قوهای وحشی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «قوهای وحشی» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-10-26T17:12:29Z

«قوهای وحشی» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2011-10-26T17:11:53Z

نهایی شد.

Mohaddese: بازنگری شد

2011-10-26T15:55:08Z

بازنگری شد

نمایش تغییرات

Parastoo در ‏۲۵ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۵۳

2011-10-25T20:53:55Z

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-هء +هٔ , -ﻩٴ +هٔ , -ۀ +هٔ , -هٴ +هٔ , -ﻩٔ +هٔ , -ه‌ی +هٔ )

2011-08-05T12:03:54Z

ربات: تغییر خودکار متن (-هء +هٔ , -ﻩٴ +هٔ , -ۀ +هٔ , -هٴ +هٔ , -ﻩٔ +هٔ , -ه‌ی +هٔ )

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-ي +ی, -ك +ک)

2011-08-05T12:02:38Z

ربات: تغییر خودکار متن (-ي +ی, -ك +ک)

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-08-04T18:05:57Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

نمایش تغییرات

Elham در ‏۴ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۵۰

2011-08-04T13:50:55Z

Elham در ‏۴ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۵۰

2011-08-04T13:50:32Z

Elham در ‏۴ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۱۶

2011-08-04T13:16:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۱۱
سطر ۲۳۹:		سطر ۲۳۹:
	[[رده:محمد قاضی]]		[[رده:محمد قاضی]]
	[[رده:هانس کریستین آندرسن]]		[[رده:هانس کریستین آندرسن]]
		+	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
		+
		+
		+	{{لایک}}

@@ سطر ۱۹۶: / سطر ۱۹۶: @@
 پادشاه روز‌به‌روز غمگین‌تر می‌شد و الیزا متوجه بود امّا نمی‌دانست چرا چنین است، با این حال نگران بود، و مگر خودش برای برادرانش کم غصه می‌خورد؟ اشک‌هایش همچون  دانه‌های الماس رخشان بر مخمل‌ها و پارچه‌های ارغوانی می‌ریخت. با این وصف کارش نزدیک به‌پایان بود و فقط یک‌ جامهٔ تو مانده بود که ببافد. باز گزنه نداشت ناچار بود برای آخرین‌بار به‌‌گورستان برود. طفلک وقتی به‌این کار محرمانه و به‌آن جادوگران وحشتناک می‌اندیشید ترسی عظیم به‌‌دلش می‌نشست.
- راه افتاد امّا پادشاه و اسقف هم به‌دنبالش رفتند. همه وارد گورستان شدند و چون نزدیک‌تر رفتند چشم‌شان به‌زنان جادوگری افتاد که روی گورها نشسته بودند. پادشاه از آن‌جا برگشت و فکر کرد که لابد الیزا با ایشان بوده است. گفت:
+راه افتاد امّا پادشاه و اسقف هم به‌دنبالش رفتند. همه وارد گورستان شدند و چون نزدیک‌تر رفتند چشم‌شان به‌زنان جادوگری افتاد که روی گورها نشسته بودند. پادشاه از آن‌جا برگشت و فکر کرد که لابد الیزا با ایشان بوده است. گفت:
 - ملت باید او را محاکمه کند و به‌زنده سوختن در آتش محکوم. الیزا را از کاخ سلطنتی به‌دخمهٔ تاریک و نمناکی بردند که باد از لای میله‌های پنجرهٔ آن به‌درون می‌وزید. به‌جای زیرانداز مخمل و حریر همان بخچهٔ گزنه را به‌او دادند که سرش را روی آن بگذارد و آن جامه‌های توری زبر و گزنده را که‌به‌جای لحاف روی خود بیاندازد؛ امّا هیچ چیز مطبوع‌تر و گواراتر از این برای او نبود. الیزا ضمن دعا به‌درگاه خدا کارش را از سر گرفت. بیرون، بچه‌های ولگرد برای ریشخند کردن او آواز می‌خواندند و دیگر کسی حرف محبت آمیزی به‌او نمی‌گفت.

@@ سطر ۹۸: / سطر ۹۸: @@
 الیزا با پیرزن وداع کرد و در امتداد رودخانه تا مصبّ آن پیش رفت. آن‌جا دریائی بزرگ و باشکوه جلوِ پای دخترک گسترده بود، ولی نه یک قایق بادبانی به‌چشم می‌خورد و نه یک کشتی. پس او چگونه از آن‌جا دورتر می‌توانست برود؟ به‌سنگ‌ریزه‌های بی‌شمار ساحل که آب آن‌ها را صاف و گِرد کرده بود نگاه می‌کرد، آبی که نرم‌تر از دست الیزا بود. او با خود اندیشدید: «آب بی‌آن‌که خسته شود می‌‌غلتد و می‌رود و هر چیز سختی را نرم می‌کند. من نیز باید مثل آب خستگی ناپذیر باشم. از شا ای امواج روشن و خروشان، ممنونم که چنین درسی به‌من می‌آموزید. دلم به‌من می‌گوید که‌شما آخر یک روز مرا ‌به‌نزد برادرانم رهنمون خواهید شد.»
-روی خزه‌هائی که امواج دریا آن‌ها را می‌روبید یازده شهپر سفیدِ قو افتاده بود. الیزا آن‌ها را جمع کرد و از آن‌ها یک دسته پَر ساخت. روی پر‌ها قطرات آب بود که کسی نمی‌دانست شبنم است یا اشک چشم. ساحل خلوت بود ولی الیزیا متوجه نبود، چون دریا دائم در تغییر است. هرگاه ابر سیاهی در آسمان پیدا می‌شد انگار آب می‌گفت که من هم می‌توانم چهره‌ی تیره‌ئی داشته باشم، وقتی باد می‌وزید حاشیه‌ی امواج به‌رنگ سفید در‌ می‌آمد؛ وقتی هم ابرها رنگ گلی به‌خود می‌گرفتند باد می‌نشست و دریا به‌شکل یک برگ گل صورتی رنگ در می‌آمد. گاه نیز دریا سبز یا سفید می‌شد ولی با همهٔ آرامی دائم وول می‌خورد و مثل سینهٔ کودکِ خواب رفته بالا می‌آمد و پائین می‌افتاد.
+روی خزه‌هائی که امواج دریا آن‌ها را می‌روبید یازده شهپر سفیدِ قو افتاده بود. الیزا آن‌ها را جمع کرد و از آن‌ها یک دسته پَر ساخت. روی پر‌ها قطرات آب بود که کسی نمی‌دانست شبنم است یا اشک چشم. ساحل خلوت بود ولی الیزیا متوجه نبود، چون دریا دائم در تغییر است. هرگاه ابر سیاهی در آسمان پیدا می‌شد انگار آب می‌گفت که من هم می‌توانم چهرهٔ تیره‌ئی داشته باشم، وقتی باد می‌وزید حاشیهٔ امواج به‌رنگ سفید در‌ می‌آمد؛ وقتی هم ابرها رنگ گلی به‌خود می‌گرفتند باد می‌نشست و دریا به‌شکل یک برگ گل صورتی رنگ در می‌آمد. گاه نیز دریا سبز یا سفید می‌شد ولی با همهٔ آرامی دائم وول می‌خورد و مثل سینهٔ کودکِ خواب رفته بالا می‌آمد و پائین می‌افتاد.
 به‌هنگام غروب الیزا یازده قوی وحشی را دید که تاج زرّین بر سر داشتند و به‌طرف ساحل می‌پریدند، و آن‌قدرهم به‌هم نزدیک بودند که به‌یک قیطان دراز و سفید می‌مانستند. آن وقت الیزا بازبه‌بالای تپه رفت و پشت بوته‌اهی خار دراز کشید. قوها در نزدیکی او به‌زمین نشستند و بال‌های سفید‌شان را به‌هم زدند.
@@ سطر ۱۲۶: / سطر ۱۲۶: @@
 ایشان تمامِ مدت روز مانند تیر شهاب پرواز کردند لیکن چون خواهرشان را با خود حمل می‌کردند سرعت‌شان کم‌تر از معمول بود. توفان تهدید می‌کرد و شب نزدیک می‌شد. دختر جوان با هول و هراس نگرانِ سرازیر شدن خورشید بود، چون از تک صخره وسط دریا هنوز خبری نبود. به‌نظرش آمد که قوها با تلاش و تقلای بیش‌تری بال می‌زنند. افسوس! چون به‌خاطر او بود که برادرانش نمی‌توانستند تندتر بروند. وقتی خورشید غروب می‌کرد آن‌ها باز به‌شکل آدم درمی‌آمدند، به‌دریا می‌افتادند و غرق می‌شدند. الیزا از تهِ دل به‌درگاه خدا دعا کرد، امّا از صخرهٔ سنگ هنوز اثری نبود. ابرِ سیاه نزدیک می‌شد، بادهای تند خبر ازتوفان می‌دادند، ابرها همه هم‌چون موجی عظیم جمع شده بودند و رعد و برق پشت سرهم می‌زد.
-خورشید داشت در دل امواج دریا ناپدید می‌شد که ناگاه الیزا متوجه فرود آمدن قوها شد. دل در برش می‌تپید، چندان که گمان کرد می‌خواهند بیفتند، امّا آن‌ها هم‌چنان به‌پریدن به‌پائین ادامه دادند. خورشید تانیمه در دریا فرو رفته بود که الیزا آن صخره‌ی کوچک را دید و به‌نظرش به‌اندازهٔ یک خوکِ دریائی آمد که سر از آب بیرون آورده باشد. در همان لحظه، بود که پاهای او روی صخره قرار گرفتند و خورشید هم چون آخرین شعلهٔ کاغذی که در حال سوختن باشد خاموش شد. کنارِ او برادانش همه بودند و بازوی یکدیگر را گرفته بودند، ولی روی این تخته سنگ فقط برای ایشان و برای او جابود. دریا با امواج خود آن صخره را می‌کوبید و شتک آب را به‌طرزی که انگار بالان می‌بارد به‌سر روی‌شان می‌پاشید؛ آسمان چنان بود که انگار گُر گرفته است و غرّش رعد لحظه‌ئی قطع نمی‌شد؛ امّا همه دست یکدیگر را گرفته بودند و ترسی نداشتند.
+خورشید داشت در دل امواج دریا ناپدید می‌شد که ناگاه الیزا متوجه فرود آمدن قوها شد. دل در برش می‌تپید، چندان که گمان کرد می‌خواهند بیفتند، امّا آن‌ها هم‌چنان به‌پریدن به‌پائین ادامه دادند. خورشید تانیمه در دریا فرو رفته بود که الیزا آن صخرهٔ کوچک را دید و به‌نظرش به‌اندازهٔ یک خوکِ دریائی آمد که سر از آب بیرون آورده باشد. در همان لحظه، بود که پاهای او روی صخره قرار گرفتند و خورشید هم چون آخرین شعلهٔ کاغذی که در حال سوختن باشد خاموش شد. کنارِ او برادانش همه بودند و بازوی یکدیگر را گرفته بودند، ولی روی این تخته سنگ فقط برای ایشان و برای او جابود. دریا با امواج خود آن صخره را می‌کوبید و شتک آب را به‌طرزی که انگار بالان می‌بارد به‌سر روی‌شان می‌پاشید؛ آسمان چنان بود که انگار گُر گرفته است و غرّش رعد لحظه‌ئی قطع نمی‌شد؛ امّا همه دست یکدیگر را گرفته بودند و ترسی نداشتند.
 هوایِ سپیده دم صاف و آرام بود و قوها با الیزا پر کشیدند. دریا هنوز منقلب و پوشیده از کف سفید بود، و از بالا چنین به‌نظر می‌آمد که هزاران قوی سفید برآب سبزِ تیره شناورند.
@@ سطر ۲۰۰: / سطر ۲۰۰: @@
 - ملت باید او را محاکمه کند و به‌زنده سوختن در آتش محکوم. الیزا را از کاخ سلطنتی به‌دخمهٔ تاریک و نمناکی بردند که باد از لای میله‌های پنجرهٔ آن به‌درون می‌وزید. به‌جای زیرانداز مخمل و حریر همان بخچهٔ گزنه را به‌او دادند که سرش را روی آن بگذارد و آن جامه‌های توری زبر و گزنده را که‌به‌جای لحاف روی خود بیاندازد؛ امّا هیچ چیز مطبوع‌تر و گواراتر از این برای او نبود. الیزا ضمن دعا به‌درگاه خدا کارش را از سر گرفت. بیرون، بچه‌های ولگرد برای ریشخند کردن او آواز می‌خواندند و دیگر کسی حرف محبت آمیزی به‌او نمی‌گفت.
-ناگاه طرف‌‌های عصر، نزدیک میله‌های دخمه‌ی خود صدای به‌هم خوردن بال‌های پرنده‌ئی را شنید. این کوچک‌ترین برادر او بود که آخر خواهر خود را پیدا کرده بود. الیزا با آن که می‌دانست آن شب ممکن است آخرین شب عمرش باشد ازشادی گریست امّا کارش تقریباً تمام شده بود و همهٔ برادرانش آن‌جا بودند.
+ناگاه طرف‌‌های عصر، نزدیک میله‌های دخمهٔ خود صدای به‌هم خوردن بال‌های پرنده‌ئی را شنید. این کوچک‌ترین برادر او بود که آخر خواهر خود را پیدا کرده بود. الیزا با آن که می‌دانست آن شب ممکن است آخرین شب عمرش باشد ازشادی گریست امّا کارش تقریباً تمام شده بود و همهٔ برادرانش آن‌جا بودند.
 موش‌های کوچکی که روی زمین به‌هر سو می‌دویدند گزنه‌ها را پیش پای او جمع می‌کردند تا قدری کمکش کرده باشند. طرقه‌ئی هم آمد و روی میله‌های پنجرهٔ دخمه نشست و تمام مدت شب را با شادی تمام نغمه‌خوانی کرد تا الیزا خود را نبازد.

@@ سطر ۱۴۲: / سطر ۱۴۲: @@
 این فکر دائم ذهنِ او را به‌خود مشغول می‌داشت. او آن‌قدر کمک و یاریِ خدا را به‌دعا می‌خواست که در خواب نیز از دعا کردن باز نمی‌ماند. آنگاه در عالَمِ رؤیا دید که در هوا پرواز می‌کند و به‌سَمْتِ قصرِ ابرها که جایگاه پری مورگان است می‌رود؛ و ناگهان خود پری مورگان که از زیبائی برق می‌زد و با این حال پیرزنی را به‌یاد می‌آورد که در جنگل به‌او میوه داده و از قوهای زرّینِ تاج با او صحبت کرده بود در برابرش ظاهر شد. به‌الیزا گفت:
-- برادرانت ممکن است نجات پیدا کنند ولی تو شجاعت و پایداری لازم را خواهی داشت؟ راست است که دریا نرم‌تر و لطیف‌تر از دست‌های توست ولی او سرانجام سخت‌ترین سنگ‌ها را می‌فرساید و دردی را که دست‌های تو خواهند کشید احساس نمی‌کند؛ دریا دل ندارد و نگرانی‌ها و شکنجه‌هائي را که تو تحمل خواهی کرد او نمی‌کند. به‌این شاخهٔ گزنه که در دست من است نگاه کن. اطرافِ انی غار که تو در آن می‌خوابی پُر است از این گیاه: تو باید فقط از این‌ها و از آن‌هائی که در گورستان روی قبرها می‌رویند استفاده کنی. باید آن‌ها را بچینی و تیغ آن‌ها به‌‌دست‌های تو فرو برود و دست‌هایت تاول بزند و پوست آن بسوزد. بعد باید آن‌ها را با پا بکوبی و از شیرهٔ آن‌ها الیافی به‌دست بیاوری که با آن یازده جامهٔ توریِ آستین بلند ببافی؛ و سپس آن‌ها را روی برادرانت بیاندازی تا همه نجات پیدا کنند. ولی به‌هوش باش که از لحظه‌ئی که شروع به‌این کار کردی، حتی اگر سال‌ها هم طول بکشد، نباید یک کلمه حرف بزنی، چون نخستین کلمه‌ئی که از دهانِ تو در بیاید خنجری است که به‌قلب برادرانت فرو خواهد رفت. پس بدان که جان‌شان به‌زبان تو بسته است.
+- برادرانت ممکن است نجات پیدا کنند ولی تو شجاعت و پایداری لازم را خواهی داشت؟ راست است که دریا نرم‌تر و لطیف‌تر از دست‌های توست ولی او سرانجام سخت‌ترین سنگ‌ها را می‌فرساید و دردی را که دست‌های تو خواهند کشید احساس نمی‌کند؛ دریا دل ندارد و نگرانی‌ها و شکنجه‌هائی را که تو تحمل خواهی کرد او نمی‌کند. به‌این شاخهٔ گزنه که در دست من است نگاه کن. اطرافِ انی غار که تو در آن می‌خوابی پُر است از این گیاه: تو باید فقط از این‌ها و از آن‌هائی که در گورستان روی قبرها می‌رویند استفاده کنی. باید آن‌ها را بچینی و تیغ آن‌ها به‌‌دست‌های تو فرو برود و دست‌هایت تاول بزند و پوست آن بسوزد. بعد باید آن‌ها را با پا بکوبی و از شیرهٔ آن‌ها الیافی به‌دست بیاوری که با آن یازده جامهٔ توریِ آستین بلند ببافی؛ و سپس آن‌ها را روی برادرانت بیاندازی تا همه نجات پیدا کنند. ولی به‌هوش باش که از لحظه‌ئی که شروع به‌این کار کردی، حتی اگر سال‌ها هم طول بکشد، نباید یک کلمه حرف بزنی، چون نخستین کلمه‌ئی که از دهانِ تو در بیاید خنجری است که به‌قلب برادرانت فرو خواهد رفت. پس بدان که جان‌شان به‌زبان تو بسته است.
 پری شاخهٔ گزنه را روی دست‌های الیزا کشید و او از خواب بیدار شد. جای تماس گزنه به‌روی دست الیزا مثل آتش می‌سوخت. مدتی از روز گذشته بود. نزدیک به‌جائی که او خوابیده بود بوته‌های گزنه بود، از همان‌جا که او در خواب دیده بود. زانو زد، خدا را سپاس گفت و شروع به‌کار کرد.

@@ سطر ۲۳: / سطر ۲۳: @@
 [[Image:23-095.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۳ صفحه ۹۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۳ صفحه ۹۵]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 {{وسط‌چین}}
 '''هانس کریستین آندرسن'''

@@ سطر ۱۹۸: / سطر ۱۹۸: @@
   راه افتاد امّا پادشاه و اسقف هم به‌دنبالش رفتند. همه وارد گورستان شدند و چون نزدیک‌تر رفتند چشم‌شان به‌زنان جادوگری افتاد که روی گورها نشسته بودند. پادشاه از آن‌جا برگشت و فکر کرد که لابد الیزا با ایشان بوده است. گفت:
-- ملت باید او را محاکمه کند و به زنده سوختن محکوم
+- ملت باید او را محاکمه کند و به‌زنده سوختن در آتش محکوم. الیزا را از کاخ سلطنتی به‌دخمهٔ تاریک و نمناکی بردند که باد از لای میله‌های پنجرهٔ آن به‌درون می‌وزید. به‌جای زیرانداز مخمل و حریر همان بخچهٔ گزنه را به‌او دادند که سرش را روی آن بگذارد و آن جامه‌های توری زبر و گزنده را که‌به‌جای لحاف روی خود بیاندازد؛ امّا هیچ چیز مطبوع‌تر و گواراتر از این برای او نبود. الیزا ضمن دعا به‌درگاه خدا کارش را از سر گرفت. بیرون، بچه‌های ولگرد برای ریشخند کردن او آواز می‌خواندند و دیگر کسی حرف محبت آمیزی به‌او نمی‌گفت.
 [[رده:کتاب جمعه ۲۳]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۱۶
سطر ۱۸۲:		سطر ۱۸۲:
	اسقف اعظم حرف‌های شیطنت‌آمیز در گوش پادشاه زمزمه کرد امّا این حرف‌ها به‌دل پادشاه ننشست. خود اسقف تاج را بر سر ملکه می‌بایست بگذارد و او این کار را با خشونت تمام انجام داد، به‌قصد اینکه نیشی به الیزا بزند، امّا دردل الیزا درد سنگین‌تری بود. زبانش لال بود چون فقط یک کلمه حرف او به‌بهای جان برادرانش تمام می‌شد. تنها چشمان او گویای عشق و اخلاص به‌پادشاهی بود که آن همه زیبا و مهربان بود و برای شاد کردن دل او هرچه می‌توانست می‌کرد. کاش الیزا می‌توانست درددلش را برای او فاش کند! او هر شب مخفیانه شوهر عزیزش را ترک می‌گفت، به‌آن اتاق کوچک که مانند غار آراسته بود می‌رفت و آن‌جا به‌بافتن جامه‌های تور مشغول می‌شد. وقتی جامه‌ها را یکی پس از دیگری بافت و به‌جامهٔ هفتم رسید دیگر نخ برایش نمانده بود.		اسقف اعظم حرف‌های شیطنت‌آمیز در گوش پادشاه زمزمه کرد امّا این حرف‌ها به‌دل پادشاه ننشست. خود اسقف تاج را بر سر ملکه می‌بایست بگذارد و او این کار را با خشونت تمام انجام داد، به‌قصد اینکه نیشی به الیزا بزند، امّا دردل الیزا درد سنگین‌تری بود. زبانش لال بود چون فقط یک کلمه حرف او به‌بهای جان برادرانش تمام می‌شد. تنها چشمان او گویای عشق و اخلاص به‌پادشاهی بود که آن همه زیبا و مهربان بود و برای شاد کردن دل او هرچه می‌توانست می‌کرد. کاش الیزا می‌توانست درددلش را برای او فاش کند! او هر شب مخفیانه شوهر عزیزش را ترک می‌گفت، به‌آن اتاق کوچک که مانند غار آراسته بود می‌رفت و آن‌جا به‌بافتن جامه‌های تور مشغول می‌شد. وقتی جامه‌ها را یکی پس از دیگری بافت و به‌جامهٔ هفتم رسید دیگر نخ برایش نمانده بود.

		+	گزنهٔ مورد نیاز او در گورستان می‌روئید و او این را می‌دانست، ولی خود به‌آن‌جا باید برود و با دست خودش هم بچیند. امّا چگونه به‌آن‌جا می‌توانست برود؟

		+	الیزا فکر می‌کرد: «افسوس که دردِ دست‌های من نسبت به‌دردی که دلم می‌کشد هیچ است؛ امّا من شجاعت خواهم داشت و خدا مرا ترک نخواهد گفت.»
		+
		+	نگران و ناراحت، مثل این که کار بدی انجام می‌دهد، در پرتو مهتاب به‌باغ درآمد و در امتداد کوچه باغ‌ها و کوچه‌های خلوت خود را به‌گورستان رسانید. آن‌جا روی یکی از بزرگ‌ترین سنگِ قبرها چشمش به‌چند زن جادوگر افتاد که دورهم نشسته بودند. الیزا ناچار بود از جلوشان عبور کند و آن‌ها با نگاه‌های شیطنت‌آمیز وراندازش کردند؛ امّا الیزا دعائی خواند، مقداری گزنه چید و به‌قصر آورد.
		+
		+	تنها کسی که او را دیده‌ بود اسقف اعظم بود، چون زمانی که همه در خواب بودند او یکسره بیدار مانده بود. اسقف با تماشای آن صحنه یقین کرد که حق با خودش است: یعنی ملکه زنی چنان که باید نیست بلکه جادوگری است که پادشاه و همهٔ ملت را جادو کرده است.
		+
		+	صبح آنچه را به‌شب دیده بود برای پادشاه حکایت کرد و ترس و تشویش خود را آشکار کرد. وقتی آن تهمت‌های سخت را بر ضدّ الیزا به‌زبان آورد تمثال‌های اجداد پادشاه که به‌دیوار آویخته بودند سر تکان دادند، انگار می‌خواستند بگویند این تهمت‌ها درست نیست و الیزا بی‌گناه است، امّا اسقف اعظم برعکس تفسیر کرد و گفت که تمثال‌ها هم بر گناهکاری ملکه گواهی می‌دهند. دو قطرهٔ اشکِ درد از دیدگان شاه روی گونه‌هایش روان شد و کم کمک گمان بد به‌دلش رخنه کرد.
		+
		+	شب بعد، خودش را به‌خواب زد و دید که الیزا برخاست و رفت. شب‌های بعد نیز هر شب کارش همین بود. پادشاه بی‌صدا به‌دنبال او می‌رفت و می‌دید که او داخل آن اتاق کوچک می‌شود.
		+
		+	پادشاه روز‌به‌روز غمگین‌تر می‌شد و الیزا متوجه بود امّا نمی‌دانست چرا چنین است، با این حال نگران بود، و مگر خودش برای برادرانش کم غصه می‌خورد؟ اشک‌هایش همچون دانه‌های الماس رخشان بر مخمل‌ها و پارچه‌های ارغوانی می‌ریخت. با این وصف کارش نزدیک به‌پایان بود و فقط یک‌ جامهٔ تو مانده بود که ببافد. باز گزنه نداشت ناچار بود برای آخرین‌بار به گورستان برود. طفلک وقتی به‌این کار محرمانه و به‌آن جادوگران وحشتناک می‌اندیشید ترسی عظیم به دلش می‌نشست.
		+
		+	راه افتاد امّا پادشاه و اسقف هم به‌دنبالش رفتند. همه وارد گورستان شدند و چون نزدیک‌تر رفتند چشم‌شان به‌زنان جادوگری افتاد که روی گورها نشسته بودند. پادشاه از آن‌جا برگشت و فکر کرد که لابد الیزا با ایشان بوده است. گفت:
		+
		+	- ملت باید او را محاکمه کند و به زنده سوختن محکوم

	[[رده:کتاب جمعه ۲۳]]		[[رده:کتاب جمعه ۲۳]]