دایی ممّد - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «دایی ممّد» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2012-06-08T06:16:28Z

«دایی ممّد» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T15:11:27Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Parastoo در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۶:۳۹

2011-05-14T16:39:34Z

Parastoo در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۶:۳۱

2011-05-14T16:31:52Z

Parastoo: بازنگری شد.

2011-05-14T16:30:21Z

بازنگری شد.

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-05-13T23:11:43Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

نمایش تغییرات

Farzaneh در ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۵۱

2011-05-07T21:51:41Z

Farzaneh: تا پایان صفحهٔ ۸۹ بازنگری شد.

2011-05-07T21:50:57Z

تا پایان صفحهٔ ۸۹ بازنگری شد.

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-ۀ +هٔ )

2011-05-07T13:52:41Z

ربات: تغییر خودکار متن (-ۀ +هٔ )

Elham در ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۴۶

2011-05-07T11:46:07Z

@@ سطر ۱۸۶: / سطر ۱۸۶: @@
 #{{پاورقی|7}} پیروز شدیم (؟) [ک. ج.]
 #{{پاورقی|8}} نه تلفظ کلمه مشخص شده است نه معنای آن. [ک. ج.]
+{{الگو:لایک}}
 [[رده:کتاب جمعه ۲۸]]
@@ سطر ۱۹۲: / سطر ۱۹۲: @@
 [[رده:نسیم خاکسار]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:کتاب جمعه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۶:۳۹
سطر ۱۲:		سطر ۱۲:


−	'''دایی ممّد''' در را که باز کرد، پیشانی یاسین را بوسید و راست رفت توی ایوان و در سه کنج دیوار روی زمین چندک زد. بعد از آن که قوطی سیگارش را درآورد ~~به‌‌یاسین~~ گفت «ننه خونه نیس؟»	+	'''دایی ممّد''' در را که باز کرد، پیشانی یاسین را بوسید و راست رفت توی ایوان و در سه کنج دیوار روی زمین چندک زد. بعد از آن که قوطی سیگارش را درآورد به یاسین گفت «ننه خونه نیس؟»

	یاسین که سرتاپایش خاکی بود گفت: از صب تا حالا رفته بازار ماهی فروشا، شاید یکی دوساعتی طول بده. و مشغول کارش شد. کلّهٔ{{نشان\|1}} کبوترها را تر و تمیز می‌کرد. دایی ممّد از این که او را سرگرم می‌دید احساس راحتی می‌کرد. دلش می‌خواست کمی تنها باشد اما فکر می‌کرد اگر '''مشهدی''' روزکار{{نشان\|2}} نبود شاید بهتر می‌توانست قال قضیه را بکند. اما حالا که هیچ کس نبود نمی‌دانست چه کار کند. برایش مشکل بود. عادت نکرده بود بنشیند فکر کند. همیشه خیال می‌کرد وقتی این‌طوری ادامه پیدا می‌کند چیزی اتفاق نمی‌افتد. اما حالا فکر می‌کرد انگار از مدت‌ها پیش اتفاق افتاده بود. از وقتی که از ده آمده بودند. از وقتی که زن گرفته بود و سر کار رفته بود. یک چیزهایی بود که او نمی‌دید و خواهرش می‌دید. حالا احساس شرمندگی می‌کرد. هرچه زمان می‌گذشت جثهٔ لاغر و تکیده‌اش بیشتر تو پیراهن گشاد و کهنه‌اش گم می‌شد. لاغر و ریزه بود. صورتش پر از کک‌مک بود با لکه‌های پهن و قهوه‌ای رنگی در پشت گردنش، و جلو سرش که طاس بود و تک و توکی مو داشت. گونه‌هاش استخوانی بود و چشم‌هاش انگار که ته حدقه قایم شده باشند، در سایهٔ استخوان‌های پیش آمدهٔ ابروهاش پیدا نبود. زانوهای لاغرش را تا زیر چانه بالا آورده بود و به‌‌دیوار رو به‌ رو نگاه می‌کرد. دیوار از دود تنوری که پایش افتاده بود سیاه شده بود. انگار حیاط را نمی‌دید. وقتی زنبوری بالای سرش دور زد و از بغل گوشش گذشت و خودش را از لای جالی{{نشان\|3}} تو باغچه انداخت اصلاً تکان نخورد. بوته‌های خطمی و زنبق، بی تکان زیر آفتاب ایستاده بودند. زنبور که محکم به‌ سیم‌های جالی خورده بود روی یکی از برگ‌های خطمی افتاد و بال راستش را که کمی کج شده بود آهسته آهسته تکان داد اما پرواز نکرد.		یاسین که سرتاپایش خاکی بود گفت: از صب تا حالا رفته بازار ماهی فروشا، شاید یکی دوساعتی طول بده. و مشغول کارش شد. کلّهٔ{{نشان\|1}} کبوترها را تر و تمیز می‌کرد. دایی ممّد از این که او را سرگرم می‌دید احساس راحتی می‌کرد. دلش می‌خواست کمی تنها باشد اما فکر می‌کرد اگر '''مشهدی''' روزکار{{نشان\|2}} نبود شاید بهتر می‌توانست قال قضیه را بکند. اما حالا که هیچ کس نبود نمی‌دانست چه کار کند. برایش مشکل بود. عادت نکرده بود بنشیند فکر کند. همیشه خیال می‌کرد وقتی این‌طوری ادامه پیدا می‌کند چیزی اتفاق نمی‌افتد. اما حالا فکر می‌کرد انگار از مدت‌ها پیش اتفاق افتاده بود. از وقتی که از ده آمده بودند. از وقتی که زن گرفته بود و سر کار رفته بود. یک چیزهایی بود که او نمی‌دید و خواهرش می‌دید. حالا احساس شرمندگی می‌کرد. هرچه زمان می‌گذشت جثهٔ لاغر و تکیده‌اش بیشتر تو پیراهن گشاد و کهنه‌اش گم می‌شد. لاغر و ریزه بود. صورتش پر از کک‌مک بود با لکه‌های پهن و قهوه‌ای رنگی در پشت گردنش، و جلو سرش که طاس بود و تک و توکی مو داشت. گونه‌هاش استخوانی بود و چشم‌هاش انگار که ته حدقه قایم شده باشند، در سایهٔ استخوان‌های پیش آمدهٔ ابروهاش پیدا نبود. زانوهای لاغرش را تا زیر چانه بالا آورده بود و به‌‌دیوار رو به‌ رو نگاه می‌کرد. دیوار از دود تنوری که پایش افتاده بود سیاه شده بود. انگار حیاط را نمی‌دید. وقتی زنبوری بالای سرش دور زد و از بغل گوشش گذشت و خودش را از لای جالی{{نشان\|3}} تو باغچه انداخت اصلاً تکان نخورد. بوته‌های خطمی و زنبق، بی تکان زیر آفتاب ایستاده بودند. زنبور که محکم به‌ سیم‌های جالی خورده بود روی یکی از برگ‌های خطمی افتاد و بال راستش را که کمی کج شده بود آهسته آهسته تکان داد اما پرواز نکرد.

@@ سطر ۱۷۷: / سطر ۱۷۷: @@
-==پاورقی==
+==پاورقی‌ها:==
 #{{پاورقی|1}} کلّه کبوترخان. کفتر خان. آشیانها کبوتر، که با سنگ و گل می‌سازند.
 #{{پاورقی|2}} آن که روزها کار می‌کند، در برابر شبکار.
@@ سطر ۱۹۲: / سطر ۱۹۲: @@
 [[رده:نسیم خاکسار]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
 {{الگو:لایک}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۵۱
سطر ۱۱:		سطر ۱۱:

	{{بازنگری}}		{{بازنگری}}
		+	(تا پایان صفحهٔ ۸۹ بازنگری شده. --[[کاربر:Farzaneh\|Farzaneh]] ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۵۱ (UTC))
		+
		+
	'''نسیم خاکسار:'''		'''نسیم خاکسار:'''

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[Image:28-096.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۹۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۹۶]]
 [[Image:28-097.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۹۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۹۷]]
 {{بازنگری}}
-'''نسیم خاکسار'''
+'''نسیم خاکسار:'''
-یاسین که سرتاپایش خاکی بود گفت: از صب تا حالا رفته بازار ماهی فروشا، شاید یکی دوساعتی طول بده. و مشغول کارش شد. کلّۀ{{نشان|1}} کبوترها را تر و تمیز می‌کرد. دایی ممّد از این که او را سرگرم می‌دید احساس راحتی می‌کرد. دلشمی‌خواست کمی تنهاباشد اما فکر می‌اکرد اگر '''مشهدی''' روزکار{{نشان|2}} نبود شاید بهتر می‌توانست قال قضیه را بکند. اما حالا که هیچ کس نبود نمی‌دانست چه کار کند. برایش مشکل بود. عادت نکرده بود بنشیند فکر کند. همیشه خیال می‌کرد وقتی ااین‌طوری ادامه پیدا می‌کند چیزی اتفاق نمی‌افتد. اما حالا فکر می‌کرد انگار از مدت‌ها پیش اتفاق افتاده بود. از وقتی که از ده آ»ده بودند. از وقتی که زن گرفته بد و سر کار رفته بود. یک چیزهایی بود که نمی‌دید و خواهرش می‌دید. حالا احساس شرمندگی می‌کرد. هرچه زمان می‌گذشت جثهٔ لاغر و تکیده‌اش بیشتر تو پیراهن گشاد و کهنه‌اش گم می‌شد. لاغر و ریزه بود. صورتش پر از کک‌مک بود با لکه‌های پهن و قهوه‌ای رنگی در پشت گردنش، و سرش که طاس بود و تک و توکی مو داشت. گونه‌هاش استخوانی بود و چشم‌هاش انگار که ته حدقه قایم شده باشند، در سایهٔ استخوان‌های پیش آمدهٔ ابروهاش پیدا نبود. زانوهای لاغرش را تا زیر چانه بالا آورده بود و به دیوار رو به رو نگاه می‌کرد. ایوار از دود تنوری که پایش افتاده بود سیاه شده بود. انگار حیاط را نمی‌دید. وقتی زنبوری بالای سرش دور زد و از بغل گوشش گذشت و خودش را از لای جالی{{نشان|3}} تو باغچه انداخت اصلاً تکان نخورد. بوته‌های خطمی و زنبق، بی تکان زیر آفتاب ایستاده بودند. زنبور که محکم به سیم‌های جالی خورده بود روی یکی از برگ‌های خطمی افتاد و بال راستش را که کمی کج شده بود آهسته آهسته تکان داد اما پرواز نکرد.
+'''دایی ممّد''' در را که باز کرد، پیشانی یاسین را بوسید و راست رفت توی ایوان و در سه کنج دیوار روی زمین چندک زد. بعد از آن که قوطی سیگارش را درآورد به یاسین گفت «ننه خونه نیس؟»
 یاسین کبوترهاش را که دانه داد آمد بغلش نشست.

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 '''دایی ممّد''' در را که باز کرد، پیشانی یاسین را بوسید و راست رفت تو ایوان و در سه کنج دیوار روی زمین چندک زد. بعد از آن که قوطی سیگارش را درآورد به یاسین گفت «ننه خونه نیس؟»
-یاسین که سرتاپایش خاکی بود گفت: از صب تا حالا رفته بازار ماهی فروشا، شاید یکی دوساعتی طول بده. و مشغول کارش شد. کلّۀ{{نشان|1}} کبوترها را تر و تمیز می‌کرد. دایی ممّد از این که او را سرگرم می‌دید احساس راحتی می‌کرد. دلشمی‌خواست کمی تنهاباشد اما فکر می‌اکرد اگر '''مشهدی''' روزکار{{نشان|2}} نبود شاید بهتر می‌توانست قال قضیه را بکند. اما حالا که هیچ کس نبود نمی‌دانست چه کار کند. برایش مشکل بود. عادت نکرده بود بنشیند فکر کند. همیشه خیال می‌کرد وقتی ااین‌طوری ادامه پیدا می‌کند چیزی اتفاق نمی‌افتد. اما حالا فکر می‌کرد انگار از مدت‌ها پیش اتفاق افتاده بود. از وقتی که از ده آ»ده بودند. از وقتی که زن گرفته بد و سر کار رفته بود. یک چیزهایی بود که نمی‌دید و خواهرش می‌دید. حالا احساس شرمندگی می‌کرد. هرچه زمان می‌گذشت جثۀ لاغر و تکیده‌اش بیشتر تو پیراهن گشاد و کهنه‌اش گم می‌شد. لاغر و ریزه بود. صورتش پر از کک‌مک بود با لکه‌های پهن و قهوه‌ای رنگی در پشت گردنش، و سرش که طاس بود و تک و توکی مو داشت. گونه‌هاش استخوانی بود و چشم‌هاش انگار که ته حدقه قایم شده باشند، در سایۀ استخوان‌های پیش آمدۀ ابروهاش پیدا نبود. زانوهای لاغرش را تا زیر چانه بالا آورده بود و به دیوار رو به رو نگاه می‌کرد. ایوار از دود تنوری که پایش افتاده بود سیاه شده بود. انگار حیاط را نمی‌دید. وقتی زنبوری بالای سرش دور زد و از بغل گوشش گذشت و خودش را از لای جالی{{نشان|3}} تو باغچه انداخت اصلاً تکان نخورد. بوته‌های خطمی و زنبق، بی تکان زیر آفتاب ایستاده بودند. زنبور که محکم به سیم‌های جالی خورده بود روی یکی از برگ‌های خطمی افتاد و بال راستش را که کمی کج شده بود آهسته آهسته تکان داد اما پرواز نکرد.
+یاسین که سرتاپایش خاکی بود گفت: از صب تا حالا رفته بازار ماهی فروشا، شاید یکی دوساعتی طول بده. و مشغول کارش شد. کلّۀ{{نشان|1}} کبوترها را تر و تمیز می‌کرد. دایی ممّد از این که او را سرگرم می‌دید احساس راحتی می‌کرد. دلشمی‌خواست کمی تنهاباشد اما فکر می‌اکرد اگر '''مشهدی''' روزکار{{نشان|2}} نبود شاید بهتر می‌توانست قال قضیه را بکند. اما حالا که هیچ کس نبود نمی‌دانست چه کار کند. برایش مشکل بود. عادت نکرده بود بنشیند فکر کند. همیشه خیال می‌کرد وقتی ااین‌طوری ادامه پیدا می‌کند چیزی اتفاق نمی‌افتد. اما حالا فکر می‌کرد انگار از مدت‌ها پیش اتفاق افتاده بود. از وقتی که از ده آ»ده بودند. از وقتی که زن گرفته بد و سر کار رفته بود. یک چیزهایی بود که نمی‌دید و خواهرش می‌دید. حالا احساس شرمندگی می‌کرد. هرچه زمان می‌گذشت جثهٔ لاغر و تکیده‌اش بیشتر تو پیراهن گشاد و کهنه‌اش گم می‌شد. لاغر و ریزه بود. صورتش پر از کک‌مک بود با لکه‌های پهن و قهوه‌ای رنگی در پشت گردنش، و سرش که طاس بود و تک و توکی مو داشت. گونه‌هاش استخوانی بود و چشم‌هاش انگار که ته حدقه قایم شده باشند، در سایهٔ استخوان‌های پیش آمدهٔ ابروهاش پیدا نبود. زانوهای لاغرش را تا زیر چانه بالا آورده بود و به دیوار رو به رو نگاه می‌کرد. ایوار از دود تنوری که پایش افتاده بود سیاه شده بود. انگار حیاط را نمی‌دید. وقتی زنبوری بالای سرش دور زد و از بغل گوشش گذشت و خودش را از لای جالی{{نشان|3}} تو باغچه انداخت اصلاً تکان نخورد. بوته‌های خطمی و زنبق، بی تکان زیر آفتاب ایستاده بودند. زنبور که محکم به سیم‌های جالی خورده بود روی یکی از برگ‌های خطمی افتاد و بال راستش را که کمی کج شده بود آهسته آهسته تکان داد اما پرواز نکرد.
 یاسین کبوترهاش را که دانه داد آمد بغلش نشست.
@@ سطر ۲۵: / سطر ۲۵: @@
 بعد بی اختیار گفت:- یاسین، ننه‌ات خیلی دیر میاد؟
-یاسین گفت: بازار ماهی فروشا خیلی دوره، اگه خونۀ عمه نره حالا دیگه باید پیداش بشه.
+یاسین گفت: بازار ماهی فروشا خیلی دوره، اگه خونهٔ عمه نره حالا دیگه باید پیداش بشه.
-دایی ممد سرجاش تکانی خورد و دوباره تو فکر رفت. چیزی تو دهنش بود اما لب باز نم‌کرد، انگار می‌ترسید حرف بزند. حس می‌کرد چیز بسیار کوچکی رفت و آمد گاه گاهی او را به این خانه سهل می‌کند؛ و می‌ترسید اگر لب باز کند آن چیز را از دست بدهد. انگار در یک جای موقتی نشسته بود. جایی که هم می‌شناخت و هم نمی‌شناخت. انگار بعد از آنکه ترکش می‌کرد دیگر نمی‌توانست به آنجا برگردد. در خیال می‌دید تو جاده‌ئی دارد راه می‌رود. توی جاده بوهای آشنائی پراکنده است. بوهائی که از کودکی با آن آشنا بوده مثل بوی ده، بوی پهن گاو میش‌ها، بوی پاریاب{{نشان|4}} بوی برنج تفت داده، بوی کلخنگ{{نشان|5}} بوی پوست عرق کردۀ چاپارها. اما به هرطرف که می‌دوید چیزی نمی‌دید. هربار که خیال می‌کرد چیزی را دیده است می‌ایستاد و چشم می‌انداخت اما همیشه فقط جاده بود و بوهای آشنا بود و هیچ کس نبود، و خودش بود که خیال می‌کرد باید همین جور بگذرد و فکر نکند و بگذارد همین جور چیزها اتفاق بیفتد.
+دایی ممد سرجاش تکانی خورد و دوباره تو فکر رفت. چیزی تو دهنش بود اما لب باز نم‌کرد، انگار می‌ترسید حرف بزند. حس می‌کرد چیز بسیار کوچکی رفت و آمد گاه گاهی او را به این خانه سهل می‌کند؛ و می‌ترسید اگر لب باز کند آن چیز را از دست بدهد. انگار در یک جای موقتی نشسته بود. جایی که هم می‌شناخت و هم نمی‌شناخت. انگار بعد از آنکه ترکش می‌کرد دیگر نمی‌توانست به آنجا برگردد. در خیال می‌دید تو جاده‌ئی دارد راه می‌رود. توی جاده بوهای آشنائی پراکنده است. بوهائی که از کودکی با آن آشنا بوده مثل بوی ده، بوی پهن گاو میش‌ها، بوی پاریاب{{نشان|4}} بوی برنج تفت داده، بوی کلخنگ{{نشان|5}} بوی پوست عرق کردهٔ چاپارها. اما به هرطرف که می‌دوید چیزی نمی‌دید. هربار که خیال می‌کرد چیزی را دیده است می‌ایستاد و چشم می‌انداخت اما همیشه فقط جاده بود و بوهای آشنا بود و هیچ کس نبود، و خودش بود که خیال می‌کرد باید همین جور بگذرد و فکر نکند و بگذارد همین جور چیزها اتفاق بیفتد.
 :::::::::::::::::::::::::::::****
@@ سطر ۹۹: / سطر ۹۹: @@
 حاجی گفت:- گلوت خشکه، حالا سیگار نکش.
-دائی ممد دستش را درآورد روچانۀ زبرش کشید:- خب، گلی یه خبری باید می‌داد. این دختر چرا این جوری کرد؟ وقتی دوماه تموم خواهرم این حال و روزو داشت، باید یه خبری می دادم
+دائی ممد دستش را درآورد روچانهٔ زبرش کشید:- خب، گلی یه خبری باید می‌داد. این دختر چرا این جوری کرد؟ وقتی دوماه تموم خواهرم این حال و روزو داشت، باید یه خبری می دادم
 حاجی گفت:- اوقاتش تلخ بود. سراون دعوا هنوز اوقاتش تلخ بود. من که خبر نداشتم.
-دائی ممد دوباره رفت توفکر. سال و ماه پهلوی ننه یاسین بودند، اما یا یک هفته پهلوی او می ماندند وضع به هم می خورد. تاریکی جاده او را یاد شبی انداخت که خواهرش و گلی تازه از ده آمده بودند. خواهرش یک تنبان قرقری{{نشان|8}} کهنه و ریش‌ریش پوشیده بود و دوتایی شان پاپتی بودند. همۀ خرت و پرت‌شان یک کیسه بود و مقداری برنج بوداده که زیر بغل گلی بود و سوغاتی آورده بودند. خواهرش بغل دیوار نشسته بود و روی دماغش دست می کشید. زیر لب حرف می‌زد. گلی آن موقع هنوز جوان بود. تروتازه، با موهای وز کرده بالا سرمادرش ایستاده بود و اطراف را نگاه می کرد. دائی ممد باهمان وضع آن‌ها را برده بود خانۀ ننه یاسین. ننه یاسین یک راست آن‌ها را برده بود حمام و بالباس‌های خودش نونوارشان کرده بود. همان وقت نشسته بود و با نخ و سوزن یکی از پیراهن‌های خودش را اندازۀ گلی کرده بود. وقتی همۀ این کارها را کرده بود نگاهی به او انداخته بود که انگرا مثل همیشه می‌خواست بگوید:- کاکا! می‌دونستم بی عرضه‌ای. آبرو نگه‌دار نیسی. تو این شهر غریب ما باید پشت و پناه هم باشیم. کاکا، اگه نتونیم به هم برسیم زود زمین می‌خوریم. آب می‌شیم. می‌فهمی؟ آب می‌شیم.
+دائی ممد دوباره رفت توفکر. سال و ماه پهلوی ننه یاسین بودند، اما یا یک هفته پهلوی او می ماندند وضع به هم می خورد. تاریکی جاده او را یاد شبی انداخت که خواهرش و گلی تازه از ده آمده بودند. خواهرش یک تنبان قرقری{{نشان|8}} کهنه و ریش‌ریش پوشیده بود و دوتایی شان پاپتی بودند. همهٔ خرت و پرت‌شان یک کیسه بود و مقداری برنج بوداده که زیر بغل گلی بود و سوغاتی آورده بودند. خواهرش بغل دیوار نشسته بود و روی دماغش دست می کشید. زیر لب حرف می‌زد. گلی آن موقع هنوز جوان بود. تروتازه، با موهای وز کرده بالا سرمادرش ایستاده بود و اطراف را نگاه می کرد. دائی ممد باهمان وضع آن‌ها را برده بود خانهٔ ننه یاسین. ننه یاسین یک راست آن‌ها را برده بود حمام و بالباس‌های خودش نونوارشان کرده بود. همان وقت نشسته بود و با نخ و سوزن یکی از پیراهن‌های خودش را اندازهٔ گلی کرده بود. وقتی همهٔ این کارها را کرده بود نگاهی به او انداخته بود که انگرا مثل همیشه می‌خواست بگوید:- کاکا! می‌دونستم بی عرضه‌ای. آبرو نگه‌دار نیسی. تو این شهر غریب ما باید پشت و پناه هم باشیم. کاکا، اگه نتونیم به هم برسیم زود زمین می‌خوریم. آب می‌شیم. می‌فهمی؟ آب می‌شیم.
-دائی ممد وقتی به ننه یاسین فکر می کرد او را از خمیرۀ دیگری می‌دید. او را مثل درختی می‌دید پرشاخ و برگ که با همۀ بی آبی مقاومت می‌کرد و ریشه در اعماق خاک فرو می‌برد تا سایه‌اش را داشته باشد. هر وقت آفتاب تند بود زیر سایه‌اش می‌رفت. می‌فهمید همیشه سایه دارد. می فهمید هیچ‌وقت او را بی‌سایه نمی‌بیند. همیشه مشغول بود. وقتی چشم‌های ننه گلی آب آورد، یک قران قران پرچارقدش پول جم کرد و او را پهلوی سید هیبت‌اله طبیب برد. همیشه یک نگاهش به‌بچه‌هاش بود یک نگاهش به خواهر و برادرش. انگار می‌دانست آن‌ها را باید با هم نگه دارد. هیچ وقت صداش در نمی‌آمد. کتک هم که می‌خورد صداش در نمی‌آمد. خدمت سربازی که رفت می‌فهمید اوهم مثل بقیۀ سربازها ملاقاتی دارد. هر هفته یا دوهفته‌ئی یک بار صداش می‌زدند. اوهم با غرور می‌رفت لب اسکله و درخت های کهنه‌اش را می‌داد دست ننه یاسین و یک دوتومانی هم ازش می‌گرفت و بر می‌گشت...
+دائی ممد وقتی به ننه یاسین فکر می کرد او را از خمیرهٔ دیگری می‌دید. او را مثل درختی می‌دید پرشاخ و برگ که با همهٔ بی آبی مقاومت می‌کرد و ریشه در اعماق خاک فرو می‌برد تا سایه‌اش را داشته باشد. هر وقت آفتاب تند بود زیر سایه‌اش می‌رفت. می‌فهمید همیشه سایه دارد. می فهمید هیچ‌وقت او را بی‌سایه نمی‌بیند. همیشه مشغول بود. وقتی چشم‌های ننه گلی آب آورد، یک قران قران پرچارقدش پول جم کرد و او را پهلوی سید هیبت‌اله طبیب برد. همیشه یک نگاهش به‌بچه‌هاش بود یک نگاهش به خواهر و برادرش. انگار می‌دانست آن‌ها را باید با هم نگه دارد. هیچ وقت صداش در نمی‌آمد. کتک هم که می‌خورد صداش در نمی‌آمد. خدمت سربازی که رفت می‌فهمید اوهم مثل بقیهٔ سربازها ملاقاتی دارد. هر هفته یا دوهفته‌ئی یک بار صداش می‌زدند. اوهم با غرور می‌رفت لب اسکله و درخت های کهنه‌اش را می‌داد دست ننه یاسین و یک دوتومانی هم ازش می‌گرفت و بر می‌گشت...
 حاجی گفت:- دایی ممد، زیاد فکر نکن!

@@ سطر ۱۹: / سطر ۱۹: @@
 یاسین کبوترهاش را که دانه داد آمد بغلش نشست.
--	دایی، آفتاب داره پیش میاد، نمی‌خوای بری تو؟
+- دایی، آفتاب داره پیش میاد، نمی‌خوای بری تو؟
--	 نه. همین جا خوبه.
+- نه. همین جا خوبه.
 بعد بی اختیار گفت:- یاسین، ننه‌ات خیلی دیر میاد؟
@@ سطر ۳۳: / سطر ۳۳: @@
 نیمه‌های شب بود که صدای در از خواب پراندش. تو حیاط خوابیده بودند. وقتی رفت کلون در را کشید حاجی – شوهر گلی – را پشت در دید.
--	دائی لباساتو بپوش و بیا.
+- دائی لباساتو بپوش و بیا.
 حاجی کلاهش را برداشته بود دست گرفته بود. دائی ممد هراسان شد:
--	چه خبر شده حالا؟ حالا نمی خوای بیای تو؟
+- چه خبر شده حالا؟ حالا نمی خوای بیای تو؟
 و چشم انداخت تو تاریکی، و سر کوچه دماغ پیکاپ را دید که از دیوار جلوزده بود و چراغ‌هاش هنوز روشن بود.
--	نه دایی جان! باید زودتر بیای. وقت این حرفانس.
+- نه دایی جان! باید زودتر بیای. وقت این حرفانس.
 دایی ممد این پا آن‌پا کرد: - نمی خواد بچه‌ها رو بیدار کنم؟
--	میل خودت. اما حالا لازم نیس.
+- میل خودت. اما حالا لازم نیس.
 دایی ممد گفت: - حالا بیا تو، یه آبی شربتی چیزی بخور. این همه راه دوروآمدی، آخه اینجوری که نمیشه.
@@ سطر ۱۲۳: / سطر ۱۲۳: @@
 کی مرد، دایی؟
--	دیشب.
+- دیشب.
--	پهلو خودتون بود؟
+- پهلو خودتون بود؟
--	نه، پهلو حاجی بود.
+- نه، پهلو حاجی بود.
 گونه‌های تو رفته‌اش را تکان داد و گفت:- همونجا خاکش کردیم.
@@ سطر ۱۵۸: / سطر ۱۵۸: @@
 یاسین گفت:- بله.
--	پس چیش بود؟
+- پس چیش بود؟
 و برگشت دم در که صداش بزنه اما یاسین جلوش را گرفت:
--	ننه بیا تو کارت دارم.
+- ننه بیا تو کارت دارم.
 ننه یاسین که دهانش از ترس و نگرانی بازمانده بود و کمی می‌ لرزید و پوست گونه‌های لاغرش تکان می‌خورد تو چشم‌های یاسین زل زد.
--	چی شده؟
+- چی شده؟
 یاسین کمی این پا آن پا کرد و بالاخره گفت:- ننه، خاله مرد.
@@ سطر ۱۷۴: / سطر ۱۷۴: @@
 {{چپ‌چین}}
 زمستان 1356، زندان
 نسیم خاکسار
-{{پایان چپ چین}}
+{{پایان چپ‌چین}}