مبارزهٔ طبقاتی و دیکتاتوری در یونان ۲ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «مبارزهٔ طبقاتی و دیکتاتوری در یونان ۲» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2012-01-12T19:41:08Z

«مبارزهٔ طبقاتی و دیکتاتوری در یونان ۲» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2012-01-12T19:40:39Z

نهایی شد.

Mahyar: بازنگری شد

2012-01-12T16:05:52Z

بازنگری شد

Mahyar در ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۶:۰۳

2012-01-12T16:03:24Z

نمایش تغییرات

Parastoo: پایانِ تایپ.

2012-01-11T15:30:46Z

پایانِ تایپ.

Parastoo: صفحهٔ ۷۶.

2012-01-11T15:22:01Z

صفحهٔ ۷۶.

Parastoo: صفحهٔ ۷۵.

2012-01-11T14:51:19Z

صفحهٔ ۷۵.

Parastoo: صفحهٔ ۷۴.

2012-01-11T14:31:36Z

صفحهٔ ۷۴.

Parastoo: صفحهٔ ۷۳.

2012-01-11T13:02:02Z

صفحهٔ ۷۳.

Parastoo: صفحهٔ ۷۲.

2012-01-11T12:41:10Z

صفحهٔ ۷۲.

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 [[Image:9-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۹ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۹ صفحه ۷۶]]
 [[Image:9-077.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۹ صفحه ۷۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۹ صفحه ۷۷]]
@@ سطر ۹۷: / سطر ۹۵: @@
 [[رده:کتاب جمعه ۹]]
 [[رده:مقاله]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۶:۰۵
سطر ۷۴:		سطر ۷۴:

	وضعیت یونان را نمی‌توان در چنین طرحی گنجاند. ایادی امپریالیسم آمریکا، در واقع در جریانی که منجر به‌اعمال کودتا شد نقش مهمی داشتند. (نقشی که هنوز به‌خاطر فقدان اطلاعات موثق، کاملاً روشن نشده است). ولی اگر این نقش، شرط لازم اعمال کودتا بود، علی‌رغم عضویت یونان در ناتو، باز به‌هیچ وجه شرط کافی نبود. اصولاً رژیم نظامی پاسخ بورژوازی یونان بود به‌آن تناقضات اجتماعی و اقتصادی که منافع آن‌ها را تضعیف می‌کرد.		وضعیت یونان را نمی‌توان در چنین طرحی گنجاند. ایادی امپریالیسم آمریکا، در واقع در جریانی که منجر به‌اعمال کودتا شد نقش مهمی داشتند. (نقشی که هنوز به‌خاطر فقدان اطلاعات موثق، کاملاً روشن نشده است). ولی اگر این نقش، شرط لازم اعمال کودتا بود، علی‌رغم عضویت یونان در ناتو، باز به‌هیچ وجه شرط کافی نبود. اصولاً رژیم نظامی پاسخ بورژوازی یونان بود به‌آن تناقضات اجتماعی و اقتصادی که منافع آن‌ها را تضعیف می‌کرد.
		+
		+

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 [[Image:9-077.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۹ صفحه ۷۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۹ صفحه ۷۷]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
@@ سطر ۸۹: / سطر ۸۹: @@
-ویژگی رژیم نظامی دقیقاً مرکب از همین است. این رژیم نه در محل از مساعدت دستگاه نظامی خارجی برخوردار است، و نه از حمایت بی‌قید و شرط انحصارات، و از این‌ها کم‌تر، به‌هیچ وجه از همدردی مردمی برخوردار نیست: از اینرو به‌عنوان پایهٔ اجتماعی فقط از بستگی کادرهای خود برخوردار است – که مبین منافع مشترک محدود آن است. به‌هرحال، علی‌رغم این واقعیت که سازمان افسری یونانی فقط کم‌ترین مشارکت در جامعه مدنی را دارد، ولی از فشارهای این جامعه، یعنی جامعه‌ئی که در آن همین به‌دست گرفتن قدرت آن‌ها را الزاماً جا انداخته است – مستثنی نیست. از این رو نامحتمل است که شرایط فعلی بی‌ثباتی داخلی بتواند برای مدت زیادی دوام یابد: اگر رژیم موفق نشود پایهٔ اجتماعی به‌وجود آورد که زمینهٔ بنای یک حزب با ساختمان خاص خود در آن موجود، باشد، [یعنی حزبی که] به‌وسیلهٔ آن حمایت بی‌قید و شرط سرمایهٔ بزرگ را اعمال کند، مجبور خواهد شد که به‌وسیلهٔ ترکیبی از فشارهای داخلی و خارجی – قدرت را به‌نمایندگان راست «کلاسیک»، که منافع طبقاتی‌شان از نظر بنیادی با منافع خود رژیم همساز است، انتقال داده نقش فرشتهٔ محافظ جامعهٔ بورژوائی را بازی کند.
+ویژگی رژیم نظامی دقیقاً مرکب از همین است. این رژیم نه در محل از مساعدت دستگاه نظامی خارجی برخوردار است، و نه از حمایت بی‌قید و شرط انحصارات، و از این‌ها کم‌تر، به‌هیچ وجه از همدردی مردمی برخوردار نیست: از اینرو به‌عنوان پایهٔ اجتماعی فقط از بستگی کادرهای خود برخوردار است – که مبین منافع مشترک محدود آن است. به‌هرحال، علی‌رغم این واقعیت که سازمان افسری یونانی فقط کم‌ترین مشارکت در جامعه مدنی را دارد، ولی از فشارهای این جامعه، یعنی جامعه‌ئی که در آن همین به‌دست گرفتن قدرت آن‌ها را الزاماً جا انداخته است – مستثنی نیست. از این رو نامحتمل است که شرایط فعلی بی‌ثباتی داخلی بتواند برای مدت زیادی دوام یابد: اگر رژیم موفق نشود پایهٔ اجتماعی به‌وجود آورد که زمینهٔ بنای یک حزب با ساختمان خاص خود در آن موجود، باشد، [یعنی حزبی که] به‌وسیلهٔ آن حمایت بی‌قید و شرط سرمایهٔ بزرگ را اعمال کند، مجبور خواهد شد که به‌وسیلهٔ ترکیبی از فشارهای داخلی و خارجی – قدرت را به‌نمایندگان راست «کلاسیک»، که منافع طبقاتی‌شان از نظر بنیادی با منافع خود رژیم همساز است، انتقال داده نقش فرشتهٔ محافظ جامعهٔ بورژوائی را بازی کند. چنین گرایشی بیش از پیش در مانورهای سرهنگ‌ها مشهود شده است. از طریق اعلام حمایت از قانون اساسی، رفراندم و نهایتاً انتخابات (در ضمن این که قدرت کامل را در اختیار خود دارد) رژیم می‌خواهد '''با راست''' سنتی «گفتگوئی» داشته باشد که در صورت عدم موفقیت، یک «فرود آرام» به‌نقش قبلیش را تضمین کرده باشد، در حالی که ضمناً به‌آن‌ها اجازهٔ گسترش «مراحل» دمکراتیکی کردن ارادی به‌امید آن که خود همچون قدرت حاکم مستقر کنند. ولی این امید فقط زمانی به‌واقعیت بدل می‌شود که رژیم پایهٔ مردمی پیدا کند. این سرانجام ممکن است صورت بپذیرد، اما، باید تکرار کرد که فقط در صورتی که رژیم بتواند به‌نحوی کم و بیش سریع توسعهٔ اقتصادی چشمگیری را فراهم آورد، و این فعلاً به‌نظر نامحتمل می‌آید. البته، نخستین نگرانی سرهنگ‌ها ثابت نگهداشتن قیمت‌ها بود، و آن‌ها بی‌شک در این کار موفق شدند، امّا به‌قیمت رکود اقتصادی. معذلک اگر توسعهٔ اقتصادی در کار نباشد، طبقات متوسط و دهقانان بیش از پیش از ناتوانی رژیم زجر خواهند کشید. حرکات عوامفریبانهٔ رژیم در نخستین روزهای قدرتش، تأثیر خود را از دست خواهد داد، بیکاری به‌ابعاد تحمل ناپذیری خواهد رسید، و سرانجام پایهٔ مردمی بالقوه‌ئی برای یک '''راست''' نوین از میان خواهد رفت.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۵:۲۲
سطر ۸۴:		سطر ۸۴:


−	این تناقض درونی رژیم، سرچشمهٔ اختلافات آن با نظام قدرت و '''دولت''' است، و داستان تقسیم هیئت مخفی نظامی را به‌دسته‌های «خشن» و «آرام»	+	این تناقض درونی رژیم، سرچشمهٔ اختلافات آن با نظام قدرت و '''دولت''' است، و داستان تقسیم هیئت مخفی نظامی را به‌دسته‌های «خشن» و «آرام» متناسب با روحیات آشکار یا مفروض افسران مختلف در مود استقرار مجدد یک رژیم پارلمانی بوجود آورده است. این تناقض فقط تجلّی '''راست''' کلاسیک است تا زمانی که رژیم نمی‌تواند موازنهٔ آن را با حمایت فعال مردم به‌هم بزند، این فشار بیش از پیش آشکار خواهد شد. سرهنگ‌های صاحب قدرت (یا حداقل تعداد روزافزون آن‌ها)، به‌این پی برده‌اند که در به‌دست آوردن پایهٔ اجتماعی پایداری برای رژیم‌شان سخت ناکام بوده‌اند. از این رو، بیش از پیش مایلند که در باب امکان گسترش و غیر نظامی کردن رژیم گفت و گو کنند البته این گسترش فقط به‌شکلی قابل قبول است که موضع قدرت رهبران فعلی را تضمین کند.
		+
		+	ولی با اینهمه این ابداً نشان ضعف نیست و متضمن مفهوم مجدد اتحاد سیاسی افسران است با راست کلاسیک که از نخستین دقایق کودتا فاصلهٔ خود را با هیئت مخفی افسران حفظ کرد.
		+
		+
		+	ویژگی رژیم نظامی دقیقاً مرکب از همین است. این رژیم نه در محل از مساعدت دستگاه نظامی خارجی برخوردار است، و نه از حمایت بی‌قید و شرط انحصارات، و از این‌ها کم‌تر، به‌هیچ وجه از همدردی مردمی برخوردار نیست: از اینرو به‌عنوان پایهٔ اجتماعی فقط از بستگی کادرهای خود برخوردار است – که مبین منافع مشترک محدود آن است. به‌هرحال، علی‌رغم این واقعیت که سازمان افسری یونانی فقط کم‌ترین مشارکت در جامعه مدنی را دارد، ولی از فشارهای این جامعه، یعنی جامعه‌ئی که در آن همین به‌دست گرفتن قدرت آن‌ها را الزاماً جا انداخته است – مستثنی نیست. از این رو نامحتمل است که شرایط فعلی بی‌ثباتی داخلی بتواند برای مدت زیادی دوام یابد: اگر رژیم موفق نشود پایهٔ اجتماعی به‌وجود آورد که زمینهٔ بنای یک حزب با ساختمان خاص خود در آن موجود، باشد، [یعنی حزبی که] به‌وسیلهٔ آن حمایت بی‌قید و شرط سرمایهٔ بزرگ را اعمال کند، مجبور خواهد شد که به‌وسیلهٔ ترکیبی از فشارهای داخلی و خارجی – قدرت را به‌نمایندگان راست «کلاسیک»، که منافع طبقاتی‌شان از نظر بنیادی با منافع خود رژیم همساز است، انتقال داده نقش فرشتهٔ محافظ جامعهٔ بورژوائی را بازی کند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۴:۵۱
سطر ۷۸:		سطر ۷۸:
	'''نتیجه'''		'''نتیجه'''

−	در نتیجه کودتای یونان را باید بعنوان فتح باب یک دیکتاتوری '''اساساً بومی''' دید، به‌این معنی که در وهلهٔ نخست از تناقضات اجتماعی و سیاسی «داخلی»، که پیش از این در باب آن سخن گفته شد، سرچشمه می‌گیرد (تناقضاتی بین بورژوازی بزرگ، خواه یک نیروی ملی باشد و چه یک	+	در نتیجه کودتای یونان را باید بعنوان فتح باب یک دیکتاتوری '''اساساً بومی''' دید، به‌این معنی که در وهلهٔ نخست از تناقضات اجتماعی و سیاسی «داخلی»، که پیش از این در باب آن سخن گفته شد، سرچشمه می‌گیرد (تناقضاتی بین بورژوازی بزرگ، خواه یک نیروی ملی باشد و چه یک نمایندگی محلِ سرمایهٔ خارجی، و توده‌های مردمی).
		+
		+
		+	به‌هر حال، این رژیم تناقضات درونی خود را دارد: که بیش از هر چیز تناقض بالنده در سطح قدرت بین منافع مشترک خود دیکتاتوری نظامی و منافع بورژوازی بزرگ که سیاستمداران سنتی '''راست،''' شاه و بخش‌های بالائی ارتش قدیمی و دستگاه دولتی نمایندهٔ آن‌اند. این نکته را باید به‌دقت مطالعه کرد. علی‌رغم کودتای سلطنتی که در دسامبر ۱۹۶۷ انجام گرفت، رقابت بین این دو، به‌حال فقط یک تجلی سیاسی محدود داشته است، اتحاد اقتصادی پایه‌ئی هنوز به‌قوت خود باقی است. منازعات ایدئولوژیکی از آن رو تحول یافته است که بخش بزرگی از بورژوازی بزرگ به‌گرایش‌های «سزاریستی» سرهنگ‌ها، و هم‌چنین سخنان شبه '''اخلاقی،''' مردم‌گرا (پوپولیست) و خرده‌بورژوائی آن‌ها پی برده است. ولی اگر اتحاد اقتصادی اساسی انحصارات با رژیم علیه جنبش مردمی، به‌خاطر ناتوانی رژیم در تضمین شرایط اقتصادی و سیاسی گسترش سرمایهٔ بزرگ مورد سؤال قرار گیرد، این تناقض درونی فقط به‌یک از هم پاشیدگی منجر خواهد شد. از این رو نظریهٔ دوگانهٔ سرمایهٔ بزرگ، که از این نظر امپریالیسم خارجی را تقلید می‌کند، ویژگی وضعیت فعلی را نشان می‌دهد. بازی، درواقع هنوز تمام نشده است. درحالی که سرمایهٔ بزرگ و آمریکائی‌ها نمی‌توانند (و نمی‌خواهند) برای سرنگونی رژیم به‌اعمال زور متوسل شوند، معذلک آن‌ها هنوز فشار خاص بر آن وارد می‌کنند تا برطبق «قانون اساسی» و یا میل خودش آن را از قدرت ساقط کنند. این فشار بیش از پیش مؤثر خواهد بود تا حدی که طبقهٔ نظامی متوجه شود که در بازسازی اقتصاد مشکلاتی هست. زیرا فقط توسعهٔ اقتصادی است که می‌تواند برای آن‌ها [نظامیان] پایهٔ مردمی در خرده‌بورژوازی و دهقانان به‌وجود آورده، از این طریق فشارهای بورژوازی را برای یک رژیم موقت پارلمانی خنثی کند.
		+
		+
		+	این تناقض درونی رژیم، سرچشمهٔ اختلافات آن با نظام قدرت و '''دولت''' است، و داستان تقسیم هیئت مخفی نظامی را به‌دسته‌های «خشن» و «آرام»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۴:۳۱
سطر ۷۱:		سطر ۷۱:
	==نقش امپریالیسم آمریکا==		==نقش امپریالیسم آمریکا==

−	بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که رژیم یونان لااقل تا کنون علائم خاص فاشیسم «کلاسیک» را از خود نشان نداده است. از طرف دیگر، صرفاً نمی‌توان	+	بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که رژیم یونان لااقل تا کنون علائم خاص فاشیسم «کلاسیک» را از خود نشان نداده است. از طرف دیگر، صرفاً نمی‌توان گفت که این رژیم یک رژیم نواستعماری است که از سوی نهادهای بین‌المللی (سیا)، که کارکردشان تسهیل استقرار و حفظ انحصارات خارجی است، حمایت می‌شود. یک چنین توضیح ساده‌گیرانه در باب پیچیدگی موقعیت یونان منصفانه نیست. یک دیکتاتوری نظامی که نقش اصلی آن تضمین منافع انحصارات خارجی است، باید بر پایهٔ دستگاهی قهری – که از نظر مالی امپریالیسم خارجی آن را تأمین و هدایت می‌کند – بنا شود، تا بعداً بتواند زمام دستگاه دولتی را از طریق واسطه‌هایش در اختیار داشته باشد. ضمناً باید یادآور شد که این الگوی استعمار نو با استعمار کهنه متفاوت است، صرفاً بدلیل این واقعیت که قدرت صوری در دست ملیون آن کشور است. ولی از آنجا که منافع خارجی در شکل «خالص» آن ضمانت شده، دستگاه نظامی و دولتی هیچ‌گونه پایهٔ طبقاتی نداشته، انحصاراً به‌امپریالیسم خارجی متکی است. وضعیت برخی از کشورهای آمریکای لاتین یا جنوب شرقی آسیا هم بدین منوال است. بدین‌سان استقرار دیکتاتوری نظامی از نوع نواستعماری آن مستلزم یک جامعهٔ کهن است که هنوز ساخت طبقاتی ندارد، یا مستلزم یک دستگاه نظامی بزرگ امپریالیسم خارجی در '''محل''' است که مکانیسم‌های قهری محلی را تقویت کند، یعنی مکانیسم‌هائی که بنا بر تعریف تا آن حد شکننده‌اند که فقط معرف سرمایهٔ خارجی‌اند.
		+
		+	وضعیت یونان را نمی‌توان در چنین طرحی گنجاند. ایادی امپریالیسم آمریکا، درواقع در جریانی که منجر به‌اعمال کودتا شد نقش مهمی داشتند. (نقشی که هنوز به‌خاطر فقدان اطلاعات موثق، کاملاً روشن نشده است). ولی اگر این نقش، شرط لازم اعمال کودتا بود، علی‌رغم عضویت یونان در ناتو، باز به‌هیچ وجه شرط کافی نبود. اصولاً رژیم نظامی پاسخ بورژوازی یونان بود به‌آن تناقضات اجتماعی و اقتصادی که منافع آن‌ها را تضعیف می‌کرد.
		+
		+
		+	'''نتیجه'''
		+
		+	در نتیجه کودتای یونان را باید بعنوان فتح باب یک دیکتاتوری '''اساساً بومی''' دید، به‌این معنی که در وهلهٔ نخست از تناقضات اجتماعی و سیاسی «داخلی»، که پیش از این در باب آن سخن گفته شد، سرچشمه می‌گیرد (تناقضاتی بین بورژوازی بزرگ، خواه یک نیروی ملی باشد و چه یک

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۳:۰۲
سطر ۶۰:		سطر ۶۰:
	وضع یونان چنین نیست که همهٔ این نشان‌های خاص را دارا باشد.		وضع یونان چنین نیست که همهٔ این نشان‌های خاص را دارا باشد.

−	۱. یونان در یک بحران اقتصادی نبود. اگر عدم موازنه‌های ساختاری، مانع دائمی بازسازی بنیادی اقتصاد یونان بود، و آن را از توسعهٔ مستقل باز می‌داشت ولی این عدم موازنه‌ها در سطح بازار مشهود نبود. مهاجرت به‌آلمان غربی، به‌حدی کار طبقهٔ زحمتکش را جذب کرده بود که مشکل بیکاری – که تا سال ۱۹۶۵ در یونان مزمن شده بود – می‌توانست از نظر فنی، «حل شده» ارائه شود. میزان توسعهٔ اقتصادی یونان حتی بعد از بحران سیاسی ژوئیه ۱۹۶۵ بسیار عادی بود (میانگین توسعهٔ اقتصادی از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶، ۸	+	۱. یونان در یک بحران اقتصادی نبود. اگر عدم موازنه‌های ساختاری، مانع دائمی بازسازی بنیادی اقتصاد یونان بود، و آن را از توسعهٔ مستقل باز می‌داشت ولی این عدم موازنه‌ها در سطح بازار مشهود نبود. مهاجرت به‌آلمان غربی، به‌حدی کار طبقهٔ زحمتکش را جذب کرده بود که مشکل بیکاری – که تا سال ۱۹۶۵ در یونان مزمن شده بود – می‌توانست از نظر فنی، «حل شده» ارائه شود. میزان توسعهٔ اقتصادی یونان حتی بعد از بحران سیاسی ژوئیه ۱۹۶۵ بسیار عادی بود (میانگین توسعهٔ اقتصادی از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶، ۸ درصد بود) در حالی که فقدان هر نوع برنامه‌ریزی جدی (به‌جز در دورهٔ دوم کابینهٔ پاپاندرئو) یونان را می‌برد تا در کنترل اقتصادی انحصارات امپریالیستی خارج درآید، وضع اقتصاد یونان رو به‌بهبود بود، و سطح زندگی بالا می‌رفت (در سال ۱۹۶۶ درآمد سرانه ۷۰۰ دلار در سال بود). در واقع طبقات متوسط بودند که بیش از همه از این توسعهٔ اقتصادی بهره‌مند می‌شدند.
		+
		+
		+	۲. سرمایهٔ یونان مدت‌ها بود که نقش سرمایهٔ ملّی و بومی را نداشت. در حالی که بورژوازی بزرگ تماماً محدود به‌یک فعالیت مستعمراتی کمپرادوری نبود، مع‌الوصف از صنعتی کردن مملکت به‌نفع خود بیش از پیش عاجز می‌ماند. بورژوازی بزرگ بیش‌تر و بیش‌تر به‌مساعدت سرمایهٔ خارجی وابسته بود و با آن سرمایه در پی شرکت‌ها و کورپوراسیون‌ها بود. از این رو، حتی اگر نظریات بورژوازی یونان از طرف سرمایهٔ خارجی «دیکته نمی‌شود» (به‌ترتیبی که مثلاً در برخی کشورهای آمریکای لاتین معمول است)، معذلک این بورژوازی به‌این واقعیت آگاه است که از عهدهٔ ایفای نقش یک سرمایه‌داری مستقل ملی برنمی‌آید، و لذا مجبور است بیش از پیش بر مساعدت خارجی متکی باشد. این بدان معنی نیست که در صحنهٔ آن پیکار سیاسی که قبلاً شرحش گذشت حضور ندارد، بلکه به‌این معنی است که مجبور است در فرصت '''درازمدت''' سیاست‌های خود را به‌سوی هدف‌های سرمایهٔ خارجی جهت بخشد.
		+
		+
		+	۳. رژیم یونان فاقد آن پایهٔ مردمی اولیه، که ویژگی رژیم‌های فاشیستی اروپائی است، بود. بل که به‌عکس از همان آغاز اتحاد میان توده‌های خرده بورژوا، دهقانان و طبقه زحمتکش، علیه سرمایهٔ بزرگ عمل می‌کرد که این به‌آزاد شدن نیروهای ارتجاع انجامید.
		+
		+
		+	==نقش امپریالیسم آمریکا==
		+
		+	بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که رژیم یونان لااقل تا کنون علائم خاص فاشیسم «کلاسیک» را از خود نشان نداده است. از طرف دیگر، صرفاً نمی‌توان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۴۱
سطر ۵۵:		سطر ۵۵:
	اکنون می‌توان سئوال نسبتاً تئوریکی را مطرح کرد: آیا رژیم سرهنگ‌ها یک دولت فاشیستی را مستقر می‌کند؟ این تا حدی بستگی دارد به‌تعریف ما از این مفهوم. به‌هر حال برای درک خصلت مبهم رژیم و تکامل نهائی آن تحلیلی از ساختارهای مشخصی که '''کودتا''' را تولید بخشید، و میزان اتکای رژیم به‌نیروهای خارجی، لازم است.		اکنون می‌توان سئوال نسبتاً تئوریکی را مطرح کرد: آیا رژیم سرهنگ‌ها یک دولت فاشیستی را مستقر می‌کند؟ این تا حدی بستگی دارد به‌تعریف ما از این مفهوم. به‌هر حال برای درک خصلت مبهم رژیم و تکامل نهائی آن تحلیلی از ساختارهای مشخصی که '''کودتا''' را تولید بخشید، و میزان اتکای رژیم به‌نیروهای خارجی، لازم است.

−	رژیم‌های فاشیستی که در نیمهٔ اول این قرن در اروپا ظهور کردند،	+	رژیم‌های فاشیستی که در نیمهٔ اول این قرن در اروپا ظهور کردند، نشانه‌هائی معین و ثابت داشته‌اند. آن‌ها نتایج بحران‌های اقتصادی فوق‌العاده مشهودی بودند که به‌یک '''بحران اجتماعی تعمیم یافته''' انجامیدند. طبقات متوسط به‌خاطر از هم پاشیدگی وضع اقتصادی به‌سوی بحرانی خوفناک کشانده شدند: بنابراین بزرگ‌ترین نگرانی آن‌ها عبارت بود از احیای '''ثبات سیاسی‌ئی''' که چرخ اقتصاد را دوباره به‌گردش اندازد و از این طریق آن‌ها را از یک بن‌بست نجات دهد. از طرف دیگر، سازمان‌های سیاسی طبقهٔ زحمتکش قادر نبودند تناقضات ذاتی نظام سرمایه‌داری را از طریق صف‌آرائی طبقات متوسط رهبری کنند و آن را به‌پهنهٔ سیاسی انتقال دهند. جنبش خرده‌بورژوای رادیکال که خاستگاه‌های تاریخی احزاب فاشیستی را مستقر کرد، مؤثرترین وسیله را در اختیار سرمایهٔ بزرگ گذاشت تا هم بن‌بست اقتصادی که سخت به‌منافعش زیان رسانده و هم تناقض اجتماعی تشدید شدهٔ میان بورژوازی و طبقهٔ زحمتکش را حل کند. سرمایهٔ [بزرگ] تصور می‌کرد که اگر خرده‌بورژوازی را وسیلهٔ تسلط خود قرار دهد، خواهد توانست قدرتش تا بی‌نهایت برساند. ضمناً باید یادآور شد که فاشیسم، یک جنبش '''بومی''' بود که در خدمت سرمایهٔ ملی بود و شکل ایدئولوژیکی یک ملیت گرائی خرده‌بورژوائی نامشروط و شکل سازمانی یک حزب سلسله مراتبی را، که خرده‌بورژوا هم بود، به‌خود گرفت. آئین قدرت‌پرستی، سلسله مراتب، و فضائل (نژادپرستانهٔ)، خصلت ایدئولوژی خرده‌بورژوازی است که بنیاد طبقاتی رژیم‌های فاشیستی را می‌سازد.
		+
		+
		+	وضع یونان چنین نیست که همهٔ این نشان‌های خاص را دارا باشد.
		+
		+	۱. یونان در یک بحران اقتصادی نبود. اگر عدم موازنه‌های ساختاری، مانع دائمی بازسازی بنیادی اقتصاد یونان بود، و آن را از توسعهٔ مستقل باز می‌داشت ولی این عدم موازنه‌ها در سطح بازار مشهود نبود. مهاجرت به‌آلمان غربی، به‌حدی کار طبقهٔ زحمتکش را جذب کرده بود که مشکل بیکاری – که تا سال ۱۹۶۵ در یونان مزمن شده بود – می‌توانست از نظر فنی، «حل شده» ارائه شود. میزان توسعهٔ اقتصادی یونان حتی بعد از بحران سیاسی ژوئیه ۱۹۶۵ بسیار عادی بود (میانگین توسعهٔ اقتصادی از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶، ۸