مرثیه برای پابلو نرودا - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T15:54:33Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Parastoo: «مرثیه برای پابلو نرودا» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-06-18T18:54:13Z

«مرثیه برای پابلو نرودا» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo در ‏۱۸ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۵۱

2011-06-18T18:51:50Z

Parastoo: بازنگری شد.

2011-06-18T18:50:54Z

بازنگری شد.

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-05-28T16:19:05Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-هء +هٔ)

2011-05-28T13:32:06Z

ربات: تغییر خودکار متن (-هء +هٔ)

Parastoo: اصلاحِ الگو + فاصله بین خطوط.

2011-05-28T13:24:16Z

اصلاحِ الگو + فاصله بین خطوط.

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب_جمعه_۱۱

2011-05-09T19:17:02Z

ربات: افزودن رده:کتاب_جمعه_۱۱

Maryamm در ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۴۶

2011-02-12T15:46:09Z

Maryamm در ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۴۴

2011-02-12T15:44:48Z

@@ سطر ۵۷: / سطر ۵۷: @@
 ::::::::::::'''ترجمهٔ احمد کریمی حکاک'''
 [[رده:کتاب جمعه ۱۱]]
@@ سطر ۶۳: / سطر ۶۴: @@
 [[رده:احمد کریمی حکاک]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:کتاب جمعه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۵۱
سطر ۵۶:		سطر ۵۶:


−	:::::::'''ترجمهٔ احمد کریمی حکاک'''	+	::::::::::::'''ترجمهٔ احمد کریمی حکاک'''

	[[رده:کتاب جمعه ۱۱]]		[[رده:کتاب جمعه ۱۱]]

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 [[Image:11-049.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۱ صفحه ۴۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۱ صفحه ۴۹]]
 [[Image:11-050.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۱ صفحه ۵۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۱ صفحه ۵۰]]
 '''لوئی آراگون'''
@@ سطر ۸: / سطر ۶: @@
 پابلو، رفیق، تو با آن صدای پُر دلهره
+::که خیالات بدیع در آن نطفه می‌بست می‌گفتی:
 «تنها اندوه فضائی فراخ است و فقط خون جهان را می‌سازد،
-به هر کجا که می‌روم هیچ چیز دگرگون نمی‌شود.»
+به‌هر کجا که می‌روم هیچ چیز دگرگون نمی‌شود.»
 من این رنجِ آن کسان را که به‌‌زبان از عذاب سخن می‌گویند می‌شناسم:
-تلخ همچون ساقهٔ تمشک
+به‌تمامی واژه‌ها سوگند، به‌تمامی فریادها، به‌تمامی گام‌ها، آوارگی‌ها در آن سرزمین
+::که نگاه در روح رخنه تواند کرد
 پابلو، رفیق، ما مردان این قرن پر از تردیدیم
-که در آن حتی بام را ثباتی نیست.
+::که در آن حتی بام را ثباتی نیست.
 و بر فراز تپه، آن که گمان می‌بریم سپیده است در کارِ دمیدن
-که می‌سوزد و در اعماق هستی‌مان منتشر می‌شود
+شبْ‌مَردانیم ما و خورشید را در جان خویش می‌بریم
 چندان در ظلمت گام برداشتیم که دیگر توانی در زانوهامان نماند
-و هرگز به‌جهانِ «خواهد بود» نرسیدیم
+::و هرگز به‌جهانِ «خواهد بود» نرسیدیم
-حتّی تپش قلبمان بی‌رنگ است
+پابلو، رفیق، زمان می‌گذرد. صداهامان دیگر به‌خاموشی می‌نشیند
 آیا همه‌چیزی فقط آن بود که بود، آن چه اکنون می‌بینیم
+::تنها آیا صحنهٔ بازیگران بود آن چه می‌پنداشتیم
 آیا به‌راستی با رنگِ بیداد خوش می‌توان بود
+::در دیاری که زندگی، در نهایت خویش، همانا نفس کشیدن است
 آن جا که ما در غایت امر، افسونگرانی مغبون خواهیم بود
 پابلو، رفیق، ما به‌‌همه چیزی رخصت داده‌ایم
-سایه‌مان در پیشِ رو هر دم قدمی کشد
+سایه‌مان در پیشِ رو هر دم قد می‌کشد
-به-چه چیزی رخصت داده‌ایم، پابلو، رفیق؟
+به‌چه چیزی رخصت داده‌ایم، پابلو، رفیق؟
 پابلو، رفیق، رؤیاهامان، به‌‌رؤیاهامان!
-'''ترجمهٔ احمد کریمی حکاک'''
+:::::::'''ترجمهٔ احمد کریمی حکاک'''
 [[رده:کتاب جمعه ۱۱]]

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 به هر کجا که می‌روم هیچ چیز دگرگون نمی‌شود.»
-من این رنجِ آن کسان را که به زبان از عذاب سخن می‌گویند می‌شناسم:
+من این رنجِ آن کسان را که به‌‌زبان از عذاب سخن می‌گویند می‌شناسم:
 تلخ همچون ساقهٔ تمشک
@@ سطر ۵۵: / سطر ۵۵: @@
 که در برابرِ مس، زرّ ناب سروده‌اند
-پابلو، رفیق، ما به همه چیزی رخصت داده‌ایم
+پابلو، رفیق، ما به‌‌همه چیزی رخصت داده‌ایم
 سایه‌مان در پیشِ رو هر دم قدمی کشد
@@ سطر ۶۱: / سطر ۶۱: @@
 به-چه چیزی رخصت داده‌ایم، پابلو، رفیق؟
-پابلو، رفیق، رؤیاهامان، به رؤیاهامان!
+پابلو، رفیق، رؤیاهامان، به‌‌رؤیاهامان!

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
 من این رنجِ آن کسان را که به زبان از عذاب سخن می‌گویند می‌شناسم:
-تلخ همچون ساقهء تمشک
+تلخ همچون ساقهٔ تمشک
 به‌تمامی واژه‌ها سوگند، به‌تمامی گام‌ها، آوارگی‌ها در آن سرزمین
@@ سطر ۶۴: / سطر ۶۴: @@
-'''ترجمهء احمد کریمی حکاک'''
+'''ترجمهٔ احمد کریمی حکاک'''
 [[رده:کتاب جمعه ۱۱]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۱۷
سطر ۶۴:		سطر ۶۴:
	پابلو، رفیق، رؤیاهامان، به رؤیاهامان!		پابلو، رفیق، رؤیاهامان، به رؤیاهامان!
	'''ترجمهء احمد کریمی حکاک'''		'''ترجمهء احمد کریمی حکاک'''
		+
		+	[[رده:کتاب جمعه ۱۱]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۴۶
سطر ۵:		سطر ۵:

	'''لوئی آراگون'''		'''لوئی آراگون'''
−
−
	== '''مرثیه برای پابلو نرودا''' ==		== '''مرثیه برای پابلو نرودا''' ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۴۴
سطر ۳:		سطر ۳:

	{{در حال ویرایش}}		{{در حال ویرایش}}
		+
		+	'''لوئی آراگون'''
		+
		+
		+	== '''مرثیه برای پابلو نرودا''' ==
		+
		+
		+	هر پنج سال
		+	گُل تحقیر در اندرونِ من منفجر می‌شود
		+	و امشب اگر روده‌هایم بیرون می‌ریزد
		+	به خاطر شماست، ژنرالْ مرگ.
		+
		+	هر بهار بنفشهء انتحار
		+	پیشانیم را نوازش می‌دهد
		+	و امشب اگر
		+	در سرم ده سوراخ هست
		+	تقصیر توست، ژنرالْ مرگ.
		+
		+	هر پنجشنبه
		+	شوکرانِ کین
		+	جام زهرش را به‌من می‌دهد
		+	و همین امشب گلویم در آرزوی طعم اوست
		+	به خاطر تو، ژنرالْ مرگ.
		+
		+	هر سپیده‌دم
		+	گل سرخ مرا بیدار می‌کند
		+	با سپیدهء ویژهء خویش، امّا
		+	امروز صبح، گل سرخ به سراغ من نیامد
		+	چرا که تو او را کشته بودی، ژنرالْ مرگ.
		+
		+	پابلو، رفیق، تو با آن صدای پُر دلهره
		+	که خیالات بدیع در آن نطفه می‌بست می‌گفتی:
		+	«تنها اندوه فضائی فراخ است و فقط خون جهان را می‌سازد،
		+	به هر کجا که می‌روم هیچ چیز دگرگون نمی‌شود.»
		+	من این رنجِ آن کسان را که به زبان از عذاب سخن می‌گویند می‌شناسم:
		+	تلخ همچون ساقهء تمشک
		+
		+	به‌تمامی واژه‌ها سوگند، به‌تمامی گام‌ها، آوارگی‌ها در آن سرزمین
		+	که نگاه در روح رخنه تواند کرد
		+	پابلو، رفیق، ما مردان این قرن پر از تردیدیم
		+	که در آن حتی بام را ثباتی نیست.
		+	و بر فراز تپه، آن که گمان می‌بریم سپیده است در کارِ دمیدن
		+	نورِ بالایِ ماشینی است در دوردست
		+
		+	شبْ مَردانیم ما و خورشید را در جان خویش می‌بریم
		+	که می‌سوزد و در اعماق هستی‌مان منتشر می‌شود
		+	چندان در ظلمت گام برداشتیم که دیگر توانی در زانوهامان نماند
		+	و هرگز به‌جهانِ «خواهد بود» نرسیدیم
		+
		+	پابلو، رفیق، زمان می‌گذرد، صداهامان دیگر به‌خاموشی می‌نشیند
		+	حتّی تپش قلبمان بی‌رنگ است
		+	آیا همه‌چیزی فقط آن بود که بود، آن چه اکنون می‌بینیم
		+	تنها آیا صحنه‌ء بازیگران بود آن چه می‌پنداشتیم
		+	آیا به‌راستی با رنگِ بیداد خوش می‌توان بود
		+	در دیاری که زندگی، در نهایت خویش، همانا نفس کشیدن است
		+	آن جا که ما در غایت امر، افسونگرانی مغبون خواهیم بود
		+	که در برابرِ مس، زرّ ناب سروده‌اند
		+
		+	پابلو، رفیق، ما به همه چیزی رخصت داده‌ایم
		+	سایه‌مان در پیشِ رو هر دم قدمی کشد
		+	به-چه چیزی رخصت داده‌ایم، پابلو، رفیق؟
		+	پابلو، رفیق، رؤیاهامان، به رؤیاهامان!
		+	'''ترجمهء احمد کریمی حکاک'''