دَمی با بچه‌های ده بالا - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «دَمی با بچه‌های ده بالا» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-10-22T15:00:54Z

«دَمی با بچه‌های ده بالا» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2011-10-22T15:00:26Z

نهایی شد.

Mohaddese در ‏۲۲ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۴:۵۶

2011-10-22T14:56:56Z

Mohaddese: بازنگری شد

2011-10-22T14:55:33Z

بازنگری شد

Parastoo: تایپ تمام شد.

2011-09-01T22:01:46Z

تایپ تمام شد.

Parastoo در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۲۵

2011-09-01T21:25:43Z

Parastoo در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۱۹

2011-09-01T11:19:53Z

Parastoo در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۱۵

2011-09-01T09:15:12Z

Parastoo در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۰۵

2011-09-01T08:05:30Z

Parastoo در ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۰۱

2011-09-01T08:01:07Z

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 [[رده:قصه]]
 [[رده:هما ناطق]]
+[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
@@ سطر ۲۸۹: / سطر ۲۸۹: @@
 #{{پاورقی|۱}} اهل '''چورَن.'''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۴:۵۶
سطر ۴۳:		سطر ۴۳:

	پسر بزرگتر می‌گوید: - اره که دارد. من خودم پنج کلاس درس خوانده‌ام.		پسر بزرگتر می‌گوید: - اره که دارد. من خودم پنج کلاس درس خوانده‌ام.
−

	می‌خندد: - مدرسه چیه... کی می‌توانه درس بخونه...		می‌خندد: - مدرسه چیه... کی می‌توانه درس بخونه...

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 [[رده:هما ناطق]]
@@ سطر ۶۵: / سطر ۶۳: @@
 مهدی که حالت سرکردهٔ بچه‌ها را دارد حرف او را تأئید می‌کند: - رجبعلی درست می‌گوید. کار ده با درس و مشق جور نیست. کار زیاد است. ما را راحت نمی‌گذارند. صبح و عصر یا باید برویم هیزم بار کنیم یا درخت بیندازیم.
-نمی‌دانم چه بگویم. زبانم بند آمده. ای کاش عوضی شنیده باشم.
+نمی‌دانم چه‌بگویم. زبانم بند آمده. ای کاش عوضی شنیده باشم.
 با دلهره می‌پرسم: «بچه‌ها، شما هم درخت می‌زنید؟» - مجال نمی‌دهم، جواب بگویند، تندتند موعظه می‌کنم: «شما که درس خوانده‌اید، شما که می‌دانید این درخت‌ها که مردند دیگر زنده نمی‌شوند. جنگل را نباید کشت، نباید نابود کرد... بارندگی کم می‌شود... رطوبت کم می‌شود... هوا آلوده می‌شود... زمین بار نمی‌دهد... آن وقت '''چلندر بی‌چلندر'''...»، کلمات را پشت سر هم به‌هم می‌بافم. از چهره‌ها در می‌یابم که سخت نامربوط گفته‌ام. اگر ادامه بدهم بچه‌ها را پاک ازخودم مأیوس می‌کنم.
-جوابم را قربانعلی می‌دهد: - این حرف‌ها را خودمان می‌دانیم. ما با درخت و جنگل بزرگ شده‌ایم. یعنی ما نمی‌دانیم درخت خوب را نباید زد؟ خوب هم می‌دانیم. اما اگر درخت نیندازیم از کجا سوخت بیاوریم؟ زمستان را چطور سرکنیم؟ از انقلاب تا به‌حال دو دفعه بیش‌تر به‌ما نفت نداده‌اند. دوماه و نیم است این اطراف کسی رنگ یک قطره نفت را ندیده... توی شهر ندیدی چطور بشکه‌ها را به‌هم زنجیر کرده‌اند و نخ بسته‌اند؟ همهٔ موتورها خوابیده. نمی‌توانیم زراعت کنیم. فقط خانه‌های مالکین و شهری‌ها نفت دارند که از شهر به‌قیمت بالا می‌خرند و می‌آورند، حالیت شد؟ من خودم هر چه دستم برسد درخت می‌اندازم، می‌خواهد بمیرد می‌خواهد زنده بماند.
+جوابم را قربانعلی می‌دهد: - این حرف‌ها را خودمان می‌دانیم. ما با درخت و جنگل بزرگ شده‌ایم. یعنی ما نمی‌دانیم درخت خوب را نباید زد؟ خوب هم می‌دانیم. اما اگر درخت نیندازیم از کجا سوخت بیاوریم؟ زمستان را چطور سرکنیم؟ از انقلاب تا به‌حال دو دفعه بیش‌تر به‌ما نفت نداده‌اند. دوماه و نیم است این اطراف کسی رنگ یک قطره نفت را ندیده... توی شهر ندیدی چطور بشکه‌ها را به‌هم زنجیر کرده‌اند و نخ بسته‌اند؟ همهٔ موتورها خوابیده. نمی‌توانیم زراعت کنیم. فقط خانه‌های مالکین و شهری‌ها نفت دارند که از شهر به‌قیمت بالا می خرند و می‌آورند، حالیت شد؟ من خودم هر چه دستم برسد درخت می‌اندازم، می‌خواهد بمیرد می‌خواهد زنده بماند.
 - من خیال می‌کردم درخت‌ها را کسان دیگر بریده‌اند.
@@ سطر ۱۲۷: / سطر ۱۲۵: @@
 - که چه؟
-قربانعلی می‌گوید: - این حرف‌ها را بنویسید یا ننویسید، چه فایده به‌حال ما؟
+قربانعلی می‌گوید: - این حرف‌ها را بنویسد یا ننویسد، چه فایده به‌حال ما؟
 رجبعلی موافق نیست: - خوب می‌بَرد شهر به‌دیگران می‌گوید. تازه از ما حرفی می‌پرسد باید درست جوابش را بدهیم. مگرنه مهدی؟
@@ سطر ۱۹۳: / سطر ۱۹۱: @@
 دختر بچه‌ها از تپه بالا می‌روند، چمباتمه می‌زنند و بنفشهٔ کوهی می‌چینند. حسین توضیح می‌دهد: «برای لب جاده است». خودم هم حدس می‌زدم. مجبوریم منتظر بمانیم. روی سنگ‌ها می‌نشینم. خسته شده‌ام اما خجالت می‌کشم اعتراف کنم. روبه‌روی من و بر روی بلندی درختان نیمه جان ایستاده‌اند. نعش چند تاشان هم هنوز روی زمین باقی است. لابد فردا الاغ‌ها چوب‌ها را به‌داخل ده حمل خواهند کرد. نگاه می‌کنم و چیزی نمی‌گویم. قربانعلی افکارم را خوانده است. می‌گوید: - این درخت‌ها پوکند، پیرند.. شاید هم دوباره سبز شدند.
-دلم از این احساسِ دوستی و همدردی می‌گیرد، از خودم بیزار می‌شوم. عواطف شاعرانه و احساسات لطیف، گاهی هم می‌تواند زشت و نابه‌جا باشد. در این دوستی گذرا، دوست کوچکم می‌کوشد با من همدلی کند و من هوای سرو و صنوبر به‌سر دارم. هوای طبیعت آرامش‌بخش. اگر هم بی‌قرارم ازبابت او نیست. هنوز به‌یاد تیشه‌ئی هستم که به‌راهم سبز شده و دل من پیچک‌وار به‌دورش حلقه زده است.
+دلم از این احساسِ دوستی و همدردی می‌گیرد، از خودم بیزار می‌شوم. عواطف شاعرانه و احساسات لطیف، گاهی‌هم می‌تواند زشت و نابه‌جا باشد. در این دوستی گذرا، دوست کوچکم می‌کوشد با من همدلی کند و من هوای سرو و صنوبر به‌سر دارم. هوای طبیعت آرامش‌بخش. اگر هم بی‌قرارم ازبابت او نیست. هنوز به‌یاد تیشه‌ئی هستم که به‌راهم سبز شده و دل من پیچک‌وار به‌دورش حلقه زده است.
 سر به‌هوا می‌گویم: - حق با توست قربانعلی.. این درخت‌ها پوکند، پیرند، به‌قول تو شاید هم یک روز دوباره سبز بشوند. کسی چه می‌داند. تازه چاره نبود، مگر بود؟
@@ سطر ۲۳۰: / سطر ۲۲۸: @@
 حسین اصرار می‌کند: - بخوان دیگر... یادگاری می‌نویسد.
-اصرار بی‌فایده است. رحمت می‌گوید: «زبان ما را نمی‌داند. فایده ندارد.» - و بعد، آهسته رو به‌من می‌کند که: «اگه خواستی، نوار هست، می‌رویم خانهٔ علی کلیددار، گوش می‌کنیم.»
+اصرار بی‌فایده است. رحمت می‌گوید: «زبان ما را نمی‌داند. فایده ندارد.» - و بعد، آهسته رو به‌من می‌کند که: «اگر خواستی، نوار هست، می‌رویم خانهٔ علی کلیددار، گوش می‌کنیم.»
 بچه‌ها هم تصدیق می‌کنند: - پدر علی رادیو دارد. نوار هم دارد. مهدی می‌گوید: - اما یک ترانه یادت می‌دهم.
@@ سطر ۲۹۱: / سطر ۲۸۹: @@
 ==پاورقی==
-# {{پاورقی|۱}} اهل '''چورَن.'''
+#{{پاورقی|۱}} اهل '''چورَن.'''

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 [[Image:32-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۷۳]]
 [[Image:32-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۲ صفحه ۷۴]]
 [[رده:کتاب جمعه]]
 [[رده:کتاب جمعه ۳۲]]
@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۶: @@
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
@@ سطر ۲۵۵: / سطر ۲۵۴: @@
 رحمت هنوز نگران است: - اسم چورنی‌ها را ننویسی‌ها. آن اسم‌ها را که گفتیم ننویس، ما اینجا چورنی زیاد داریم ناراحت می‌شوند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۲۵
سطر ۲۲۹:		سطر ۲۲۹:
	- بلد نیستم، نمی‌خوانم.		- بلد نیستم، نمی‌خوانم.

		+	حسین اصرار می‌کند: - بخوان دیگر... یادگاری می‌نویسد.

		+	اصرار بی‌فایده است. رحمت می‌گوید: «زبان ما را نمی‌داند. فایده ندارد.» - و بعد، آهسته رو به‌من می‌کند که: «اگه خواستی، نوار هست، می‌رویم خانهٔ علی کلیددار، گوش می‌کنیم.»
		+
		+	بچه‌ها هم تصدیق می‌کنند: - پدر علی رادیو دارد. نوار هم دارد. مهدی می‌گوید: - اما یک ترانه یادت می‌دهم.
		+
		+	باز به‌زبان محلی حرف می‌زنند و بعد دو سه‌نفری این شعر را می‌خوانند:
		+	::::::«از اینجا تا چورَن راهی نیه
		+	::::::حیف که قدری بُن درمیه...
		+
		+	می‌پرسم: - بچه‌ها این '''چورن''' کجاست که این قدر حرفش را می‌زنید؟
		+
		+	- نمی‌دانی؟
		+
		+	- نه، نمی‌دانم. اعتراف می‌کنم که دربارهٔ '''چورن''' هیچی نمی‌دانم.
		+
		+	بچه‌ها از نادانی من در تعجبند. رحمت کوچولو ناراضی است: - بچه‌ها، یواش‌تر! ممکن است یک چورنی از کنارمان بگذرد حرف‌هامان را بشنود ناراحت بشود. ما چورنی زیاد داریم، همهٔ ما را می‌شناسند.»
		+
		+	- خوب بالاخره '''چورن''' چه شد؟
		+
		+	رجبعلی شروع می‌کند: «'''چورن''' دهی است پشت کوه.» - آدرس می‌دهد، اما من چیزی سر درنمی‌آورم. «مردم '''چورن''' خیلی نادانند. یعنی از همه جا بی‌خبرند. مردم دهات اطراف برای چورنی‌ها مضمون‌های زیادی کوک کرده‌اند. مثلاً می‌گویند یک چورنی رادیوئی پیدا کرد، پیچش را که چرخاند شنید که می‌گوید «اینجا تهران است»، با عصبانیت رادیو را زد زمین و گفت: «پدرسوخته! اینجا تهران است؟ نه خیر، اینجا '''چورن''' است!» - رادیو روی جاده ماند، کم کم باتریش خالی شد. فردا که چورنی سرکار می‌رفت باز آن رادید نزدیک شد دید هنوز ناله ضعیفی ازش به‌گوش می‌رسد. با خوشحالی گفت: «دیدی چه کردم؟ این تهرانی‌های پدرسوخته را آوردم چورن نیمه جان کردم تا دیگر به‌ما دروغ نگویند... نه خیر آقا، اینجا تهران نیست، '''چورن''' است».
		+
		+	- این قصه که خیلی با معنی بود. معلوم می‌شود چورنی‌ها آن قدرها هم که شهرت دارد نادان نیستند.
		+
		+	رحمت هنوز نگران است: - اسم چورنی‌ها را ننویسی‌ها. آن اسم‌ها را که گفتیم ننویس، ما اینجا چورنی زیاد داریم ناراحت می‌شوند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۱۹
سطر ۲۱۳:		سطر ۲۱۳:

	با همهٔ اعتراضات مهدی، نمی‌شود نخندید. باورکردنی نیست. بنفشه چینی تمام شده، حالا باید همهٔ این راه را برگردیم. حرکت می‌کنیم. جاده سرپائینی است. دختربچه‌ها دسته‌های بنفشه را بالا گرفته‌اند و می‌دوند. بزرگترها از پشت سر به‌مسخره می‌خوانند و می‌خندند: -		با همهٔ اعتراضات مهدی، نمی‌شود نخندید. باورکردنی نیست. بنفشه چینی تمام شده، حالا باید همهٔ این راه را برگردیم. حرکت می‌کنیم. جاده سرپائینی است. دختربچه‌ها دسته‌های بنفشه را بالا گرفته‌اند و می‌دوند. بزرگترها از پشت سر به‌مسخره می‌خوانند و می‌خندند: -
		+	::::::«این بچه‌های دیوانه
		+	::::::در خاورمیانه
		+	::::::اعدام باید گردند!»
		+
		+	- این دیگر چه سرودی است؟
		+
		+	- خودمان ساخته‌ایم.
		+
		+	- چرا؟
		+
		+	- چون هر بچه‌ئی که توی این ده تاب بیاورد دیوانه است. آدم عاقل از این جا می‌رود کاری پیدا می‌کند. توی دکانی جائی کار می‌کند.
		+
		+	مهدی به‌رحمت می‌گوید: - خب رحمت، تو یک ترانهٔ بهتر بخوان. مازندرانی بخوان.
		+
		+	- بلد نیستم، نمی‌خوانم.
		+
		+

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۱۵
سطر ۱۹۳:		سطر ۱۹۳:

	دختر بچه‌ها از تپه بالا می‌روند، چمباتمه می‌زنند و بنفشهٔ کوهی می‌چینند. حسین توضیح می‌دهد: «برای لب جاده است». خودم هم حدس می‌زدم. مجبوریم منتظر بمانیم. روی سنگ‌ها می‌نشینم. خسته شده‌ام اما خجالت می‌کشم اعتراف کنم. روبه‌روی من و بر روی بلندی درختان نیمه جان ایستاده‌اند. نعش چند تاشان هم هنوز روی زمین باقی است. لابد فردا الاغ‌ها چوب‌ها را به‌داخل ده حمل خواهند کرد. نگاه می‌کنم و چیزی نمی‌گویم. قربانعلی افکارم را خوانده است. می‌گوید: - این درخت‌ها پوکند، پیرند.. شاید هم دوباره سبز شدند.		دختر بچه‌ها از تپه بالا می‌روند، چمباتمه می‌زنند و بنفشهٔ کوهی می‌چینند. حسین توضیح می‌دهد: «برای لب جاده است». خودم هم حدس می‌زدم. مجبوریم منتظر بمانیم. روی سنگ‌ها می‌نشینم. خسته شده‌ام اما خجالت می‌کشم اعتراف کنم. روبه‌روی من و بر روی بلندی درختان نیمه جان ایستاده‌اند. نعش چند تاشان هم هنوز روی زمین باقی است. لابد فردا الاغ‌ها چوب‌ها را به‌داخل ده حمل خواهند کرد. نگاه می‌کنم و چیزی نمی‌گویم. قربانعلی افکارم را خوانده است. می‌گوید: - این درخت‌ها پوکند، پیرند.. شاید هم دوباره سبز شدند.
		+
		+	دلم از این احساسِ دوستی و همدردی می‌گیرد، از خودم بیزار می‌شوم. عواطف شاعرانه و احساسات لطیف، گاهی هم می‌تواند زشت و نابه‌جا باشد. در این دوستی گذرا، دوست کوچکم می‌کوشد با من همدلی کند و من هوای سرو و صنوبر به‌سر دارم. هوای طبیعت آرامش‌بخش. اگر هم بی‌قرارم ازبابت او نیست. هنوز به‌یاد تیشه‌ئی هستم که به‌راهم سبز شده و دل من پیچک‌وار به‌دورش حلقه زده است.
		+
		+	سر به‌هوا می‌گویم: - حق با توست قربانعلی.. این درخت‌ها پوکند، پیرند، به‌قول تو شاید هم یک روز دوباره سبز بشوند. کسی چه می‌داند. تازه چاره نبود، مگر بود؟
		+
		+	- اگر سوخت داشتیم، خانه داشتیم، درخت نمی‌انداختیم.
		+
		+	رجبعلی هم تکرار می‌کند: - نه که نمی‌انداختیم، مگر نه مهدی؟
		+
		+	مهدی ابرو در هم کشیده: - یکبار به‌اش گفتیم دیگر. خودش می‌داند. این قدر حرف درخت نزن. بنویس ما به‌کمیته گفتیم «این جاده خراب است. زمستان‌ها آمد و شد مشکل است. اسفالتش کنید.» جواب ندادند. گفتیم بیشتر «خانه‌های این ده توالت ندارند. وام بدهید بسازیم.» قبول نکردند... از این حرف‌ها خیلی گفتیم.. جهاد سازندگی می‌خواهیم چه کار؟ وسیله بدهند خودمان همه کار می‌کنیم، از بیکاری هم خلاص می‌شویم.
		+
		+	یکی از بچه‌ها که اسمش را نمی‌دانم می‌گوید: - ما می‌خواهیم کار برای ما درست بشود، نه برای جهاد سازندگی. ما می‌خواهیم برای خودمان کار کنیم نه برای پدرمان. او که به‌ما پول نمی‌دهد. مثلاً اینجا یکی دو تا دکان باز کنند، مثل کفاشی، نجاری، لوله‌کشی و از این جور چیزها که ما برویم آن تو، هم کار کنیم هم کار یاد بگیریم.
		+
		+	حسین هم همهٔ این حرف‌ها را قبول دارد. معلوم است چندین بار شنیده. تکرار می‌کند که:
		+
		+	- ما باید به‌فردا فکر کنیم. چند وقت دیگر پدرمان می‌گوید «بالغ شدی باید زن بگیری، برای خودت زندگی درست کنی، خانهٔ جدا بسازی».
		+
		+	بلند بلند می‌خندم. مهدی اعتراض می‌کند: - خنده ندارد، راست می‌گوید. بچه‌های بزرگتر از حالا چوب جمع می‌کنند که شاید بعدها بتوانند چیزی برای خودشان بسازند. همین روزها پدرها می‌روند سراغ‌شان که باید داماد بشوی. توی این ده همیشه عروسی است، بچه‌ها از زن گرفتن می‌ترسند.
		+
		+	با همهٔ اعتراضات مهدی، نمی‌شود نخندید. باورکردنی نیست. بنفشه چینی تمام شده، حالا باید همهٔ این راه را برگردیم. حرکت می‌کنیم. جاده سرپائینی است. دختربچه‌ها دسته‌های بنفشه را بالا گرفته‌اند و می‌دوند. بزرگترها از پشت سر به‌مسخره می‌خوانند و می‌خندند: -

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۰۵
سطر ۱۸۸:		سطر ۱۸۸:
	پیرمردی تسبیح به‌دست از کنارمان می‌گذرد. بچه‌ها به‌پچ پچ می‌افتند. دور که شد می‌گویند: - چورنیه{{نشان\|۱}}.		پیرمردی تسبیح به‌دست از کنارمان می‌گذرد. بچه‌ها به‌پچ پچ می‌افتند. دور که شد می‌گویند: - چورنیه{{نشان\|۱}}.

−	رسیده‌ایم پای کوه و لب رودخانه. بچه‌ها زمین‌های خالی و سیم‌های خاردار	+	رسیده‌ایم پای کوه و لب رودخانه. بچه‌ها زمین‌های خالی و سیم‌های خاردار را نشانم می‌دهند.
		+
		+	قربانعلی می‌گوید: - درخت‌ها را ما انداخته‌ایم، زمین‌ها را اینها گرفته‌اند.
		+
		+	دختر بچه‌ها از تپه بالا می‌روند، چمباتمه می‌زنند و بنفشهٔ کوهی می‌چینند. حسین توضیح می‌دهد: «برای لب جاده است». خودم هم حدس می‌زدم. مجبوریم منتظر بمانیم. روی سنگ‌ها می‌نشینم. خسته شده‌ام اما خجالت می‌کشم اعتراف کنم. روبه‌روی من و بر روی بلندی درختان نیمه جان ایستاده‌اند. نعش چند تاشان هم هنوز روی زمین باقی است. لابد فردا الاغ‌ها چوب‌ها را به‌داخل ده حمل خواهند کرد. نگاه می‌کنم و چیزی نمی‌گویم. قربانعلی افکارم را خوانده است. می‌گوید: - این درخت‌ها پوکند، پیرند.. شاید هم دوباره سبز شدند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۰۱
سطر ۱۵۳:		سطر ۱۵۳:

	دخترم که تا حالا ساکت بود، تحت تأثیر فیلم‌های تلویزیون می‌پرسد: - مگر شما جهاد سازندگی ندارید؟		دخترم که تا حالا ساکت بود، تحت تأثیر فیلم‌های تلویزیون می‌پرسد: - مگر شما جهاد سازندگی ندارید؟
		+
		+	رجبعلی می‌گوید: - یک مشت بیکاره آمده بودند سربار ما بشوند، زدیم بیرون‌شان کردیم. دیگر جرأت ندارند پا بگذارند تو '''چلندر.'''
		+
		+	- مستضعف چی؟
		+
		+	- مستضعف دهاتی نیست. از خارج آمده... یک جور آدم دیگری است، از ما نیست.
		+
		+	پسرکی خردسال از راه می‌رسد و به‌ما می‌پیوندد. بچه‌ها می‌گویند: - رحمت آمد، رحمت آمد.
		+
		+	- رحمت کیه؟
		+
		+	- رحمت شاگرد اول سال چهارمه. یک عالم هم شعر و ترانه می‌داند. بگو برایت شعر بخواند.
		+
		+	- سلام رحمت! بچه‌ها ازت خیلی حرف می‌زنند.
		+
		+	رحمت می‌خندد و می‌پرسد: - چه می‌کنی؟
		+
		+	- حرف‌های بچه‌ها را یادداشت می‌کنم.
		+
		+	- پس قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب بنویس... مثل صمد.
		+
		+	حسین می‌خندد: - صمدِ سینما را می‌گوید...
		+
		+	- نه، خَرِه! صمد بهرنگی را می‌گویم.
		+
		+	می‌گویم: - رحمت! آدم باید مثل صمد زندگی کند تا بتواند مثل او داستان بنویسد. قصه‌های او حاصل مبارزاتش است، حاصل زندگی او در کنار شماهاست. من چطور می‌توانم مثل صمد قصه بنویسم وقتی مثل او زندگی نکرده‌ام، مثل او مبارزه نکرده‌ام. می‌بینی که امروز در همین جا هیچ چیز پیدا نمی‌شود، اما نام او حاضر است.
		+
		+	قانع نیست می‌پرسد: - پس تو چکاره‌ای؟
		+
		+	- من آمده بودم راه بروم، که بچه‌ها را دیدم.
		+
		+	حرف را عوض می‌کنم.
		+
		+	پیرمردی تسبیح به‌دست از کنارمان می‌گذرد. بچه‌ها به‌پچ پچ می‌افتند. دور که شد می‌گویند: - چورنیه{{نشان\|۱}}.
		+
		+	رسیده‌ایم پای کوه و لب رودخانه. بچه‌ها زمین‌های خالی و سیم‌های خاردار
		+
		+
		+
		+	==پاورقی==
		+
		+	# {{پاورقی\|۱}} اهل '''چورَن.'''