شاهزاده کوچولو ۱ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mahyar در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۲۰

2012-05-27T11:20:17Z

Farzaneh در ‏۲ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۹:۰۹

2012-02-02T19:09:15Z

Farzaneh: «شاهزاده کوچولو ۱» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2012-02-02T18:15:50Z

«شاهزاده کوچولو ۱» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Farzaneh در ‏۲ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۸:۱۳

2012-02-02T18:13:50Z

Farzaneh: بازنگری شد و مطابق اصل است

2012-02-02T18:12:59Z

بازنگری شد و مطابق اصل است

Farzaneh: پایان بازنگری

2012-02-02T18:12:27Z

پایان بازنگری

Farzaneh: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۵۴

2012-02-02T17:46:49Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۵۴

نمایش تغییرات

Farzaneh: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۴۴

2012-01-26T16:53:14Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۴۴

Farzaneh: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۵

2012-01-26T16:32:38Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۵

Farzaneh: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۲۹

2012-01-26T15:28:24Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۲۹

@@ سطر ۶۴۲: / سطر ۶۴۲: @@
 شاهزاده کوچولو گفت: - سلام. آتشِ سیگارتان خاموش شده.
-- سه و دو می‌کند پنج. پنج و هفت دوازده. دوازده و سه پانزده. سلام. پانزده و هفت بیست و دو. بیست و دو و شش بیست و هشت. وقت ندارم روشنش کنم. بیست و شش و پنج سی و یک. اوف! پس جمعش می کند پانصد و یک میلیون و ششصد و بیست و دو هزار و هفتصد و سی و یک.
+- سه و دو می‌کند پنج. پنج و هفت دوازده. دوازده و سه پانزده. سلام. پانزده و هفت بیست و دو. بیست و دو و شش بیست و هشت. وقت ندارم روشنش کنم. بیست و شش و پنج سی و یک. اوف! پس جمعش می‌کند پانصد و یک میلیون و ششصد و بیست و دو هزار و هفتصد و سی و یک.
 - پانصد میلیون چی؟
@@ سطر ۷۹۳: / سطر ۷۹۳: @@
 شاهزاده کوچولو به‌فانوسبان نگاه کرد و حس کرد این مرد را که تا این حدّ به‌دستور وفادار بود دوست می‌دارد. یادِ آفتاب غروب‌هائی افتاد که آن وقت‌ها خودش با جابه‌جا کردن صندلیش دنبال می‌کرد. خواست دستی زیر بالِ دوستش کرده باشد. گفت:
-- می دانی؟ یک راهی بلدم که می‌توانی هر وقت دلت بخواهد استراحت کنی.
+- می‌دانی؟ یک راهی بلدم که می‌توانی هر وقت دلت بخواهد استراحت کنی.
 فانوسبان گفت: - همیشه می‌خواهم.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۹:۰۹
سطر ۹۲۱:		سطر ۹۲۱:
	[[رده:قصه]]		[[رده:قصه]]
	[[رده:احمد شاملو]]		[[رده:احمد شاملو]]
		+
		+	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
		+	{{لایک}}

@@ سطر ۵۸: / سطر ۵۸: @@
 از بچه‌ها عذر می‌خواهم که این کتاب را به‌یکی از بزرگ‌ترها هدیه کرده‌ام. برای این کار یک عذر حسابی دارم:‌ این «بزرگ‌تر» بهترین دوستی است که تو دنیا دارم. یک عذر دیگرم هم این که این «بزرگ‌تر» همه چیز را می‌تواند بفهمد حتی کتاب‌هائی را که برای بچه‌ها نوشته باشند. عذر سوم این است که این «بزرگ‌تر» تو فرانسه زندگی می‌کند و  آنجا گشنگی و تشنگی می‌کشد و سخت محتاج دلجوئی است. اگر همهٔ این عذرها کافی نباشد، اجازه می‌خواهم این کتاب را تقدیم آن بچه‌‌ئی کنم که این آدم بزرگ یک روزی بوده. آخر هر آدم بزرگی هم روزی روزگاری بچه‌ئی بوده. (گیرم کم‌تر کسی از میان آن‌ها این را به‌یاد می‌آورد.) پس من هم اهدانامچه‌ام را به‌این شکل تصحیح می‌کنم:
-{{چپ‌چین}}'''به‌لئون ورت'''{{پایان چپ‌چین}}
+:::::::::::'''به‌لئون ورت'''
 ::::::::موقعی که پسربچه بود

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۸:۱۲
سطر ۴۵:		سطر ۴۵:
	[[Image:23-064.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۳ صفحه ۶۴\|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۳ صفحه ۶۴]]		[[Image:23-064.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۳ صفحه ۶۴\|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۳ صفحه ۶۴]]

−	~~{{در حال بازنگری}}~~

@@ سطر ۶۷۳: / سطر ۶۷۳: @@
 - خودش است: ستاره.
-- خوب، پانصد میلیون ستاره به‌چه دردت می‌]خورد؟
+- خوب، پانصد میلیون ستاره به‌چه دردت می‌خورد؟
 - پانصد و یک میلیون و ششصد و بیست و دو هزار و هفتصد و سی و یک. من جدّیم و دقیق.
@@ سطر ۷۰۹: / سطر ۷۰۹: @@
 - چه می‌دانم؟ مال هیچ کس.
-- پس مال منند، چون من اول به‌این فکر افتادم.
+- پس مال منند، چون که من اول به‌این فکر افتادم.
 - همین کافی است؟
@@ سطر ۷۲۱: / سطر ۷۲۱: @@
 شاهزاده کوچولو که هنوز این حرف تو کَتش نرفته بود گفت:
-- اگر من یک شال گردن داشته باشم می‌توانم بپیچم دور گردنم و با خودم ببرمش. اگر یک گُل داشته باشم می‌توانم بچینمش و با خودم ببرمش. اما تو که ستاره‌ها را نمی‌توانی بچینی!
+- اگر من یک شال گردن داشته باشم می‌توانم بپیچمش دور گردنم و با خودم ببرمش. اگر یک گُل داشته باشم می‌توانم بچینمش با خودم ببرمش. اما تو که ستاره‌ها را نمی‌توانی بچینی!
 - نه. اما من می‌توانم بگذارم‌شان تو بانک.
@@ سطر ۷۲۷: / سطر ۷۲۷: @@
 - این که گفتی یعنی چی؟
-- یعنی این که تعداد ستاره‌هایم را روی یک تکه کاغذ می نویسم می‌گذارم تو کِشو درش را قفل می‌کنم.
+- یعنی این که تعداد ستاره‌هایم را روی یک تکه کاغذ می‌نویسم می‌گذارم تو کِشو درش را قفل می‌کنم.
 - همه‌اش همین؟
@@ سطر ۷۳۵: / سطر ۷۳۵: @@
 شاهزاده کوچولو فکر کرد «جالب است. یک خرده هم شاعرانه است. امّا کاری نیست که آن قدرها جدّیش بشود گرفت» آخر تعبیر او از چیزهای جدّی با تعبیر آدم‌های بزرگ فرق می‌کرد.
-باز در‌آمد که: - من یک گُل دارم که هر روز آبش می‌دهم. سه تا آتشفشان دارم که هفته‌ئی یک بار پاک و دوده‌گیری‌شان می‌کنم. آخر، آتشفشان خاموشه را هم پاک می‌:کنم. آدم کفِ دستش را که بو نکرده! روی این حساب، هم برای آتشفشان‌هاو هم برای گُل، این که من صاحب‌شان باشم فایده دارد. تو چه فایده‌ئی به‌حال ستاره‌ها داری؟
+باز در‌آمد که: - من یک گُل دارم که هر روز آبش می‌دهم. سه تا آتشفشان دارم که هفته‌ئی یک بار پاک و دوده‌گیری‌شان می‌کنم. آخر، آتشفشان خاموشه را هم پاک می‌کنم. آدم کفِ دستش را که بو نکرده! روی این حساب، هم برای آتشفشان‌هاو هم برای گُل، این که من صاحب‌شان باشم فایده دارد. تو چه فایده‌ئی به‌حال ستاره‌ها داری؟
 تاجرپیشه دهن باز کرد که جوابی بدهد امّا چیزی پیدا نکرد. و شاهزاده کوچولو راهش را گرفت و رفت، و همان جور که می‌رفت تو دلش می‌گفت: - این آدمْ بزرگ‌ها راستی راستی چه قدر عجیبند!
@@ سطر ۷۴۲: / سطر ۷۴۲: @@
 ==۱۴==
-اخترک پنجم چیز غریبی بود. از همهٔ اخترک‌های دیگر کوچک‌تر بود، یعنی فقط به‌اندازهٔ یک فانوس پایه‌دار و یک فانوسبان جا داشت. شاهزاده کوچولو از این راز سر در نیاورد که یک جا میان آسمان خدا، روی اخترکی که نه خانه‌ئی در آن هست و نه آدمی، حکمتِ وجودیِ یک فانوس و یک فانوسبان چه می‌تواند باشد.
+اخترک پنجم چیز غریبی بود. از همهٔ اخترک‌های دیگر کوچک‌تر بود، یعنی فقط به‌اندازهٔ یک فانوس پایه‌دار و یک فانوسبان جا داشت. شاهزاده کوچولو از این راز سر در نیاورد که یک جا میان آسمان خدا، روی اخترکی که نه خانه‌ئی در آن هست نه آدمی، حکمتِ وجودیِ یک فانوس و یک فانوسبان چه می‌تواند باشد.
 امّا با وجود این تو دلش گفت:
-- خیلی احتمال دارد این بابا عقل درستی نداشته باشد، اما به‌هر حال از پادشاه و خودپسند و تاجرپیشه و میخواره کم عقل‌تر نیست دست کم کاری که می‌کند معنائی دارد. فانوسش را که روشن می‌:کند عینهو مثل این است که یک ستارهٔ دیگر یا یک گُل به دنیا می‌آورد، و خاموشش که می‌کند پنداری گُل یا ستاره را می‌خواباند. مشغلهٔ زیبائی است. و چیزی که زیبا باشد بی‌گفت‌وگو مفید هم هست.
+- خیلی احتمال دارد این بابا عقل درستی نداشته باشد، اما به‌هر حال از پادشاه و خودپسند و تاجرپیشه و میخواره کم عقل‌تر نیست دست کم کاری که می‌کند یک معنائی دارد. فانوسش را که روشن می‌کند عینهو مثل این است که یک ستارهٔ دیگر یا یک گُل به دنیا می‌آورد، و خاموشش که می‌کند پنداری گُل یا ستاره را می‌خواباند. مشغلهٔ زیبائی است. و چیزی که زیبا باشد بی‌گفت‌وگو مفید هم هست.
 وقتی روی اخترک پائین آمد با ادب فراوان به‌فانوسبان سلام کرد:
@@ سطر ۷۵۶: / سطر ۷۵۶: @@
 - دستور چیه؟
-- این است که فانوس را خاموش کنم. شب خوش!
+- این است که فانوسم را خاموش کنم. شب خوش!
-و دوباره فانوس را روشن می‌:کند.
+و دوباره فانوس را روشن کرد.
 - پس چرا روشنش کردی باز؟
@@ سطر ۷۶۶: / سطر ۷۶۶: @@
 شاهزاده کوچولو گفت: - اصلاً سر در نمیارم.
-فانوسبان گفت: - چیز سر درآوردنی توش نیست که. دستور، دستور است. روز به‌خیر!
+فانوسبان گفت: - چیز سر درآوردنی توش نیست که. دستور، دستور است. روز بخیر!
 و باز فانوس را خاموش کرد.
@@ سطر ۷۷۶: / سطر ۷۷۶: @@
 - بعدش دستور عوض شد؟
-فانوسبان گفت: - دستور عوض نشد و بدبختی هم همین جاست: ستاره سال به‌سال گَردشش تندتر و تندتر شده، اما دستور همان جور به‌قوت خودش باقی مانده.
+فانوسبان گفت: - دستور عوض نشد و بدبختی من هم از همین جاست: ستاره سال به‌سال گَردشش تندتر و تندتر شده، اما دستور همان جور به‌قوت خودش باقی مانده.
 - خب؟
@@ سطر ۷۹۲: / سطر ۷۹۲: @@
 و دوباره فانوس را روشن کرد.
-شاهزاده کوچولو به‌فانوسبان نگاه کرد و حس کرد این مرد را که تا این حدّ به‌دستور وفادار بود دوست می‌دارد. یادِ آفتابِ غروب‌هائی افتاد که آن وقت‌ها خودش با جابه‌جا کردن صندلیش دنبال می‌کرد. خواست دستی زیر بالِ دوستش کرده باشد. گفت:
+شاهزاده کوچولو به‌فانوسبان نگاه کرد و حس کرد این مرد را که تا این حدّ به‌دستور وفادار بود دوست می‌دارد. یادِ آفتاب غروب‌هائی افتاد که آن وقت‌ها خودش با جابه‌جا کردن صندلیش دنبال می‌کرد. خواست دستی زیر بالِ دوستش کرده باشد. گفت:
 - می دانی؟ یک راهی بلدم که می‌توانی هر وقت دلت بخواهد استراحت کنی.
-فانوسبان گفت: - همیشه می‌]خواهم.
+فانوسبان گفت: - همیشه می‌خواهم.
 آخر آدم می‌تواند هم به‌دستور وفادار بماند هم تنبلی کند.
@@ سطر ۸۰۲: / سطر ۸۰۲: @@
 شاهزاده کوچولو دنبال حرفش را گرفت و گفت:
-- تو، اخترکت آن قدر کوچولوست که با سه تا شلنگ برداشتن می‌توانی یک بار دور بزنیش. اگر آن اندازه که لازم است یواش راه بروی، می‌توانی کاری کنی که مدام تو آفتاب بمانی. پس هر وقت خواستی استراحت کنی شروع کن به‌راه رفتن... به‌این ترتیب، روز، هر قدر که بخواهی برایت کِش می‌آید.
+- تو، اخترکت آن قدر کوچولوست که با سه تا شلنگ برداشتن می‌توانی یک بار دور بزنیش. اگر آن اندازه که لازم است یواش راه بروی، می‌توانی کاری کنی که مدام تو آفتاب بمانی. پس هر وقت خواستی استراحت کنی شروع می‌کنی به‌راه رفتن... به‌این ترتیب، روز، هر قدر که بخواهی برایت کِش می‌آید.
 فانوسبان گفت: - این کار گِرهی از بدبختی من وانمی‌کند. چیزی که من تو زندگی پِیِ شَم یک چرت خواب است.
@@ سطر ۸۶۵: / سطر ۸۶۵: @@
 - چون آدم‌های دائم‌الخمر همه چیز را دو تا می‌بینند. آن وقت جغرافی‌دان برمی‌دارد جائی که یک کوه بیش‌تر نیست می‌نویسد دو کوه.
-شاهزاده کوچولو گفت: - پس من یک بابائی را می‌شناسم که کاشف هجوی از آن در می‌آید.
+شاهزاده کوچولو گفت: - پس من یک بابائی را می‌شناسم که کاشف هجوی از آب در می‌آید.
 - بعید نیست. بنابراین، بعد از آن که کاملاً ثابت شد پالان کاشف کج نیست تحقیقاتی هم روی کشفی که کرده انجام می‌گیرد.
@@ سطر ۸۷۱: / سطر ۸۷۱: @@
 - یعنی می‌روند می‌بینند؟
-- نه. این کار گرفتاریش زیاد است. از خود کاشف می‌خواهند دلیل بیاورد. مثلاً اگر موضوع کشف یک کوه بزرگ در میان بود ازش می‌خواهند سنگ‌های گنده‌ئی از کوه رو کند.
+- نه. این کار گرفتاریش زیاد است. از خود کاشف می‌خواهند دلیل بیاورد. مثلاً اگر موضوع کشف یک کوه بزرگ در میان بود ازش می‌خواهند سنگ‌های گنده‌ئی از آن کوه رو کند.
 جغرافی‌دان ناگهان به‌هیجان در آمد و گفت: - راستی تو داری از راه دوری می‌آئی! تو کاشفی! باید چند و چون اخترکت را برای من بگوئی.
@@ سطر ۸۹۹: / سطر ۸۹۹: @@
 جغرافی‌دان گفت: - آتشفشان، چه روشن باشد چه خاموش، برای ما فرقی نمی‌کند. آنچه به‌حساب می‌آید خودِ‌ کوه است که تغییر پیدا نمی‌کند.
-شاهزاده کوچولو که تو تمام عمرش وقتی چیزی از کسی می‌پرسید دیگر دست بردار نبود، دوباره سؤال کرد: - فانی یعنی چه؟
+شاهزاده کوچولو که تو تمام عمرش وقتی چیزی از کسی می‌پرسید دیگر دست‌بردار نبود، دوباره سؤال کرد: - فانی یعنی چه؟
 - یعنی «چیزی که در آینده تهدید به‌نابودی می‌شود».

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۸:۱۵
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۲۹۳: / سطر ۲۹۳: @@
 - همه‌اش خیال می‌کنم تو اخترکِ خودَمم!
-- راستش، موقعی که در آمریکا ظهر باشد، همه می‌دانند که فرانسه تازه آفتاب دارد غروب می‌کند. کافی است آدم بتواند در یک دقیقه خودش را برساند به‌فرانسه تا بتواند غروب آفتاب را تماشا کند. متأسفانه فرانسه کجا این جا کجا! اما در اخترک تو که به‌آن کوچکی است، همین قدر که چند قدمی صندلیت را جلو بکشی می‌توانی هر قدر دلت خواست غروب را تماشا کنی.
+- راستش، موقعی که در آمریکا ظهر باشد، همه می‌دانند در فرانسه تازه آفتاب دارد غروب می‌کند. کافی است آدم بتواند در یک دقیقه خودش را برساند به‌فرانسه تا بتواند غروب آفتاب را تماشا کند. متأسفانه فرانسه کجا این جا کجا! اما در اخترک تو که به‌آن کوچکی است، همین قدر که چند قدمی صندلیت را جلو بکشی می‌توانی هر قدر دلت خواست غروب را تماشا کنی.
 - یک روز چهل و سه بار غروب کردن آفتاب را تماشا کردم!
@@ سطر ۳۰۸: / سطر ۳۰۸: @@
 ==۷==
-روز پنجم، باز سرِ گوسفند، از یک راز دیگرِ زندگیِ شاهزاده کوچولو سر در آوردم. مثل چیزی که مدت‌ها تو دلش به‌اش فکر کده باشد، یکهو بی‌مقدمه از من پرسید:
+روز پنجم، باز سرِ گوسفند، از یک راز دیگرِ زندگیِ شاهزاده کوچولو سر در آوردم. مثل چیزی که مدت‌ها تو دلش به‌اش فکر کرده باشد، یکهو بی‌مقدمه از من پرسید:
 - گوسفندی که بُتّه‌‌ها را بخورد، گُل‌ها را هم می‌خورد؟
@@ سطر ۳۱۷: / سطر ۳۱۷: @@
 - آره، حتی گل‌هائی را هم که خار دارند.
 من چه می‌دانستم؟ یکی از آن: سخت گرفتار باز کردن یک مهرهٔ سفتِ موتور بودم. از این که یواش یواش بومی‌بردم خرابیِ کار به‌آن سادگی‌ها هم که خیال می‌کردم نیست بُرجِ زهرمار شده بودم و ذخیرهٔ آبم هم که داشت ته می‌کشید بیش‌تر به‌وحشتم می‌انداخت.
@@ سطر ۳۳۲: / سطر ۳۳۴: @@
 - حرفت را باور نمی‌کنم! گل‌ها ضعیفند. بی‌شیله پیله‌اند. سعی می‌کنند یک جوری دل خودشان را قرص کنند. این است که خیال می‌کنند با آن خارها چیزِ ترسناکِ وحشت‌آوری می‌شوند...
-لام تا کام به‌اش جواب ندادم. در آن لحظه داشتم تو دلم می‌گفتم: «اگر این مُهره لعنتی همین جور بخواهد لج کند با یک ضربهٔ چکش حسابش را می‌رسم.» اما شاهزاده کوچولو دوباره افکارم را به‌هم ریخت:
+لام تا کام به‌اش جواب ندادم. در آن لحظه داشتم تو دلم می‌گفتم: «اگر این مُهرهٔ لعنتی همین جور بخواهد لج کند با یک ضربهٔ چکش حسابش را می‌رسم.» اما شاهزاده کوچولو دوباره افکارم را به‌هم ریخت:
 - تو فکر می‌کنی گل‌ها...
@@ سطر ۳۴۴: / سطر ۳۴۶: @@
 - مسألهٔ مهم!
-مرا می‌دید که چکّش به‌دست، با دست و بال سیاه، روی چیزی که خیلی هم زشت به‌نظر می‌آمد خم شده‌ام.
+مرا می‌دید که چکّش به‌دست، با دست و بال سیاه، روی چیزی که خیلی هم زشت به‌نظرش می‌آمد خم شده‌ام.
 - مثل آدم بزرگ‌ها حرف می‌زنی!
@@ سطر ۳۵۰: / سطر ۳۵۲: @@
 از شنیدن این حرف خجل شدم، اما او همین جور بی‌رحمانه می‌گفت.
-- تو همه چیز را به‌هم می‌ریزی... همه چیز را قاطی می‌کنی!
+- تو همه چیز را به‌هم می‌ریزی... همه چیز را قاتی می‌کنی!
 حسابی از کوره در رفته بود. موهای طلائیِ طلائیش در باد می‌جنبید.
@@ سطر ۳۶۲: / سطر ۳۶۴: @@
 حالا دیگر شاهزاده کوچولو رنگش از فرط خشم مثل گچ سفید شده بود.
-- میلیون‌ها سال است که گل‌ها خار می‌سازند، و با وجود این میلیون‌ها سال است که بَرّه‌ها گل‌ها را می‌خورند. آن وقت، پی بردن به‌این که پس چرا گل‌ها برای ساختن خارهائی که هیچ وقت خدا به‌هیچ دردی نمی‌خورند این قدر به‌خودشان زحمت می‌دهند هیچ مهم نیست؟ جنگ میان بَرّه‌ها و گل‌ها هیچ مهم نیست؟ این موضوع از آن جمع زدن‌های آقا سرخ روئهٔ شکم گنده مهم‌تر و جدی‌تر نیست؟ اگر من گلی را بشناسم که تو همهٔ دنیا بک است و جز تو اخترکِ خودم هیچ جای دیگر نیست، و ممکن است یک روز صبح، یک بَرّهٔ کوچولو، مفت و مسلّم، بی‌این که بفهمد چه کار دارد می‌:کند، به‌یک ضرب، پاک از میان بِبرَدش چی؟ یعنی این هم هیچ اهمیتی ندارد؟ اگر کسی گلی را دوست داشته باشد که تو میلیون‌ها و میلیون‌ها ستاره فقط یک دانه از آن هست، برای احساس خوشبختی همین قدر بس است که نگاهی به‌آن همه ستاره بیندازد و با خودش بگوید:‌«گل من یک جائی میان ستاره‌هاست». اما اگر بَرّه گل را بخورد، برایش مثل این است که یکهو تمام آن ستاره‌ها پتّی کنند و خاموش بشوند. یعنی این هم هیچ اهمیتی ندارد؟
+- میلیون‌ها سال است که گل‌ها خار می‌سازند، و با وجود این میلیون‌ها سال است که بَرّه‌ها گل‌ها را می‌خورند. آن وقت، پی بردن به‌این که پس چرا گل‌ها برای ساختن خارهائی که هیچ وقت خدا به‌هیچ دردی نمی‌خورند این قدر به‌خودشان زحمت می‌دهند هیچ مهم نیست؟ جنگ میان بَرّه‌ها و گل‌ها هیچ مهم نیست؟ این موضوع از آن جمع زدن‌های آقا سرخ روئهٔ شکم گنده مهم‌تر و جدی‌تر نیست؟ اگر من گلی را بشناسم که تو همهٔ دنیا تک است و جز تو اخترکِ خودم هیچ جای دیگر نیست، و ممکن است یک روز صبح، یک بَرّهٔ کوچولو، مفت و مسلّم، بی‌این که بفهمد چه کار دارد می‌کند، به‌یک ضرب، پاک از میان بِبرَدش چی؟ یعنی این هم هیچ اهمیتی ندارد؟ اگر کسی گلی را دوست داشته باشد که تو میلیون‌ها و میلیون‌ها ستاره فقط یک دانه از آن هست، برای احساس خوشبختی همین قدر بس است که نگاهی به‌آن همه ستاره بیندازد و با خودش بگوید:‌«گل من یک جائی میان ستاره‌هاست». اما اگر بَرّه گل را بخورد، برایش مثل این است که یکهو تمام آن ستاره‌ها پتّی کنند و خاموش بشوند. یعنی این هم هیچ اهمیتی ندارد؟
 دیگر نتوانست چیزی بگوید، و ناگهان هِق‌هِق کنان زد زیر گریه. حالا دیگر شب شده بود. اسباب و ابزارم را کنار انداخته بودم. دیگر چکّش و مُهره و تشنگی و مرگ به‌نظرم مضحک می‌آمد. روی ستاره‌ئی، روی سیّاره‌ئی، روی سیارهٔ من، زمین، شاهزاده کوچولوئی بود که می‌بایست به‌اش دلداری داد! به‌آغوشش گرفتم و مثل گهواره تابش دادم. به‌اش گفتم: «گلی که تو دوست داری در خطر نیست. خودم برای گوسفندت یک پوزه‌بند می‌کشم... خودم برای گُلت یک تجیر می‌کشم... خودم...» بیش از این نمی‌دانستم چه بگویم. خودم را سخت چُلمن و بی‌دست و پا حس می‌کردم. نمی‌دانستم چه‌طور خودم را باید به‌‌اش برسانم یا به‌اش بپیوندم... چه دیار اسرارآمیزی است دیار اشک!
@@ سطر ۳۷۵: / سطر ۳۷۷: @@
 هوه، بله! عشوه‌گریْ تمام عیار بود! آرایشِ پر راز و رمزش روزها و روزها به‌طول انجامید، تا آن که سرانجام، یک روز صبح، درست با بر آمدن آفتاب، نقاب از چهره برداشت. و با این که با آن همه دقت و ظرافت روی آرایش و پیرایش خودش کار کرده بود خمیازه‌کشان گفت:
-- اوه، تازه همین حالا از خواب بیدار شده‌ام... عذر می‌]خواهم که موهام این‌ جور آشفته است...
+- اوه، تازه همین حالا از خواب بیدار شده‌ام... عذر می‌خواهم که موهام این‌ جور آشفته است...
 شاهزاده کوچولو نتوانست جلو خودش را بگیرد و از ستایش او خودداری کند:
@@ سطر ۳۸۹: / سطر ۳۹۱: @@
 - گمان کنم وقت خوردن ناشتایی است. بی‌زحمت برایم فکری بکنید.
-و شاهزاده کوچولو، مشوش و در هم، یک آبپاش آب خنک آورده و به‌گل داده بود.
+و شاهزاده کوچولو، مشوش و در هم، یک آبپاش آب خنک آورده به‌گل داده بود.
-با این حساب، هنوز هیچی نشده، با خودپسندیش که بفهمی نفهمی از ضعفش آب می‌خورد دل او را شکسته بود. مثلاً یک روز که داشت راجع به‌چهار تا خارش با شاهزاده کوچولو حرف می‌زد، یکهو در آمد که:
+با این حساب، هنوز هیچی نشده، با آن خودپسندیش که بفهمی نفهمی از ضعفش آب می‌خورد دل او را شکسته بود. مثلاً یک روز که داشت راجع به‌چهار تا خارش با شاهزاده کوچولو حرف می‌زد، یکهو در آمده بود که:
-- نکند ببرها با آن چنگال تیزشان سراغم بیایند!
+- نکند ببرها با آن چنگال‌های تیزشان سراغم بیایند!
 شاهزاده کوچولو ازش ایراد گرفته بود که:
@@ سطر ۴۲۱: / سطر ۴۲۳: @@
 به‌این ترتیب، شاهزاده کوچولو با همهٔ حسن‌نیتی که از عشقش آب می‌خورد همان اولِ کار از او بدگمان شده بود. حرف‌های بی سروتهِ او را جدّی گرفته بود و سخت احساس شوربختی می‌کرد.
-یک روز دردِدل کنان به‌من گفت: - حقش بود به‌حرف‌هاش گوش نمی‌دادم. هیچ وقت نباید به‌حرف گل‌ها گوش داد، گل را فقط باید بوئید و تماشا کرد. گل من تمام اخترکم را خوشبو می‌کرد، گیرم بلد نبودم چه جوری از آن لذت ببرم. قضیهٔ چنگال‌های ببر که آن جور دلخورم کرده بود می‌بایست دلم را نرم کرده باشد...»
+یک روز دردِدل کنان به‌من گفت: - حقش بود به‌حرف‌هاش گوش نمی‌دادم. هیچ وقت نباید به‌حرف گل‌ها گوش داد، گل را فقط باید بوئید و تماشا کرد. گل من تمام اخترکم را خوشبو می‌کرد، گیرم من بلد نبودم چه جوری از آن لذت ببرم. قضیهٔ چنگال‌های ببر که آن جور دلخورم کرده بود می‌بایست دلم را نرم کرده باشد...»
 یک روز دیگر هم به‌من گفت: «آن روزها نتوانستم چیزی بفهمم! من بایست روی کرد و کار او درباره‌اش قضاوت می‌کردم نه روی گفتارش... عطرآگینم می‌کرد، دلم را روشن می‌کرد. هیچ وقت نمی‌بایست ازش بگریزم. می‌بایست به‌مهر و محبتی که پشت آن کلک‌های معصومانه‌اش پنهان بود پی می‌بردم. گل‌ها پُرند از این جور تضادها. اما، خب دیگر، من خام‌تر از آن بودم که راه دوست داشتنش را بدانم!».
@@ سطر ۴۲۸: / سطر ۴۳۰: @@
 ==۹==
-گمان کنم شاهزاده کوچولو برای فرارش از پرنده‌های وحشی استفاده کرد. صبح روز حرکت، اخترکش را چنان که باید مرتب کرد، آتشفشان فعّالش را با دقت پاک و دوده‌گیری کرد: دو تا آتشفشان فعال داشت که برای گرم کردن ناشتایی خیلی خوب بود. یک آتشفشان خاموش هم داشت. منتها به‌قول خودش «آدم کف دستش را که بو نکرده!» این بود که آتشفشان خاموش را هم پاک کرد. آتشفشان که پاک بود، مرتب و یک‌هوا می‌سوزد و یکهو گُر نمی‌زند. آتشفشان هم عینهو بخاری یکهو اَلو می‌زند. البته ما، روی سیّاره‌مان زمین، کوچک‌تر از آن هستیم که آتشفشان‌هامان را پاک و دوده‌گیری کنیم، و برای همین است که گاهی آن جور اسباب زحمت‌مان می‌شوند.
+گمان کنم شاهزاده کوچولو برای فرارش از مهاجرت پرنده‌های وحشی استفاده کرد. صبح روز حرکت، اخترکش را چنان که باید مرتب کرد، آتشفشان فعّالش را با دقت پاک و دوده‌گیری کرد: دو تا آتشفشان فعال داشت که برای گرم کردن ناشتایی خیلی خوب بود. یک آتشفشان خاموش هم داشت. منتها به‌قول خودش «آدم کف دستش را که بو نکرده!» این بود که آتشفشان خاموش را هم پاک کرد. آتشفشان که پاک بود، مرتب و یک‌هوا می‌سوزد و یکهو گُر نمی‌زند. آتشفشان هم عینهو بخاری یکهو اَلو می‌زند. البته ما، روی سیّاره‌مان زمین، کوچک‌تر از آن هستیم که آتشفشان‌هامان را پاک و دوده‌گیری کنیم، و برای همین است که گاهی آن جور اسباب زحمت‌مان می‌شوند.
 شاهزاده کوچولو با دل گرفته آخرین نهال‌های بائوباب را هم ریشه‌کن کرد. فکر می‌کرد دیگر هیچ‌ وقت نباید برگردد. اما آن روز صبح، از این کارهای معمولی هر روزه سخت لذت برد و موقعی که آخرین آب را پای گل داد و خواست بگذاردش زیر سرپوش بلور،‌ چیزی نمانده بود که اشکش سرازیر بشود.

@@ سطر ۲۲۷: / سطر ۲۲۷: @@
 بخت اخترکِ ب ۶۱۲ زد و، تُرکِ مستبدّی ملتش را به‌زور مجازات اعدام وادار به‌پوشیدن لباس اروپائی‌ها کرد. اخترشناس به‌سال ۱۹۲۰ دوباره، و این بار سر و وضع آراسته، برای کشفش ارائهٔ دلیل کرد و این بار همه جانب او را گرفتند.
-به‌خاطر آدم بزرگ‌هاست که این جزئیات را در بابِ اخترکِ ب ۶۱۲ برای‌تان نقل می‌کنم یا شماره‌اش را می‌گویم. چون که آن‌ها عاشق عدد و رقمند. وقتی با آن‌ها از یک دوست تازه‌تان حرف بزنید، هیچ وقت ازتان دربارهٔ چیزهای اساسی سؤال نمی‌کنند که هیچ وقت نمی‌پرسند: «آهنگ صداش چه طور است؟ چه بازی‌هائی دوست دارد؟ پروانه جمع می‌کند یا نه؟» - می‌پرسند: «چند سالش است؟ چند تا برادر دارد؟ وزنش چه‌قدر است؟ پدرش چه قدر حقوق می‌گیرد؟» و تازه بعد از این سؤال‌ها است که خیال می‌کنند طرف را شناخته‌اند.
+به‌خاطر آدم بزرگ‌هاست که این جزئیات را در بابِ اخترکِ ب ۶۱۲ برای‌تان نقل می‌کنم یا شماره‌اش را می‌گویم. چون که آن‌ها عاشق عدد و رقمند. وقتی با آن‌ها از یک دوست تازه‌تان حرف بزنید، هیچ وقت ازتان دربارهٔ چیزهای اساسی سؤال نمی‌کنند که هیچ وقت نمی‌پرسند: «آهنگ صداش چه طور است؟ چه بازی‌هائی را بیش‌تر دوست دارد؟ پروانه جمع می‌کند یا نه؟» - می‌پرسند: «چند سالش است؟ چند تا برادر دارد؟ وزنش چه‌قدر است؟ پدرش چه قدر حقوق می‌گیرد؟» و تازه بعد از این سؤال‌ها است که خیال می‌کنند طرف را شناخته‌اند.
 اگر به‌آدم بزرگ‌ها بگوئید یک خانهٔ قشنگ دیدم از آجر قرمز که جلوِ پنجره‌هاش غرق گل شمعدانی و بامش پر از کبوتر بود، محال است بتوانند مجسمش کنند. باید حتماً به‌شان گفت یک خانهٔ صدهزار تومنی دیدم، تا صداشان بلند شود که: وای، چه قشنگ!
-یا مثلاً اگر به‌شان بگوئید «دلیل وجود شاهزاده کوچولو این که:‌ تو دل برو بود، می‌خندید، و دلش یک برّه می‌خواست و برّه خواستن، خودش بهترین دلیلِ وجود داشتنِ هر کسی است» شانه بالا می‌اندازند و باتات مثل بچه‌ها رفتار می‌کنند! اما اگر به‌شان بگوئید: «سیاره‌ئی که ازش آمده بود اخترک ب‌۶۱۲ است» به‌کلّی مجاب می‌شوند و دیگر هزار جور چیز ازتان نمی‌پرسند. این جوریَند دیگر. نباید ازشان دلخور شد. بچه‌ها باید نسبت به‌آدم بزرگ‌ها گذشت داشته باشند.
+یا مثلاً اگر به‌شان بگوئید «دلیل وجود شاهزاده کوچولو این که:‌ تو دل برو بود، می‌خندید، و دلش یک برّه می‌خواست و برّه خواستن، خودش بهترین دلیلِ وجود داشتنِ هر کسی است» شانه بالا می‌اندازند و باتان مثل بچه‌ها رفتار می‌کنند! اما اگر به‌شان بگوئید: «سیاره‌ئی که ازش آمده بود اخترک ب‌۶۱۲ است» به‌کلّی مجاب می‌شوند و دیگر هزار جور چیز ازتان نمی‌پرسند. این جوریَند دیگر. نباید ازشان دلخور شد. بچه‌ها باید نسبت به‌آدم بزرگ‌ها گذشت داشته باشند.
-اما البته ماها که مفهوم حقیقیِ زندگی را درک می‌کنیم می‌خندیم به‌ریشِ هر چه عدد و رقم است! چیزی که من دلم می‌]خواست این بود که این ماجرا را مثل قصهٔ پَریا نقل کنم. دلم می‌خواست بگویم: «یکی بود یکی نبود. روزی روزگاری یه شاهزادهٔ کوچولو بود که تو اخترکی زندگی می‌کرد همه‌اش یه خورده از خودش بزرگ‌تر، و بَرا خودش پیِ دوستِ همزبونی می‌گشت...» - آن‌هائی که مفهوم حقیقی زندگی را درک کرده‌اند، واقعیت قضیه را با این لحن بیش‌تر حس می‌کنند. آخر من دوست ندارم کسی کتابم را سرسری بخواند: خدا می‌داند با نقل این خاطرات چه بار غمی روی دلم می‌نشیند. شش سالی می‌شود که دوستم با برّه‌اش رفته. این که این جا می‌کوشم او را وصف کنم برای آن است که از خاطرم نرود. فراموش کردن یک دوست بسیار غم‌انگیز است. همه کس که دوستی ندارد. من هم می‌توانم مثل آدم بزرگ‌ها بشوم که فقط اعداد و ارقام چشم‌شان را می‌گیرد. و باز به‌همین دلیل است که رفته‌ام یک جعبه رنگ و چند تا مداد خریده‌ام. در سن و سال من برای کسی که جز کشیدن یک بوآی باز و یک بوآی بسته هیچ کار دیگری نکرده - و تازه آن هم در شش سالگی - دوباره به‌نقاشی رو کردن از آن حرف‌هاست! البته تا آنجا که بتوانم سعی خودم را می‌:کنم تا چیزهائی که می‌کِشم هرچه بیش‌تر شبیه باشد. گیرم به‌موفقیت خودم چندان اطمینانی ندارم. یکیش شبیه از آب درمی‌آید یکیش نه. سرِ قدّ و قَواره‌اش هم حرف است. یک جا زیادی بلند درش آورده‌ام و یک جا زیادی کوتاه. از رنگ لباسش هم مطمئن نیستم. خُب، رو حدس و گمان پیش رفته‌ام؛ کاچی بهْ از هیچی. و دست آخر، گفته باشم، که در بعض جزئیات مهمترش هم دچار اشتباه شده‌ام. امّا در این مورد، دیگر باید ببخشید. دوستم زیر بار هیچ جور شرح و توضیحی نمی‌رفت. شاید مرا هم مثل خودش می‌پنداشت. امّا از بختِ بد، دیدنِ‌ برّه‌ها از پشت جعبه از من بر‌نمی‌آید. نکند من هم یک خرده به‌آدم بزرگ‌ها رفته‌ام؟ - باید پیر شده باشم.
+اما البته ماها که مفهوم حقیقیِ زندگی را درک می‌کنیم می‌خندیم به‌ریشِ هر چه عدد و رقم است! چیزی که من دلم می‌خواست این بود که این ماجرا را مثل قصهٔ پَریا نقل کنم. دلم می‌خواست بگویم: «یکی بود یکی نبود. روزی روزگاری یه شاهزادهٔ کوچولو بود که تو اخترکی زندگی می‌کرد همه‌اش یه خورده از خودش بزرگ‌تر، و بَرا خودش پیِ دوستِ همزبونی می‌گشت...» - آن‌هائی که مفهوم حقیقی زندگی را درک کرده‌اند، واقعیت قضیه را با این لحن بیش‌تر حس می‌کنند. آخر من دوست ندارم کسی کتابم را سرسری بخواند: خدا می‌داند با نقل این خاطرات چه بار غمی روی دلم می‌نشیند. شش سالی می‌شود که دوستم با برّه‌اش رفته. این که این جا می‌کوشم او را وصف کنم برای آن است که از خاطرم نرود. فراموش کردن یک دوست بسیار غم‌انگیز است. همه کس که دوستی ندارد. من هم می‌توانم مثل آدم بزرگ‌ها بشوم که فقط اعداد و ارقام چشم‌شان را می‌گیرد. و باز به‌همین دلیل است که رفته‌ام یک جعبه رنگ و چند تا مداد خریده‌ام. در سن و سال من برای کسی که جز کشیدن یک بوآی باز و یک بوآی بسته هیچ کار دیگری نکرده - و تازه آن هم در شش سالگی - دوباره به‌نقاشی رو کردن از آن حرف‌هاست! البته تا آنجا که بتوانم سعی خودم را می‌کنم تا چیزهائی که می‌کِشم هرچه بیش‌تر شبیه باشد. گیرم به‌موفقیت خودم چندان اطمینانی ندارم. یکیش شبیه از آب درمی‌آید یکیش نه. سرِ قدّ و قَواره‌اش هم حرف است. یک جا زیادی بلند درش آورده‌ام یک جا زیادی کوتاه. از رنگ لباسش هم مطمئن نیستم. خُب، رو حدس و گمان پیش رفته‌ام؛ کاچی بهْ ز هیچی. و دست آخر، گفته باشم، که در بعض جزئیات مهمترش هم دچار اشتباه شده‌ام. امّا در این مورد، دیگر باید ببخشید. دوستم زیر بار هیچ جور شرح و توضیحی نمی‌رفت. شاید مرا هم مثل خودش می‌پنداشت. امّا از بختِ بد، دیدنِ‌ برّه‌ها از پشتِ جعبه از من بر‌نمی‌آید. نکند من هم یک خرده به‌آدم بزرگ‌ها رفته‌ام؟ - باید پیر شده باشم.
@@ سطر ۲۴۸: / سطر ۲۴۸: @@
 - آخ! چه خوشحال شدم!
-نتوانستم بفهمم این موضوع که برّه‌ها بوته‌ها را هم می‌]خورند اهمیتش کجاست. اما شاهزاده کوچولو در آمد که:
+نتوانستم بفهمم این موضوع که برّه‌ها بوته‌ها را هم می‌خورند اهمیتش کجاست. اما شاهزاده کوچولو در آمد که:
 - پس لابد بائوباب‌ها را هم می‌خورند دیگر؟
@@ سطر ۲۶۴: / سطر ۲۶۴: @@
 و این را چنان گفت که انگار موضوع از آفتاب هم روشن‌تر است؛ منتها من، برای این که به‌تنهائی از این راز سر در آرم ناچار شدم حسابی فکرم را به‌کار بیندازم.
-راستش این که، در اخترک شاهزاده کوچولو هم، مثل سیّارات دیگر، هم گیاه خوب به‌هم می‌رسید هم گیاه بد. یعنی هم تخمِ خوبِ گیاه‌های خوب به‌هم می‌رسید، هم تخمِ بدِ گیاه‌های بد. اما تخم گیاه‌ها نامرئی‌اند. آن‌ها در حَرَمِ خاک به‌خواب می‌روند تا آن که یکی‌شان هوس بیدار شدن به‌سرش بزند. آن وقت کِش و قوسی می‌آید، و اول، با کم‌روئی، شاخکِ شاخکِ باریکِ خوشگل و بی‌آزاری به‌طرف خورشید می‌دواند. اگر این شاخک، شاخکِ تربچه‌ئیْ گل سرخیْ چیزی باشد می‌شود گذاشت برای خودش رشد کند. اما اگر گیاه بدی باشد آدم باید به‌مجردی که دستش را خواند ریشه کَنش کند. باری، در سیارهٔ شاهزاده کوچولو گیاهِ تخمه‌های وحشتناکی به‌هم می‌رسید. یعنی تخم درخت بائوباب، که خاکِ سیاره حسابی ازشان لطمه خورده بود. بائوباب هم، اگر دیر به‌اش برسند، دیگر هیچ جور نمی‌شود حریفش شد: تمام سیاره را می‌گیرد و با ریشه‌های خود سوراخ سوراخش می‌کند. و اگر سیاره خیلی کوچولو باشد و بائوباب‌ها خیلی زیاد باشند، پاک از هم متلاشیش می‌کنند.
+راستش این که، در اخترک شاهزاده کوچولو هم، مثل سیّارات دیگر، هم گیاه خوب به‌هم می‌رسید هم گیاه بد. یعنی هم تخمِ خوبِ گیاه‌های خوب به‌هم می‌رسید، هم تخمِ بدِ گیاه‌های بد. اما تخم گیاه‌ها نامرئی‌اند. آن‌ها در حَرَمِ خاک به‌خواب می‌روند تا آن که یکی‌شان هوس بیدار شدن به‌سرش بزند. آن وقت کِش و قوسی می‌آید، و اول، با کم‌روئی، شاخکِ باریکِ خوشگل و بی‌آزاری به‌طرف خورشید می‌دواند. اگر این شاخک، شاخکِ تربچه‌ئیْ گل سرخیْ چیزی باشد می‌شود گذاشت برای خودش رشد کند. اما اگر گیاه بدی باشد آدم باید به‌مجردی که دستش را خواند ریشه کَنش کند. باری، در سیارهٔ شاهزاده کوچولو گیاهِ تخمه‌های وحشتناکی به‌هم می‌رسید. یعنی تخم درخت بائوباب، که خاکِ سیاره حسابی ازشان لطمه خورده بود. بائوباب هم، اگر دیر به‌اش برسند، دیگر هیچ جور نمی‌شود حریفش شد: تمام سیاره را می‌گیرد و با ریشه‌های خود سوراخ سوراخش می‌کند. و اگر سیاره خیلی کوچولو باشد و بائوباب‌ها خیلی زیاد باشند، پاک از هم متلاشیش می‌کنند.
 شاهزاده کوچولو بعدها یک روز به من گفت: «این، یک امرِ انضباطی است. صبح به‌صبح، بعد از نظافتِ خود باید با دقت تمام به‌نظافت اخترک پرداخت. آدم باید خودش را مجبور کند که به‌مجرّدِ تشخیص دادنِ بائوباب‌ها از بُتّه‌های گل سرخ - که تا کوچولوئند عینِ همند - با دقت ریشه‌کنِ شان کند. کار کسل‌کننده‌ئی هست امّا هیچ مشکل نیست.»
-یک روز هم بم توصیه کرد سعی کنم هر جور شده یک تصویر حسابی از کار در آرم که بتواند قضیه را به‌بچه‌های سیارهٔ من حالی کند. گفت:‌ «اگر یک روز بروند سفر ممکن است به‌دردشان بخورد. پاره‌ئی وقت‌ها پشت گوش انداختنِ کار ایرادی ندارد امّا اگر پای بائوباب در میان باشد گاو آدم می‌زاید. اخترکی را سراغ دارم که یک تنبلْ‌باشی ساکنش بود و برای کندنِ سه تا نهال بائوباب امروز و فردا می‌کرد...».
+یک روز هم بم توصیه کرد سعی کنم هر جور شده یک تصویر حسابی از کار در آرم که بتواند قضیه را به‌بچه‌های سیارهٔ من حالی کند. گفت:‌ «اگر یک روز بروند سفر ممکن است به‌دردشان بخورد. پاره‌ئی وقت‌ها پشت گوش انداختنِ کار ایرادی ندارد امّا اگر پای بائوباب در میان باشد گاو آدم می‌زاید. اخترکی را سراغ دارم که یک تنبلْ‌باشی ساکنش بود و برای کندنِ سه تا نهالِ بائوباب امروز و فردا کرد...».
 آن وقت من با استفاده از چیزهائی که او گفت شکل آن اخترک را کشیدم.

@@ سطر ۱۵۸: / سطر ۱۵۸: @@
 ==۳==
-خیلی طول کشید تا توانستم بفهمم از کجا آمده. شاهزاده کوچولو که مدام مرا سئوال‌پیچ می‌کرد، خودش انگار هیچ وقت سئوال‌های مرا نمی‌شنید. فقط چیزهائی که جسته و گریخته از دهنش می‌پرید کم‌کم همه چیز را به‌من آشکار کرد. مثلاً اول بار که هواپیمای مرا دید ازم پرسید:
+خیلی طول کشید تا توانستم بفهمم از کجا آمده. شاهزاده کوچولو که مدام مرا سئوال‌پیچ می‌کرد، خودش انگار هیچ وقت سئوال‌های مرا نمی‌شنید. فقط چیزهائی که جسته گریخته از دهنش می‌پرید کم‌کم همه چیز را به‌من آشکار کرد. مثلاً اول بار که هواپیمای مرا دید ازم پرسید:
 - این چیز چی چیه؟
@@ سطر ۱۶۴: / سطر ۱۶۴: @@
 - این «چیز» نیست. این پرواز می‌کند، هواپیماست. هواپیمای من است.
-و از این که به‌اش فهماندم من کسیَم که پرواز می‌کنم به‌خودم می‌بالیدم.
+و از این که به‌اش می‌فهماندم من کسیَم که پرواز می‌کنم به‌خودم می‌بالیدم.
 حیرت شده گفت:
@@ سطر ۱۸۰: / سطر ۱۸۰: @@
 - خنده‌هایش را که کرد، گفت: خب. پس تو هم از آسمان می‌آئی! اهل کدام سیاره‌ئی؟...
-بفهمی نفهمی، نور مبهمی به‌معمای خضورش تابید. یکهو پرسیدم:
+بفهمی نفهمی، نور مبهمی به‌معمای حضورش تابید. یکهو پرسیدم:
-- تو از سیارهٔ دیگری آمده‌ای؟
+- تو از یک سیارهٔ دیگر آمده‌ای؟
 امّا جوابم را نداد. تو نخ هواپیما رفته بود و آرام‌آرام سر تکان می‌داد.
@@ سطر ۲۲۱: / سطر ۲۲۱: @@
 ==۴==
-به‌این ترتیب از یک موضوع خیلی مهم دیگر سر در آوردم: این که سیارهٔ او قدری از یک خانهٔ معمولی بزرگ‌تر بود. این نکته آن قدرها به حیرتم نینداخت. می‌دانستم گذشته از سیاره‌های بزرگی مثل زمین و کیوان و تیر و ناهید که هر کدام برای خودشان اسمی دارند، صدها سیارهٔ دیگر هم هستند که بعضی‌شان از بس کوچکند با دوربین نجومی هم به‌هزار زحمت دیده می‌شوند و هرگاه اخترشناسی یکی شان را کشف کند، به‌جای اسم، شماره‌ئی به‌اش می‌دهد. مثلاً اسمش را می‌گذارد «اخترک ۳۲۵۱».
+به‌این ترتیب از یک موضوع خیلی مهم دیگر هم سر در آوردم: این که سیارهٔ او قدری از یک خانهٔ معمولی بزرگ‌تر بود. این نکته آن قدرها به حیرتم نینداخت. می‌دانستم گذشته از سیاره‌های بزرگی مثل زمین و کیوان و تیر و ناهید که هر کدام برای خودشان اسمی دارند، صدها سیارهٔ دیگر هم هستند که بعضی‌شان از بس کوچکند با دوربین نجومی هم به‌هزار زحمت دیده می‌شوند و هرگاه اخترشناسی یکی شان را کشف کند، به‌جای اسم، شماره‌ئی به‌اش می‌دهد. مثلاً اسمش را می‌گذارد «اخترک ۳۲۵۱».
-دلایل قاطعی دارم که ثابت می‌کند شاهزاده کوچولو از اخترک ب ۶۱۲ آمده بود. این اخترک را فقط یک بار به‌سال ۱۹۰۹ یک اخترشناس تُرک توانسته است ببیند که در یک کنگرهٔ بین‌المللی نجوم هم با کشفش هیاهوی زیادی به‌راه انداخت اما برای لباسی که تنش بود هیچ کس حرفش را باور نکرد. آدم بزرگ‌ها این جورند!
+دلایل قاطعی دارم که ثابت می‌کند شاهزاده کوچولو از اخترک ب ۶۱۲ آمده بود. این اخترک را فقط یک بار به‌سال ۱۹۰۹ یک اخترشناس تُرک توانسته است ببیند که در یک کنگرهٔ بین‌المللی نجوم هم با کشفش هیاهوی زیادی به‌راه انداخت اما برای خاطر لباسی که تنش بود هیچ کس حرفش را باور نکرد. آدم بزرگ‌ها این جورند!
-بخت اخترکِ ب ۶۱۲ زد و، ترکِ مستبدی ملتش را به‌زور مجازات اعدام وادار به‌پوشیدن لباس اروپائی‌ها کرد. اخترشناس به‌سال ۱۹۲۰ دوباره، و این بار سر و وضع آراسته، برای کشفش ارائهٔ دلیل کرد و این بار همه جانب او را گرفتند.
+بخت اخترکِ ب ۶۱۲ زد و، تُرکِ مستبدّی ملتش را به‌زور مجازات اعدام وادار به‌پوشیدن لباس اروپائی‌ها کرد. اخترشناس به‌سال ۱۹۲۰ دوباره، و این بار سر و وضع آراسته، برای کشفش ارائهٔ دلیل کرد و این بار همه جانب او را گرفتند.
 به‌خاطر آدم بزرگ‌هاست که این جزئیات را در بابِ اخترکِ ب ۶۱۲ برای‌تان نقل می‌کنم یا شماره‌اش را می‌گویم. چون که آن‌ها عاشق عدد و رقمند. وقتی با آن‌ها از یک دوست تازه‌تان حرف بزنید، هیچ وقت ازتان دربارهٔ چیزهای اساسی سؤال نمی‌کنند که هیچ وقت نمی‌پرسند: «آهنگ صداش چه طور است؟ چه بازی‌هائی دوست دارد؟ پروانه جمع می‌کند یا نه؟» - می‌پرسند: «چند سالش است؟ چند تا برادر دارد؟ وزنش چه‌قدر است؟ پدرش چه قدر حقوق می‌گیرد؟» و تازه بعد از این سؤال‌ها است که خیال می‌کنند طرف را شناخته‌اند.