خونخواهی! ۳ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo در ‏۲۲ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۵:۵۴

2012-11-22T15:54:40Z

Parastoo در ‏۲۲ نوامبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۵:۵۴

2012-11-22T15:54:02Z

Parastoo: «خونخواهی! ۳» را محافظت کرد (‏[edit=sysop] (بی‌پایان) ‏[move=sysop] (بی‌پایان))

2012-11-22T15:53:12Z

«خونخواهی! ۳» را محافظت کرد (‏[edit=sysop] (بی‌پایان) ‏[move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری و نهایی شد.

2012-11-22T15:52:47Z

بازنگری و نهایی شد.

نمایش تغییرات

Parastoo: بازنگری تا سرِ بخشِ ۶.

2012-11-22T12:50:56Z

بازنگری تا سرِ بخشِ ۶.

نمایش تغییرات

Parastoo: انتخاب برای بازنگری.

2012-11-21T18:33:45Z

انتخاب برای بازنگری.

امیر: پایان ویرایش

2012-06-16T07:40:00Z

پایان ویرایش

امیر: پایان ویرایش

2012-06-16T07:39:43Z

پایان ویرایش

امیر در ‏۱۵ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۱۶:۵۲

2012-06-15T16:52:29Z

امیر: در حال ویرایش (تا پایان ۱۷۴)

2012-06-15T04:27:27Z

در حال ویرایش (تا پایان ۱۷۴)

@@ سطر ۱۲۲: / سطر ۱۲۲: @@
 - درست بگو ببینم چی شده؟... شما را به این روز انداخته و رفته یا اینکه...
-:- نمی‌خواهم بدانم چه به سرش آمده!... مرده شور ببردش... می جز این آرزوئی ندارم... عزیزم... مر تا کاناپه ببر... یا بگذار روی زمین بنشینم!...
+- نمی‌خواهم بدانم چه به سرش آمده!... مرده شور ببردش... می جز این آرزوئی ندارم... عزیزم... مر تا کاناپه ببر... یا بگذار روی زمین بنشینم!...
 میکی زیر بغل او را گرفت تا به طرف کاناپه ببردش... اما خانم بلیک از دست او رها شد و به سنگینی روی زمین افتاد... میکی خم شد و او را بغل گرفت و روی کاناپه نشاند سپس کفش‌های او را درآورد و ملحفه‌ای را که آن جا افتاده بود به روی پاهایش انداخت. آن‌وقت به آشپزخانه رفت،‌شیر گاز را بست و روی پنجه پا از عمارت بیرون رفت. همان نزدیکی‌ها رستورانی پیدا کرد،‌ به عجله شامی خورد و به خانه بازگشت.

@@ سطر ۲۴۳: / سطر ۲۴۳: @@
 - لورابرتز؟ آن مرد احمق که خرج زن‌ها را می‌دهد؟... اما هرگز دیگر برنخواهد گشت!... عزیزم... بی‌خود حرف می‌زنی.
-:- شاید... اما نمی‌خواهم دیگر تو را در این حول و حوش ببینم، متوجه شدی؟
+- شاید... اما نمی‌خواهم دیگر تو را در این حول و حوش ببینم، متوجه شدی؟
 {{چپ‌چین}}

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[Image:KHN003P176.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳ صفحه ۱۷۶|کتاب هفته شماره ۳ صفحه ۱۷۶]]
-{{بازنگری}}
+{{در حال بازنگری}}
 '''اثر «تامس دیوئی»'''

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[Image:KHN003P176.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۳ صفحه ۱۷۶|کتاب هفته شماره ۳ صفحه ۱۷۶]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 '''اثر «تامس دیوئی»'''

@@ سطر ۱۸۸: / سطر ۱۸۸: @@
 مشتری او مرد سی چهل ساله‌ای بود که لباس مرتبی بتن داشت و چنان مست بود که عقل خود را از دست داده بود. چند قطعه اسکناس بسوی ایرن دراز کرد و ایرن این اسکناس‌ها را روی میز کنار تخت‌خواب گذاشت. سپس در صدد بر آمد که مرد را سر جای خود بنشاند باین امید که از خود بیخبر شود و شرایط معامله را فراموش کند. اما مردک خوب مقاومت کرد و ایران ناگزیر شد که چیزی در راه الههٔ‌ عشق قربانی کند. مراسم این قربانی چندان طول نکشید، اما میکی کاملا خونسرد ماند و در پایان این مراسم، مرد، در عین مستی بار دیگر کیف خود را باز کرد و سکه‌ئی از آن بیرون آورد.
-ایرن خود را مانند دوشیزه‌ پرهیزکار و پاکدامنی نشان داد و از شرم و آزرم،‌سر به زیر انداخت و اجازه داد که مردک، انعام خود را در ساقه جوراب وی بلغزاند. آنگاه مرد مست برخاست و تلو تلو خوران بیرون رفت. میکی صدای پائین رفتن او را از پله‌ها شنید. ایرن روی تخت‌خواب خود نشست و چنان بنظر می‌آمد که در افکار سیاسی فرو رفته‌است.
+ایرن خود را مانند دوشیزهٔ پرهیزکار و پاکدامنی نشان داد و از شرم و آزرم،‌ سر به زیر انداخت و اجازه داد که مردک، انعام خود را در ساقهٔ جوراب وی بلغزاند. آنگاه مرد مست برخاست و تلو تلو خوران بیرون رفت. میکی صدای پائین رفتن او را از پله‌ها شنید. ایرن روی تخت‌خواب خود نشست و چنان بنظر می‌آمد که در افکار سیاسی فرو رفته‌است.
 ده دوازده دقیقه باین ترتیب گذشت. سپس میکی صدای پای مردی را شنید. این دفعه صدای پا مال مرد مطمئنی بود. در اتاق ایرن زده شد و ایرن در را باز کرد. این مرد جوان‌تر از مشتری سابق بود. مثل پهلوانی چهار شانه بود و پالتوئی بتن داشت که یقه‌اش را بالا زده بود و شاپوئی بسر داشت که لبه‌اش را پائین آورده بود و این امر نمیگذاشت صورتش دیده شود.
@@ سطر ۱۹۸: / سطر ۱۹۸: @@
 میکی از مدت‌ها پیش در انتظار چنین فرصتی بود. پالتو و کلاه خود را برداشت و پس از آن‌که مردک دو طبقه پائین آمد، بدنبالش افتاد. وقتی که به‌پائین رسید در اطاق خانم بلیک باز شد و خانم بلیک دزدانه تا در ورودی پیش رفت و ناپدید شدن مرد را در تاریکی شب دید و گفت:
 [[رده:کتاب هفته]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۱۶:۵۲
سطر ۱۸۷:		سطر ۱۸۷:

	مشتری او مرد سی چهل ساله‌ای بود که لباس مرتبی بتن داشت و چنان مست بود که عقل خود را از دست داده بود. چند قطعه اسکناس بسوی ایرن دراز کرد و ایرن این اسکناس‌ها را روی میز کنار تخت‌خواب گذاشت. سپس در صدد بر آمد که مرد را سر جای خود بنشاند باین امید که از خود بیخبر شود و شرایط معامله را فراموش کند. اما مردک خوب مقاومت کرد و ایران ناگزیر شد که چیزی در راه الههٔ‌ عشق قربانی کند. مراسم این قربانی چندان طول نکشید، اما میکی کاملا خونسرد ماند و در پایان این مراسم، مرد، در عین مستی بار دیگر کیف خود را باز کرد و سکه‌ئی از آن بیرون آورد.		مشتری او مرد سی چهل ساله‌ای بود که لباس مرتبی بتن داشت و چنان مست بود که عقل خود را از دست داده بود. چند قطعه اسکناس بسوی ایرن دراز کرد و ایرن این اسکناس‌ها را روی میز کنار تخت‌خواب گذاشت. سپس در صدد بر آمد که مرد را سر جای خود بنشاند باین امید که از خود بیخبر شود و شرایط معامله را فراموش کند. اما مردک خوب مقاومت کرد و ایران ناگزیر شد که چیزی در راه الههٔ‌ عشق قربانی کند. مراسم این قربانی چندان طول نکشید، اما میکی کاملا خونسرد ماند و در پایان این مراسم، مرد، در عین مستی بار دیگر کیف خود را باز کرد و سکه‌ئی از آن بیرون آورد.
		+
		+	ایرن خود را مانند دوشیزه‌ پرهیزکار و پاکدامنی نشان داد و از شرم و آزرم،‌سر به زیر انداخت و اجازه داد که مردک، انعام خود را در ساقه جوراب وی بلغزاند. آنگاه مرد مست برخاست و تلو تلو خوران بیرون رفت. میکی صدای پائین رفتن او را از پله‌ها شنید. ایرن روی تخت‌خواب خود نشست و چنان بنظر می‌آمد که در افکار سیاسی فرو رفته‌است.
		+
		+	ده دوازده دقیقه باین ترتیب گذشت. سپس میکی صدای پای مردی را شنید. این دفعه صدای پا مال مرد مطمئنی بود. در اتاق ایرن زده شد و ایرن در را باز کرد. این مرد جوان‌تر از مشتری سابق بود. مثل پهلوانی چهار شانه بود و پالتوئی بتن داشت که یقه‌اش را بالا زده بود و شاپوئی بسر داشت که لبه‌اش را پائین آورده بود و این امر نمیگذاشت صورتش دیده شود.
		+
		+	چیزی به ایرن گفت. ایرن از جلو او را کنار رفت و پولی را که روی میز بود باو نشان داد. مرد اسکناس‌ها را شمرد،‌قسمت بیشتری از آن را در جیب خود فرو کرد و بقیه را جلو چشم حزن‌آلود ایرن گذاشت. باز هم حرف زد و زن با سماجت سرش را تکان داد.
		+
		+	آن وقت دست‌های ایرن را گرفت و پیچاند، و ایرن همچنان که انکار می‌کرد به پشت خم شد. حتی چنین بنظر می‌آمد که این مرد دشنام می‌دهد. مرد او را به روی تخت‌خواب انداخت، پیراهن او را در آورد، جورابش را جستجو کرد،‌سکه را یافت و آن را هم در جیب خود گذاشت سپس سه کشیده جانانه به بیخ گوش ایران نواخت. زن به‌پهلو بر زمین افتاد و صورتش را در دستهای خود فرو برد و مرد،‌در همان هنگام اتاق را ترک گفت و از در بیرون رفت.
		+
		+	میکی از مدت‌ها پیش در انتظار چنین فرصتی بود. پالتو و کلاه خود را برداشت و پس از آن‌که مردک دو طبقه پائین آمد، بدنبالش افتاد. وقتی که به‌پائین رسید در اطاق خانم بلیک باز شد و خانم بلیک دزدانه تا در ورودی پیش رفت و ناپدید شدن مرد را در تاریکی شب دید و گفت:
		+

	[[رده:کتاب هفته]]		[[رده:کتاب هفته]]

@@ سطر ۱۶۹: / سطر ۱۶۹: @@
 ایرن نگاه خشم‌آلودی بسوی او انداخت و دور شد.
-میکی پس از رفتن او در را بست،‌روی تخت‌خواب دراز شد،‌سرش را به دستهایش تکیه داد... و چشم به سقف دوخت... نه ... به این چیزها احتیاج نداشت... اما احساس می‌کرد برای قبول همه تلقین‌ها آماده است... در انتظار لحظه‌موعود بود. شاید کابوس «کتی» دست از سرش برداشته بود.
+میکی پس از رفتن او در را بست،‌روی تخت‌خواب دراز شد،‌سرش را به دستهایش تکیه داد... و چشم به سقف دوخت... نه ... به این چیزها احتیاج نداشت... اما احساس می‌کرد برای قبول همه تلقین‌ها آماده است... در انتظار لحظهٔ موعود بود. شاید کابوس «کتی» دست از سرش برداشته بود.
 [[رده:کتاب هفته]]