Hooman در ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۳:۵۱

2014-07-27T13:51:48Z

Parastoo: صفحه‌ای جدید حاوی «کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۱ [[I...» ایجاد کرد

2013-04-18T16:02:27Z

صفحه‌ای جدید حاوی «thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۱ [[I...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

[[Image:KHN022P101.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۱]]
[[Image:KHN022P102.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۲]]
[[Image:KHN022P103.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۳]]
[[Image:KHN022P104.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۴]]

{{ناقص}}

[[رده:کتاب هفته]]
[[رده:کتاب هفته ۲۲]]
[[رده:قصه]]
[[رده:سودارشان]]
[[رده:علیقلی کاتبی]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۳:۵۱
سطر ۵:		سطر ۵:


−	{{~~ناقص~~}}	+	{{بازنگری}}
		+
		+	'''از: سودارشان'''
		+
		+	[نویسنده هندی]
		+
		+	::::::::::::'''ترجمه: علیقلی کاتبی'''
		+
		+
		+
		+	روزی از روزها مهاراجه‌ی بزرگ، محبوب‌ترین مهاراجه‌ی آفتاب و ماه، به وزیر خود امر داد تا شاعری حقیقی برای او انتخاب کند.
		+
		+	وزیر رأی مهاراجه را برای عموم اعلام کرد. روز بعد در برابر قصر جمعی گرد آمدند. هزار و یک نفر به آن‌جا جمع شده بودند و همه به یک صدا گفتند: «ما شاعر حقیقی هستیم».
		+
		+	وزیر بیست و یک روز به اشعار آن‌ها گوش داد اما نتوانست بهترین شاعر را برگزیند. او یک روز تمام فکر کرد و روز دوم و سوم هم در آن باره اندیشید. روز چهارم نام هزار و یک شاعر را با خط زرین روی صفحه کاغذی نوشت و آن‌ را پیش مهاراجه برد. مهاراجه با تعجب پرسید: «به راستی همه‌ی این‌ها شاعرند؟» وزیر تعظیم کرد و جواب داد: «فرمانروای بزرگ! من اشعار آن‌ها را به دقت گوش دادم، اما نتوانستم شایسته‌ترین آن‌ها را انتخاب کنم و به این جهت نام همه را نوشته و پیش شما آوردم تا خود انتخاب کنید.»
		+
		+	مهاراجه مدتی فکر کرد و پس چنین امر داد: «شعرا را به زندان افکنید و آن‌ها را شکنجه دهید و همه را آگاه سازید که از این پس هر کس یک بیت شعر بگوید به شدت کیفر می‌بیند و از شهر تبعید می‌شود.»
		+
		+	شش ماه از آن ماجرا گذشت. یک‌روز مهاراجه به زندان رفت و امر داد همه شاعران زندانی را بگردند. از هزار و یک شاعر، تنها صد و یک شاعر از شکنجه و عذاب نهراسیده و از هنر خود دست بر نداشته بودند. آن‌ها خشم و کیفر مهاراجه را به هیچ شمرده و شب‌ها دور از چشم نگهبانان شعر می‌سرودند.
		+
		+	مهاراجه به وزیر خود گفت: «اکنون می‌بینید که نه‌صد نفر از آن‌ها شاعر نبوده و آدم‌های شهرت‌طلب می‌باشند. به آن‌ها پول بدهید و بگذارید از این‌جا بروند. صد و یک شاعر دیگر را به قصر طاوس ببرید و همه چیز برایشان آماده کنید تا در خوشی و رفاه به سر برند.»
		+
		+	وزیر به دستور مهاراجه عمل کرد. صد و یک شاعر لباس‌های فاخر پوشیدند، و وقت خود را به خوردن خوراک‌ها و نوشابه‌ها و عیش و نوش می‌گذراندند. آن‌ها حرف‌های پوچ و بی‌معنی می‌زدند و دیگران آن حرف‌ها را شنیده و به حالشان تأسف می‌خوردند.
		+
		+	شش ماه هم بدین‌سان گذشت. روزی مهاراجه با وزیر خود در قصر حضور یافته و صد و یک شاعر را احضار کرد و به آن‌ها گفت: «شما شش ماه تمام با شادی و عیش گذراندید. اکنون کدام یک از شما با اشعار خود می‌توانید ما را سر ذوق بیاورید و خاطر ما را محظوظ دارید؟»
		+
		+	شاعران خود را باخته و سرهایشان را پائین افکندند و خاموش ماندند. تنها نوجوانی از آن میان چشمان خود را به چشم‌های مهاراجه دوخت. او مانند صد شاعر دیگر به عیش و نوش وقت نگذرانده و به سادگی زندگی کرده بود. هنگامی که شعر شراب می‌خوردند و یا به خواب خوش می‌رفتند، او تنها به یک گوشه‌ای می‌رفت، شعر می‌سرود و اشعار خود را با اشتیاق فراوان به آواز می‌خواند.
		+
		+	مهاراجه به وزیر خود گفت: «نه، این صد نفر هم شاعر نیستند، آن‌ها بی‌کاره و مفت‌خورند. وقتی‌ که در زندان از شادی‌ها و لذایذ دنیوی محروم بودند، شعر می‌گفتند و هر کدام از زندگی تلخ و سرنوشت تیره‌ی خود شکوه می‌کردند. اما همین‌که به زندگی با شکوه و پر از عیش سرگرم شدند، از الهام و ذوق آن‌ها اثری باقی نماند. آن‌ها را کتک بزنید و از قصر دور سازید!»
		+
		+	پس از این‌که خشم مهاراجه فرو نشست، شاعر جوان را نشان داده و به وزیر گفت: «این جوان هم از درد و محنت و هم از عیش و خوشی الهام می‌گیرد. او هم در شب تیره و هم در صبح روشن، هم در برابر مرگ سیاه و هم در روز خوشبختی شعر می‌سراید. همه‌ی شاعران حقیقی چنین هستند. آن‌ها همواره از زندگی الهام می‌گیرند. چشمه‌ی درخشان شعر آن‌ها را هیچ حادثه‌ای خشک نمی‌سازد. این جوان هم شاعر حقیقی است و از امروز به بعد شاعر مخصوص ما خواهد بود. زندگی دلخواه او را فراهم بیاورید، تا هر روز به قصر بیاید و شعری برای ما بخواند.»
		+
		+	شاعر جوان روز بعد به قصر آمد و شعری را که سروده بود خواند. روز دوم و سوم هم اشعار خود را برای مهاراجه خواند. ولی روز چهارم در قصر حاضر نشده، نامه‌ای نوشت و برای مهاراجه فرستاد: «بنا به میل و دستور شما نتوانستم شعر بگویم. من شاعر قلب خویش و الهام آزاد خود هستم. من برده‌ی آرزوها و امیال کس دیگری نمی‌توانم باشم.»
		+
		+	پسر جوان وزیر پیشین پس از خواندن نامه‌ی شاعر خشمگین شد و به مهاراجه گفت: «حق نان و نمک را نمی‌شناسد.» مهاراجه به او اعتراض کرد: «حق با تو نیست. آخر او شاعر است، هر گاه پدر تو اکنون زنده بود در برابر او به سجده می‌افتاد. شاعر حقیقی آزاد است و آزادانه نغمه می‌سراید. اشعار بردگان را تنها بردگان می‌خوانند. اگر این شاعر به قصر ما هم نمی‌آید باید زندگی او را تأمین کرد تا شعر قلب خویش را بسراید.»
		+
		+	وزیر جوان با حیرت و تعجب سکوت کرد و در برابر این ماجرا سر خود را پائین انداخت و به فکر فرو رفت...

شاعر حقیقی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Hooman در ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۳:۵۱

Parastoo: صفحه‌ای جدید حاوی «کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۱ [[I...» ایجاد کرد