خانه خالی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo در ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۲۱:۱۸

2013-01-18T21:18:04Z

Parastoo: «خانه خالی» را محافظت کرد (‏[edit=sysop] (بی‌پایان))

2013-01-18T20:59:41Z

«خانه خالی» را محافظت کرد (‏[edit=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری و نهایی شد.

2013-01-18T20:58:19Z

بازنگری و نهایی شد.

نمایش تغییرات

Parastoo: بازنگری تا پایانِ ۱۰۷.

2013-01-18T19:45:10Z

بازنگری تا پایانِ ۱۰۷.

Parastoo: بازنگری تا پایانِ ۱۰۴.

2013-01-11T17:15:32Z

بازنگری تا پایانِ ۱۰۴.

Parastoo: بازنگری تا پایانِ ۱۰۳.

2013-01-10T20:31:18Z

بازنگری تا پایانِ ۱۰۳.

Parastoo: بازنگری تا پایانِ ۱۰۱.

2013-01-10T18:05:26Z

بازنگری تا پایانِ ۱۰۱.

Parastoo: انتخاب برای بازنگری.

2013-01-10T17:51:11Z

انتخاب برای بازنگری.

Parastoo: بهنام تایپ را تمام کرد.

2013-01-10T05:45:41Z

بهنام تایپ را تمام کرد.

نمایش تغییرات

Parastoo: بهنام تایپ می‌کند.

2013-01-04T17:13:10Z

بهنام تایپ می‌کند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۲۱:۱۸
سطر ۴۶۱:		سطر ۴۶۱:
	[[رده:مرتضا ممیز]]		[[رده:مرتضا ممیز]]
	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]		[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
		+
		+	{{لایک}}

@@ سطر ۱۵۴: / سطر ۱۵۴: @@
 سرایدار، در یکی از دستگاه‌ها را باز کرد... همین که وارد شدیم، گفتم:
-« - هال که خیلی تنگه؛ مگه نه، فرید؟...»
+« - '''هال''' که خیلی تنگه؛ مگه نه، '''فرید'''؟...»
-فرید جانی گرفت و گفت:
+'''فرید''' جانی گرفت و گفت:
 « - تنگ چیه داداش، نمیشه توش جم بخوری!»
-دیدم که فرید هم سر نخ دستش آمده: هالی که فرید می‌گفت: «نمیشه توش جم بخوری» چند برابر اتاق خوابشان بود، و کف آن را با بهترین و شکیل‌ترین چوب‌ها فرش کرده، جلا داده بودند.
+دیدم که '''فرید''' هم سر نخ دستش آمده: هالی که '''فرید''' می‌گفت: «نمیشه توش '''جم''' بخوری» چند برابر اتاق خوابشان بود، و کف آن را با بهترین و شکیل‌ترین چوب‌ها فرش کرده، جلا داده بودند.
 گفتم: « - سقف هم خیلی کوتاهه!
@@ سطر ۱۶۶: / سطر ۱۶۶: @@
 فرید تو حرفم دوید و گفت:
-« - کوتاه هم شد حرف؟ یه وجب بالا بپری سرت میخوره به سقف!
+« - کوتاه هم شد حرف؟ یه وجب بالا بپری سرت می‌خوره به سقف!
 صاحبخانه لال شده بود. ما شروع کردیم به گردش در اتاق‌ها... هر اتاق به وسعت یک ییلاق!
@@ سطر ۱۷۴: / سطر ۱۷۴: @@
 « - کوچیک چیه! بگو لونه مرغ!»
-کم‌کم زن فرید هم وارد معرکه شد و چنان اظهار وجودی کرد که واقعا باید گفت مرحبا!
+کم‌کم زن '''فرید''' هم وارد معرکه شد و چنان اظهار وجودی کرد که واقعاً باید گفت مرحبا!
-گفت: « - اسباب و اساس‌مونو چطوری تو این اتاق‌ها جا بدیم؟ (واقعاً بارک‌الله به تو، تو دختر باهوش!)
+گفت: « - اسباب و اساس‌مونو چطوری تو این اتاق‌ها جا بدیم؟ (واقعاً بارک‌اله به تو، تو دختر باهوش!)
 « - به... این آشپزخونه عجیب تاریکه!»
@@ سطر ۱۸۲: / سطر ۱۸۲: @@
 صاحبخانه، پس از یکی از همان سرفه‌های معروف، تو حرف ما دوید و گفت:
-« - اختیار دارین... این آشپزخونه رو میگین تاریکه؟... چارطرفش شیشه و پنجره‌س.»
+« - اختیار دارین... این آشپزخونه رو می‌گین تاریکه؟... چارطرفش شیشه و پنجره‌س.»
 من پس از اینکه با یک سرفۀ پرزورتر جواب سرفه‌اش را دادم، گفتم:
@@ سطر ۱۹۰: / سطر ۱۹۰: @@
 صاحبخانه گفت: « - نقشۀ خونه رو بنده خودم کشیدم.»
-زن فرید پرید تو حرف یارو:
+زن '''فرید''' پرید تو حرف یارو:
 « - اگه سر منو ببرن تو خونه‌ئی که آشپزخونه‌ش رو به مغرب باشه نمی‌تونم زندگی کنم...»
-−
 « - که فرمودین سالن اینجاس، بله؟
 - بله.
-- والله آدم روش نمیشه به این بگه «سالن»... این یک راهروه...
+- والـله آدم روش نمی‌شه به این بگه «سالن»... این یک راهروه...
-فرید گفت: - از فرم این شوفاژها هم هیچ خوشم نیومد... چه رادیاتورهای بی‌ریختی!»
+'''فرید''' گفت: - از فرم این شوفاژها هم هیچ خوشم نیومد... چه رادیاتورهای بی‌ریختی!»
 صاحبخانه دیگر از سرفه افتاده بود.
-« - حضرت آقا لابد خودتونم مسبوقین که تو بازار جنس پیدا نمیشه... اطمینان داشته باشین که از بهترین جنس‌های موجود در بازار استفاده کرده‌ایم.
+« - حضرت آقا لابد خودتونم مسبوقین که تو بازار جنس پیدا نمی‌شه... اطمینان داشته باشین که از بهترین جنس‌های موجود در بازار استفاده کرده‌ایم.
 « - مال چه کارخونه‌ایس؟ مارکش چیه؟
-« - یونکرس.
+« - '''یونکرس'''.
 « - ای آقا... اینکه معمولی‌ترین مارک شوفاژه!
@@ سطر ۲۱۶: / سطر ۲۱۶: @@
 « - نه خیر، دوتاس... یه مستراح معمولی. یه مستراح فرنگی... مستراح فرنگیش توی حمومه.»
-زن فرید دوید تو حرف و گفت:
+زن '''فرید''' دوید تو حرف و گفت:
-« - به! فقط دوتا مستراح؟... دوتا مستراح ابداً واسه ما کافی نیست.»
+« - به! فقط دو تا مستراح؟... دو تا مستراح ابداً واسه ما کافی نیست.»
 صاحبخانه جا خورد و گفت: « - پس... انگار شما جمعیتی هستین؟
@@ سطر ۲۲۸: / سطر ۲۲۸: @@
 « - حرضت خانوم! همین سر کوچه که بپیچین به راست، چند قدم که تشیف بردین، سر نبش خیابون، یه مستراح عمومی هم هست!»
-از یک طرف خانه منظرۀ جزیره‌ها و افق دریا دیده میشد، و از سمت دیگر، منظره بغاز بوسفر، با دهکده‌ها و باغات اطرافش.
+از یک طرف خانه منظرۀ جزیره‌ها و افق دریا دیده می‌شد، و از سمت دیگر، منظره بغاز '''بوسفر'''، با دهکده‌ها و باغات اطرافش..
-فرید گفت: - این خونه چشم‌اندازم که نداره!
+'''فرید''' گفت: - این خونه چشم‌اندازم که نداره!
-صاحبخانه شروع و اعتراض‌کنان گفت: «ای آقا، دریاس‌‌ها!... ای آقا، جزیره‌هاس‌ها... ای آقا بوسفره‌ها!»
+صاحبخانه شروع و اعتراض‌کنان گفت: «ای آقا، دریاس‌‌ها!... ای آقا، جزیره‌هاس‌ها... ای آقا '''بوسفره‌'''ها!»
 فرید حرف یارو را برید و گفت:
-« - آقا دریا و جزیره و بوسفر که کافی نیست: باید از این طرف تا میدون تیر دیده بشه، از اون طرف هم...
+« - آقا دریا و جزیره و '''بوسفر''' که کافی نیست: باید از این طرف تا میدون تیر دیده بشه، از اون طرف هم...
 « - خوب، آقا! اینکه فرمودید «حمام» منظورتون همینه؟

@@ سطر ۱۱۵: / سطر ۱۱۵: @@
 خوب، به این ترتیب، مگر می‌شد بیش از این قضیه را کش داد؟ – : من هم در جواب سرفۀ او، سرفۀ پدر و مادرداری کردم و از شما چه پنهان – مال من از مال ارباب هم پرزورتر درآمد. نخواستم یارو خیال کند ما از آن بی‌کس و کارهای صد تا دو پولی هستیم.
 فرید دامن پالتوم را کشید و گفت:
-« - داداش! داری چیکار می‌کنی؟»
+« - داداش! داری چی کار می‌کنی؟»
 گفتم: « - کاری نکردم: جواب سرفه، سرفه‌س...»
@@ سطر ۱۲۳: / سطر ۱۲۴: @@
 اما سرفۀ من کار خودش را کرده بود. صاحبخانه هم خودش را جمع و جور کرد و گفت:
-« - معذرت میخوام که با لباس راحتی خدمت رسیدم.»
+« - معذرت می‌خوام که با لباس راحتی خدمت رسیدم.»
 من سرفۀ آبدار دیگری ترکاندم و گفتم:
-« - اختیار دارین... میخواستیم یک دستگاه خالی ببینیم... سرایدار جماعت هم که حرف حالیشون نمیشه... اینه که مزاحم شدیم.»
+« - اختیار دارین... می‌خواستیم یک دستگاه خالی ببینیم... سرایدار جماعت هم که حرف حالیشون نمی‌شه... اینه که مزاحم شدیم.»
 یارو قبل از هر جمله سرفه محکمی می‌انداخت:
@@ سطر ۱۴۱: / سطر ۱۴۲: @@
 گفتم: « - حداقل شش اتاق! البته به شرطی که سالن‌هایش بزرگ باشن.»
-هوس کردم که بعد از گفتن این حرف، وضع فرید را ببینم... زیرچشمی نگاهش کردم:
+هوس کردم که بعد از گفتن این حرف، وضع '''فرید''' را ببینم... زیرچشمی نگاهش کردم:
-طفلکی پشت سر من قایم شده چنان توی بارانیش کز کرده بود و به خودش فرو رفته بود که درست بشکل لاک‌پشت درآمده بود. به‌اش گفتم:
+طفلکی پشت سر من قایم شده چنان توی بارانیش کز کرده بود و به خودش فرو رفته بود که درست به شکل لاک‌پشت درآمده بود. به‌اش گفتم:
 « - شش تا اتاق کافیتونه؟»
-در جوابم نالید... حتی نالید هم درست نیست: صداش مثل صدای آخرین نفس محتضری که دارد جان به جان آفرین تسلیم می‌کند زور زورکی درآمد و گفت:
+در جوابم نالید... حتی '''نالید''' هم درست نیست: صداش مثل صدای آخرین نفس محتضری که دارد جان به جان آفرین تسلیم می‌کند زورزورکی درآمد و گفت:
 « - کافیه!»

@@ سطر ۴۶: / سطر ۴۶: @@
 قبل از اینکه دعوا بیخ پیدا بکند زنگ زدم. زن و شوهر با لبخند زورکی و خوشروئی ساختگی در را به رویم باز کردند. خطوط عبوس و برنده و حالت گرفتۀ صورتشان از زیر لبخند ظاهریشان کاملاً دیده می‌شد. برای این که آرامشان کنم شروع به گفتن انکدوت و پرت و پلا کردم. نیم‌ساعتی که گذشت، گفتم:
-« - یاالله حاضر بشین بریم گردش... روز یکشنبه که کسی تو خونه نمیشینه... لباس بپوشین راه بیفتیم.»
+« - یاالـله حاضر بشین بریم گردش... روز یکشنبه که کسی تو خونه نمی‌شینه... لباس بپوشین راه بیفتیم.»
-زن فرید از خدا خواسته بود؛ اما فرید خودش یواشکی زیر گوشم گفت:
+زن '''فرید''' از خدا خواسته بود؛ اما '''فرید''' خودش یواشکی زیر گوشم گفت:
-« - ول کن تو رو به خدا داداش# نمیخواد خودتو تو خرج بندازی... تو خونه می‌مونیم گپ می‌زنیم، بهتره...»
+« - ول کن تو رو به خدا داداش{{نشان|۱|*}} نمی‌خواد خودتو تو خرج بندازی... تو خونه می‌مونیم گپ می‌زنیم، بهتره...»
 گفتم: « - پاشو، کاری به این کارها نداشته باش... بالاخره یه کاری می‌کنیم... درسته که پول نداریم، ولی محکوم به خونه‌نشینی هم که نیستیم...»
@@ سطر ۵۸: / سطر ۵۸: @@
 « - خب داداش، مقصد کجاس؟»
-گفتم: « - تا کجا پیش بیاد!» زنش گفت: «میریم سینما؟...» گفتم: «سینما و تئاتر که همیشه میشه رفت؛ امشب یه جای دیگه میریم!»
+گفتم: « - تا کجا پیش بیاد!» زنش گفت: «می‌ریم سینما؟...» گفتم: «سینما و تآتر که همیشه می‌شه رفت؛ امشب یه جای دیگه می‌ریم!»
-قدم‌زنان به شیشلی رسیدیم. چشم من به پنجرۀ آپارتمان‌ها بود. فرید و زنش از وضع من نگران شده بودند و یک ریز میپرسیدند:
+قدم‌زنان به '''شیشلی''' رسیدیم. چشم من به پنجرۀ آپارتمان‌ها بود. '''فرید''' و زنش از وضع من نگران شده بودند و یک‌ریز می‌پرسیدند:
-« - داداش! نگفتی کجا میریم...»
+« - داداش! نگفتی کجا می‌ریم...»
-چیزی را که دنبالش می‌گشتم پیدا کردم: روی پنجرۀ یکی از آپارتمان‌ها، اعلان «آپارتمان خالی برای اجاره» نصب شده بود. گفتم:
+چیزی را که دنبالش می‌گشتم پیدا کردم: روی پنجرۀ یکی از آپارتمان‌ها، اعلان '''«آپارتمان خالی برای اجاره»''' نصب شده بود. گفتم:
-« - حقیقت مطلب اینه که من از منزل شما زیاد خوشم نیومد؛ پدرهامون بیخود نمی‌گفتن «خونه‌ئی که آفتاب نداشته باشد دوا و دکتر ازش کم نمیشه!» « - مگه میشه تو زیرزمین زندگی کرد؟ آفتاب که هیچی، هوا هم داخل خونۀ شما نمیشه.»
+« - حقیقت مطلب اینه که من از منزل شما زیاد خوشم نیومد؛ پدرهامون بی‌خود نمی‌گفتن «خونه‌ئی که آفتاب نداشته باشد دوا و دکتر ازش کم نمی‌شه!» - مگه می‌شه تو زیرزمین زندگی کرد؟ آفتاب که هیچی، هوا هم داخل خونۀ شما نمی‌شه.»
-هر دوشان با نگرانی و تعجب توی چشم‌های من نگاه می‌کردند. گفتم:
+هر دوشان با نگرانی و تعجب تو چشم‌های من نگاه می‌کردند. گفتم:
 « - بریم ببینیم... شاید یک طبقه مناسب‌تری تو این آپارتمان براتون پیدا کنم...»
-فرید با هراس و دلهره جلوم را گرفت و گفت:
+'''فرید''' با هراس و دلهره جلوم را گرفت و گفت:
-« - داداش! تو رو خدا چیکار میکنی؟ ما کرایۀ همین هلفدونی رو هم زور زورکی می‌رسونیم!»
+« - داداش! تو رو خدا چی کار می‌کنی؟ ما کرایۀ همین هلفدونی رو هم زور زورکی می‌رسونیم!»
 و زنش با ترس مخصوصی اضافه کرد: « - از اون گذشته... از خونه‌مون هم چندان ناراضی نیستیم!»
-گفتم: «- نمیخواد پرحرفی کنین... یاالله، دنبال من راه بیفتین!»
+گفتم: «- نمی‌خواد پرحرفی کنین... یاالـله، دنبال من راه بیفتین!»
-وارد آپارتمان شدیم. وقتیکه زنگ سرایدار را می‌زدم، گفتم:
+وارد آپارتمان شدیم. وقتی که زنگ سرایدار را می‌زدم، گفتم:
 « - شما هیچ دخالت نکنین... فقط من حرف می‌زنم.»
@@ سطر ۹۲: / سطر ۹۲: @@
 « - صاحبخونه تشریف ندارن؟
-« - چرا... ارباب خودشون طبقۀ سوم میشینن.
+« - چرا... ارباب خودشون طبقۀ سوم می‌شینن.
 « - برو بگو می‌خواستیم منزل ببینیم.»
@@ سطر ۹۸: / سطر ۹۸: @@
 چون آن روز یکشنبه بود، پیش‌بینی کرده بودم که صاحب خانه باید منزل باشد. سرایدار به مستخدمه‌ئی که از بالا سرک می‌کشید گفت:
-« - به ارباب خبر بده مستاجر اومده...
+« - به ارباب خبر بده مستأجر اومده...
 مستخدمه، پس از لحظه‌ئی خبر آورد که:
-« - ارباب فرمودن بفرمان ببینن... بعد اگه پسندشون شد تشیف بیارن بالا...
+« - ارباب فرمودن بفرمان ببینن... بعد اگه پسندشون شد تشیف بیارن بالا...»
 گفتم: « - نه... چون وقتمون کمه می‌خواستیم خود آقا هم تشیف داشته باشن که به اتفاق هم ببینیم، - تا اگه اشکالی بود حضوراً صحبت بشه.»
-یکی دو دقیقه بعد، ارباب پیداش شد. آپارتمان، هفت طبقه بود، و هر طبقه‌اش دو دستگاه داشت. حالا اگر شعور دارید خودتان میتوانید قیافه و ریخت صاحبخانه را جلو چشمتان مجسم کنید: اول، شکم ارباب وارد شد. کمربند روب‌دوشامبرش هم به درشتی یک به، روی شکمش گره خورده بود. وقتی به زحمت توانست خودش را بعد از شکمش از میان در که فقط یک لنگه‌اش باز بود – بیرون بکشد، من فرصت را مغتنم شمرده و گفتم:
+یکی دو دقیقه بعد، ارباب پیداش شد. آپارتمان، هفت طبقه بود، و هر طبقه‌اش دو دستگاه داشت. حالا اگر شعور دارید خودتان می‌توانید قیافه و ریخت صاحبخانه را جلو چشمتان مجسم کنید: اول، شکم ارباب وارد شد. کمربند روب‌دوشامبرش هم به درشتی یک به، روی شکمش گره خورده بود. وقتی به زحمت توانست خودش را بعد از شکمش از میان در که فقط یک لنگه‌اش باز بود – بیرون بکشد، من فرصت را مغتنم شمرده و گفتم:
 « - در این اواخر، درها را واقعاً تنگ درست می‌کنند!»
@@ سطر ۱۱۲: / سطر ۱۱۲: @@
 یارو پس از اینکه بادی به گلو انداخت، با یک سرفۀ ثروتمندانه جواب مرا داد.
-فرید و زنش در برابر عظمت ساختمان و گندگی شکم صاحبخانه پاک دست و پایشان را گم کرده بودند. خودشان را جمع و جور کرده، سرهاشان را تو گردنشان فرو برده بودند و سعی میکردند تا جائی که ممکن است کوچکتر بشوند. بعد از سرفۀ ارباب هم دیگر، پاک خودشان را باختند و هر دو پشت سر من قایم شدند.
+'''فرید''' و زنش در برابر عظمت ساختمان و گندگی شکم صاحبخانه پاک دست و پایشان را گم کرده بودند. خودشان را جمع و جور کرده، سرهاشان را تو گردنشان فرو برده بودند و سعی می‌کردند تا جائی که ممکن است کوچکتر بشوند. بعد از سرفۀ ارباب هم دیگر، پاک خودشان را باختند و هر دو پشت سر من قایم شدند.
 خوب، به این ترتیب، مگر می‌شد بیش از این قضیه را کش داد؟ – : من هم در جواب سرفۀ او، سرفۀ پدر و مادرداری کردم و از شما چه پنهان – مال من از مال ارباب هم پرزورتر درآمد. نخواستم یارو خیال کند ما از آن بی‌کس و کارهای صد تا دو پولی هستیم.
@@ سطر ۴۵۰: / سطر ۴۵۰: @@
 [[رده:کتاب هفته]]

@@ سطر ۱۷: / سطر ۱۷: @@
-از : عزیز نسین
+'''از: عزیز نسین'''
-ترجمه: ثمین باغچه‌بان
+'''ترجمه: ثمین باغچه‌بان'''
-چند روز پیش به طور تصادف فرید را دیدم. از اینکه تا امروز به سراغشان نرفته‌ام سخت گله‌مند بود. گفتم:
+از بس گرفتارم نتوانسته‌ام سراغشان بروم. من '''فرید''' را واقعاً دوست می‌دارم. از آن بچه‌های نازنین است. زنش هم همینطور. راستی که خوب زنی است. تا چند روز دیگر یک سال تمام از تاریخ عروسیشان می‌گذرد. چند دفعه هم رسماً دعوتم کرده‌اند. راستش را بخواهید گرفتاری و کار بهانه است؛ چیزی که نگذاشت به سراغشان بروم نه گرفتاری است، نه کار، بلکه فقط بی‌پولی است. صورت خوشی ندارد آدم با دست خالی به دیدن رفقائی که تازه عروسی کرده‌اند برود. لعنت بر بی‌پولی! آدم روش نمی‌شود پرده را کنار بزند و هر چی نگفتنی است روی دایره بریزد. چه آباژورهای قشنگی تو مغازه‌هاست؛ چه مجسمه‌هائی، چه گلدان‌هائی پشت ویترین‌ها هست؛ چه کریستال‌هائی!... خلاصه هر چه دلت خواسته باشد هست، منتها من پولش را ندارم.
-« - فرید جان! همین یکشنبه میام... حتما.»
+چند روز پیش به طور تصادف '''فرید''' را دیدم. از اینکه تا امروز به سراغشان نرفته‌ام سخت گله‌مند بود. گفتم:
-فکر کردم تا روز یکشنبه می‌توانم دست و پائی بکنم، ولی هرچه این در و آن در زدم موفق نشدم پولی گیر بیاورم و هدیه‌ئی تهیه کنم. فکر کردم از چیزهائی که توی خانه هست ببرم، آن هم بی‌فایده بود بود؛ جز روزنامه و مجله کهنه و خرت و خورت معمولی چیزی پیدا نکردم. چون قول داده بودم، باید می‌رفتم؛ و ناچار با دست خالی راه افتادم.
+« - '''فرید''' جان! همین یکشنبه میام... حتماً.»
-امثال ما مردم، وقتی که ازدواج می‌کنند اگر سر و صدایشان بیشتر نشود، کمتر که حتماً نمیشود... من هم درست سر بزنگاه رسیدم. صدای زنش از دم در بخوبی شنیده می‌شد:
+فکر کردم تا روز یکشنبه می‌توانم دست و پائی بکنم، ولی هرچه این در و آن در زدم موفق نشدم پولی گیر بیاورم و هدیه‌ئی تهیه کنم. فکر کردم از چیزهائی که توی خانه هست ببرم، آن هم بی‌فایده بود؛ جز روزنامه و مجله کهنه و خرت و خورت معمولی چیزی پیدا نکردم. چون قول داده بودم، باید می‌رفتم؛ و ناچار با دست خالی راه افتادم.
 « - مگه من زندونیم؟... هفت ماه تمومه که از خونه پا بیرون نذاشتم...»
-صدای فرید که سعی می‌کرد زنش را آرام کند، به سختی شنیده می‌شد:
+صدای فرید که سعی می‌کرد زنش را آرام کند، به‌سختی شنیده می‌شد:
-« - عزیزم!... تو که وضع منو قبل از ازدواج هم میدونستی...»
+« - عزیزم!... تو که وضع منو قبل از ازدواج هم می‌دونستی...»
-« - بس کن تو رو خدا... تا بخوام یک کلمه حرف بزنم فوری وضعتو به رخم میکشی... آخه این چه جور زندگیه؟ آدم شده هفته‌ئی یک شبم سینما نره؟...»
+« - بس کن تو رو خدا... تا بخوام یک کلمه حرف بزنم فوری وضعتو به رخم می‌کشی... آخه این چه جور زندگیه؟ آدم شده که هفته‌ئی یک شبم سینما نره؟...»
-« - عزیزم، آخه مگه سینما رفتن آسونه؟ با صلوات که آدمو تو سینما راه نمیدن. تازه واسه بلیت پول داشته باشی، واسه اتوبوس لنگی خط اتوبوس عوض کردن، بخواهی تا ایستگاه اتوبوس بری، باید تاکسی بشینی! تازه یکسره هم تا دم سینما نمیره. با تاکسی بخوای بری هم با یک کورس نمی‌بردت، تازه دو کورس هم که حساب کنی، جخ شوفره به‌ات بدوبی‌راه میگه!»
+« - عزیزم، آخه مگه سینما رفتن آسونه؟ با صلوات که آدمو تو سینما راه نمی‌دن. تازه واسه بلیت پول داشته باشی، واسه اتوبوس لنگی خط اتوبوس عوض کردن، بخواهی تا ایستگاه اتوبوس بری، باید تاکسی بشینی! تازه یکسره هم تا دم سینما نمی‌ره. با تاکسی بخوای بری هم با یک کورس نمی‌بردت، تازه دو کورس هم که حساب کنی، جخ شوفره به‌ات بدوبی‌راه می‌گه!»
-« - بسه تو رو خدا!... تا دهنمو وامی‌کنم که یک کلمه حرف بزنم دو وجب زبون درمیاری. یک دونه صناری را هم حساب می‌کنی، اما پول سیگار خودت، هیچی: آتیش به آتیش روزی دو پاکت سیگار دود میکنی... ماهی شصت تا پاکت سیگار می‌کشی، می‌کنه ماهی شصت لیره... آخه من که اسیر نیستم؛ تو خونه دیگه دارم دق میکنم...»
+« - بسه تو رو خدا!... تا دهنمو وامی‌کنم که یک کلمه حرف بزنم دو وجب زبون درمیاری. یک دونه صناری را هم حساب می‌کنی، اما پول سیگار خودت، هیچی: آتیش به آتیش روزی دو پاکت سیگار دود می‌کنی... ماهی شصت تا پاکت سیگار می‌کشی، می‌کنه ماهی شصت لیره... آخه من که اسیر نیستم؛ تو خونه دیگه دارم دق می‌کنم...»
-قبل از اینکه دعوا بیخ پیدا بکند زنگ زدم. زن و شوهر با لبخند زورکی و خوشروئی ساختگی در را به رویم باز کردند. خطوط عبوس و برنده و حالت گرفتۀ صورتشان از زیر لبخند ظاهریشان کاملا دیده میشد. برای این که آرامشان کنم شروع به گفتن انکدوت و پرت و پلا کردم. نیم‌ساعتی که گذشت، گفتم:
+قبل از اینکه دعوا بیخ پیدا بکند زنگ زدم. زن و شوهر با لبخند زورکی و خوشروئی ساختگی در را به رویم باز کردند. خطوط عبوس و برنده و حالت گرفتۀ صورتشان از زیر لبخند ظاهریشان کاملاً دیده می‌شد. برای این که آرامشان کنم شروع به گفتن انکدوت و پرت و پلا کردم. نیم‌ساعتی که گذشت، گفتم:
 « - یاالله حاضر بشین بریم گردش... روز یکشنبه که کسی تو خونه نمیشینه... لباس بپوشین راه بیفتیم.»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۷:۵۱
سطر ۱۴:		سطر ۱۴:
	[[Image:KHN017P112.JPG\|thumb\|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۱۲\|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۱۲]]		[[Image:KHN017P112.JPG\|thumb\|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۱۲\|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۱۲]]

−	{{بازنگری}}	+	{{در حال بازنگری}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۷:۱۳
سطر ۱۴:		سطر ۱۴:
	[[Image:KHN017P112.JPG\|thumb\|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۱۲\|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۱۲]]		[[Image:KHN017P112.JPG\|thumb\|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۱۲\|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۱۲]]

−	{{~~ناقص~~}}	+	{{در حال ویرایش}}