صفت شهر لَحْسا - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohaddese در ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۶:۰۵

2013-01-12T16:05:43Z

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T15:43:31Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Nafeese: صفت شهر لَحساْ به صفت شهر لَحْسا منتقل شد: انتقال به عنوانِ دقیق (جای ساکن ساکن اشتباه بود).

2011-07-09T16:41:55Z

صفت شهر لَحساْ به صفت شهر لَحْسا منتقل شد: انتقال به عنوانِ دقیق (جای ساکن ساکن اشتباه بود).

Nafeese: دوباره بازنگری شد، و تعدادی غلط پیدا و اصلاح شد. بحث را هم ببینید.

2011-07-09T16:24:50Z

دوباره بازنگری شد، و تعدادی غلط پیدا و اصلاح شد. بحث را هم ببینید.

Nafeese در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۶:۱۰

2011-07-09T16:10:48Z

Parastoo در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۴۵

2011-07-09T09:45:15Z

Parastoo: «صفت شهر لَحساْ» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-07-09T09:36:57Z

«صفت شهر لَحساْ» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۳۵

2011-07-09T09:35:55Z

Parastoo در ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۳۳

2011-07-09T09:33:25Z

Parastoo: نهایی شد.

2011-07-09T09:30:59Z

نهایی شد.

@@ سطر ۲۶: / سطر ۲۶: @@
 [[رده:پرسه در متون]]
 [[رده:فرهاد گرکانی]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
 [[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۲: / سطر ۲: @@
 [[Image:27-117.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۱۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۱۷]]
 [[Image:27-118.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۱۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۱۸]]
 ===پرسه در متون===
@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۲: @@
 {{لایک}}

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
-شهریست که همه سواد و روستای او حصاریست و چهار باروی قوی از پس یکدیگر در گرد او کشیده است از گل محکم. و میان هر دو دیوار، قُربِ یک فرسنگ باشد. و چشمه‌های آبِ عظیم است در آن شهر که هر یک پنج آسیاگرد باشد، و همه این آب در ولایت بر کارگیرند که از دیوار بیرون نشود. و شهری جلیل درمیان این حصار نهاده است با همه آلتی که در شهرهای بزرگ باشد. در شهر بیش از بیست هزار مردِ سپاهی باشد و گفتند که سلطان آن مردی شریف بود، و آن مردم را از مسلمانی بازداشته بود و گفته نماز و روزه از شما برگرفتم. و دعوت کرده بود آن مردم را که مرجعِ شما جز با من نیست. و نام او ابوسعید بوده است. و چون از اهل آن شهر پرسند که چه مذهب داری، گوید که مابوسعیدی‌ایم. نماز نکنند و روزه ندارند، ولیکن بر محمد مصطفی - صلی الله علیه و سلّم - و پیغامبری او مقرّند. ابوسعید ایشان را گفته است که من باز پیش شما آیم. یعنی بعد از وفات. و گور او به شهر '''لَحْسا''' اندر است. و مشهدی نیکو جهت او ساخته‌اند. و وصیّت کرده است فرزندان خود را که: «مدام شش تن از فرزندان من پادشاهی نگاه دارند، و محافظت کنند رعیّت را به عدل و داد، ومخالفتِ یکدیگر نکنند تا من بازآیم.» اکنون ایشان را قصری عظیم است که دارالملک ایشان است، و تختی که شش ملک به یک جای برآن تخت نشینند و به اتفّاق یکدیگر فرمان دهند و حکم کنند، و شش وزیر دارند. پس این شش ملک بر یک تخت بنشیند و شش وزیر بر تختی دیگر، و هر کار که باشد به کنکاجِ یکدیگر می‌سازند. و ایشان را در آن وقت سی هزار بنده درم خریدهٔ زنگی و حبشی بود و کشاورزی و باغبانی می‌کردند و از رعیّت عُشرِ چیزی نخواستند. و اگر کسی درویش شدی یا صاحب قرض، او را تعهّد کردندی تا کارش نیکو شدی. و اگر زری کسی را برِ دیگری بودی بیش از مایهٔ او طلب نکردندی. و هر غریب که بدان شهر افتد و صنعتی داند، چندان که کفاف او باشد مایه بدادندی تا او اسباب و آلتی که در صنعت او به‌کار آید بخریدی و به‌مراد خود زرِ ایشان که همان قدرستده بودی بازدادی. و اگر کسی از خداوندانِ مِلک و اسباب را مِلکی خراب شدی و قوّتِ آبادان کردن نداشتی، ایشان غلامان خود را نامزد کردندی که بشدندی و آن مِلک و اسباب آبادان کردندی و از صاحب ملک هیچ نخواستندی. و آسیاها باشد در '''لَحْسا''' که مِلکِ سلطلت باشد، به‌سوی رعیّت غلّه آرد کنند که هیچ نستانند، و عمارتِ آسیا و مزدِ آسیابان از مال سلطان دهند. و آن سلاطین را '''سادات''' می گفتند و وزرای ایشان را '''شائره'''. و در شهر '''لَحْسا''' مسجد آدینه نبود و خطبهٔ نماز نمی‌کردند الّا آنکه مردی عجمی آنجا مسجدی ساخته بود و نام آن '''علی بّن احمد'''. مردی مسلمان حاجی بود و متمول، و حاجیان که بدان شهر رسیدندی او تعّهد کردی. و در آن شهر خرید و فروخت و داد و ستد به‌سُرب می‌کردند. و سُرب در زنبیل‌ها بود، در هر زنبیل  هزار درم سنگ. چون معامله کردندی، زنبیل شمردندی و هم‌چنان برگرفتندی. و آن نقد، کسی از آنجا بیرون نبردی. و آنجا فوطه‌های نیکو بافند و به '''بصره''' برند و دیگر بلاد. اگر گسی نماز کند او را بازندارند ولیکن خود نکنند. و چون سلطان بر‌نشینند، هر که با وی سخن گوید او را جواب خوش دهد و تواضع کند. و هرگز شراب نخورند. و پیوسته اسبی تنگ بسته با طوق و سر افسار، به درِ گورخانهٔ '''ابوسعید''' به‌نوبت بداشته باشند روز و شب. یعنی چون ابوسعید برخیزد برآن اسب نشیند. و گویند ابوسعید گفته است فرزندان خویش را که: «چون من بیایم و شما مرا بازنشناسید، نشان آن باشد که مرا با شمشیر من گردن بزنید. اگر من باشم در حال زنده شوم!»-و آن قاعده بدان سبب نهاده است که تا کسی دعوی ابوسعیدی نکند. و یکی از آن سلطانان در ایام خلفای بغداد با لشکر به‌مکّه شده است و شهر مکّه ستده، و خلقی مردم را در طواف در گرد خانهٔ کعبه بکشته و حجرالأسود از رکن بیرون کرده به‌'''لَحْسا''' بردند و گفته بودند که این سنگ، مغناطیسِ  مردم است که ممردم را از اطراف جهان به‌خویشتن می‌کشد. و ندانسته‌اند که شرف و جلالت محمد مصطفی صلی الله علیه و سلّم بدانجا می‌کشد؛ که حجر از بسیار سال‌ها باز آنجا بود و هیچ کس به‌آنجا نمی‌شد. و به‌آخر حجرالأسود از ایشان باز خریدند و به‌جای خود بردند. در شهر '''لَحْسا''' گوشت همهٔ حیوانات فروشند، چون سگ و گربه و خر و گاو و گوسپند و غیره؛ و هرچه فروشند سر و پوست آن حیوان نزدیک گوشتش نهاده باشد تا خریدار داند که چه می‌خرد. و آنجا سگ را فربه کنند همچون گوسپند معلوف، تا از فربهی چنان شود که نتواند رفتن. و بعد از آن می‌کشند و می‌خورند.
+شهریست که همه سواد و روستای او حصاریست و چهار باروی قوی از پس یکدیگر در گرد او کشیده است از گل محکم. و میان هر دو دیوار، قُربِ یک فرسنگ باشد. و چشمه‌های آبِ عظیم است در آن شهر که هر یک پنج آسیاگرد باشد، و همه این آب در ولایت بر کارگیرند که از دیوار بیرون نشود. و شهری جلیل درمیان این حصار نهاده است با همه آلتی که در شهرهای بزرگ باشد. در شهر بیش از بیست هزار مردِ سپاهی باشد و گفتند که سلطان آن مردی شریف بود، و آن مردم را از مسلمانی بازداشته بود و گفته نماز و روزه از شما برگرفتم. و دعوت کرده بود آن مردم را که مرجعِ شما جز با من نیست. و نام او ابوسعید بوده است. و چون از اهل آن شهر پرسند که چه مذهب داری، گوید که مابوسعیدی‌ایم. نماز نکنند و روزه ندارند، ولیکن بر محمد مصطفی - صلی الـلـّه علیه و سلّم - و پیغامبری او مقرّند. ابوسعید ایشان را گفته است که من بازپیش شما آیم. یعنی بعد از وفات. و گور او به شهر '''لَحْسا''' اندر است. و مشهدی نیکو جهت او ساخته‌اند. و وصیّت کرده است فرزندان خود را که: «مدام شش تن از فرزندان من این پادشاهی نگاه دارند، و محافظت کنند رعیّت را به عدل و داد، ومخالفتِ یکدیگر نکنند تا من بازآیم.» اکنون ایشان را قصری عظیم است که دارالملک ایشان است، و تختی که شش ملک به یک جای برآن تخت نشینند و به اتفّاق یکدیگر فرمان دهند و حکم کنند، و شش وزیر دارند. پس این شش ملک بر یک تخت بنشیند و شش وزیر بر تختی دیگر، و هر کار که باشد به کنکاجِ یکدیگر می‌سازند. و ایشان را در آن وقت سی هزار بنده درم خریدهٔ زنگی و حبشی بود و کشاورزی و باغبانی می‌کردند و از رعیّت عُشرِ چیزی نخواستند. و اگر کسی درویش شدی یا صاحب قرض، او را تعهّد کردندی تا کارش نیکو شدی. و اگر زری کسی را برِ دیگری بودی بیش از مایهٔ او طلب نکردندی. و هر غریب که بدان شهر افتد و صنعتی داند، چندان که کفاف او باشد مایه بدادندی تا او اسباب و آلتی که در صنعت او به‌کار آید بخریدی و به‌مراد خود زرِ ایشان که همان قدرستده بودی بازدادی. و اگر کسی از خداوندانِ مِلک و اسباب را مِلکی خراب شدی و قوّتِ آبادان کردن نداشتی، ایشان غلامان خود را نامزد کردندی که بشدندی و آن مِلک و اسباب آبادان کردندی و از صاحب ملک هیچ نخواستندی. و آسیاها باشد در '''لَحْسا''' که مِلکِ سلطلت باشد، به‌سوی رعیّت غلّه آرد کنند که هیچ نستانند، و عمارتِ آسیا و مزدِ آسیابان از مال سلطان دهند. و آن سلاطین را '''سادات''' می گفتند و وزرای ایشان را '''شائره.''' و در شهر '''لَحْسا''' مسجد آدینه نبود و خطبهٔ نماز نمی‌کردند الّا آنکه مردی عجمی آنجا مسجدی ساخته بود و نام آن '''علی بّن احمد.''' مردی مسلمان حاجی بود و متمول، و حاجیان که بدان شهر رسیدندی او تعّهد کردی. و در آن شهر خرید و فروخت و داد و ستد به‌سُرب می‌کردند. و سُرب در زنبیل‌ها بود، در هر زنبیلی شش هزار درم سنگ. چون معامله کردندی، زنبیل شمردندی و هم‌چنان برگرفتندی. و آن نقد، کسی از آنجا بیرون نبردی. و آنجا فوطه‌های نیکو بافند و به'''بصره''' برند و دیگر بلاد. اگر کسی نماز کند او را بازندارند ولیکن خود نکنند. و چون سلطان بر‌نشیند، هر که با وی سخن گوید او را جواب خوش دهد و تواضع کند. و هرگز شراب نخورند. و پیوسته اسبی تنگ بسته با طوق و سرافسار، به درِ گورخانهٔ '''ابوسعید''' به‌نوبت بداشته باشند روز و شب. یعنی چون ابوسعید برخیزد برآن اسب نشیند. و گویند ابوسعید گفته است فرزندان خویش را که: «چون من بیایم و شما مرا بازنشناسید، نشان آن باشد که مرا با شمشیر من گردن بزنید. اگر من باشم در حال زنده شوم!» - و آن قاعده بدان سبب نهاده است که تا کسی دعوی بوسعیدی نکند. و یکی از آن سلطانان در ایام خلفای بغداد با لشکر به‌مکّه شده است و شهر مکّه ستده، و خلقی مردم را در طواف در گرد خانهٔ کعبه بکشته و حجرالأسود از رکن بیرون کرده به‌'''لَحْسا''' بردند و گفته بودند که این سنگ، مغناطیسِ  مردم است که ممردم را از اطراف جهان به‌خویشتن می‌کشد. و ندانسته‌اند که شرف و جلالت محمدمصطفی صلی الـلـّه علیه و سلّم بدانجا می‌کشد؛ که حجر از بسیار سال‌ها باز آنجا بود و هیچ کس به‌آنجا نمی‌شد. و به‌آخر حجرالأسود از ایشان باز خریدند و به‌جای خود بردند. در شهر '''لَحْسا''' گوشت همهٔ حیوانات فروشند، چون سگ و گربه و خر و گاو و گوسپند و غیره؛ و هرچه فروشند سر و پوست آن حیوان نزدیک گوشتش نهاده باشد تا خریدار داند که چه می‌خرد. و آنجا سگ را فربه کنند همچون گوسپند معلوف، تا از فربهی چنان شود که نتواند رفتن. و بعد از آن می‌کشند و می‌خورند.
 {{چپ‌چین}}
-سفرنامه ناصر خسرو.
+'''سفرنامه ناصر خسرو.'''
 {{پایان چپ‌چین}}
 {{لایک}}

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 ===پرسه در متون===
-این سطور از سفرنامه''' ابومعین‌الّدین ناصر‌بن خسرو‌قبادیانی مروزی''' است. آن چنان که در متون دیگر و از تذکره‌های زمان وی برمی‌آید به‌سال ۳۹۴ هجری تولد یافته و در چهل سالگی که آغاز تحول فکری اوست به‌بصره که محل اشاعهٔ افکار «فاطمی، اسمعیلی» بود سفر کرده در بازگشت، تحت تأثیر آن طریقت، به‌مجادله با امرای خراسان و مخالفت با آنان می‌پردازد و این امر سبب تبعید او به'''یمکان''' می‌شود.
+این سطور از سفرنامهٔ '''ابومعین‌الّدین ناصر‌بن خسرو‌قبادیانی مروزی''' است آن‌چنان که در متون دیگر و از تذکره‌های زمان وی بر می‌آید به‌سال ۳۹۴ هجری تولد یافته و در چهل سالگی که آغاز تحول فکری اوست به‌بصره که محل اشاعهٔ افکار «فاطمی، اسمعیلی» بود سفر کرده در بازگشت، تحت تأثیر آن طریقت، به‌مجادله با امرای خراسان و مخالفت با آنان می‌پردازد و این امر سبب تبعید او به'''یمکان''' می‌شود.
-از کتب و رسالات مختلف نمی‌توان درست به آنچه که وی به‌تبلیغش می‌کوشید پی برد. جمعی او را مبلغ خلفای فاطمی مصر و عده‌ئی مبلغ«اسمعیلیه»اش می‌دانند. اما آنچه مهم است حرکتی است که وی بر ضد حکام وقت (که به‌نام اسلام غارت خلق می‌کردند)‌ انجام داده و همان باعث تبعید او به‌یمکان شده است. از کتاب‌های وی می‌توان '''زادالمسافرین'''، '''سفرنامه'''، '''دیوان اشعار'''، '''بستان العقول و خوان اخوان'''، '''رسالهٔ اکسیراعظم'''، '''کنزالحقایق'''، '''روشنائی نامه''' و سعادت نامه را نام برد. در مرگ او نیز اختلاف بسیار است، ولی قولی که به‌حقیقت نزدیک‌‌تر است این است که در ۶۴ سالگی بدرود حیات گفته.
+از کتب و رسالات مختلف نمی‌توان درست به آنچه که وی به‌تبلیغش می‌کوشید پی برد. جمعی او را مبلغ خلفای فاطمی مصر و عده‌ئی مبلغ «اسمعیلیه»اش می‌دانند. امّا آنچه مهم است حرکتی است که وی برضد حکام وقت (که به‌نام اسلام غارت خلق می‌کردند)‌ انجام داده و همان باعث تبعید او به‌یمکان شده است. از کتاب‌های وی می‌توان '''زادالمسافرین، سفرنامه، دیوان اشعار، بستان العقول و خوان اخوان، رسالهٔ اکسیراعظم، کنزالحقایق، روشنائی‌ نامه و سعادت نامه''' را نام برد. در مرگ او نیز اختلاف بسیار است، ولی قولی که به‌حقیقت نزدیک‌‌تر است این است که در ۶۴ سالگی بدرود حیات گفته.
 {{چپ‌چین}}
 '''فرهاد گرکانی'''

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 ===پرسه در متون===
-این سطور از سفرنامه''' ابومعین‌الّدین ناصر‌بن خسرو‌قبادیانی مروزی''' است. آن چنان که در متون دیگر و از تذکره‌های زمان وی برمی‌آید به‌سال ۳۹۴ هجری تولد یافته و در چهل سالگی که آغاز تحول فکری اوست به‌بصره که محل اشاعهٔ افکار«فاطمی، اسمعیلی» بود سفر کرده در بازگشت، تحت تأثیر آن طریقت، به‌مجادله با امرای خراسان و مخالفت با آنان می‌پردازد و این امر سبب تبعید او به'''یمکان''' می‌شود.
+این سطور از سفرنامه''' ابومعین‌الّدین ناصر‌بن خسرو‌قبادیانی مروزی''' است. آن چنان که در متون دیگر و از تذکره‌های زمان وی برمی‌آید به‌سال ۳۹۴ هجری تولد یافته و در چهل سالگی که آغاز تحول فکری اوست به‌بصره که محل اشاعهٔ افکار «فاطمی، اسمعیلی» بود سفر کرده در بازگشت، تحت تأثیر آن طریقت، به‌مجادله با امرای خراسان و مخالفت با آنان می‌پردازد و این امر سبب تبعید او به'''یمکان''' می‌شود.
 از کتب و رسالات مختلف نمی‌توان درست به آنچه که وی به‌تبلیغش می‌کوشید پی برد. جمعی او را مبلغ خلفای فاطمی مصر و عده‌ئی مبلغ«اسمعیلیه»اش می‌دانند. اما آنچه مهم است حرکتی است که وی بر ضد حکام وقت (که به‌نام اسلام غارت خلق می‌کردند)‌ انجام داده و همان باعث تبعید او به‌یمکان شده است. از کتاب‌های وی می‌توان '''زادالمسافرین'''، '''سفرنامه'''، '''دیوان اشعار'''، '''بستان العقول و خوان اخوان'''، '''رسالهٔ اکسیراعظم'''، '''کنزالحقایق'''، '''روشنائی نامه''' و سعادت نامه را نام برد. در مرگ او نیز اختلاف بسیار است، ولی قولی که به‌حقیقت نزدیک‌‌تر است این است که در ۶۴ سالگی بدرود حیات گفته.

@@ سطر ۳: / سطر ۳: @@
 [[Image:27-118.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۱۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۱۸]]
 [[رده:کتاب جمعه ۲۷]]
 [[رده:فرهاد گرکانی]]
 [[رده:سفرنامه ناصر خسرو]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
 این سطور از سفرنامه''' ابومعین‌الّدین ناصر‌بن خسرو‌قبادیانی مروزی''' است. آن چنان که در متون دیگر و از تذکره‌های زمان وی برمی‌آید به‌سال ۳۹۴ هجری تولد یافته و در چهل سالگی که آغاز تحول فکری اوست به‌بصره که محل اشاعهٔ افکار«فاطمی،اسمعیلی» بود سفر کرده در بازگشت، تحت تأثیر آن طریقت، به‌مجادله با امرای خراسان و مخالفت با آنان می‌پردازد و این امر سبب تبعید او به''' یمکان''' می‌شود.