حضرتِ ابراهیم - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «حضرتِ ابراهیم» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-11-13T15:52:56Z

«حضرتِ ابراهیم» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری و نهایی شد.

2011-11-13T15:52:24Z

بازنگری و نهایی شد.

نمایش تغییرات

Parastoo: بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۱۴۲.

2011-11-11T20:43:01Z

بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۱۴۲.

نمایش تغییرات

Parastoo: بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۱۳۹.

2011-11-11T15:46:48Z

بازنگری تا پایانِ صفحهٔ ۱۳۹.

Parastoo: در حال بازنگری.

2011-11-11T15:30:55Z

در حال بازنگری.

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T17:43:34Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-٬ +،)

2011-06-28T14:49:03Z

ربات: تغییر خودکار متن (-٬ +،)

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-06-28T14:42:26Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

Siamo در ‏۲۶ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۲۸

2011-06-26T18:28:23Z

Siamo در ‏۲۶ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۲۶

2011-06-26T18:26:57Z

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
-'''ابراهیم'''، پسر '''ارز'''، نزد مسلمانان و اعراب به'''‌ابراهیم خلیل''' و '''خلیل الله''' معروف است و نزد قوم یهود به'''‌ابرام'''. ـ وی دو پسر داشته است:‌ '''اسماعیل''' و '''اسحاق'''؛ که اعراب خود را ذرّیهٔ '''اسماعیل''' می‌دانند و بنی اسرائیل خود را ذرّیهٔ '''اسحاق'''؛ و بدین ترتیب اعراب و یهود در نیای بزرگ خود ابراهیم به‌یکدیگر می‌پیوندند.
+'''ابراهیم،''' پسر '''آزر،''' نزد مسلمانان و اعراب به'''‌ابراهیم خلیل''' و '''خلیل الـله''' معروف است و نزد قوم '''یهود''' به'''‌ابرام'''. ـ وی دو پسر داشته است:‌ '''اسماعیل''' و '''اسحاق،''' که اعراب خود را ذرّیهٔ '''اسماعیل''' می‌دانند و بنی اسرائیل خود را ذرّیهٔ '''اسحاق؛''' و بدین ترتیب اعراب و یهود در نیای بزرگ خود '''ابراهیم''' به‌یکدیگر می‌پیوندند.
 عامّه، توجیه نوادر اشکال و غرایب اندام‌های پاره‌ئی جانوران را به‌حوادثی ساختگی در زندگی حضرت ابراهیم توسل جسته‌اند.
-                                                       {{ستاره}}
+{{ستاره}}
-امّا داستان ابراهیم، به‌گونه‌ئی که در '''قصص الانبیا''' آمده است:
+امّا داستان '''ابراهیم،''' به‌گونه‌ئی که در '''قصص الانبیا''' آمده است:
-«پدر ابراهیم '''آزربن‌ناخور''' بود از نسل '''سام‌بن‌نوح'''، و کارش بُت‌گری بود، و بتخانه در دست او بود، و به‌‌نزدیک '''نِمرود''' مقرّب بود. و نمرود را کَهَنِه گفته بودند که «در این دو سه سال کودکی از مادر جدا شود که زوال ملک تو بر دست او بُوَد»و ـ نمرود بفرمود تا هر کودکی از مادر جدا شدی بکشتندی.
+«پدر ابراهیم '''آزربن‌ناخور''' بود از نسل '''سام‌بن‌نوح،''' و کارش بُت‌گری بود، و بتخانه در دست او بود، و به‌‌نزدیک '''نِمرود''' مقرّب بود. و نمرود را کَهَنِه گفته بودند که «در این دو سه سال کودکی از مادر جدا شود که زوال ملک تو بر دست او بُوَد». ـ نمرود بفرمود تا هر کودکی از مادر جدا شدی بکشتندی.
 چون ابراهیم بیامد، مادرش او را به‌کوه برد و جائی جُست تنگ و تاریک، و ابراهیم را آنجا بنهاد و گفت: «باری اگر بمیرد من نبینم!» ـ و برفت. ملک تعالی او را بپرورد در آن غار، و نیکو می‌داشت به‌قدرت خویش.
-چون یک ماه برآمد مادرش پنهان در آن غار شد، شاد شد و تعجب درماند و این حدیث پنهان می‌داشت و هر چند روزی برفتی و بدیدی تا ده ساله شد و آن روزگار برگشت و کشتن کودکام بگذشت. پس پدر را از حال او آگاه کرد. پدر، ابراهیم را بدید. ابراهیم پرسید: ـ خداوند من کیست؟
+چون یک ماه برآمد مادرش پنهان در آن غار شد، شاد شد و تعجب درماند و این حدیث پنهان می‌داشت و هر چند روزی برفتی و بدیدی تا ده ساله شد و آن روزگار برگشت و کشتن کودکان بگذشت. پس پدر را از حال او آگاه کرد. پدر، ابراهیم را بدید. ابراهیم پرسید: ـ خداوند من کیست؟
 گفت: ـ مادرت.
@@ سطر ۴۴: / سطر ۴۴: @@
 آزر مادر ابراهیم را گفت: ـ این پسر را اینجا بگذار که اگر به‌شهرش بریم ما را در بلا افکند.
-برفتند و چند سال دیگر در آن غار بمان تا روزی اندیشه کرد که «من اینجا چه کنم؟ بروم خدای خود را طلب کنم و به‌خدمت او مشغول شود». ـ بیرون آمد و جهان را بدید و آسمان و زمین را، و گفت: ـ بی‌خلاف، این را صانعی‌ست که آفریده است.
+برفتند و چند سال دیگر در آن غار بماند تا روزی اندیشه کرد که «من اینجا چه کنم؟ بروم خدای خود را طلب کنم و به‌خدمت او مشغول شود». ـ بیرون آمد و جهان را بدید و آسمان و زمین را، و گفت: ـ بی‌خلاف، این را صانعی‌ست که آفریده است.
 آن‌گاه به‌شهر آمد و پدر او را نیکو همی داشت و نیز می‌فرمود که: «این بُتان را به‌بازار می‌بر و می‌فروش!». ـ و نیز پدرش به‌بتخانه اندرون بتان کرده بود، و او آنجا بودی و هر که به‌عبادت آمدی ابراهیم او را گفتی: ـ‌ این را چرا عبادت می‌کنید که نشاید.
-مردمان بیامدند و پدرش را گفتند: ـ پسرت بتان را می‌کنوهد و می‌گوید ایشان را عبادت نشاید کرد، و تو همه خلق را بدین می‌خوانی!
+مردمان بیامدند و پدرش را گفتند: ـ پسرت بتان را می‌نکوهد و می‌گوید ایشان را عبادت نشاید کرد، و تو همه خلق را بدین می‌خوانی!
 پدرش بیامد و گفت: ـ یا ابراهیم! این چه سخنان است؟
@@ سطر ۵۴: / سطر ۵۴: @@
 گفت: ـ بیزارم من از تو و از این بتان تو!
-سه سال ببود و همچنان که رسیدی آن بتان را می‌نکوهیدی. تا پدرش بمرد و به‌‌دست عَمَّش ماند که '''هازر''' نام داشت. به‌دل خویش اندیشه کرد «چگونه کنم تا بتان را قهر کنم تا مردمان بدانند که این بتان چیزی نه‌اند؟»
+سه سال ببود و همچنان که رسیدی آن بتان را می‌نکوهیدی. تا پدرش بمرد و به‌‌دست عَمَّش ماند که '''هازر''' نام داشت. به‌دل خویش اندیشه کرد «چه‌گونه کنم تا بتان را قهر کنم تا مردمان بدانند که این بتان چیزی نه‌اند؟»
 وایشان را عیدی بودی که به‌دشت بیرون شدندی و چون بازآمدندی آن بتان را عبادت کردندی. پس آن روز خود را بیمار ساخت و در آن بتخانه رفت، تبر برگرفت و همه بتان را پاره‌پاره کرد مگر بت بزرگ‌تر را، و آن تبر بر گردن بت بزرگ نهاد و بیرون آمد. چون مردمان به‌بتخانه درآمدند گفتند «این که کرده است؟» و به‌درگاه نمرود شدند که حال چنین افتاده. و گفتند: ـ می‌شنیدیم که این ابراهیم همیشه بتان ما را بد می‌گوید.
-نمورد گفت: ـ بیاریدش!
+نمرود گفت: ـ بیاریدش!
 ابراهیم را پرسید: ـ این تو کردی؟
@@ سطر ۶۶: / سطر ۶۶: @@
 گفت: ـ تو دانی که ایشان سخن نگویند.
-ابراهیم گفت: ـ‌ چگونه پرستید آن را که از او نه منفعت است نه مضرّت؟
+ابراهیم گفت: ـ‌ چه‌گونه پرستید آن را که از او نه منفعت است نه مضرّت؟
 نمرود فرمود: ـ بروید و هیزم آرید سوختن ابراهیم را، که او را عذاب آتش خواهم کردن!
-چهار ماه هیزم گِرد می‌کردند. وابراهیم را بازداشته بودند. آن‌گاه از زندان بیرون آوردند تا به‌آتش افکنند. ابلیس بیامد به‌دشمنی، و منجنیق ایشان را آموخت. منجنیق بساختند و در آن منجنیق نهاده بینداختند. چون به‌میان آتش بیارامید ملک تعالی آتش را بر وی سرد گردانید. پس در میان آتش تختی پیدا آمد تا ابراهیم بر آنجا بنشست. حوض آب پیش او پدید آمد و نرگس و ریاحین گِرد بر گِرد تخت او برُست و حلّهٔ بهشت بیاوردند تا بپوشد. و هیچ کس آنجا نتوانست رفتن تا سه روز.
+چهارم ماه هیزم گِرد می‌کردند. وابراهیم را بازداشته بودند. آن‌گاه از زندان بیرون آوردند تا به‌آتش افکنند، نزدیک آتش نتوانستند رفتن از تَبِش، که سه فرسنگ تبشِ آتش می‌رفت. درماندند. ابلیس بیامد به‌دشمنی، و منجنیق ایشان را آموخت. منجنیق بساختند و در آن منجنیق نهاده بینداختند. چون به‌میان آتش بیارامید ملک تعالی آتش را بر وی سرد گردانید. پس در میان آتش تختی پیدا آمد تا ابراهیم بر آنجا بنشست. حوض آب پیش او پدید آمد و نرگس و ریاحین گِرد بر گِرد تخت او برُست و حلّهٔ بهشت بیاوردند تا بپوشید. و هیچ کس آنجا نتوانست رفتن تا سه روز.
 پس نمرود گفت: ـ یا ابراهیم! این را از کجا آوردی و این آتش تو را نسوخت؟
@@ سطر ۸۶: / سطر ۸۶: @@
 هازر گفت: ـ بدان که ما هرگز دود نپرستیده‌ایم؛ او را به‌دود هلاک کنیم.
-هازر بفرمود‌تا چاهی عظیم بکندند. و آن چاه را پُر کاه کرد، و ابراهیم را بربست و در آنجا افکندند و پاره‌ئی آتش در آن کاه زدند. حق تعالی بادی بفرستاد تا از آن آتش پاره‌ئی برگرفت و در ریش هازر افکند و همه ریش هازر بسوخت. و خلق آوازی شنیدند که «ای هازر! اهل بیت تو آتش‌پرست بودند، چه گونه است که آتش تو را می‌سوزد؟» ـ پس هم‌چنان بسوخت، وبادی در آمد و آن خاکستر بر گرفت و در چشم‌هاس خلق می‌زد، و هر که آن هیزم آورده بودند همه نابینا شدند.
+هازر بفرمود‌تا چاهی عظیم بکندند. و آن چاه را پُر کاه کرد، و ابراهیم را بربست و در آنجا افکندند و پاره‌ئی آتش در آن کاه زدند. حق تعالی بادی بفرستاد تا از آن آتش پاره‌ئی برگرفت و در ریش هازر افکند، و همه ریش هازر بسوخت. و خلق آوازی شنیدند که «ای هازر! اهل بیت تو آتش‌پرست بودند، چه گونه است که آتش تو را می‌سوزد؟» ـ پس هم‌چنان بسوخت، وبادی در آمد و آن خاکستر بر گرفت و در چشم‌های خلق می‌زد، و هر که آن هیزم آورده بودند همه نابینا شدند.
 چون نمرود فروماند گفت: ـ من با تو برابری نکنم لیکن با خدای تو حرب کنم. اگر او خدای آسمان است من خدای زمینم و مرا سپاه است و زمین مراست و اهل زمین قوی‌ترند. من خود به‌حرب خدای تو روم!

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 [[Image:14-147.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۴ صفحه ۱۴۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۴ صفحه ۱۴۷]]
-{{بازنگری}}
 '''ابراهیم'''، پسر '''ارز'''، نزد مسلمانان و اعراب به'''‌ابراهیم خلیل''' و '''خلیل الله''' معروف است و نزد قوم یهود به'''‌ابرام'''. ـ وی دو پسر داشته است:‌ '''اسماعیل''' و '''اسحاق'''؛ که اعراب خود را ذرّیهٔ '''اسماعیل''' می‌دانند و بنی اسرائیل خود را ذرّیهٔ '''اسحاق'''؛ و بدین ترتیب اعراب و یهود در نیای بزرگ خود ابراهیم به‌یکدیگر می‌پیوندند.
@@ سطر ۲۶۸: / سطر ۲۶۸: @@
 #{{پاورقی|۶}}Colliver-Rice: Persian Women and Their Ways (London, 1923).
 [[رده:کتاب جمعه ۱۴]]
 [[رده:کتاب کوچه]]

@@ سطر ۲۶۶: / سطر ۲۶۶: @@
 #{{پاورقی|۴}} در صد و بیست سالگی به‌ختان خویش مأمور گشت. [لغت نامه].
 #{{پاورقی|۵}} صدق نیّت او پسند افتاد و آن آبِ دردهانش عسل شد و مقرر گردید تا قیامت ولیعهد داشته باشد و اولاد او نسلاً بعدِ نشل و بطناً بعدِ بطن پادشاهند، مسمی به‌‌'''یَعْسوب'''. [از کتاب '''جنت و نار'''، تألیف دیگر از همین شخص]
 #{{پاورقی|۶}}Colliver-Rice: Persian Women and Their Ways (London, 1923).
 [[رده:کتاب جمعه ۱۴]]
 [[رده:کتاب کوچه]]

@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 امّا داستان ابراهیم٬ به‌گونه‌ئی که در '''قصص الانبیا''' آمده است:
-«پدر ابراهیم '''آزربن‌ناخور''' بود از نسل '''سام‌بن‌نوح'''٬ و کارش بُت‌گری بود٬ و بتخانه در دست او بود٬ و به نزدیک '''نِمرود''' مقرّب بود. و نمرود را کَهَنِه گفته بودند که «در این دو سه سال کودکی از مادر جدا شود که زوال ملک تو بر دست او بُوَد»و ـ نمرود بفرمود تا هر کودکی از مادر جدا شدی بکشتندی.
+«پدر ابراهیم '''آزربن‌ناخور''' بود از نسل '''سام‌بن‌نوح'''٬ و کارش بُت‌گری بود٬ و بتخانه در دست او بود٬ و به‌‌نزدیک '''نِمرود''' مقرّب بود. و نمرود را کَهَنِه گفته بودند که «در این دو سه سال کودکی از مادر جدا شود که زوال ملک تو بر دست او بُوَد»و ـ نمرود بفرمود تا هر کودکی از مادر جدا شدی بکشتندی.
 چون ابراهیم بیامد٬ مادرش او را به‌کوه برد و جائی جُست تنگ و تاریک٬ و ابراهیم را آنجا بنهاد و گفت: «باری اگر بمیرد من نبینم!» ـ و برفت. ملک تعالی او را بپرورد در آن غار٬ و نیکو می‌داشت به‌قدرت خویش.
@@ سطر ۵۴: / سطر ۵۴: @@
 گفت: ـ بیزارم من از تو و از این بتان تو!
-سه سال ببود و همچنان که رسیدی آن بتان را می‌نکوهیدی. تا پدرش بمرد و به دست عَمَّش ماند که '''هازر''' نام داشت. به‌دل خویش اندیشه کرد «چگونه کنم تا بتان را قهر کنم تا مردمان بدانند که این بتان چیزی نه‌اند؟»
+سه سال ببود و همچنان که رسیدی آن بتان را می‌نکوهیدی. تا پدرش بمرد و به‌‌دست عَمَّش ماند که '''هازر''' نام داشت. به‌دل خویش اندیشه کرد «چگونه کنم تا بتان را قهر کنم تا مردمان بدانند که این بتان چیزی نه‌اند؟»
 وایشان را عیدی بودی که به‌دشت بیرون شدندی و چون بازآمدندی آن بتان را عبادت کردندی. پس آن روز خود را بیمار ساخت و در آن بتخانه رفت٬ تبر برگرفت و همه بتان را پاره‌پاره کرد مگر بت بزرگ‌تر را٬ و آن تبر بر گردن بت بزرگ نهاد و بیرون آمد. چون مردمان به‌بتخانه درآمدند گفتند «این که کرده است؟» و به‌درگاه نمرود شدند که حال چنین افتاده. و گفتند: ـ می‌شنیدیم که این ابراهیم همیشه بتان ما را بد می‌گوید.
@@ سطر ۹۲: / سطر ۹۲: @@
 آن گاه بفرمود تا تابوتی ساختند به‌چهار گوشه٬ بندهاش از زر ودارآفرین‌های او از مروارید؛ و چهار کرکس قوی بیاوردند و هفت شبانروز گرسنه بداشتند٬ پس چهار مسلوخ نیکو از چهار گوشهٔ تخت بیاویختند و آن چهار کرکس را از چهار گوشهٔ تخت بربستند تا آن کرکسان بدان گوشت می‌نگریستند و آهنگ گوشت می‌کردند و تابوت را برداشتند. ونمرود با وزیر د بابوت نشسته بود با تیر و کمان. چون تابوت به‌هوا بر رفت٬ چندان برآمدند که جهان به‌چشم ایشان چون کلوخی می‌دیدند وچون پاره‌ئی دیگر برآمدند٬ چون دودی. نمرود گفت: ـ‌ اکنون به‌جایگاه رسیدیم. دست پیش کنیم تاخدای ابراهیم بر ما حیله نکند.
-تیر به کمان نهاد و برانداخت. حق تعالی جبرئیل را بفرستاد تاآن تیر را به‌دریا برد و به‌شکم ماهی در زد تا خون‌آلود شد٬ آن گاه تیر خونالود باز آمد و در تابوت افتاد. نمرود بازآمد و خلق را گفت: خدای آسمان را بکشتم!
+تیر به‌‌کمان نهاد و برانداخت. حق تعالی جبرئیل را بفرستاد تاآن تیر را به‌دریا برد و به‌شکم ماهی در زد تا خون‌آلود شد٬ آن گاه تیر خونالود باز آمد و در تابوت افتاد. نمرود بازآمد و خلق را گفت: خدای آسمان را بکشتم!
 و تیرِ خونالود بنمود. ایشان راست پنداشتند و همه کافر شدند.
@@ سطر ۱۱۸: / سطر ۱۱۸: @@
                                                       {{ستاره}}
-[پدر ابراهیم] '''تارخ''' یا '''تارح''' یا '''ترح'''{{نشان|۲}} یا '''آزر''' بت‌تراش بوده است{{نشان|۳}}. مولود او به‌'''کلده''' در مشرق '''بابل'''٬ به‌شهر '''اور'''٬ تقریباً دو هزار سال پیش از میلاد... برادزادهٔ او '''لوط''' است و خانهٔ کعبه بنا کردهٔ اوست. خدای تعالی٬ به ابراهیم٬ قربان کردن پسر خود '''اسماعیل''' را (به‌روایت مسلمین) و یا '''اسحاق''' را (به‌روایت یهود) امر فرمود؛ وآن گاه که به اجرای امر خدا می‌پرداخت به‌ذبح گوسفندی به‌جای پسر مأمور گشت. وی درصد و هفتاد سالگی درگذشته است.
+[پدر ابراهیم] '''تارخ''' یا '''تارح''' یا '''ترح'''{{نشان|۲}} یا '''آزر''' بت‌تراش بوده است{{نشان|۳}}. مولود او به‌'''کلده''' در مشرق '''بابل'''٬ به‌شهر '''اور'''٬ تقریباً دو هزار سال پیش از میلاد... برادزادهٔ او '''لوط''' است و خانهٔ کعبه بنا کردهٔ اوست. خدای تعالی٬ به‌‌ابراهیم٬ قربان کردن پسر خود '''اسماعیل''' را (به‌روایت مسلمین) و یا '''اسحاق''' را (به‌روایت یهود) امر فرمود؛ وآن گاه که به‌‌اجرای امر خدا می‌پرداخت به‌ذبح گوسفندی به‌جای پسر مأمور گشت. وی درصد و هفتاد سالگی درگذشته است.
 {{چپ‌چین}}
@@ سطر ۱۵۹: / سطر ۱۵۹: @@
 {{پایان چپ‌چین}}
-* حضرت ابراهیم اولین کسی بود که عبارت «الله‌اکبر» را به‌زبان آورد. و آن، هنگام ذبح فرزندش اسماعیل بود به‌فرمان خدا. حق تعالی گوسفندی فرستاد تا به‌جای اسماعیل قربانی شودو ابراهیم به مشاهدهٔ آن بی‌اختیار فریاد کرد «الله‌اکبر!»
+* حضرت ابراهیم اولین کسی بود که عبارت «الله‌اکبر» را به‌زبان آورد. و آن، هنگام ذبح فرزندش اسماعیل بود به‌فرمان خدا. حق تعالی گوسفندی فرستاد تا به‌جای اسماعیل قربانی شودو ابراهیم به‌‌مشاهدهٔ آن بی‌اختیار فریاد کرد «الله‌اکبر!»
-* وقتی به‌فرمان '''نمرود''' تل هیزمی را‌که حاضر کرده بودند آتش زدند تا حضرت ابراهیم رازنده بسوزانند، اززیادی حرارت کسی نمی‌توانست نزدیک برود. مانده بودند معطل که حالا حضرت را چه جور باید انداخت آن وسط. همین وقت شیطان خودش را به صورت نجاری در آورد و ساخت منجنیق را به آدم‌های '''نمرود''' یاد داد، و حضرت ابراهیم را با منجنیق به وسط آتش‌ها پرتاب کردند. ـ منجنیق اختراع شیطان است.
+* وقتی به‌فرمان '''نمرود''' تل هیزمی را‌که حاضر کرده بودند آتش زدند تا حضرت ابراهیم رازنده بسوزانند، اززیادی حرارت کسی نمی‌توانست نزدیک برود. مانده بودند معطل که حالا حضرت را چه جور باید انداخت آن وسط. همین وقت شیطان خودش را به‌‌صورت نجاری در آورد و ساخت منجنیق را به‌‌آدم‌های '''نمرود''' یاد داد، و حضرت ابراهیم را با منجنیق به‌‌وسط آتش‌ها پرتاب کردند. ـ منجنیق اختراع شیطان است.
 * وقتی حضرت ابراهیم را به‌آتش انداختند فرشته‌ئی آمد بالای سرش چتر زد و جلوزبانه‌های آتش را گرفت. همی وقت برادر و خواهری پیش '''نمرود''' آمدند تعظیم کردند گفتند ما کاری می‌کنیم که فرشته به‌یک چشم هم زدن هزارها فرسخ از این جا دور بشود به‌شرط این که در عوض، اولاً ما را در غرفهٔ بهشتی که ساخته‌ئی جا بدهی چون خانه و سرپناهی نداریم، ثانیاً از مال دنیا بی‌نیازمان بکنی چون که بسیار فقیریم. پس از آن که نمرود شرط‌هاشان را قبول کرد، آن خواهر و برادر لباس‌هاشان را در آوردند و لخت و عور، زیر چشم حضرت ابراهیم با هم مشغول بوس و کنار شدند. اسم برادره '''کو Kov''' بود، اسم خواهره '''لی Li'''. حضرت ابراهیم که شرط و شروط آن‌ها را با نمرود شنیده بود نفرین‌شان کرد که تا دنیا دنیاست نه جائی قرار و آرام بگیرند و نه یک شکم سیر به‌خودشان ببینند. ـ کولی‌ها از نسل آن برادر و خواهرند و برای همین است که به‌آن‌ها '''سوزمانی''' هم میگویند.
-* گوش مارمولک کر است و نمی‌تواند چیزی بشنود، و این به‌عقوبت آن است که وقتی حضرت ابراهیم را به آتش انداختند به‌آن فوت می‌کرد تا شعله‌ورتر بشود.
+* گوش مارمولک کر است و نمی‌تواند چیزی بشنود، و این به‌عقوبت آن است که وقتی حضرت ابراهیم را به‌‌آتش انداختند به‌آن فوت می‌کرد تا شعله‌ورتر بشود.
 {{چپ‌چین}}
@@ سطر ۱۸۶: / سطر ۱۸۶: @@
 {{پایان چپ‌چین}}
-* در آن وقت که حضرت ابراهیم را در آتش می‌انداختند ملائکه و طیور به‌گریه درآمدند. ازآن میان مرغکی ضعیف خود را در آتش انداخت. حق تعالی به‌جبرئیل فرمود او را از هوا بگرفت و بر زمین نهاد و از وی سبب پرسید. گفت «چون به‌استخلاص او دسترسم نیست، باری، که نباشم از آن که خود را به‌متابعت وی در آتش اندازم!» ـ خطاب آمد که: «ای جبرئیل، آن مرغک را بگوی به‌این مقدار اخلاص که به خلیل ما اظهار داشتی از خزانهٔ کرم ما بخواه آن چه می‌خواهی!» ـ گفت: «مرا حاجت دنیوی نیست. شنیده‌ام که خداوند تعالی را هزار وی یک نام است؛ حاجت من آن است که خداوند نام‌های خود را به‌من یاد دهد تا او را به‌‌تمام نام‌هایش یا کنم».
+* در آن وقت که حضرت ابراهیم را در آتش می‌انداختند ملائکه و طیور به‌گریه درآمدند. ازآن میان مرغکی ضعیف خود را در آتش انداخت. حق تعالی به‌جبرئیل فرمود او را از هوا بگرفت و بر زمین نهاد و از وی سبب پرسید. گفت «چون به‌استخلاص او دسترسم نیست، باری، که نباشم از آن که خود را به‌متابعت وی در آتش اندازم!» ـ خطاب آمد که: «ای جبرئیل، آن مرغک را بگوی به‌این مقدار اخلاص که به‌‌خلیل ما اظهار داشتی از خزانهٔ کرم ما بخواه آن چه می‌خواهی!» ـ گفت: «مرا حاجت دنیوی نیست. شنیده‌ام که خداوند تعالی را هزار وی یک نام است؛ حاجت من آن است که خداوند نام‌های خود را به‌من یاد دهد تا او را به‌‌تمام نام‌هایش یا کنم».
 {{وسط‌چین}}
@@ سطر ۲۰۷: / سطر ۲۰۷: @@
 {{پایان چپ‌چین}}
-* ابراهیم خلیل‌الرحمن اول کسی بود که در دار دنیا لباس بهشتی پوشید. ـ وقتی که او را در آتش انداختند جبرئیل به‌امر الهی پیراهنی از بهشت آورد بر او پوشانید. چون ابراهیم از آتش بیرون آمد آن پیراهن را تعویذ کرد به بازو بست. حین وفات، آن تعویذ را به‌اسحاق داد که اوهم بر بازی می‌بست و وقت حلول اجل، آن را به‌یعقوب پسرش بخشید و جناب یعقوب آن تعویذ را از خود جدا نمی‌کرد تا روزی که یوسف را برادرانش به‌صحرا بردند آن را زیر لباس به‌بازوی یوسف بست و با یوسف بود تا پس از چهل سال مفارقت پدر از پسر، جبرئیل گفت ای یوسف آن پیراهن را برای پدرت بفرست... باد، بوی آن پیراهن را به‌مشام یعقوب رسانید. یعقوب آن بو را شناخت فهمید که در حیات است.
+* ابراهیم خلیل‌الرحمن اول کسی بود که در دار دنیا لباس بهشتی پوشید. ـ وقتی که او را در آتش انداختند جبرئیل به‌امر الهی پیراهنی از بهشت آورد بر او پوشانید. چون ابراهیم از آتش بیرون آمد آن پیراهن را تعویذ کرد به‌‌بازو بست. حین وفات، آن تعویذ را به‌اسحاق داد که اوهم بر بازی می‌بست و وقت حلول اجل، آن را به‌یعقوب پسرش بخشید و جناب یعقوب آن تعویذ را از خود جدا نمی‌کرد تا روزی که یوسف را برادرانش به‌صحرا بردند آن را زیر لباس به‌بازوی یوسف بست و با یوسف بود تا پس از چهل سال مفارقت پدر از پسر، جبرئیل گفت ای یوسف آن پیراهن را برای پدرت بفرست... باد، بوی آن پیراهن را به‌مشام یعقوب رسانید. یعقوب آن بو را شناخت فهمید که در حیات است.
 {{چپ‌چین}}
@@ سطر ۲۶۵: / سطر ۲۶۵: @@
 #{{پاورقی|۳}} و گفته‌اند که '''آزر''' (سورهٔ انعام٬ آیهٔ ۷۴) مخفف '''العازر''' نام خادم او بوده است. [لغت‌نامه]
 #{{پاورقی|۴}} در صد و بیست سالگی به‌ختان خویش مأمور گشت. [لغت نامه].
-#{{پاورقی|۵}} صدق نیّت او پسند افتاد و آن آبِ دردهانش عسل شد و مقرر گردید تا قیامت ولیعهد داشته باشد و اولاد او نسلاً بعدِ نشل و بطناً بعدِ بطن پادشاهند، مسمی به '''یَعْسوب'''. [از کتاب '''جنت و نار'''، تألیف دیگر از همین شخص]
+#{{پاورقی|۵}} صدق نیّت او پسند افتاد و آن آبِ دردهانش عسل شد و مقرر گردید تا قیامت ولیعهد داشته باشد و اولاد او نسلاً بعدِ نشل و بطناً بعدِ بطن پادشاهند، مسمی به‌‌'''یَعْسوب'''. [از کتاب '''جنت و نار'''، تألیف دیگر از همین شخص]
 #{{پاورقی|۶}}Colliver-Rice: Persian Women and Their Ways (London, 1923).
 [[رده:کتاب جمعه ۱۴]]
 [[رده:کتاب کوچه]]

@@ سطر ۲۲۳: / سطر ۲۲۳: @@
 {{چپ‌چین}}
 [ملااسماعیل واعظ سبزواری، '''مجمعآالنّورین'''] صفحات ۵۷و۵۸، به‌تلخیص
-{{پایان چپچین}}
+{{پایان چپ‌چین}}
 قسمت نخست حکایت را '''سعدی''' نیز به‌نظم آورده است: '''بوستان'''، باب دوّم، حکایت دوم.