن: آ یا ما أیکر مانند کزشته چیز مئنترکی فداریم؟ آ یا جیز «یگری جز نام خویش فداریم؟ و حتی این هم دگر از آن ما
 --------------------------------------------------------------------------------------
 *Gail Stokes، یکی از نویسندگان جوان مجلات سیاهان در آمریکا و یکی از زنان فعال سیاه در مبارزات ضد تبلیغات نژادی.