عرب توانگر و بدوی گرسنه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «عرب توانگر و بدوی گرسنه» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-11-23T16:03:32Z

«عرب توانگر و بدوی گرسنه» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2011-11-23T16:03:11Z

نهایی شد.

Mahyar در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۲۷

2011-07-28T12:27:28Z

Mani: ویرایش تمام شد!

2011-07-27T16:45:18Z

ویرایش تمام شد!

Mohaddese در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۲۱

2011-07-26T23:21:23Z

Mohaddese در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۲۰

2011-07-26T23:20:43Z

Mohaddese در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۱۶

2011-07-26T23:16:10Z

Mohaddese در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۲:۴۶

2011-07-26T22:46:25Z

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب_جمعه_۱۲

2011-05-09T19:49:39Z

ربات: افزودن رده:کتاب_جمعه_۱۲

Parastoo: صفحه‌ای جدید با '[[Image:12-119.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۱۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفح…' ایجاد کرد

2010-09-04T20:16:40Z

صفحه‌ای جدید با '[[Image:12-119.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۱۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفح…' ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[Image:12-119.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۱۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۱۹]]
[[Image:12-120.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۰]]
[[Image:12-121.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۱]]

{{ناقص}}

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 [[Image:12-120.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۰]]
 [[Image:12-121.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۱]]
@@ سطر ۷۷: / سطر ۷۵: @@
 [[رده:کتاب جمعه ۱۲]]

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 [[Image:12-121.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۱]]
-{{بازنگری}}
@@ سطر ۱۸: / سطر ۱۸: @@
 عرب متبهّج شد و گفت: سگ مرا که «بقاع» نام دارد دیدی؟
-گفت: رمهٔ ترا عجب پاسبانی می‌کند که از یک میل راه گرگ را محال آن نیست که پیرامن آن رمه گردد.
+گفت: رمهٔ ترا عجب پاسبانی می‌کند که از یک میل راه گرگ را مجال آن نیست که پیرامن آن رمه گردد.
 گفت: پسرم خالد را دیدی؟
@@ سطر ۳۶: / سطر ۳۶: @@
 گفت: ایوان او سر به‌کیوان رسانیده بود، و من هرگز عالی‌تر از آن بنائی ندیده‌ام.
-عرب چون احوال خانمان معلوم کرد و دانست که هیچ مکروهی نیست، به‌فراغت، نان و گوشت خوردن گرفت، و بدوی را هیچ نداد و بعد از آن که سیر بخورد، سر انبان محکم بست. بدوی دید که خوشامد گفتن او نتیجه نبخشیده، ملول شد، درین محل سگی آن جا رسید، صاحب انبان استخوانی که از گوشت مانده بود پیش او انداخت و برخاست تا انبان بر پشت برکشد و برود.
+عرب چون احوال خانمان معلوم کرد و دانست که هیچ مکروهی نیست، به‌فراغت، نان و گوشت خوردن گرفت، و بدوی را هیچ نداد و بعد از آن که سیر بخورد، سر انبان محکم بست. بدوی دید که خوشامد گفتن او نتیجه نبخشید، ملول شد، درین محل سگی آن جا رسید، صاحب انبان استخوانی که از گوشت مانده بود پیش او انداخت و برخاست تا انبان بر پشت برکشد و برود.
 بدوی بی‌طاقت شد و گفت: اگر سگ تو «بقاع» زنده می‌بود، راست به‌این سگ می‌مانست.
@@ سطر ۶۸: / سطر ۶۸: @@
 گفت: قصر و ایوانی که ساخته بودی به‌زلزله فرود آمد و خالد در زیر آن بماند.
-عرب که این اخبار موحشهٔ استماع نمود انبان نان گوشت به‌صحرا افکند و واویلا و وامصیبتا راه بادیه گرفت. بدوی انبان را بربود و فرارنمود و به‌گوشه‌یی رفت و بقیهٔ نان و گوشت را بخورد.
+عرب که این اخبار موحشه استماع نمود انبان نان گوشت به‌صحرا افکند و واویلا و وامصیبتا راه بادیه گرفت. بدوی انبان را بربود و فرار نمود و به‌گوشه‌یی رفت و بقیهٔ نان و گوشت را بخورد.
 {{چپ‌چین}}
 از: لطائف الطوایف
-اثر: مولانافخرالدین علی صفی
+اثر: مولانا فخرالدین علی صفی
 {{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب جمعه ۱۲]]

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 گفت: بر منازل من گذر کردی؟
-گفت: بلی بسی معمور و آبادن دیدم.
+گفت: بلی بسی معمور و آبادان دیدم.
 عرب متبهّج شد و گفت: سگ مرا که «بقاع» نام دارد دیدی؟
-گفت: رمهٔ ترا عجب پاسبانی می‌کند که از یک میل راه گرگ را محال آن نیست که پیراهن آن رمه گردد.
+گفت: رمهٔ ترا عجب پاسبانی می‌کند که از یک میل راه گرگ را محال آن نیست که پیرامن آن رمه گردد.
 گفت: پسرم خالد را دیدی؟
@@ سطر ۳۶: / سطر ۳۶: @@
 گفت: ایوان او سر به‌کیوان رسانیده بود، و من هرگز عالی‌تر از آن بنائی ندیده‌ام.
-عرب چون احوال خانمان معلوم کرد و دانست که هیچ مکروهی نیست، به‌فراغت، نان و گوشت خوردن گرفت، و بدوی را هیچ نداد و بعد از آن که سیر بخورد، سر انبان محکم بست. بدوی دید که خوشامد گفتن او نتیجه نبخشیده، ملول شد، درین محل سگی آن جا رسید، صاحب انبان استخوانی که از گوشت مانده بود پیش او انداخت و برخاست تا ابنان بر پشت برکشد و برود.
+عرب چون احوال خانمان معلوم کرد و دانست که هیچ مکروهی نیست، به‌فراغت، نان و گوشت خوردن گرفت، و بدوی را هیچ نداد و بعد از آن که سیر بخورد، سر انبان محکم بست. بدوی دید که خوشامد گفتن او نتیجه نبخشیده، ملول شد، درین محل سگی آن جا رسید، صاحب انبان استخوانی که از گوشت مانده بود پیش او انداخت و برخاست تا انبان بر پشت برکشد و برود.
 بدوی بی‌طاقت شد و گفت: اگر سگ تو «بقاع» زنده می‌بود، راست به‌این سگ می‌مانست.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۲۱
سطر ۳:		سطر ۳:
	[[Image:12-121.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۱\|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۱]]		[[Image:12-121.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۱\|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۲۱]]

−	{{~~در حال ویرایش~~}}	+	{{بازنگری}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۲۰
سطر ۶۹:		سطر ۶۹:

	عرب که این اخبار موحشهٔ استماع نمود انبان نان گوشت به‌صحرا افکند و واویلا و وامصیبتا راه بادیه گرفت. بدوی انبان را بربود و فرارنمود و به‌گوشه‌یی رفت و بقیهٔ نان و گوشت را بخورد.		عرب که این اخبار موحشهٔ استماع نمود انبان نان گوشت به‌صحرا افکند و واویلا و وامصیبتا راه بادیه گرفت. بدوی انبان را بربود و فرارنمود و به‌گوشه‌یی رفت و بقیهٔ نان و گوشت را بخورد.
		+
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۱۶
سطر ۴:		سطر ۴:

	{{در حال ویرایش}}		{{در حال ویرایش}}
		+
		+
		+	عربی بدوی، گرسنه از بادیه برآمد، بر لب آبی رسید دید که عربی دیگر انبان پرگوشت از پشت باز کرده و سر آن بگشاده و پاره پاره نان و گوشت بیرون می‌آورد و می‌خورد. بدوی آمد و در برابر وی نشست. عرب در اثنای چیز خوردن سر برآورد و عربی را در برابر خود نشسته دید.
		+
		+	گفت: یا اخی از کجا می‌رسی؟
		+
		+	گفت: از قبیله تو.
		+
		+	گفت: بر منازل من گذر کردی؟
		+
		+	گفت: بلی بسی معمور و آبادن دیدم.
		+
		+	عرب متبهّج شد و گفت: سگ مرا که «بقاع» نام دارد دیدی؟
		+
		+	گفت: رمهٔ ترا عجب پاسبانی می‌کند که از یک میل راه گرگ را محال آن نیست که پیراهن آن رمه گردد.
		+
		+	گفت: پسرم خالد را دیدی؟
		+
		+	گفت: ‌در مکتب پهلوی معلم نشسته بود و به‌آواز بلند قرآن می‌خواند.
		+
		+	گفت: مادر خالد را دیدی؟
		+
		+	گفت:‌ بخ، بخ، مثل او در تمام «حیّ» زنی نیست، به‌کمال عفت و طهارت و غایت عصمت و حذارت.
		+
		+	گفت: شتر آبکش مرا دیدی؟
		+
		+	گفت: به‌غایت فربه و تازه بود، چنان که پشتش به‌کوهان برابر شده بود.
		+
		+	گفت: قصر مرا دیدی؟
		+
		+	گفت: ایوان او سر به‌کیوان رسانیده بود، و من هرگز عالی‌تر از آن بنائی ندیده‌ام.
		+
		+	عرب چون احوال خانمان معلوم کرد و دانست که هیچ مکروهی نیست، به‌فراغت، نان و گوشت خوردن گرفت، و بدوی را هیچ نداد و بعد از آن که سیر بخورد، سر انبان محکم بست. بدوی دید که خوشامد گفتن او نتیجه نبخشیده، ملول شد، درین محل سگی آن جا رسید، صاحب انبان استخوانی که از گوشت مانده بود پیش او انداخت و برخاست تا ابنان بر پشت برکشد و برود.
		+
		+	بدوی بی‌طاقت شد و گفت: اگر سگ تو «بقاع» زنده می‌بود، راست به‌این سگ می‌مانست.
		+
		+	عرب گفت: مگر بقاع من مرده است؟
		+
		+	گفت: بلی در پیش من مرد بقای عمر تو باد.
		+
		+	پرسید که: سبب مردن او چه بود؟
		+
		+	گفت: از بس که شش شتر آبکش تو بخورد و کور شد و بعد از آن بمرد.
		+
		+	گفت: شتر آبکش مرا چه آفت رسیده بود که بمرد؟
		+
		+	گفت: او را در تعزیهٔ‌ مادر خالد کشتند.
		+
		+	گفت: مگر مادر خالد بمرد؟
		+
		+	گفت:‌ بلی.
		+
		+	گفت: سبب مردن او چه بود؟
		+
		+	گفت: از بس نوحه می‌کرد و سر بر گور خالد می‌کوفت مغزش خلل یافت.
		+
		+	گفت: مگر خالد من بمرد؟
		+
		+	گفت: بلی.
		+
		+	گفت: سبب مردن او چه بود؟
		+
		+	گفت: قصر و ایوانی که ساخته بودی به‌زلزله فرود آمد و خالد در زیر آن بماند.
		+
		+	عرب که این اخبار موحشهٔ استماع نمود انبان نان گوشت به‌صحرا افکند و واویلا و وامصیبتا راه بادیه گرفت. بدوی انبان را بربود و فرارنمود و به‌گوشه‌یی رفت و بقیهٔ نان و گوشت را بخورد.
		+
		+
		+	{{چپ‌چین}}
		+	از: لطائف الطوایف
		+
		+	اثر: مولانافخرالدین علی صفی
		+	{{پایان چپ‌چین}}
		+

	[[رده:کتاب جمعه ۱۲]]		[[رده:کتاب جمعه ۱۲]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۴۹
سطر ۴:		سطر ۴:

	{{ناقص}}		{{ناقص}}
		+
		+	[[رده:کتاب جمعه ۱۲]]