جیجک علیشاه - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohaddese: «جیجک علیشاه» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2012-06-06T18:37:53Z

«جیجک علیشاه» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Mohaddese: بازنگری و نهایی شد.

2012-06-06T18:36:25Z

بازنگری و نهایی شد.

نمایش تغییرات

Mohaddese: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۹.

2012-06-06T17:16:33Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۹.

Mohaddese: /* پرده‌ دوم */

2012-06-03T21:14:36Z

پرده‌ دوم

Mohaddese: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۵.

2012-06-03T21:09:44Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۵.

Mohaddese: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۲۴.

2012-06-03T07:46:09Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۲۴.

نمایش تغییرات

Mohaddese: در حال بازنگری.

2012-06-02T18:12:25Z

در حال بازنگری.

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T17:42:52Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-08-01T14:05:20Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

Elham در ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۴۷

2011-07-31T06:47:25Z

@@ سطر ۵۱۰: / سطر ۵۱۰: @@
 '''کریم شیره‌ئی''': - امر، امرِ همایونی است. (تعظیم می‌کند، آهسته به‌طرف وزیر دواب می‌رود. وزیر دواب به‌او چپ چپ نگاه می‌کند.) آقای وزیر دواب، دیگه از بنده جسارت نخواهد شد!
-'''مورخ‌الملک''': - ... و پس با لُنگ‌های قشنگ و مندلی‌های رنگارنگ، بدنِ همایون و اندام میمون را آهسته آهسته خشک کرده، و لباس خسروی که در جهان فقط قد و بالایِ این دادگرِ عالی نسب را سزاز است بپوشانیدند. و بعد از آن، شاهنشاهِ دادگر کمی در سرِ بینه که هوای ملایمِ آن رشکِ خزینه است، برحسب پیشنهادِ سرکارِ حکیم‌السلطنه که بقراط در پیشِ او قیراطی نباشد و ارسطو ازاعجازِ انفاسش اِدویّهٔ خود در پَستو کند و جالینوس از کمیِ بضاعت در محضرش چون عروس در پردهٔ خجلت پنهان شود، استراحت کردند و پس از استراحت، از آنجا برخاسته خرامان‌خرامان به‌سویِ دربار که محل عِزّ و قرار عدل و دادگستری است روانه شدند. از جملهٔ بندگانِ...
+'''مورخ‌الملک''': - ... و پس با لُنگ‌های قشنگ و مندلی‌های رنگارنگ، بدنِ همایون و اندام میمون را آهسته آهسته خشک کرده، و لباس خسروی که در جهان فقط قد و بالایِ این دادگرِ عالی نسب را سزا است بپوشانیدند. و بعد از آن، شاهنشاهِ دادگر کمی در سرِ بینه که هوای ملایمِ آن رشکِ خزینه است، برحسب پیشنهادِ سرکارِ حکیم‌السلطنه که بقراط در پیشِ او قیراطی نباشد و ارسطو ازاعجازِ انفاسش اَدویّهٔ خود در پَستو کند و جالینوس از کمیِ بضاعت در محضرش چون عروس در پردهٔ خجلت پنهان شود، استراحت کردند و پس از استراحت، از آنجا برخاسته خرامان‌خرامان به‌سویِ دربار که محل عِزّ و قرار عدل و دادگستری است روانه شدند. از جملهٔ بندگانِ...
-'''وزیر دواب''' (به‌خود): - پِه! مرتکه تمام نمی‌کوند!
+'''وزیر دواب''' (به‌خود): - پَه! مرتکه تمام نمی‌کوند!
-'''مورخ‌الملک''': - ... درگاه، به‌حضورِ اعلی رسانیدند که در حدود کرمان و بلوچستان، ملخانِ بی‌فرمان بر کشت و زرع روستائیان هجوم کرده سببِ اتلافِ محصولات و مزروعات و قحط و غلا و گرانی شده‌اند. - چون این خبرِ ملالت اثر در محضر مُطاعْ مذکور رفت، فی‌الحال امر عالی صادر گردید که به‌اهالیِ فلک‌زدهٔ آن سامان امر و مقرر دارند که چون ارزاق و مأکولات از کنشتِ دیو سرشتِ ملخان گران شده و اهالی در سختی و بدبختی افتاده‌اند فرمانِ همایون برآن است که مردمِ آن سامان در این سال چیزی دیگر به‌جای نان که حقیقتاً جز گندمی بیخته و بریان نیست به‌دست آورده بخورند و به‌دعاگوسی ذاتِ ملکوتی صفات مشغول شوند تا مایهٔ خشنودی درگاه خسروانی شود. - و نیز گفتند که جماعتی از کفّارِ فجّارِ فرنگ با لشگریآراسته باساز و زنگ و اردوئی از دخترانِ قشنگ که سرپرستی از زخمیان درمیدان جنگ می‌کنند، بر اقاصیِ حدود و ثغورِ ممالک محروسه هجوم کرده بلادِ اسلام را تسخیر کنان پیش می‌آیند. پس، حکمِ جهان مطاع صادر شد که چون تیر شهاب و سرعتِ سَحاب، فرمان همایون را به‌ایشان رسانند و امر کنند که آن ناپاکانِ بی‌ایمان فوراً مسلمان شده هر چه دخترِ ماه منظر در اردو است با ایلچیان و هدایا به‌سرا پردهٔ همایونی فرستند و مردانِ ایشان هم سِلاح ریخته و از همان راه که آمده‌اند برگردند و اِلّا نایرهٔ غضبِ همایونی شعله‌ور شده به‌رعایای این خاندان حکم خواهد شد که ایشان را به‌حال خود گذاشته تا این که خسته و درمانده شده با چشمی گریان ودلی بریان به‌خانمان ویران خود که منبعِ کُفر و شرک و معدنِ قهر و غضب خداندیست برگردند. ونیز ملّا حَزقلِ جهود که اجدادِ غیر محمودش در ضمن اصحاب اخدود به‌شمار بوده، از قوم خود پسری ما لعت و دختری آفتاب صورت آورده پیشکشِ حرمِ همایونی کرد و چون هر دو منظور نظر آفتاب اثر همایونی افتادند دو پارچه قصر از قصرهای خالصهٔ شاهنشاهی را با دویست هزار تومان وجه نقد دربارهٔ او امر و مقرر کرده و به‌لقب کلیم‌الملکی در میانِ اقران‌وامثال سرافراز و مفتخر گردانیدند...
+'''مورخ‌الملک''': - ... درگاه، به‌حضورِ اعلی رسانیدند که در حدود کرمان و بلوچستان، ملخانِ بی‌فرمان بر کشت و زرع روستائیان هجوم کرده سببِ اتلافِ محصولات و مزروعات و قحط و غلا و گرانی شده‌اند. - چون این خبرِ ملالت اثر در محضر مُطاعْ مذکور رفت، فی‌الحال امر عالی صادر گردید که به‌اهالیِ فلک‌زدهٔ آن سامان امر و مقرر دارند که چون ارزاق و مأکولات از کنشتِ دیو سرشتِ ملخان گران شده و اهالی در سختی و بدبختی افتاده‌اند فرمانِ همایون برآن است که مردمِ آن سامان در این سال چیزی دیگر به‌جای نان که حقیقتاً جز گندمی بیخته و بریان نیست به‌دست آورده بخورند و به‌دعاگوئی ذاتِ ملکوتی صفات مشغول شوند تا مایهٔ خشنودی درگاه خسروانی شود. - و نیز گفتند که جماعتی از کفّارِ فجّارِ فجّارِ فرنگ با لشگری آراسته باساز و زنگ و اردوئی از دخترانِ قشنگ که سرپرستی از زخمیان درمیدان جنگ می‌کنند، بر اقاصیِ حدود و ثغورِ ممالک محروسه هجوم کرده بلادِ اسلام را تسخیر کنان پیش می‌آیند. پس، حکمِ جهان مطاع صادر شد که چون تیر شهاب و سرعتِ سَحاب، فرمان همایون را به‌ایشان رسانند و امر کنند که آن ناپاکانِ بی‌ایمان فوراً مسلمان شده هرچه دخترِ ماه منظر در اردو است با ایلچیان و هدایا به‌سرا پردهٔ همایونی فرستند و مردانِ ایشان هم سِلاح ریخته و از همان راه که آمده‌اند برگردند و اِلّا نایرهٔ غضبِ همایونی شعله‌ور شده به‌رعایای این خاندان حکم خواهد شد که ایشان را به‌حال خود گذاشته تا این که خسته و درمانده شده با چشمی گریان ودلی بریان به‌خانمان ویران خود که منبعِ کُفر و شرک و معدنِ قهر و غضب خداوندیست برگردند. ونیز ملّا حَزقلِ جهود که اجدادِ غیر محمودش در ضمن اصحاب اخدود به‌شمار بوده، از قوم خود پسری ما لعت و دختری آفتاب صورت آورده پیشکشِ حرمِ همایونی کرد و چون هر دو منظور نظر آفتاب اثر همایونی افتادند دو پارچه قصر از قصرهای خالصهٔ شاهنشاهی را با دویست هزار تومان وجه نقد دربارهٔ او امر و مقرر کرده و به‌لقب کلیم‌الملکی در میانِ اقران‌وامثال سرافراز و مفتخر گردانیدند...
 '''وزیر دواب''': - گور...
@@ سطر ۵۷۱: / سطر ۵۷۱: @@
 :::::::'''شاه سرش را تکان می‌دهد.'''
-به به! این چیه؟ قدّاره. تو هم ریشت به...{{نشان|۸}} - به‌‌به!
+به به! این چیه؟ قدّاره. تو هم ریشت به...{{نشان|۸}} - به‌‌ به!
 '''وزیر دواب''': - پِه! قربان، شما بد عادت کردی مردم را. پِه، این چه کاری شد؟ هر چه او می‌گوید همه به‌من می‌خندید، این کار شد؟ (پس پس می‌رود، تعظیم می‌کند:) خداحافیظ!
@@ سطر ۵۸۵: / سطر ۵۸۵: @@
 :::::::'''پرده پائین می‌افتد:'''
 ==پردهٔ سوم==
-::::'''یک اتاق معمولی، با فرش قالی و نمد.'''
+::::<big><big>'''یک اتاق معمولی، با فرش قالی و نمد.'''</big></big>
-:::::::میرزا بزرگ و رئیس محاسبات، باریش سفید و قد خمیده.
+:::::::'''میرزا بزرگ و رئیس محاسبات، باریش سفید و قد خمیده.'''
-:::::::چند نفر میرزا، بالباس بلند قبا و لباده.
+:::::::'''چند نفر میرزا، بالباس بلند قبا و لباده.'''

@@ سطر ۳۳۸: / سطر ۳۳۸: @@
 '''مفخرالشعرا''' (پیش‌ می‌آید، تعظیم می‌کند و می‌خواند): -
-:::::شها، تو شاهی و گیتی سراسرند اَسیر
+:::شها، تو شاهی و گیتی سراسرند اَسیر
-:::::نه مثل داری و مانند و نی شبیه و نظیر!
+:::نه مثل داری و مانند و نی شبیه و نظیر!
 '''حاضرین''': - به‌به، احسنت! احسنت!
 '''مفخرالشعرا''': -
-:::::کجاست آن که ترا بنده نیست در عالم؟
+:::کجاست آن که ترا بنده نیست در عالم؟
-:::::هر آن که نیست، بگو آید و کند تقریر!
+:::هر آن که نیست، بگو آید و کند تقریر!
 '''حاضرین''': - احسنت! احسنت! به‌به!
@@ سطر ۳۵۱: / سطر ۳۵۱: @@
 '''مفخرالشعرا''': -
-:::::جهان سراسر در زیرِ حکم تو است، ای شاه
+:::جهان سراسر در زیرِ حکم تو است، ای شاه
-:::::کنون که حکم چنین شد، جهان ببندوبگیر!
+:::کنون که حکم چنین شد، جهان ببندوبگیر!
-:::::بگیر قیصر روم و فرست سویِ کَلات!
+:::بگیر قیصر روم و فرست سویِ کَلات!
-:::::بیار شنگلِ چین و بنه بر او زنجیر!
+:::بیار شنگلِ چین و بنه بر او زنجیر!
 '''حاضرین''' (باصدای بلند): - احسنت! احسنت! جف‌القلم! به‌به! مکرّر، مکرّر!
@@ سطر ۳۶۲: / سطر ۳۶۲: @@
 '''مفخرالشعرا''': -
-:::::بگیر قیصر روم و فرست سوی کَلات!
+:::بگیر قیصر روم و فرست سوی کَلات!
-:::::بیار شنگل چین و بنه بر او زنجیر!
+:::بیار شنگل چین و بنه بر او زنجیر!
-:::::فرست لشگرِ جرّار تا به‌مُلکِ حبش!
+:::فرست لشگرِ جرّار تا به‌مُلکِ حبش!
-:::::بکوب سومهٔ تاتار تا کنارِ سِبیر!
+:::بکوب سومهٔ تاتار تا کنارِ سِبیر!
 '''حاضرین''': - به‌به، احسنت!
@@ سطر ۳۷۴: / سطر ۳۷۴: @@
 '''مفخرالشعرا''': -
-:::::چو تخت ایرج داری، شها، بناز و ببال!
+:::چو تخت ایرج داری، شها، بناز و ببال!
-:::::چو تیغِ سر کج داری، بزن به‌فرقِ نکیر!
+:::چو تیغِ سر کج داری، بزن به‌فرقِ نکیر!
 '''حاضرین''': - احسنت! به‌به!...
 '''مفخرالشعرا''': -
-:::::خدای نام تو را ورد و ذکرِ مرغان کرد
+:::خدای نام تو را ورد و ذکرِ مرغان کرد
-:::::بدین جهت هه جِک جِک کنند گاهِ صفیر.
+:::بدین جهت هه جِک جِک کنند گاهِ صفیر.
 '''حاضرین''': - به‌به... احسنت، بکر است!...
 '''مفخرالشعرا''': -
-:::::شها، تو شاهی و اینها همه وزیرِ تواند
+:::شها، تو شاهی و اینها همه وزیرِ تواند
-:::::توهمچو مایه و اینها همه خمیرِ فطیر.
+:::توهمچو مایه و اینها همه خمیرِ فطیر.
 '''حاضرین''': - احسنت! احسنت! صَدّقتُ!
 '''مفخرالشعرا''': -
-:::::توئی که چوبهٔ تیرت بشد زپای فلک
+:::توئی که چوبهٔ تیرت بشد زپای فلک
-:::::توئی که تیغ تو برید ابر را چو پنیر!
+:::توئی که تیغ تو برید ابر را چو پنیر!
 '''حاضرین''' (باصدای بلند): - احسنت! احسنت! به‌به! مکرر، مکرر! چوب، تیر، پا، فلک... به‌به!
@@ سطر ۴۱۴: / سطر ۴۱۴: @@
 '''مفخرالشعرا''': -
-:::::توئی که چوبهٔ تیرت بشد زپای فلک
+:::توئی که چوبهٔ تیرت بشد زپای فلک
-:::::توئی که تیغ‌ تو برید ابر را چو پنیر!
+:::توئی که تیغ‌ تو برید ابر را چو پنیر!
-:::::توئی که در حرمت فرش‌های قالی هست
+:::توئی که در حرمت فرش‌های قالی هست
-:::::ولی شهان دگر خود نداشتند حصیر!
+:::ولی شهان دگر خود نداشتند حصیر!
 '''ندیم دربار''': - صدّقتُ! احسنت!...
 '''مفخرالشعرا''': -
-:::::توئی که آشپزِ درگَهت ز دیگِ سیاه
+:::توئی که آشپزِ درگَهت ز دیگِ سیاه
-:::::میان قاب، به‌شب، روز می‌کند کفگیر!
+:::میان قاب، به‌شب، روز می‌کند کفگیر!
 '''حاضرین''' (باصدای بلند): - احسنت! احسنت! بِکر است...
 '''مفخرالشعرا''': -
-:::::که بود جز تو زشاهانِ روزگار، که داشت
+:::که بود جز تو زشاهانِ روزگار، که داشت
-:::::به‌هر دهی ز اروپا، چهار فوج سفیر؟
+:::به‌هر دهی ز اروپا، چهار فوج سفیر؟
-:::::کی است جیجکی آن خود که مدحتت گوید
+:::کی است جیجکی آن خود که مدحتت گوید
-:::::کتاب وصف ترا وصف کی کند تفسیر!
+:::کتاب وصف ترا وصف کی کند تفسیر!
 '''شاه و حاضرین''': - احسنت، احسنت! بارک‌ال‍لّه! به‌به!...
@@ سطر ۵۸۵: / سطر ۵۸۵: @@
 :::::::'''پرده پائین می‌افتد:'''
 ==پردهٔ سوم==

@@ سطر ۱۹۴: / سطر ۱۹۴: @@
 '''حاجی فاضل''': - گر صبر بُد انسان را اندر دل و جان لختی
-::مجنون نشدی مجنون، لیلی نشدی لیلی.
+:::مجنون نشدی مجنون، لیلی نشدی لیلی.
-::فرها، که صبرش بود، کُه چون کُهِ بستان{{نشان|۱}} کَند
+:::فرها، که صبرش بود، کُه چون کُهِ بستان{{نشان|۱}} کَند
-::هرچند که خود می‌گفت من خسته شدم خیلی.
+:::هرچند که خود می‌گفت من خسته شدم خیلی.
 :::::::'''زن و دختر، بلند گریه‌ می‌کنند'''
@@ سطر ۲۶۶: / سطر ۲۶۶: @@
 :::::::'''صدر اعظم، مورخ‌الملک، مفخرالشعراء، ندیم دربار، و چند نفر دیگر ایستاده‌اند با هم حرف می‌زنند. کریم شیره‌ئی داخل می‌شود.'''
-'''کریم شیره‌ئی''' (با لهجهٔ اصفهانی): - آقایان وزرا، آقایان اُمرا، سلامٌ‌علیکم و قلبی‌لَدیکُم!
+'''کریم شیره‌ئی''' (با لهجهٔ اصفهانی): - آقایان وزرا، آقایان اُمرا، سلامُ‌علیکم و قلبی‌لَدیْکُم!
 '''صدراعظم''' (با صدای کلفت و با تکبر): - علیکم‌السلام حاجی کریم، احوالت چطوره؟
@@ سطر ۲۷۴: / سطر ۲۷۴: @@
 '''وزیر دواب''' (داخل می‌شود و تعظیم می‌کند. به‌صدراعظم، بالهجهٔ ترکی ایالتی): - سلامون علیکم.
-:::::::'''بع به‌مَفخرالشعراء و کریم شیره‌ئی چپ‌ چپ نگاه می‌کند و رویش را برمی‌گرداند.'''
+:::::::'''بعد به‌مَفخرالشعراء و کریم شیره‌ئی چپ‌ چپ نگاه می‌کند و رویش را برمی‌گرداند.'''
-'''صدراعظم''': - علیکم‌السلام آقای لَلِه‌باشی، احوال شریف؟
+'''صدراعظم''': - علیکم‌السلام آقای لَـلِه‌باشی، احوال شریف؟
 '''وزیر دواب''': - از مرحومت شما بوسیار خوب است.
@@ سطر ۲۸۳: / سطر ۲۸۳: @@
 :::::::'''وزیر دواب نگاه نمی‌کند.'''
-آقای وزیر دواب!آقای وزیر دواب!
+آقای وزیر دواب! آقای وزیر دواب!
 :::::::'''وزیر دواب نگاه به‌او نمی‌کند.'''
 :::::::'''وزیر دواب با صدراعظم حرف می‌زند.'''
-آقای وزیر ... آقای وزیر دواب! عرضی داشتم...
+آقای وزیر... آقای وزیر دواب! عرضی داشتم...
 '''وزیر دواب''' (روی را به‌طرف کریم شیره‌ئی می‌کند، با تشر و تغیر): - بله.
@@ سطر ۳۰۶: / سطر ۳۰۶: @@
 '''یساول‌ها''': - برید، برید! بایست! برید! بپّا!
-:::::::'''شاه یواش یواش به‌اطراف نگاه میکند و داخل می‌شود. همه چند تعظیم می‌کنند.'''
+:::::::'''شاه یواش یواش به‌اطراف نگاه میکند و داخل می‌شود. همه چند مرتبه تعظیم می‌کنند.'''
 '''شاه''': - وزیر دواب! بازامروز هم که اوقاتت گُهْ‌مُرغی است!
-'''وزیر دواب'''(با تغیّر و تندی): - گوربان، این مرتکه نمی‌گوزا...{{نشان|۳}}
+'''وزیر دواب'''(تعظیم می‌کند): - گوربان، این مرتکه نمی‌گوزا...{{نشان|۳}}
 :::::::'''اشاره می‌کند به‌کریم شیره‌ئی'''
@@ سطر ۳۲۱: / سطر ۳۲۱: @@
 '''وزیر دواب''': - گور...{{نشان|۴}}
 '''شاه''' (با اخم): - هیس!
@@ سطر ۳۲۹: / سطر ۳۲۸: @@
 '''وزیر دواب''': - گور...
-'''شاه''': - نفست بگیرد!... خوب، معلوم می‌شود اخبارات خوب است... مَفْخَر، بگو بینم چه ساخته‌ای؟
+'''شاه''': - هیسْ! نفست بگیرد!... خوب، معلوم می‌شود اخبارات خوب است... مَفْخَر، بگو بینم چه ساخته‌ای؟
 '''وزیر دواب''': - گوربا...
@@ سطر ۳۶۳: / سطر ۳۶۲: @@
 '''مفخرالشعرا''': -
-:::::بگیر قیصر روم و فرست سویِ کَلات!
+:::::بگیر قیصر روم و فرست سوی کَلات!
-:::::بیار شنگلِ چین و بنه بر او زنجیر!
+:::::بیار شنگل چین و بنه بر او زنجیر!
 :::::فرست لشگرِ جرّار تا به‌مُلکِ حبش!
 :::::بکوب سومهٔ تاتار تا کنارِ سِبیر!
@@ سطر ۳۹۰: / سطر ۳۸۹: @@
 :::::توهمچو مایه و اینها همه خمیرِ فطیر.
-'''حاضرین''': - احسنت! احسنت! صَدّقت!
+'''حاضرین''': - احسنت! احسنت! صَدّقتُ!
 '''مفخرالشعرا''': -
@@ سطر ۴۶۰: / سطر ۴۵۹: @@
 '''وزیر دواب''' (با اوقات تلخ): - مرتکه، دیگر کار به‌کار من نداشته باش!
-:::::::'''شاه و دیگران لب خند می‌زنند و زیر چشم نگاه می‌کنند<'''
+:::::::'''شاه و دیگران لب خند می‌زنند و زیر چشم نگاه می‌کنند.'''
 '''کریم‌ شیره‌ئی''': - آقای وزیر دواب! حالا که قبلهٔ عالم امر دادند دیگه جسارت نمی‌کونم، معذرت می‌خوام.
-'''پیشخدمت''' (تعظیم می‌کند): - قربان! جلال‌الدین محمد ابوالحسن بن جعفر، المُلقّب به«اقیانوس العلوم انباری» دامادِ کمال‌الدین، احمد حسینِ ابوالقاسم بَحرالعلومِ شاش گِردی، می‌خواهد به‌پابوس مشرف شود.
+'''پیشخدمت''' (تعظیم می‌کند): - قربان! جلال‌الدین محمد ابوالحسن بن جعفر، اَلمُلقّب به«اقیانوس العلوم انباری» دامادِ کمال‌الدین، احمد حسینِ ابوالقاسم بَحرالعلومِ شاش گِردی، می‌خواهد به‌پابوس مشرف شود.
 :::::::'''خندهٔ حاضرین'''
@@ سطر ۴۸۵: / سطر ۴۸۴: @@
 '''کریم شیره‌ئی''': - سبیلاتو کفن کردم هیچی.
 :::::::'''همه به‌طرف وزیر دواب و کریم شیره‌ئی نگاه می‌کنند.'''
-:::::::'''شاه نگاه می‌کند وبا شیشه بازی می‌کند'''
+:::::::'''شاه نگاه می‌کند و با شیشه بازی می‌کند.'''
 '''صدراعظم و حاضرین''': - به‌به، احسنت،احسنت! ... داد سخن پروری داده، به‌به!
@@ سطر ۴۹۴: / سطر ۴۹۳: @@
 :::::::'''تعظیم می‌کند.'''
-'''شاه''': - یک عصای مرصع بده به‌مورخ الملک.
+'''شاه''': - یک عصای مرصع بده به‌مورخ‌الملک.
 :::::::'''رئیس خلوت تعظیم می‌کند.'''
@@ سطر ۵۰۳: / سطر ۵۰۲: @@
 '''شاه''' (با خنده): - این که از صبح تا حالا قورقور کردی عرضت همین بود؟ به‌به! مردکه، تو چرا این طور زود اوقاتت تلخ میشه؟
-:::::::'''شاه با گوشهٔ چشم اشاره به‌کریم شیره‌ئی می‌کند که سربه‌سر وزیر دواب بگذارد.'''
+:::::::'''شاه با گوشهٔ چشم اشاره به‌کریم شیره‌ئی می‌کند که سر به‌سر وزیر دواب بگذارد.'''
 '''وزیر دواب''': - گوربان، این مرتکه حیا ندارد، آبرو ندارد، امر بدهید با من ابداً حرف نزند!

@@ سطر ۴۸: / سطر ۴۸: @@
 [[Image:34-063.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۳]]
-{{بازنگری}}
+{{در حال بازنگری}}
 ‌‌ذبیح بهروز:

@@ سطر ۱٬۲۷۶: / سطر ۱٬۲۷۶: @@
 #{{پاورقی|۸}}حذف شد. (ک.ج.)
 #{{پاورقی|۹}}چنان که پیداست در این جا چند سطرجا افتاده است. (ک.ج.)
 [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]

@@ سطر ۲۱۷: / سطر ۲۱۷: @@
 '''بیگلربیگی''': - زنکه، خفه میشی یا بِدم بیرونت کنن؟ این که گریه نداره!
-'''زن''': - چشم، آقای بیگلربیگی، اختیار دارید... حالا چند روزه شیخ عبدالحسین آمده می‌گه باید عروسی کنیم. زن من نُه سالشه، زنَمه، میخوام ببرم. هرچه میگم آقا این بچه هنوز این چیزا را نمی‌فهمه، میگه من یادش میدم، به‌تو چه؟... آقای بیگلربیگی، به‌دادم‌برس! من چه طور این دختر به‌این کوچکی رو بدم به آدمی که از باباشم بزرگتره و دوتام زن داره؟ بلکه این بچه هم راضی نباشه. هر چه هم رفتم پیش شیخ‌الاسلام عِزّولابه کردم، میگه عموش اختیار داره، عقدش دُرُسّه، شیخ عبدالحسین خوب آدمیه... آقای بیگلربیگی، دستم به‌دامنت! به‌دادم برس! این دختر بیچاره گناهی نکرده. مالاشو خوردن، خودشم میخوان از من بگیرن.
+'''زن''': - چشم، آقای بیگلربیگی، اختیار دارید... حالا چند روزه شیخ عبدالحسین آمده می‌گه باید عروسی کنیم. زن من نُه سالشه، زنَمه، میخوام ببرم. هرچه میگم آقا این بچه هنوز این چیزا را نمی‌فهمه، میگه من یادش میدم، به‌تو چه؟... آقای بیگلربیگی، به‌دادم‌برس! من چه طور این دختر به‌این کوچکی رو بدم به‌‌آدمی که از باباشم بزرگتره و دوتام زن داره؟ بلکه این بچه هم راضی نباشه. هر چه هم رفتم پیش شیخ‌الاسلام عِزّولابه کردم، میگه عموش اختیار داره، عقدش دُرُسّه، شیخ عبدالحسین خوب آدمیه... آقای بیگلربیگی، دستم به‌دامنت! به‌دادم برس! این دختر بیچاره گناهی نکرده. مالاشو خوردن، خودشم میخوان از من بگیرن.
 '''بیگلربیگی''': - عجب! عجب!... این جیغ و دادا و این که نذاشتی آقای حاجی فاضل شعراشونو بخوانند برای این حرف‌های مهمل بود؟ به‌به، عجب کاری برای ما پیدا شد! زنکه، این حرف‌ها که گریه نداره. اینجا لازم نبود بیائی. مگه تو نرفتی پیش شیخ‌الاسلام؟
@@ سطر ۵۶۳: / سطر ۵۶۳: @@
 :::::::'''شاه و حاضرین، خندهٔ بلند.'''
-'''شاه''' (در حالت خنده): - به‌به! مرده شورت ببره! به به! آباد کردی!
+'''شاه''' (در حالت خنده): - به‌به! مرده شورت ببره! به‌‌به! آباد کردی!
 :::::::'''هنوز شاه و حاضرین می‌خندند'''
 ::مردکه، این هم قافیه شد؟
 :::::::'''شاه سرش را تکان می‌دهد.'''
-به به! این چیه؟ قدّاره. تو هم ریشت به...{{نشان|۸}} - به به!
+به به! این چیه؟ قدّاره. تو هم ریشت به...{{نشان|۸}} - به‌‌به!
 '''وزیر دواب''': - پِه! قربان، شما بد عادت کردی مردم را. پِه، این چه کاری شد؟ هر چه او می‌گوید همه به‌من می‌خندید، این کار شد؟ (پس پس می‌رود، تعظیم می‌کند:) خداحافیظ!
@@ سطر ۶۶۱: / سطر ۶۶۱: @@
 '''میرزا بزرگ''': - خیر، قربان، بنده همچو جسارتی نکردم... مقصود این بود که شاید یک جور دیگر گفته حضرت اشرف خاطرتان نیست.
-'''وزیر دواب''': - مرتکه، گفتم همین طور گفت شاه هم خوشش آمد. همه نیم ساعت گفتند به به، حالا تو می‌گوئی این طور نبود؟
+'''وزیر دواب''': - مرتکه، گفتم همین طور گفت شاه هم خوشش آمد. همه نیم ساعت گفتند به‌‌به، حالا تو می‌گوئی این طور نبود؟
 '''میرزا بزرگ''' (قدری فکر می‌کند): - قربان، این گونه حرف‌ها معنی ندارد!
@@ سطر ۸۸۰: / سطر ۸۸۰: @@
 :::::::'''همه می‌خندند.'''
-'''شاه''': - خوب، به به!... ببینم: کجا بلجیک خوردی؟
+'''شاه''': - خوب، به‌‌به!... ببینم: کجا بلجیک خوردی؟
 '''اقیانوس‌العلوم''': - نمی‌دانم در کربلایِ معلّی خوردم یا دَر نجف اشرف.
@@ سطر ۹۸۶: / سطر ۹۸۶: @@
 :::::::'''همه بلند می‌خندند.'''
-'''شاه''' (باخنده): - بَه بَه! عجب شعری گفتی!... به به!
+'''شاه''' (باخنده): - بَه بَه! عجب شعری گفتی!... به‌‌به!
 '''صدراعظم''' (با تبسم پیش می‌آید): - آقای وزیر دواب، پس است!
@@ سطر ۱٬۰۳۷: / سطر ۱٬۰۳۷: @@
 پرده بالا می‌رود
-'''وزیر دواب''' (در دربار، تنها در اتاق قدم می‌زند. اوقاتش تلخ است): - همه تقصیر این میرزا بوزورگ پدرسوخته است. پدرش را در می‌آورم. من به او می‌گویم شیر بگو، او میر می‌گوید. من پدرت را در می‌آورم... پیشخدمت باشی! پیشخدمت باشی!...
+'''وزیر دواب''' (در دربار، تنها در اتاق قدم می‌زند. اوقاتش تلخ است): - همه تقصیر این میرزا بوزورگ پدرسوخته است. پدرش را در می‌آورم. من به‌‌او می‌گویم شیر بگو، او میر می‌گوید. من پدرت را در می‌آورم... پیشخدمت باشی! پیشخدمت باشی!...
 '''پیشخدمت‌باشی''' (داخل می‌شود): - بله قربان. (تعظیم می‌کند).
@@ سطر ۱٬۱۷۷: / سطر ۱٬۱۷۷: @@
 '''وزیر دواب''': - یک خیک به‌جهت من آورده بودند، یک خیک به‌جهت خانم... (یک قدری پنیر از بشقات برمی‌دارد می‌دهد به‌پیشخدمت‌باشی) بخور ببین چه طور است.
-'''پیشخدمت‌باشی''' (پنیر را می‌گیرد می‌خورد مزه مزه می‌کند سری نکان می‌دهد): - قربان، خیلی خوب است... به به!
+'''پیشخدمت‌باشی''' (پنیر را می‌گیرد می‌خورد مزه مزه می‌کند سری نکان می‌دهد): - قربان، خیلی خوب است... به‌‌به!
 '''وزیر دواب''': - این از خیکِ من است.
@@ سطر ۱٬۱۸۵: / سطر ۱٬۱۸۵: @@
 '''وزیر دواب''' (قدری پنیر از بشقاب دیگر برمی‌دارد می‌دهد به‌پیشخدمت‌باشی): - پیشخدمت‌باشی! از این بخور ببین چه طور است؟
-'''پیشخدمت‌باشی''' (پنیر را می‌گیرد می‌خورد، مزه مزه می‌کند، سرش را تکان می‌دهد): - به به! این هم خیلی خوب است... در واقع تعریف دارد. خیلی خوب است... به به!
+'''پیشخدمت‌باشی''' (پنیر را می‌گیرد می‌خورد، مزه مزه می‌کند، سرش را تکان می‌دهد): - به‌‌به! این هم خیلی خوب است... در واقع تعریف دارد. خیلی خوب است... به‌‌به!
 '''وزیر دواب''': - این از خیکِ خانم است.

@@ سطر ۴۸: / سطر ۴۸: @@
 [[Image:34-063.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۳]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 ‌‌ذبیح بهروز:
@@ سطر ۱٬۲۳۲: / سطر ۱٬۲۳۲: @@
 '''وزیر دواب''': - پدرسوخته، خفه‌شو!... پدرت را می‌سوزانم... این پدرسوخته را بیندازید... (فراش‌ها میرزابزرگ را می‌اندازند.) حالا آن سفرهٔ قلمکار را بیندازید‌ رویش.
-'''میرزابزرگ''': -
+'''میرزابزرگ''': - آخ، قربان، بنده را به‌خدا ببخشید! توبه کردم! دیگر نوکری نمی‌کنم...
-'''وزیر دواب''': -
+'''وزیر دواب''': - خفه‌شو پدرسوخته!... آن صندلی‌ها را بگذارید دورش.
-'''میرزابزرگ''': -
+'''میرزابزرگ''': - آخ، به‌فریاد من برسید!... آخه من چه تقصیری کردم؟
-'''وزیر دواب''': -
+'''وزیر دواب''': - بزنید تو سرش!
-'''فراش‌ها'''
+'''فراش‌ها''' (از پشت پرده): - برید!... برید!... بایست!... بایست!...
-:::::::''''''
+:::::::'''شاه و صدراعظم و سفیرالملک و سفیر بلجیک و سایرِ اجزا داخل می‌شوند.'''
-'''شاه'''
+'''شاه''' (با حالت تعجب و تغیّر): - وزیر دواب! وزیر دواب! این دیگه چه چیز است؟ این کیه؟
-:::::::''''''
+:::::::'''همه در حالت تعجب هستند.'''
-'''وزیر دواب''': -
+'''وزیر دواب''': - گوربان این میرزا بزرگ است... قبلهٔ عالم فرمودید.
-'''شاه'''
+'''شاه''' (با تغیّر و تعجب): - مردکه! من گفتم «میزِ بزرگ» را بگذار اینجا!
-'''وزیر دواب''': -
+'''وزیر دواب''': - گوربان، این هم میرزا بزرگ است دیگر، میرزا کوچک که نیست!
-'''شاه'''
+'''شاه''': - بزنید تو سرِ این پدرسوخته!
-:::::::''''''
+:::::::'''فراش‌‌ها می‌زنند.'''
-'''میرزابزرگ''': -
+'''وزیر دواب''': - گور...
-'''شاه'''
+'''شاه''': - بزنید بیرونش کنید!
 :::::::'''پرده می‌افتد'''
 ==پاورقی‌ها==