درخت پرشاخه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T15:16:37Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Parastoo در ‏۲۴ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۰۹

2011-06-24T10:09:17Z

Parastoo: «درخت پرشاخه» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-06-16T17:37:41Z

«درخت پرشاخه» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری شد.

2011-06-16T17:36:48Z

بازنگری شد.

نمایش تغییرات

Parastoo: در حال بازنگری.

2011-06-16T16:53:20Z

در حال بازنگری.

Farzaneh در ‏۹ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۲۷

2011-06-09T09:27:41Z

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-06-09T09:26:44Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

Minoo در ‏۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۴:۳۶

2011-06-07T14:36:07Z

نمایش تغییرات

Minoo در ‏۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۵۲

2011-06-07T11:52:13Z

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب_جمعه_۲۵

2011-05-09T18:55:02Z

ربات: افزودن رده:کتاب_جمعه_۲۵

@@ سطر ۱۷۰: / سطر ۱۷۰: @@
 برگردان '''قاسم صنعوی'''
 {{پایان چپ‌چین}}
+{{لایک}}
 [[رده:کتاب جمعه ۲۵]]
@@ سطر ۱۷۶: / سطر ۱۷۶: @@
 [[رده:قاسم صنعوی]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:کتاب جمعه]]

@@ سطر ۴۷: / سطر ۴۷: @@
 '''روبرتو''' را که یک رانش زخم برداشته بود در حاشیهٔ جنگل یافتند. تکان نمی‌خورد و نفس را در سینه حبس کرده بود. وانمود می‌کرد که مرده است. امّا گول زدن سربازها کار آسانی نبود. او را بلند کردند. امّا جراحتش اجازه می‌داد راست بایستد.
-'''آدولفو''' و '''بیکتور''' که روی درخت بودند توانستند صحنه را تماشا کنند. آهسته، شاخه‌ها را کنار زده بودند و لرزان‌لرزان دیده بودند که '''خوآن''' زندگیش را چه گران فروخت. درست به‌همین دلیل بود که '''آدولفو''' و '''بیکتور''' توانستند آرام بمانند. قلب '''بیکتور''' به‌شدت می‌تپید و نزدیک بود فریادی به‌‌تحسین او سردهد.
+'''آدولفو''' و '''بیکتور''' که روی درخت بودند توانستند صحنه را تماشا کنند. آهسته، شاخه‌ها را کنار زده بودند و لرزان‌لرزان دیده بودند که '''خوآن''' زندگیش را چه گران فروخت. درست به‌همین دلیل بود که '''آدلفو''' و '''بیکتور''' توانستند آرام بمانند. قلب '''بیکتور''' به‌شدت می‌تپید و نزدیک بود فریادی به‌‌تحسین او سردهد.
 در پائین، در فضای خالی جنگل، با فریادهای بلند '''روبرتو''' را استنطاق می‌کردند. ستوان فریاد می‌زد:
@@ سطر ۵۹: / سطر ۵۹: @@
 :ـ سه روز پیش...
-'''آدولفو''' و '''بیکتور''' وقتی این اطلاعات غلط را می‌شنیدند به‌لرزه درمی‌آمدند.
+'''آدلفو''' و '''بیکتور''' وقتی این اطلاعات غلط را می‌شنیدند به‌لرزه درمی‌آمدند.
 ستوان با قبضهٔ تپانچه‌اش به‌سر '''روبرتو''' زد و دوباره فریاد زنان گفت:
@@ سطر ۱۱۳: / سطر ۱۱۳: @@
 زمزمه کنان گفت: - بگذار این بی‌همه چیز را من...
-'''آدولفو''' خیلی آهسته گفت: - هیس! مواظب باش...
+'''آدلفو''' خیلی آهسته گفت: - هیس! مواظب باش...
 '''بیکتور''' گفت: - بیش از این نمی‌توانم تحمل کنم.

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[Image:25-060.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۵ صفحه ۶۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۵ صفحه ۶۰]]
-{{بازنگری}}
+'''کارلوس گارسه‌ته'''
-کارلوس گارسه‌ته اهل پاراگوئه در این داستان کوتاه ماجرای یکی از جنگ‌های چریکی را در کشور خود نقل می‌کند.
+'''کارلوس گارسه‌ته''' اهل پاراگوئه در این داستان کوتاه ماجرای یکی از جنگ‌های چریکی را در کشور خود نقل می‌کند.

@@ سطر ۲۷: / سطر ۲۷: @@
 شکم خوآن بر اثر اصابت چند گلوله سوراخ شده بود و خون زیادی از او می‌رفت. به‌شکم روی زمین خوابیده بود و مسلسل را محکم در دست می‌فشرد.
-افسری که چندین سرباز پشت سرش بودند با ضربه‌های پوتین، افرادی که بر زمین افتاده بودند می‌زد تا ببیند واقعاُ مرده‌اند یا نه. او به‌یک زندانی نیاز داشت  تا ازش دربارهٔ تعداد افراد ستون چریک‌ها بازجوئی کند. وظیفه‌اش این بود که چریک‌ها را پیش از رسیدن به‌مناطق پرجمعیت نابود کند.
+افسری که چندین سرباز پشت سرش بودند با ضربه‌های پوتین، افرادی که بر زمین افتاده بودند می‌زد تا ببیند واقعاً مرده‌اند یا نه. او به‌یک زندانی نیاز داشت  تا ازش دربارهٔ تعداد افراد ستون چریک‌ها بازجوئی کند. وظیفه‌اش این بود که چریک‌ها را پیش از رسیدن به‌مناطق پرجمعیت نابود کند.
 خوآن بدون این که سربلند کند متوجه آمدن عده‌ئی شد که افسر پیشاپیش آن‌ها در حرکت بود. چشمش سیاهی رفت. دیگر هیچ دردی حس نمی‌کرد. احساس توضیح ناپذیری از آرامش وجودش را پر کرد. نگاهش دوباره روشن شد. در آن هنگام افسر که سربازها و درجه‌دار پشت سرش بودند به‌سوی او می‌رفت. در بیست متری او بود، در پانزده متری، و ده متری... خوان، بی‌حرکت، با چشم‌های نیمه باز مواظب نزدیک شدن آن‌ها بود. کوششی به‌‌خرج داد، مسلسل را چند سانتیمتری بلند کرد وماشه را فشرد. رگبار، افسر و پنج سربازش را سرنگون کرد. خوآن نتوانست نتیجهٔ شلیکش را ببیند.

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 '''بکتور''' اندکی عقب‌تر راه می‌پیمود. یک پایش پیچ خورده بود و مانع از آن می‌شد که بتواند گروه را در راهی که به‌ضرب قداره گشوده شده بود با سرعت کافی دنبال کند. کاملاً پشت سر او، '''آدولفو''' می‌امد که عقبدار بود.
-در پنجاه قدمی آن‌ها فضائی بی‌درخت در جنگل پدید می‌آمد. آدولفو می‌خواست از این نقطه برای استراحتی کوتاه استفاده کند، و پیش افتاد تا دستورهای خود را صادر کند. امّا به‌زحمت توانست بیست قدمی بردارد. رگبار مسلسل شنیده شد. این کمین کردن به‌قیمت جان چندتن و زخمی شدن چندتن دیگر تمام شد. آن‌ها که سالم ماده بودند شلیک کردند. دشمن از نظر تعداد و سلاح برتری داشت: آدلفو از صدای شلیک‌ها به‌این موضوع پی برد. به طرف بیکتور، برگشت و فریاد زد:
+در پنجاه قدمی آن‌ها فضائی بی‌درخت در جنگل پدید می‌آمد. آدولفو می‌خواست از این نقطه برای استراحتی کوتاه استفاده کند، و پیش افتاد تا دستورهای خود را صادر کند. امّا به‌زحمت توانست بیست قدمی بردارد. رگبار مسلسل شنیده شد. این کمین کردن به‌قیمت جان چندتن و زخمی شدن چندتن دیگر تمام شد. آن‌ها که سالم ماده بودند شلیک کردند. دشمن از نظر تعداد و سلاح برتری داشت: آدلفو از صدای شلیک‌ها به‌این موضوع پی برد. به‌‌طرف بیکتور، برگشت و فریاد زد:
 ::ـ زود باش بیکتور، بالاخره یکی باید جانش را در ببرد. ما باید این مأموریت را انجام بدهیم.
@@ سطر ۲۹: / سطر ۲۹: @@
 افسری که چندین سرباز پشت سرش بودند با ضربه‌های پوتین، افرادی که بر زمین افتاده بودند می‌زد تا ببیند واقعاُ مرده‌اند یا نه. او به‌یک زندانی نیاز داشت  تا ازش دربارهٔ تعداد افراد ستون چریک‌ها بازجوئی کند. وظیفه‌اش این بود که چریک‌ها را پیش از رسیدن به‌مناطق پرجمعیت نابود کند.
-خوآن بدون این که سربلند کند متوجه آمدن عده‌ئی شد که افسر پیشاپیش آن‌ها در حرکت بود. چشمش سیاهی رفت. دیگر هیچ دردی حس نمی‌کرد. احساس توضیح ناپذیری از آرامش وجودش را پر کرد. نگاهش دوباره روشن شد. در آن هنگام افسر که سربازها و درجه‌دار پشت سرش بودند به‌سوی او می‌رفت. در بیست متری او بود، در پانزده متری، و ده متری... خوان، بی‌حرکت، با چشم‌های نیمه باز مواظب نزدیک شدن آن‌ها بود. کوششی به خرج داد، مسلسل را چند سانتیمتری بلند کرد وماشه را فشرد. رگبار، افسر و پنج سربازش را سرنگون کرد. خوآن نتوانست نتیجهٔ شلیکش را ببیند.
+خوآن بدون این که سربلند کند متوجه آمدن عده‌ئی شد که افسر پیشاپیش آن‌ها در حرکت بود. چشمش سیاهی رفت. دیگر هیچ دردی حس نمی‌کرد. احساس توضیح ناپذیری از آرامش وجودش را پر کرد. نگاهش دوباره روشن شد. در آن هنگام افسر که سربازها و درجه‌دار پشت سرش بودند به‌سوی او می‌رفت. در بیست متری او بود، در پانزده متری، و ده متری... خوان، بی‌حرکت، با چشم‌های نیمه باز مواظب نزدیک شدن آن‌ها بود. کوششی به‌‌خرج داد، مسلسل را چند سانتیمتری بلند کرد وماشه را فشرد. رگبار، افسر و پنج سربازش را سرنگون کرد. خوآن نتوانست نتیجهٔ شلیکش را ببیند.
 گروهبان سالم مانده بود سراو را هدف قرار داد. انتقام دیر وقتی بود!
@@ سطر ۴۲: / سطر ۴۲: @@
 روبرتو را که یک رانش زخم برداشته بود در حاشیهٔ جنگل یافتند. تکان نمی‌خورد و نفس را در سینه حبس کرده بود. وانمود می‌کرد که مرده است. امّا گول زدن سربازها کار آسانی نبود. او را بلند کردند. امّا جراحتش اجازه می‌داد راست بایستد.
-'''آدولفو''' و '''بیکتور''' که روی درخت بودند توانستند صحنه را تماشا کنند. آهسته، شاخه‌ها را کنار زده بودند و لرزان  لرزان دیده بودن که خوآن زندگیش را چه گران فروخت. درست به‌همین دلیل بود که آدولفو و بیکتور توانستند آرام بمانند. قلب بیکتور به‌شدت می‌تپید و نزدیک بود فریادی به تحسین سردهد.
+'''آدولفو''' و '''بیکتور''' که روی درخت بودند توانستند صحنه را تماشا کنند. آهسته، شاخه‌ها را کنار زده بودند و لرزان  لرزان دیده بودن که خوآن زندگیش را چه گران فروخت. درست به‌همین دلیل بود که آدولفو و بیکتور توانستند آرام بمانند. قلب بیکتور به‌شدت می‌تپید و نزدیک بود فریادی به‌‌تحسین سردهد.
 در پائین، در فضای خالی جنگل، با فریادهای بلند روبرتو را استنطاق می‌کردند. ستوان فریاد می‌زد:
@@ سطر ۷۸: / سطر ۷۸: @@
 روبرتو از فرط درد به‌خود می‌پیچید. لب‌هایش را به‌هم می‌فشرد امّا حتی ناله‌ئی هم سر نداد. به‌دنبال جواب قابل قبولی می‌گشت تا جلادهایش را گمراه کند.
-::ـ به ما گفته شد در آبادی کوچکی... به کلانتری حمله کنیم...
+::ـ به‌‌ما گفته شد در آبادی کوچکی... به‌‌کلانتری حمله کنیم...
 ::ـ کثافت چرند می‌گوئی! این طرف‌ها یک آبادی هم وجود ندارد.
@@ سطر ۹۰: / سطر ۹۰: @@
 خونی که از زخم سر روبرتو جاری بود در امتداد گردنش جریان داشت و پیراهنش را رنگ می‌کرد. آن‌قدر خسته بود که نمی توانست سرش را هم راست نگه دارد. کوشش فراوانی به‌خرج داد تا از حال نرود. تشنگی وجودش را می‌بلعید، لب‌هایش مثل دو پاره آتش بود تب بر اراده‌اش چیره می‌شد. ستوان گفت:
-::ـ حرف نمی‌زند! بکشیدش به‌چهارمیخ. و گروهبان، سعی کن به حرفش بیاری!
+::ـ حرف نمی‌زند! بکشیدش به‌چهارمیخ. و گروهبان، سعی کن به‌‌حرفش بیاری!
-ستوان، و پشت سرش سربازها، رفتند. گروهبان به کمک دو سرباز آمادهٔ اجرای فرمان شد.
+ستوان، و پشت سرش سربازها، رفتند. گروهبان به‌‌کمک دو سرباز آمادهٔ اجرای فرمان شد.
 ::ـ رامیرس، لختش کن!
-سرباز یک لحظه هاج و واج ماند و نتوانست اطاعت کند. گروهبان با لگدی وادار به اطاعتش کرد. چند دقیقه بعد روبرتو برهنه بود، خاک به خون او می‌چسبید و خمیری سرخ رنگ می‌ساخت. چهار تیرک از شاخهٔ کلفتی بریده شده بود. ابتدا مچ‌های دست و بعد مچ‌های پاهایش را بستند. در خلال مدتی که سربازها این کار را می‌کردند گروهبان به‌پهلوهای روبرتو لگد می‌کوفت. آب دهانی خونالود از کنارهٔ لب‌های روبرتو جاری بود.ک
+سرباز یک لحظه هاج و واج ماند و نتوانست اطاعت کند. گروهبان با لگدی وادار به‌‌اطاعتش کرد. چند دقیقه بعد روبرتو برهنه بود، خاک به‌‌خون او می‌چسبید و خمیری سرخ رنگ می‌ساخت. چهار تیرک از شاخهٔ کلفتی بریده شده بود. ابتدا مچ‌های دست و بعد مچ‌های پاهایش را بستند. در خلال مدتی که سربازها این کار را می‌کردند گروهبان به‌پهلوهای روبرتو لگد می‌کوفت. آب دهانی خونالود از کنارهٔ لب‌های روبرتو جاری بود.ک
 گروهبان که از مقاومت مردانهٔ روبرتو خشمگین شده بود فریاد زد:
 ::ـ کثافت، حرف می‌زنی یا نه! اگر حرف نزنی خایه‌هایت را می کشم!
-بیکتور احساس کرد لرزشی به مهرهٔ پشتش افتاد. به خود گفت: «این گروهبان نامرد آدمکش قادر است به تهدیدش عمل کند.» کینهٔ شدیدی او را در بر گرفت. خون به چشم‌هایش دوید و خشم بر احساسش غلبه کرد.
+بیکتور احساس کرد لرزشی به‌‌مهرهٔ پشتش افتاد. به‌‌خود گفت: «این گروهبان نامرد آدمکش قادر است به‌‌تهدیدش عمل کند.» کینهٔ شدیدی او را در بر گرفت. خون به‌‌چشم‌هایش دوید و خشم بر احساسش غلبه کرد.
 زمزمه کنان گفت: - بگذار این همه چیز را من...
@@ سطر ۱۱۰: / سطر ۱۱۰: @@
 خشم بیکتور عنان گسیخته بود. مسلسل را تا مقابل چشم بالا آورد و گروهبان را نشانه گرفت. آدولفو گفت: - نه.
-و به‌سرعت با قبضهٔ تپانچه ضربتی به سر بیکتور وارد آورد.
+و به‌سرعت با قبضهٔ تپانچه ضربتی به‌‌سر بیکتور وارد آورد.
 بیکتور از حال رفت؛ درخت‌ها دیوانه‌وار جلو چشمش شروع به‌چرخیدن کردند. سربازها، درخت‌ها، روبرتو، گروهبان، درخت‌ها، در مقابلش رژه رفتند... قدم به‌ظلمات گذاشت، به‌نظرش رسید که در فضا موج می‌زند، و دیگر هیچ...
@@ سطر ۱۱۸: / سطر ۱۱۸: @@
 در پائین، در فضای بی‌درخت، گروهبان، بیضه‌های روبرتو را که بریده به‌کناری افکند.
-آدولفو دیگر نمی‌توانست مدت درازی سنگینی رفیقش را تحمل کند. نزدیک بود او را رها کند امّا آنچه در پائین می‌دید نیرویش را به او باز می‌گرداند. روبرتو هنوز زنده بود. دهانش به‌زحمت به‌صورت شکلکی از درد کلید شده بود.
+آدولفو دیگر نمی‌توانست مدت درازی سنگینی رفیقش را تحمل کند. نزدیک بود او را رها کند امّا آنچه در پائین می‌دید نیرویش را به‌‌او باز می‌گرداند. روبرتو هنوز زنده بود. دهانش به‌زحمت به‌صورت شکلکی از درد کلید شده بود.
 گروهبان در بحران خشم فریاد زد:
@@ سطر ۱۴۳: / سطر ۱۴۳: @@
 ::ـ بیکتور! مجبور شدم این کار را بکنم. ما حق نداریم دچار ضعف‌های هیجان زدگی بشویم. ما وظیفه‌ئی بر عهده داریم.
-بیکتور جواب نداد. خاموش از روی درخت پیکر روبرتو را که به چهار میخ کشیده شده بود نگاه کرد.
+بیکتور جواب نداد. خاموش از روی درخت پیکر روبرتو را که به‌‌چهار میخ کشیده شده بود نگاه کرد.
 آن دو به‌زحمت پائین آمدند. طناب دست‌ها و پاهای روبرتو را که به‌تیرک بسته شده بود بریدند و با برگ‌های فروریخته‌ئی که جمع کردند پیکر رفیقشان را پوشاندند.
-با وجود خستگی، به‌دنبال هدف‌شان راه‌پیمائی را از سر گرفتند. چندین ساعت راه رفتند. شب فرا رسیده بود روشنائی‌هائی آسمان را می‌شکافت. جنگل به‌پایان رسید و آن‌ها به محوطه‌ئی پر از نهال‌های جوان قدم گذاشتند. یک ساعت دیگر گذشت تا به‌راه‌آهن رسیدند. در روشنائی برقی که زده شد توانستند پل را در پانصد متری تشخیص دهند.
+با وجود خستگی، به‌دنبال هدف‌شان راه‌پیمائی را از سر گرفتند. چندین ساعت راه رفتند. شب فرا رسیده بود روشنائی‌هائی آسمان را می‌شکافت. جنگل به‌پایان رسید و آن‌ها به‌‌محوطه‌ئی پر از نهال‌های جوان قدم گذاشتند. یک ساعت دیگر گذشت تا به‌راه‌آهن رسیدند. در روشنائی برقی که زده شد توانستند پل را در پانصد متری تشخیص دهند.
 چهل و پنج دقیقه بعد، انفجار عظیمی زمین را تکان داد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۶ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۷
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۵۵
سطر ۹:		سطر ۹:

	{{ناقص}}		{{ناقص}}
		+
		+	[[رده:کتاب جمعه ۲۵]]