خصم سیاسی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «خصم سیاسی» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-08-05T14:13:23Z

«خصم سیاسی» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: نهایی شد.

2011-08-05T13:43:53Z

نهایی شد.

Mahyar: بازنگری شد

2011-08-05T12:11:50Z

بازنگری شد

Mahyar در ‏۵ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۰۵

2011-08-05T12:05:11Z

Mahyar: بازنگری شد

2011-08-05T11:57:34Z

بازنگری شد

Mahyar در ‏۵ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۴۵

2011-08-05T11:45:35Z

نمایش تغییرات

Mahyar در ‏۵ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۰۷

2011-08-05T08:07:28Z

Babak در ‏۵ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۷:۱۷

2011-08-05T07:17:46Z

Babak در ‏۴ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۲۷

2011-08-04T21:27:01Z

Babak در ‏۴ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۲۵

2011-08-04T21:25:43Z

@@ سطر ۹: / سطر ۹: @@
 [[Image:KHN001P045.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۴۵]]
 [[Image:KHN001P046.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۴۶]]
 [[رده:کتاب هفته ۱]]
 [[رده:برانیسلاو نوشیچ]]
+[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
 '''داستانی از زندگی سردبیر یک روزنامه محلی'''
@@ سطر ۱۴۳: / سطر ۱۴۴: @@
 #{{پاورقی|۱}} Bismark صدراعظم معروف آلمان (۱۸۹۸ - ۱۸۱۵)
-#{{پاورقی|۲}} Girce  نویسندهٔ روس (۱۸۸۶ -۱۸۳۶)که در سال‌های ۸۰-۱۸۷۸ روزنامهٔ «پراودای روسیه» را منتشر میکرد.
+#{{پاورقی|۲}} Girce  نویسندهٔ روس (۱۸۸۶ -۱۸۳۶) که در سال‌های ۸۰-۱۸۷۸ روزنامهٔ «پراودای روسیه» را منتشر میکرد.
 #{{پاورقی|۳}} Gladstone نخست‌وزیر مشهور بریتانیا (۱۸۹۸ -۱۸۰۹)
 #{{پاورقی|۴}} Bad-Ischl از نقاط ییلاقی آلمان
@@ سطر ۱۵۳: / سطر ۱۵۴: @@
 #{{پاورقی|۱۰}} Voutcha
 #{{پاورقی|۱۱}} در مجارستان، در قرن هفدهم، گروه‌های داوطلبان را که علیه اشغالگران عثمانی دست به جنگ‌های پارتیزانی می‌زدند، به نام '''گایدوک''' می‌خواندند، '''اسلاو'''های جنوب نیز همه کسانی را که به منظور انتقام کشیدن از فشار و اختناق عثمانی‌ها به کوه‌ها پناهنده شدند و در آنجاها قیام کردند، بدین نام می‌نامیدند.

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 [[رده:برانیسلاو نوشیچ]]
-{{در حال بازنگری}}
 '''داستانی از زندگی سردبیر یک روزنامه محلی'''

@@ سطر ۱۰۹: / سطر ۱۰۹: @@
 با صدای خفه‌ای فریاد برآوردم و نمی‌دانم از چه منبعی کسب نیرو کردم که از روی صندوق پریدم، شیشهٔ پنجره‌ را شکستم، خود را زخم و زیله کردم و در حالیکه خودم هم نمیدانم بچه مناسبت جملهٔ اختتامی آخرین سرمقاله‌ام یعنی: «با اسب تازی هم نمیتوان از ما سبقت گرفت!» را زیر لب زمزمه می‌کردم، بدون کلاه و پالتو، خود را توی کوچه انداختم.
-در آن لحظه‌ٔ یأس‌آور، تابلوی مغازهٔ یوتسا بوچارسکی همسایه،‌ به چشمم خورد تمبور مرگ‌آور وی در نظرم مجسم شد و درحالیکه درست مانند گوسفندی بودم که از مسلخ گریخته باشد، فریاد کشیدم:
+در آن لحظهٔ یأس‌آور، تابلوی مغازهٔ یوتسا بوچارسکی همسایه،‌ به چشمم خورد تمبور مرگ‌آور وی در نظرم مجسم شد و درحالیکه درست مانند گوسفندی بودم که از مسلخ گریخته باشد، فریاد کشیدم:
 - قتل!.. کشتار!.. دشمن سیاسی!.. آی! خبر!..
@@ سطر ۱۲۷: / سطر ۱۲۷: @@
 ـ زود باش، تا من دنبال ژاندارم میروم، بدو جلو در دفتر روزنامه را بگیر تا یارو فرار نکند!
-وقتی با عده‌ای ژاندارم و هزاران بچه و بیکاره مراجعت کردم یوتسا پشت در دفتر ایستاده و شانه‌اش را بدان تکیه داده بود. شاگرد او نیز که استوا دانین نام داشت{{نشان|۹}} جای شیشهٔ شکسته را با تخته‌ٔ عریض مخصوص خمیرمالی، مسدود کرده و پشت خود را به آن چسبانده بود.
+وقتی با عده‌ای ژاندارم و هزاران بچه و بیکاره مراجعت کردم یوتسا پشت در دفتر ایستاده و شانه‌اش را بدان تکیه داده بود. شاگرد او نیز که استوا دانین نام داشت{{نشان|۹}} جای شیشهٔ شکسته را با تختهٔ عریض مخصوص خمیرمالی، مسدود کرده و پشت خود را به آن چسبانده بود.
 ژاندارمها، ظاهراً بمنظور کسب شجاعت لحظه‌ای متوقف شدند، سپس نگاه معنی‌داری بهمدیگر انداختند و بالاخره صاحب سبیل‌های گنده – یعنی ووچای{{نشان|۱۰}} ژاندارم که همیشه از اینکه زمانی گایدوک{{نشان|۱۱}} بوده و دو دلیجان دولتی را غارت نموده بود خودستائی می‌کرد و مردم بمناسبت همین کارش احترام خاصی برای او قائل بودند چوب درازش را بلند کرد ومتکبرانه گفت: «فست!» و سپس فرمان داد: «ول کن!»
@@ سطر ۱۳۵: / سطر ۱۳۵: @@
 دشمن سیاسی، با آرامش زیاد در کنار صندوق نشسته بود و هفت‌تیر بدنهاد نیز روی صندوق قرار داشت.
-مدتی طول کشید تا بالاخره موفق شدیم موضوع را روشن کنیم: اصل مطلب بسیار ساده بود: معلوم شد مرد ناشناس نماینده یکی از شرکتهای فروشنده‌ٔ هفت‌تیر بود و هیچگونه خصومت سیاسی با من نداشت. او آمده بود اعلانی درباره‌ٔ هفت‌تیر بروزنامه بدهد. ضمناً میل داشت نظر مرا هم راجع باین اسلحه استفسار کند. و اما اینکه او را عوضی گرفته بودم، این دیگر تقصیر خودم بود!
+مدتی طول کشید تا بالاخره موفق شدیم موضوع را روشن کنیم: اصل مطلب بسیار ساده بود: معلوم شد مرد ناشناس نماینده یکی از شرکتهای فروشندهٔ هفت‌تیر بود و هیچگونه خصومت سیاسی با من نداشت. او آمده بود اعلانی دربارهٔ هفت‌تیر بروزنامه بدهد. ضمناً میل داشت نظر مرا هم راجع باین اسلحه استفسار کند. و اما اینکه او را عوضی گرفته بودم، این دیگر تقصیر خودم بود!
 بهرحال از آنروز به بعد، هرگز عنوان لاتینی: «'''هرکسی بهترین مفسر گفتار خویش است'''» را بکار نبردم و راستش را بخواهید بطور کلی از زبان لاتین بیزار و متنفر شدم.

@@ سطر ۱۶: / سطر ۱۶: @@
 '''داستانی از زندگی سردبیر یک روزنامه محلی'''
-واقعهٔ زیر در زمانی که هدف خیر خواهانهٔ «نفوذ در توده‌های مردم» و بیدار کردن خلق در میان ما اشخاص تحصیل‌کرده بوجود آمده بود، رخ داد. در آنموقع من نیز در شهر کوچک «چ» اقدام به تأسیس یک روزنامه کردم که بعنوان اولین و در عین حال آخرین جریدهٔ این شهر، کسب افتخار و شهرت کرد. خاطرهٔ این روزنامه طی قرون متمادی بمنزلهٔ یگانه مظهر تمدن در شهر «چ» باقی خواهد ماند.
+واقعهٔ زیر در زمانی که هدف خیرخواهانهٔ «نفوذ در توده‌های مردم» و بیدار کردن خلق در میان ما اشخاص تحصیل‌کرده بوجود آمده بود، رخ داد. در آنموقع من نیز در شهر کوچک «چ» اقدام به تأسیس یک روزنامه کردم که بعنوان اولین و در عین حال آخرین جریدهٔ این شهر، کسب افتخار و شهرت کرد. خاطرهٔ این روزنامه طی قرون متمادی بمنزلهٔ یگانه مظهر تمدن در شهر «چ» باقی خواهد ماند.
-کاش میدانستید چه‌روزنامه‌ای بود! این جریده به‌ستونهائی چند تقسیم شده بود و دارای سرستون و عناوین درشتی برای مقالات بود. اخبار ادبی، اخبار هیجان‌انگیز، اخبار روز و تمام آنچه که لازمهٔ یک جریدهٔ جدی و وزین است در آن بچاپ میرسید. در هیأت تحریریهٔ آن تقسیم کار بشرح زیر بعمل آمده بود: من سرمقاله مینوشتم، تلگرافها را من تنظیم میکردم، پرکردن صفحه ادبی و «کمی شوخی» با من بود، ستون «اقتصادی و بازرگانی» بقلم من نوشته میشد و بالاخره من متصدی «آگهی» روزنامه بودم. خلاصه کلام من عمده‌‌ترین کارمند خودم بودم.
+کاش میدانستید چه‌روزنامه‌ای بود! این جریده به ستونهائی چند تقسیم شده بود و دارای سرستون و عناوین درشتی برای مقالات بود. اخبار ادبی، اخبار هیجان‌انگیز، اخبار روز و تمام آنچه که لازمهٔ یک جریدهٔ جدی و وزین است در آن بچاپ میرسید. در هیأت تحریریهٔ آن تقسیم کار بشرح زیر بعمل آمده بود: من سرمقاله مینوشتم، تلگرافها را من تنظیم میکردم، پرکردن صفحه ادبی و «کمی شوخی» با من بود، ستون «اقتصادی و بازرگانی» بقلم من نوشته میشد و بالاخره من متصدی «آگهی» روزنامه بودم. خلاصه کلام من عمده‌‌ترین کارمند خودم بودم.
 سرمقالات را معمولا با سبک برجسته‌ای آغاز میکردم، مثلا با عبارات: «بی‌هیچ حب و بغضی» یا «قرعه کشیده شد» یا «زندگی را واقعاً درک کنیم» که همه را به زبان لاتین می‌آوردم!
-بعد از ذکر این عناوین، شرح و بسط مفصلی دربارهٔ گرد و غبار شهر، چراغ فانوسهای شهرداری و مسائل دیگر میدادم. معمولا مقالات را با عباراتی از قبیل: «گردوی سر سخت را نمیتوان با دندان شکست!» یا «با اسب تازی هم نمیتوان از ما سبقت گرفت!» یا «ما چون بید لرزان نیستیم!» وغیره تمام میکردم.
+بعد از ذکر این عناوین، شرح و بسط مفصلی دربارهٔ گرد و غبار شهر، چراغ فانوسهای شهرداری و مسائل دیگر میدادم. معمولا مقالات را با عباراتی از قبیل: «گردوی سرسخت را نمیتوان با دندان شکست!» یا «با اسب تازی هم نمیتوان از ما سبقت گرفت!» یا «ما چون بید لرزان نیستیم!» وغیره تمام میکردم.
-تفسیر و بررسی وقایع جهان بسیار ساده بود. معمولا نام دو سه نفر از شخصیتهای سیاسی، نام دو سه نقطهٔ ییلاقی که محل تجمع شخصیتهای سیاسی و دولتی است، یا دو سه لغت خارجی را پشت سر هم ردیف میکردم و بدین ترتیب اوضاع جهان مورد بررسی قرار میگرفت. از فرهنگ لغات بین‌المللی بیش از همه کلمات: بیسمارک{{نشان|۱}}، گیرس{{نشان|۲}}، گلادستون{{نشان|۳}}، باد–ایشل{{نشان|۴}} بادن–بادن{{نشان|۵}} و بالاخره «ابتکار عمل»، «مصالحه» و «وحدت منافع» را مورد استفاده قرار میدادم.
+تفسیر و بررسی وقایع جهان بسیار ساده بود. معمولا نام دو سه نفر از شخصیتهای سیاسی، نام دو سه نقطهٔ ییلاقی که محل تجمع شخصیتهای سیاسی و دولتی است، یا دو سه لغت خارجی را پشت سر هم ردیف میکردم و بدین ترتیب اوضاع جهان مورد بررسی قرار میگرفت. از فرهنگ لغات بین‌المللی بیش از همه کلمات: بیسمارک{{نشان|۱}}، گیرس{{نشان|۲}}، گلادستون{{نشان|۳}}، باد–ایشل{{نشان|۴}}، بادن–بادن{{نشان|۵}} و بالاخره «ابتکار عمل»، «مصالحه» و «وحدت منافع» را مورد استفاده قرار میدادم.
 در ستون «اخبار روز» معمولا وقایعی را که جنبه محلی داشت ذکر میکردم، از این قبیل:
@@ سطر ۷۸: / سطر ۷۸: @@
 دو سه روز پس از این واقعه، اواسط روز در دفتر روزنامه نشسته بودم و داشتم با آه و ناله ستون «اقتصادی و بازرگانی» را انشاء میکردم. یاکو موزع روزنامه‌ام صبح زود بیدار شده و پس از پوشیدن شلوار پلوخوری من بیرون رفته بود. من تنها بودم. داشتم سر انشاء این ستون کلنجار می‌رفتم که ناگهان شخص ناشناسی با ظاهری عجیب و غریب وارد اطاق شد. گامهای بلندی برمیداشت. چهره‌اش گرفته و عبوس بود و چیزی هم زیر کتش داشت که من برآمدگی آن را میدیدم.
-بمحض اینکه پا بدرون اطاق نهاد، چوب و باتون و چیزهای مشابه در نظرم مجسم شد. فوراً بفکرم رسید که او باید یکی از دشمنان سیاسی‌ام باشد و شاید هم رئیس انجمن شهر او را فرستاده تا مرا به‌سزای مقاله‌ام برساند. به‌ اطراف خود نگاه کردم، جز بطری جوهر وسیله دفاعی دیگری که دم دست باشد به چشمم نخورد.
+بمحض اینکه پا بدرون اطاق نهاد، چوب و باتون و چیزهای مشابه در نظرم مجسم شد. فوراً بفکرم رسید که او باید یکی از دشمنان سیاسی‌ام باشد و شاید هم رئیس انجمن شهر او را فرستاده تا مرا به سزای مقاله‌ام برساند. به‌ اطراف خود نگاه کردم، جز بطری جوهر وسیله دفاعی دیگری که دم دست باشد به چشمم نخورد.
 وقتی مرد عجیب بمیزم نزدیک شد، پاهایم را زیر میز جمع و جور کردم و با یأس و حرمان به در اتاق که در آن لحظه بطور وحشتناکی دور بنظر میرسید نگریستم. شخص ناشناس گفت:
@@ سطر ۱۰۱: / سطر ۱۰۱: @@
 - این هفت‌تیر را میبینید؟
-سردبیر بیچاره، یعنی من، خواستم جوابی بدهم، اما در همین موقع یکی از دندانهای فک بالایم که از یک سال پیش لق شده بود به‌دهانم افتاد.
+سردبیر بیچاره، یعنی من، خواستم جوابی بدهم، اما در همین موقع یکی از دندانهای فک بالایم که از یک سال پیش لق شده بود به‌ دهانم افتاد.
 مرد وحشتناک در حالیکه هفت‌تیر را بطرف بینی‌ام پیش می‌آورد، با صدای رعد‌آسائی پرسید:
@@ سطر ۱۰۷: / سطر ۱۰۷: @@
 - از این هفت‌تیر خوشتان می‌آید؟
-با صدای خفه‌ای فریاد برآوردم و نمی‌دانم از چه منبعی کسب نیرو کردم که از روی صندوق پریدم، شیشه‌ٔ پنجره‌ را شکستم، خود را زخم و زیله کردم و در حالیکه خودم هم نمیدانم بچه مناسبت جمله‌ٔ اختتامی آخرین سرمقاله‌ام یعنی: «با اسب تازی هم نمیتوان از ما سبقت گرفت!» را زیر لب زمزمه می‌کردم، بدون کلاه و پالتو، خود را توی کوچه انداختم.
+با صدای خفه‌ای فریاد برآوردم و نمی‌دانم از چه منبعی کسب نیرو کردم که از روی صندوق پریدم، شیشهٔ پنجره‌ را شکستم، خود را زخم و زیله کردم و در حالیکه خودم هم نمیدانم بچه مناسبت جملهٔ اختتامی آخرین سرمقاله‌ام یعنی: «با اسب تازی هم نمیتوان از ما سبقت گرفت!» را زیر لب زمزمه می‌کردم، بدون کلاه و پالتو، خود را توی کوچه انداختم.
-در آن لحظه‌ٔ یأس‌آور، تابلوی مغازه‌ٔ یوتسا بوچارسکی همسایه،‌ به چشمم خورد تمبور مرگ‌آور وی در نظرم مجسم شد و درحالیکه درست مانند گوسفندی بودم که از مسلخ گریخته باشد، فریاد کشیدم:
+در آن لحظه‌ٔ یأس‌آور، تابلوی مغازهٔ یوتسا بوچارسکی همسایه،‌ به چشمم خورد تمبور مرگ‌آور وی در نظرم مجسم شد و درحالیکه درست مانند گوسفندی بودم که از مسلخ گریخته باشد، فریاد کشیدم:
 - قتل!.. کشتار!.. دشمن سیاسی!.. آی! خبر!..
@@ سطر ۱۲۷: / سطر ۱۲۷: @@
 ـ زود باش، تا من دنبال ژاندارم میروم، بدو جلو در دفتر روزنامه را بگیر تا یارو فرار نکند!
-وقتی با عده‌ای ژاندارم و هزاران بچه و بیکاره مراجعت کردم یوتسا پشت در دفتر ایستاده و شانه‌اش را بدان تکیه داده بود. شاگرد او نیز که استوادانین نام داشت{{نشان|۹}} جای شیشهٔ شکسته را با تخته‌ٔ عریض مخصوص خمیرمالی، مسدود کرده و پشت خود را به آن چسبانده بود.
+وقتی با عده‌ای ژاندارم و هزاران بچه و بیکاره مراجعت کردم یوتسا پشت در دفتر ایستاده و شانه‌اش را بدان تکیه داده بود. شاگرد او نیز که استوا دانین نام داشت{{نشان|۹}} جای شیشهٔ شکسته را با تخته‌ٔ عریض مخصوص خمیرمالی، مسدود کرده و پشت خود را به آن چسبانده بود.
 ژاندارمها، ظاهراً بمنظور کسب شجاعت لحظه‌ای متوقف شدند، سپس نگاه معنی‌داری بهمدیگر انداختند و بالاخره صاحب سبیل‌های گنده – یعنی ووچای{{نشان|۱۰}} ژاندارم که همیشه از اینکه زمانی گایدوک{{نشان|۱۱}} بوده و دو دلیجان دولتی را غارت نموده بود خودستائی می‌کرد و مردم بمناسبت همین کارش احترام خاصی برای او قائل بودند چوب درازش را بلند کرد ومتکبرانه گفت: «فست!» و سپس فرمان داد: «ول کن!»

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 [[رده:برانیسلاو نوشیچ]]
-{{بازنگری}}
+{{در حال بازنگری}}
 داستانی از زندگی سردبیر یک روزنامه محلی

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 [[رده:برانیسلاو نوشیچ]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 داستانی از زندگی سردبیر یک روزنامه محلی
@@ سطر ۹۴: / سطر ۹۴: @@
 - سردبیر این روزنامه شما هستید؟
- صفحه ۴۴ تایپ نشده
+- این هفت‌تیر را می‌بینید؟
-صابونی، بطرف کوچه دوید.
+با صدای خفه‌ای فریاد برآوردم و نمی‌دانم از چه منبعی کسب نیرو کردم که از روی صندوق پریدم، شیشه‌ٔ پنجره‌ را شکستم، خود را زخم و زیله کردم و درحالی‌که خودم هم نمی‌دانم به‌چه مناسبت جمله‌ٔ اختتامی آخرین سرمقاله‌ام یعنی: «با اسب تازی هم نمی‌توان از ما سبقت گرفت!» را زیر لب زمزمه می‌کردم، بدون کلاه و پالتو خود را توی کوچه انداختم.
 درحالیکه سربرهنه و سرتا پا خونین بسمت کوچه می‌دویدم، جواب دادم:

@@ سطر ۹۶: / سطر ۹۶: @@
 پایان صفحه ۴۳
 پاورقی صفحه ۳۹
@@ سطر ۱۱۶: / سطر ۱۳۸: @@
 Yaloov