تعهد اجتماعی و نویسندگان آمریکای لاتین - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T15:05:17Z

Parastoo: «تعهد اجتماعی و نویسندگان آمریکای لاتین» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-07-06T15:30:13Z

«تعهد اجتماعی و نویسندگان آمریکای لاتین» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo در ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۲۸

2011-07-06T15:28:31Z

Parastoo: نهایی شد.

2011-07-06T15:27:02Z

نهایی شد.

Nafeese در ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۴:۱۲

2011-07-06T14:12:21Z

Nafeese: پایان بازنگری. تعداد زیادی غلط. به بحث نگاه کنید.

2011-07-06T14:02:15Z

پایان بازنگری. تعداد زیادی غلط. به بحث نگاه کنید.

Nafeese: بازنگری تا آخر ص. 84.

2011-07-06T13:54:25Z

بازنگری تا آخر ص. 84.

Nafeese: بازنگری تا ص. 83، "این وضع خاص".

2011-07-06T13:38:41Z

بازنگری تا ص. 83، "این وضع خاص".

Nafeese: بازنگری تا ص. 82، ""آنچه که".

2011-07-06T13:21:12Z

بازنگری تا ص. 82، ""آنچه که".

Nafeese: بازنگری تا ص. 81، "در میان نویسندگان". تعداد زیادی غلط.

2011-07-06T13:13:34Z

بازنگری تا ص. 81، "در میان نویسندگان". تعداد زیادی غلط.

نمایش تغییرات

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 [[Image:25-084.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۵ صفحه ۸۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۵ صفحه ۸۴]]
 [[Image:25-085.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۵ صفحه ۸۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۵ صفحه ۸۵]]
 '''ماریو وارگاس لوسا'''
@@ سطر ۸۲: / سطر ۷۶: @@
 {{لایک}}

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 [[رده:یوسا]]
 [[رده:صفدر تقی‌زاده]]
-[[مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:مقالات نهایی‌شده]]

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 [[Image:25-085.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۵ صفحه ۸۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۵ صفحه ۸۵]]
 [[رده:کتاب جمعه ۲۵]]
-{{کوچک}}
+'''ماریو وارگاس لوسا'''
 '''ماریو وارگاس لوسا''' از سرشناس‌ترین و مطر‌ح‌ترین نویسندگان امروز امریکای لاتین است. اهل «پرو» و چهل و چهار ساله است. منتقد و محقق و داستان‌نویس است. کتابی هفتصد صفحه‌ئی در نقد و بررسی آثار '''گارسیا مارکز'''، شش هفت داستان بلند، سه چهار مجموعه قصه های کوتاه و مقالات و نقدهای بسیار نوشته است. آثارش به‌‌بیش‌تر زبان‌های دنیا ترجمه شده است. '''پابلو نرودا''' چندین سال پیش، در مصاحبه‌ئی از او به‌‌عنوان نویسنده‌ئی '''عالی''' و امید بلاتردید ادبیات فردای آمریکای لاتین نام برده است.
-{{پایان کوچک}}
@@ سطر ۷۰: / سطر ۷۹: @@
 ترجمه: '''صفدر تقی‌زاده'''
 {{پایان چپ‌چین}}

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 [[رده:کتاب جمعه ۲۵]]
-{{بازنگری}}
 {{کوچک}}

@@ سطر ۶۳: / سطر ۶۳: @@
 ضرورت التزام اجتماعی می‌تواند همچنین سبب تخریب حرفه و وظیفهٔ هنرمندانه شود زیرا چه بسا که هر نویسنده به‌‌خاطر حساسیت خاص و خلق و خو و تجربه‌هایش قادر نباشد که در نوشته‌ها و اعمالش، وظیفه‌ئی را که جامعه از او توقع دارد برآورده سازد. قلمرو احساس و تجربه بشری و تخیل، گسترده‌تر از قلمرو مسائل سیاسی و اجتماعی است. نویسنده‌ئی همچون '''بورگز'''{{نشان|15}} از میان هنری که در آن این نوع مسائل به‌‌کلی نادیده گرفته شده، اثار ادبی بزرگی آفریده است. برای او مابعدالطبیعه، فلسفه، تخیل و ادبیات از اهمیت بیش‌تری برخوردار است. (اما او نتوانسته است از پاسخ دادن به‌‌دعوت جامعه به‌‌قبول التزام شانه خالی کند و می‌توان در بیانات روشن و باورنکردنی‌اش دربارهٔ مرام محافظه‌کاری جناح راست – بیاناتی که حتی محافظه‌کاران را به‌‌لرزه درمی آورد – راهبرد مؤثری دید در شیوه توهین به‌‌مقدسات سیاسی به‌‌این منظور که دیگر، یکبار برای همیشه، کسی مزاحم نوشته‌های او نشود.) و بسیاری از نویسندگان، واقعاً آمادگی سرو کار داشتن با مسائل سیاسی و اجتماعی را ندارند. این‌ها آدم‌های خوش ‌اقبالی نیستند. اگر که به‌‌ندای صمیمانه درونی‌شان گوش دهند و اثری نامتعهد  خلق کنند، باید که با همه گونه سوءتفاهمات و ستیزه‌ها و واپس‌زدن‌ها روبه‌رو شوند. اجر مدامشان، عدم ادراک و مخالفت و خصومت است. اگر که به‌‌فشار جامعه تسلیم شوند و بکوشند تا دربارهٔ مضمون‌های اجتماعی و سیاسی بنویسند، بسیار محتمل است که کارشان به‌‌عنوان نویسنده با ناکامی مواجه شود و به‌‌ناچار، همچون هنرمندانی که منطبق با انگیزه و احساسات درونی‌شان رفتار نکرده‌اند، عقیم بمانند.
-به گمان من '''خوزه ماریا آرگوئه داس''' این دو شق دشوار وحشتناک را در زندگی تجربه کرد و ما اثر آن را بر تمامی زندگی و آثارش به‌‌خوبی می بینیم.'''آرگوئه داس''' در آند به‌‌دنیا آمد و در میان دهقانان سرخ پوست بزرگ شد (هرچند که فرزند یک وکیل بود) و تا زمان بلوغ از لحاظ زبانی که صحبت می کرد و دیدی که از جهان داشت یک سرخ پوست باقی ماند. بعداً خانواده اش او را بازپس گرفتند و او به‌‌صورت یک سفیدپوست اسپانیائی زبانِ طبقه متوسط پروئی درآمد. زندگی او همیشه در کشاکش این دو جامعه و فرهنگ متفاوت گذاشته است. ادبیات برای او، در نخستین قصه های کوتاه و داستان هایش (سال ۱۹۸۵)Los Rios profundos  (سال ۱۹۴۹) Yawar Fiesta، سال (۱۹۳۵) Agua گریزی است مالخولیائی و غمبار به‌‌روزها و مکان های کودکیش، به‌‌دنیای روستاهای کوچک سرخ پوستان، روستاهای San juan De Lucanas,puquio یا به‌‌شهرهای آند مثل Abancay که مناظر و آداب و رسومش را در نثری لطیف و شاعرانه توصیف کرده است. بعدها اما خود را ملزم دانست که این نوع تصویرهای غنائی را رها کند و به‌‌جای آن به‌‌مسئولیت های اجتماعی که همه از او انتظار داشتند بگراید. این بود که کتابی بسیار آرزومندانه نوشت به‌‌نام Toda Las Sangres(سال ۱۹۶۴) که در آن کوشید، با گریز از خود، به‌‌تشریح مسائل اجتماعی و سیاسی کشورش بپردازد. این داستان یک ناکامی فاحش است: بینش او، ساده دلانه و حتی مضحک است. در این کتاب هیچ کدام از فضیلت های ادبی ارزشمندی که کتاب های قبلی او را به‌‌صورت آثار هنری اصیلی درآورده بود دیده نمی شود. کتاب ناکامی نمونه و کلاسیکی از یک استعداد هنری که بر اثر خود تحمیلیِ التزام اجتماعی به‌‌این حال و روز درآمده است. کتاب های دیگر '''آرگوئه داس''' مابین این دو جنبه شخصیت او در نوسان است و متحمل است که همه این ها نقشی در خودکشی او ایفا کرده باشند.
+به گمان من '''خوزه ماریا آرگوئه داس''' این دو شق دشوارِ وحشتناک را در زندگی تجربه کرد و ما اثر آن را بر تمامی زندگی و آثارش به‌‌خوبی می‌بینیم.'''آرگوئه داس''' در آند به‌‌دنیا آمد و در میان دهقانان سرخ‌پوست بزرگ شد (هرچند که فرزند یک وکیل بود) و تا زمان بلوغ از لحاظ زبانی که صحبت می‌کرد و دیدی که از جهان داشت یک سرخ‌پوست باقی ماند. بعداً خانواده‌اش او را باز پس گرفتند و او به‌‌صورت یک سفیدپوست اسپانیائی زبانِ طبقهٔ متوسط پروئی درآمد. زندگی او همیشه در کشاکش این دو جامعه و فرهنگ متفاوت گذاشته است. ادبیات برای او، در نخستین قصه‌های کوتاه و داستان‌هایش (سال ۱۹۵۸) Los Rios profundos  (سال ۱۹۴۹) Yawar Fiesta، سال (۱۹۳۵) Agua گریزی است مالخولیائی و غمبار به‌‌روزها و مکان‌های کودکیش، به‌‌دنیای روستاهای کوچک سرخ‌پوستان، روستاهای San juan De Lucanas, puquio یا به‌‌شهرهای آند مثل Abancay که مناظر و آداب و رسومش را در نثری لطیف و شاعرانه توصیف کرده است. بعدها اما خود را ملزم دانست که این نوع تصویرهای غنائی را رها کند و به‌‌جای آن به‌‌مسئولیت‌های اجتماعی که همه از او انتظار داشتند بگراید. این بود که کتابی بسیار آرزومندانه نوشت به‌‌نام  Toda Las Sangres (سال ۱۹۶۴) که در آن کوشید، با گریز از خود، به‌‌تشریح مسائل اجتماعی و سیاسی کشورش بپردازد. این داستان یک ناکامی فاحش است: بینش او، ساده‌دلانه و حتی مضحک است. در این کتاب هیچ کدام از فضیلت‌های ادبی ارزشمندی که کتاب‌های قبلی او را به‌‌صورت آثار هنری اصیلی درآورده بود دیده نمی شود. کتاب ناکامی نمونه و کلاسیکی از یک استعداد هنری که بر اثر خود تحمیلیِ التزام اجتماعی به‌‌این حال و روز درآمده است. کتاب های دیگر '''آرگوئه‌داس''' مابین این دو جنبهٔ شخصیت او در نوسان است و متحمل است که همهٔ این‌ها نقشی در خودکشی او ایفا کرده باشند.
-'''خوزه ماریا آرگوئه داس''' به‌‌هنگامی که در روز دوم ماه دسامبر سال ۱۹۶۹ در دانشگاه '''لامولینا''' ماشه هفت تیر را کشید نیز به‌‌نوعی می خواست نشان بدهد که در امریکای لاتین نویسنده بودن کاری تا چه حد دشوار و جسارت آمیز است.
+'''خوزه ماریا آرگوئه داس''' به‌‌هنگامی که در روز دوم ماه دسامبر سال ۱۹۶۹ در دانشگاه '''لامولینا''' ماشه هفت‌تیر را کشید نیز به‌‌نوعی می‌خواست نشان بدهد که در امریکای لاتین نویسنده بودن کاری تا چه حد دشوار و جسارت‌آمیز است.
 {{چپ‌چین}}
 ترجمه: '''صفدر تقی‌زاده'''
 {{پایان چپ‌چین}}

@@ سطر ۵۷: / سطر ۵۷: @@
 می‌توان گفت که در این وضع خاص، جنبه‌های مثبت چندی نیز برای ادبیات وجود دارد. به‌‌علت این تعهد و التزام، ادبیات ناگزیر است که همواره با واقعیت‌های زنده و با تجربه‌های مردم درتماس باشد و این خود مانع می‌شود که نویسنده، همچنان که متأسفانه در پاره‌ئی از جوامع پیشرفته رخ داده است، با استفاده از شکل‌های بیانی تازه‌ئی که تقریباً به‌‌طور کلی منفک از تجربه‌های واقعی است، به‌‌موجودی درونی و آداب‌پرست تبدیل شود. نویسندگان همچنین به‌‌خاطر پذیرش این تعهد اجتماعی، همواره درباب آنچه که می نویسند و آنچه که عمل می‌کنند، خود را مسئول می‌دانند زیرا که فشار اجتماعی، خود سپر مستحکمی است علیه وسوسهٔ به‌‌کار گرفتن کلمه و تخیل به‌‌منظور بازی کردن نقشی در عدم قبول مسئولیت اخلاقی بازی کودکِ وحشتناکی که (البته فقط درسطح کلمه‌ها) به‌‌دروغ و فریبکاری و گزافه‌گوئی و طرح بدترین انتخاب‌ها و شکل‌ها می‌پردازد.
-این وضع اما خطرهای زیادی هم دربر دارد. وظیفه و کاربرد ادبات، اگر که البته به‌‌نوشته های خلاقه فقط (یا کلاً) به‌‌عنوان تجسم اهداف اجتماعی و سیاسی نگاه شود، چه بسا که به‌‌طورکلی به‌‌انحراف کشد. در این صورت آیا، حد فاصل و مرز بین تاریخ، جامعه شناسی و ادبیات چه خواهد بود؟ آیا می خواهیم ادعا کنیم که ادبیات (به این علت که یافته هایش به‌‌سبب جائی که تخیل در آن اشغال کرده همواره مشکوک است) شکل نازل و رقیقی از علوم اجتماعی است؟ در حقیقت، چنانچه ستایش آمیزترین ارزش ادبیات را، گواهی واقعیت های عینی بدانیم و چنانچه آن را به‌‌عنوان ثبت درست و معتبر آنچه که در جامعه رخ می دهد ارزیابی کنیم، لاجرم ادبیات را به‌‌چنین بلیه ئی مبتلا خواهیم کرد.
+این وضع اما خطرهای زیادی هم دربر دارد. وظیفه و کاربرد ادبیات، اگر که البته به‌‌نوشته‌های خلاقه فقط (یا کلاً) به‌‌عنوان تجسم اهداف اجتماعی و سیاسی نگاه شود، چه بسا که به‌‌طورکلی به‌‌انحراف کشد. در این صورت آیا، حد فاصل و مرز بین تاریخ، جامعه‌شناسی و ادبیات چه خواهد بود؟ آیا می‌خواهیم ادعا کنیم که ادبیات (به این علت که یافته‌هایش به‌‌سبب جائی که تخیل در آن اشغال کرده همواره مشکوک است) شکل نازل و رقیقی از علوم اجتماعی است؟ در حقیقت، چنانچه ستایش‌آمیزترین ارزش ادبیات را، گواهی واقعیت‌های عینی بدانیم و چنانچه آن را به‌‌عنوان ثبت درست و معتبر آنچه که در جامعه رخ می دهد ارزیابی کنیم، لاجرم ادبیات را به‌‌چنین بلیه‌ئی مبتلا خواهیم کرد.
-از سوی دیگر، این کار دروازه ادبیات را به‌‌روی انواع گرایش های فرصت طلبانه و دوز و کلک های روشنفکرانه خواهد گشود در این صورت چگونه خواهم توانست داستان بلندی را که صریحاً علیه ستمِ ستمگران بر توده ها و ستمکشان اعتراض کرده، به‌‌عنوان یک شکست هنری محکوم کنم بی آن که شریک و همدست ستمگر قلمداد نشوم؟ چگونه می توانم بگویم که این شعر که با ابیاتی موزون و همصدا علیه شرکت های بزرگ خروشیده و تاخته است، خود فاجعه ئی در کار شعر و شاعری است بی آن که به‌‌عنوان نوکر سرسپرده امپریالیزم به‌‌شمار نیایم؟ و به‌‌خوبی می دانیم که چگونه روشنفکران متقلب می توانند از این نوع برداشت ساده گرایانه از ادبیات سوء استفاده کنند و آن را به‌‌سادگی به‌‌خوانندگان ساده دل تحصیل نکرده تحمیل کنند.
+از سوی دیگر، این کار دروازهٔ ادبیات را به‌‌روی انواع گرایش‌های فرصت‌طلبانه و دوز و کلک‌های روشنفکرانه خواهد گشود در این صورت چگونه خواهم توانست داستان بلندی را که صریحاً علیه ستمِ ستمگران بر توده‌ها و ستمکشان اعتراض کرده، به‌‌عنوان یک شکست هنری محکوم کنم بی‌آن که شریک و همدست ستمگر قلمداد نشوم؟ چگونه می توانم بگویم که این شعر که با ابیاتی موزون و همصدا علیه شرکت‌های بزرگ خروشیده و تاخته است، خود فاجعه‌ئی در کار شعر و شاعری است بی‌آن که به‌‌عنوان نوکر سرسپرده امپریالیزم به‌‌شمار نیایم؟ و به‌‌خوبی می‌دانیم که چگونه روشنفکران متقلب می‌توانند از این نوع برداشت ساده‌گرایانه از ادبیات سوء استفاده کنند و آن را به‌‌سادگی به‌‌خوانندگانِ ساده‌دلِ تحصیل نکرده تحمیل کنند.
-ضرورت التزام اجتماعی می تواند همچنین سبب تخریب حرفه و وظیفه هنرمندانه شود زیرا چه بسا که هر نویسنده به‌‌خاطر حساسیت خاص و خلق و خو و تجربه هایش قادر نباشد که در نوشته ها و اعمالش، وظیفه ئی را که جامعه از او توقع دارد برآورده سازد. قلمرو احساس و تجربه بشری و تخیل، گسترده تر از قلمرو مسائل سیاسی و اجتماعی است. نویسنده ئی همچون '''بورگز'''{{نشان|15}} از میان هنری که در آن این نوع مسائل به‌‌کلی نادیده گرفته شده، اثار ادبی بزرگی آفریده است. (اما او نتوانسته است از پاسخ دادن به‌‌دعوت جامعه به‌‌قبول التزام شانه خالی کند و می توان در بیانات روشن و باورنکردنی اش درباره مرام محافظه کاری جناح راست ¬– بیاناتی که حتی محافظه کاران را به‌‌لرزه درمی آورد – راهبرد مؤثری دید در شیوه توهین به‌‌مقدسات سیاسی به‌‌این منظور که دیگر، یکبار برای همیشه، کسی مزاحم نوشته های او نشود.) و بسیاری از نویسندگان، واقعاً آمادگی سرو کار داشتن با مسائل سیاسی و اجتماعی را ندارند. این ها آدم های خوش اقبالی نیستند. اگر که به‌‌ندای صمیمانه درونی شان گوش دهند و اثری نامتعهد  خلق کنند، باید که با همه گونه سوء تفاهمات و ستیزه ها و واپس زدن ها روبه رو شوند. اجر مدامشان، عدم ادراک و مخالفت و خصومت است. اگر که به‌‌فشار جامعه تسلیم شوند و بکوشند تا درباره مضمون های اجتماعی و سیاسی بنویسند، بسیار محتمل است که کارشان به‌‌عنوان نویسنده با ناکامی مواجه شود و به‌‌ناچار، همچون هنرمندانی که منطبق با انگیزه و احساسات درونی شان رفتار نکرده اند، عقیم بمانند.
+ضرورت التزام اجتماعی می‌تواند همچنین سبب تخریب حرفه و وظیفهٔ هنرمندانه شود زیرا چه بسا که هر نویسنده به‌‌خاطر حساسیت خاص و خلق و خو و تجربه‌هایش قادر نباشد که در نوشته‌ها و اعمالش، وظیفه‌ئی را که جامعه از او توقع دارد برآورده سازد. قلمرو احساس و تجربه بشری و تخیل، گسترده‌تر از قلمرو مسائل سیاسی و اجتماعی است. نویسنده‌ئی همچون '''بورگز'''{{نشان|15}} از میان هنری که در آن این نوع مسائل به‌‌کلی نادیده گرفته شده، اثار ادبی بزرگی آفریده است. برای او مابعدالطبیعه، فلسفه، تخیل و ادبیات از اهمیت بیش‌تری برخوردار است. (اما او نتوانسته است از پاسخ دادن به‌‌دعوت جامعه به‌‌قبول التزام شانه خالی کند و می‌توان در بیانات روشن و باورنکردنی‌اش دربارهٔ مرام محافظه‌کاری جناح راست – بیاناتی که حتی محافظه‌کاران را به‌‌لرزه درمی آورد – راهبرد مؤثری دید در شیوه توهین به‌‌مقدسات سیاسی به‌‌این منظور که دیگر، یکبار برای همیشه، کسی مزاحم نوشته‌های او نشود.) و بسیاری از نویسندگان، واقعاً آمادگی سرو کار داشتن با مسائل سیاسی و اجتماعی را ندارند. این‌ها آدم‌های خوش ‌اقبالی نیستند. اگر که به‌‌ندای صمیمانه درونی‌شان گوش دهند و اثری نامتعهد  خلق کنند، باید که با همه گونه سوءتفاهمات و ستیزه‌ها و واپس‌زدن‌ها روبه‌رو شوند. اجر مدامشان، عدم ادراک و مخالفت و خصومت است. اگر که به‌‌فشار جامعه تسلیم شوند و بکوشند تا دربارهٔ مضمون‌های اجتماعی و سیاسی بنویسند، بسیار محتمل است که کارشان به‌‌عنوان نویسنده با ناکامی مواجه شود و به‌‌ناچار، همچون هنرمندانی که منطبق با انگیزه و احساسات درونی‌شان رفتار نکرده‌اند، عقیم بمانند.
 به گمان من '''خوزه ماریا آرگوئه داس''' این دو شق دشوار وحشتناک را در زندگی تجربه کرد و ما اثر آن را بر تمامی زندگی و آثارش به‌‌خوبی می بینیم.'''آرگوئه داس''' در آند به‌‌دنیا آمد و در میان دهقانان سرخ پوست بزرگ شد (هرچند که فرزند یک وکیل بود) و تا زمان بلوغ از لحاظ زبانی که صحبت می کرد و دیدی که از جهان داشت یک سرخ پوست باقی ماند. بعداً خانواده اش او را بازپس گرفتند و او به‌‌صورت یک سفیدپوست اسپانیائی زبانِ طبقه متوسط پروئی درآمد. زندگی او همیشه در کشاکش این دو جامعه و فرهنگ متفاوت گذاشته است. ادبیات برای او، در نخستین قصه های کوتاه و داستان هایش (سال ۱۹۸۵)Los Rios profundos  (سال ۱۹۴۹) Yawar Fiesta، سال (۱۹۳۵) Agua گریزی است مالخولیائی و غمبار به‌‌روزها و مکان های کودکیش، به‌‌دنیای روستاهای کوچک سرخ پوستان، روستاهای San juan De Lucanas,puquio یا به‌‌شهرهای آند مثل Abancay که مناظر و آداب و رسومش را در نثری لطیف و شاعرانه توصیف کرده است. بعدها اما خود را ملزم دانست که این نوع تصویرهای غنائی را رها کند و به‌‌جای آن به‌‌مسئولیت های اجتماعی که همه از او انتظار داشتند بگراید. این بود که کتابی بسیار آرزومندانه نوشت به‌‌نام Toda Las Sangres(سال ۱۹۶۴) که در آن کوشید، با گریز از خود، به‌‌تشریح مسائل اجتماعی و سیاسی کشورش بپردازد. این داستان یک ناکامی فاحش است: بینش او، ساده دلانه و حتی مضحک است. در این کتاب هیچ کدام از فضیلت های ادبی ارزشمندی که کتاب های قبلی او را به‌‌صورت آثار هنری اصیلی درآورده بود دیده نمی شود. کتاب ناکامی نمونه و کلاسیکی از یک استعداد هنری که بر اثر خود تحمیلیِ التزام اجتماعی به‌‌این حال و روز درآمده است. کتاب های دیگر '''آرگوئه داس''' مابین این دو جنبه شخصیت او در نوسان است و متحمل است که همه این ها نقشی در خودکشی او ایفا کرده باشند.

@@ سطر ۵۱: / سطر ۵۱: @@
 مورد جالب دیگری '''ژولیو کورتزار'''{{نشان|14}} است. در داستان‌های بلند و قصه‌های کوتاه اولیهٔ این نویسنده، ما به‌‌دنیائی وهم‌آمیز پا می‌گذاریم که بسیار نامتعارف و شیطانی است چرا که از لحاظ علم هستی‌شناسی، کاملاً با دنیائی که ما از طریق عقل و تجربه می شناسیم متفاوت است با این همه در برداشت نخست دارای تمامی ظواهر و خصیصه‌های زندگی واقعی است اما در این دنیا مشکلات اجتماعی و احکام سیاسی اصلاً وجود ندارد. و این جنبه‌های تجربه بشری به‌‌کلی نا دیده گرفته شده است. در آثار اخیر او اما و بخصوص در  آخرین اثرش موسوم به‌‌Libro De Manuel (سال ۱۹۷۳) سیاست و مسائل اجتماعی جائی همانقدر پر اهمیت دارد که تخیل ناب. عناصر'''تخیلی'' 'در این داستان بلند با احکام انگیزه‌هائی که با مبارزات زیرزمینی، آدمکشی، انقلاب و دیکتاتوری سرو کار دارند درآمیخته است.
-آنچه که درباره نثر صادق است، در مورد شعر نیز مصداق دارد و برای تمامی انواع شاعران حتی برای آن هائی که به‌‌خاطر ماهیت مضمون شعرشان، توقع بیش از حدی از آنان به‌‌پیکارجوئی نمی توان داشت، قبول تعهد اجتماعی، همچنان که در میان داستان نویسان، امری اجتناب ناپذیر است. این حکم فی المثل درمورد شعر مذهبی هم که در امریکای لاتین به‌‌طور کلی شعری بسیار سیاسی است نیز مصداق دارد. به‌‌همین دلیل است که پس از مرگ '''پابلو نرودا'''، یک کشیش اهل '''نیکاراگوئه''' که سابقاً عضو صومعه امریکن تراپیست بوده است موسوم به‌‌'''ارنستو کاردنال''' امروزه به‌‌خاطر ریشه گیری سیاسی، شعرهای غنائی انقلابی و اندیشگی رنگین و الگوئی خود، در عداد سرشناس ترین شاعر سراسر امریکای لاتین به‌‌شمار می آید.
+آنچه که دربارهٔ نثر صادق است، در مورد شعر نیز مصداق دارد و برای تمامی انواع شاعران حتی برای آن‌هائی که به‌‌خاطر ماهیت مضمون شعرشان، توقع بیش از حدی از آنان به‌‌پیکارجوئی نمی توان داشت، قبول تعهد اجتماعی، همچنان که در میان داستان‌نویسان، امری اجتناب‌ناپذیر است. این حکم فی‌المثل درمورد شعر مذهبی هم که در امریکای لاتین به‌‌طور کلی شعری بسیار سیاسی است نیز مصداق دارد. به‌‌همین دلیل است که پس از مرگ '''پابلو نرودا،''' یک کشیش اهل '''نیکاراگوئه''' که سابقاً عضو صومعه امریکن تراپیست بوده است موسوم به‌‌'''ارنستو کاردنال''' امروزه به‌‌خاطر ریشه‌گیری سیاسی، شعرهای غنائی انقلابی و اندیشگی رنگین و الگوئی خود، در عداد سرشناس‌ترین شاعر سراسر امریکای لاتین به‌‌شمار می آید.
-می توان گفت که در این وضع خاص، جنبه های مثبت چندی نیز برای ادبیات وجود دارد. به‌‌علت این تعهد و التزام، ادبیات ناگزیر است که همواره با واقعیت های زنده و با تجربه های مردم درتماس باشد و این خود مانع می شود که نویسنده، همچنان که از شکل های بیانی تازه ئی که تقریباً به‌‌طور کلی منفک از تجربه های واقعی است، به‌‌موجودی درونی و آداب پرست تبدیل شود. نویسندگان همچنین به‌‌خاطر پذیرش این تعهد اجتماعی، همواره در باب آنچه که می نویسند و آنچه که عمل می کنند، خود را مسئول می دانند زیرا که فشار اجتماعی، خود سپر مستحکمی است علیه وسوسه به‌‌کار گرفتن کلمه و تخیل به‌‌منظور بازی کردن نقشی در عدم قبول مسئولیت اخلاقی بازی کودکِ وحشتناکی که (البته فقط درسطح کلمه ها) به‌‌دروغ و فریبکاری و گزافه گوئی و طرح بدترین انتخاب ها و شکل ها می پردازد.
+این نکته نیز قابل ذکر است که تعهد و التزام سیاسی نویسندگان و به‌‌طور کلی ادبیات امریکای لاتین، نه فقط ماحصل تجاوز اقلیت‌های کوچک و دیکتاتوری‌های نظای وحشیانه است به‌‌حقوق اجتماعی و استثمار اقتصادی گروه‌های کثیری از مردم که دلائل فرهنگی و ضرورت‌هائی که همزمان و به‌‌علت پیشرفت‌های هنری نویسنده در وجدان او می‌روید و ریشه می‌گیرد نیز خود سبب قبول این تعهد سیاسی شده است. در کشورهای امریکای لاتین نویسنده بودن و این وظیفه خطیر را کشف کردن و تصمیم به‌‌اجرای آن گرفتن، لاجرم تو را به‌‌آن جهتی پیش می‌راند که به‌‌ناگزیر به‌‌کشف تمامی نارسائی‌ها و فلاکت‌ها و نکبت‌های ناشی از عقب‌مانده بودن، همت کنی. بی‌عدالتی‌ها، ظلم و جورها، استثمار، تبعیض، تجاوز به‌‌حقوق اجتماعی فقط بارسنگینی بر دوش دهقانان، کارگران، مستخدمان و اقلیت‌ها نیست. بلکه این‌ها موانعی است اجتماعی برای شکوفائی یک زندگی فرهنگی. چگونه ادبیات می‌تواند در جامعه‌ئی که نسبت بیسوادان آن پنجاه یا شصت درصد کل جمعیت است، عرض وجود کند؟ چگونه ادبیات می‌تواند در کشورهائی که بنگاه‌های انتشاراتی ندارد، نشریات ادبی ندارد، جائی که اگر بخواهی کتابی منتشر کنی باید خود متحمل هزینه‌های آن بشوی، وجود داشته باشد؟ در جامعه‌ئی که وضع مادی و ملموسِ زندگی یعنی بیسوادی و عدم وجود آموزش و سطح نازل معیشت و غیره، نوعی فرهنگ تفکیکی و طبقاتی به‌‌وجود آورده و عملاً مانع اکثریت مردم در خرید و خواندن کتاب شده است، چگونه یک زندگی فرهنگی و ادبی ارزنده توسعه یابد؟ و اگر افزون بر این‌ها، مقامات سیاسی بر مطبوعات و بر رسانه‌های گروهی و در دانشگاه‌ها یعنی مکان‌هائی که معمولاً پشتوانه و مشوق و خوانندهٔ ادبیات‌اند سانسوری شدید اعمال کنند، چگونه نویسندهٔ امریکای لاتین می‌تواند نسبت به‌‌مسائل اجتماعی و سیاسی بی‌اعتنا بماند؟ نویسندهٔ امریکای لاتین در به‌‌کار گرفتنِ هنر خود و نیز در موانعی که در راه این کارگیری به‌‌عینه می‌بیند، ناگزیر برانگیخته می‌شود تا از نظر سیاسی هوشیار و آگاه شود و به‌‌دعوت‌های قبول التزام و تعهد اجتماعی تسلیم شود.
 این وضع اما خطرهای زیادی هم دربر دارد. وظیفه و کاربرد ادبات، اگر که البته به‌‌نوشته های خلاقه فقط (یا کلاً) به‌‌عنوان تجسم اهداف اجتماعی و سیاسی نگاه شود، چه بسا که به‌‌طورکلی به‌‌انحراف کشد. در این صورت آیا، حد فاصل و مرز بین تاریخ، جامعه شناسی و ادبیات چه خواهد بود؟ آیا می خواهیم ادعا کنیم که ادبیات (به این علت که یافته هایش به‌‌سبب جائی که تخیل در آن اشغال کرده همواره مشکوک است) شکل نازل و رقیقی از علوم اجتماعی است؟ در حقیقت، چنانچه ستایش آمیزترین ارزش ادبیات را، گواهی واقعیت های عینی بدانیم و چنانچه آن را به‌‌عنوان ثبت درست و معتبر آنچه که در جامعه رخ می دهد ارزیابی کنیم، لاجرم ادبیات را به‌‌چنین بلیه ئی مبتلا خواهیم کرد.

@@ سطر ۴۷: / سطر ۴۷: @@
 مجموعهٔ این عوامل است که به‌‌ادبیات امریکای لاتین، خصیصه‌ها و وجهه‌های خاص خود را بخشیده است. موضوع اصلی ادبیات امریکای لاتین را در واقع مسائل اجتماعی و سیاسی تشکیل می‌دهد که در همه جا و حتی در آثاری که به‌‌خاطر مضمون و قالب خاص خود، خواننده انتظار مواجه شدن با  آن‌ها را ندارد نیز حی و حاضر است. برای مثال، وضع «ادبیات تخیلی» را در برابر «ادبیات واقع‌گرا» درنظر بگیرید. این نوع ادبیات که مواد خام آن تخیل و وهمِ ذهنی است، معمولاً نه منعکس‌کنندهٔ بی‌عدالتی‌های اقتصادی جامعه است و نه بازتاب مشکلات کارگران شهری و روستائی که خود امور مسلم و عینیِ واقعیت را تشکیل می دهند. بلکه این ادبیات همچنان که در آثار '''ادگار الن پو'''{{نشان|9}} یا '''ویلیه دو لیل ادم'''{{نشان|10}} از درونِ صمیمانه‌ترین دلمشغولی‌هایِ ذهنیِ نویسندگانش، واقعیت تازه‌ئی را می‌آفریند که ذاتاً با «واقعیت عینی» متفاوت است. در امریکای لاتین اما (بیش‌تر در زمان‌های حاضر و همچنین در گذشته) ادبیات تخیلی نیز در واقعیت‌های عینی ریشه دارد و خود وسیلهٔ برملا ساختن شرارت‌های اجتماعی و سیاسی است. بنابراین، ادبیات تخیلی به‌‌این طریق ادبیاتی می شود نمادین و کنائی که در آن ما قهرمانان و مشکلات زندگی عصر حاضر را پنهان در زیر جامهٔ فاخر رؤیاها و موجودات و حقایق غیرواقعی، به‌‌خوبی تشخیص ممی‌دهیم.
-در میان نویسندگان معاصر امریکای لاتین نمونه های زیادی از این گونه کاربردهای «واقعیت گرائی» امور غیرواقعی وجود دارد. نویسنده ونزوئلائی '''سالوادور گارمندیا''' {{نشان|11}} یا در قصه های کوتاه و داستان های بلندِ آمیخته با کابوس های وهم آمیز ذهنی و کردارهای ناممکن، بیرحمی ها و خشونت های خیابان های '''کاراکاس''' و اسطوره های محرومیت و کثافت را در طبقات متوسط پائین آن شهر تصویر و تشریح می کند. در تنها داستان بلندِ نویسنده مکزیکی '''خوآن رولفو'''{{نشان|12}} موسوم به‌‌Pedro Paramo (سال ۱۹۵۵) که خواننده در اواسط کتاب درمی یابد که همه قهرمانانش ، مردگانند، وجود تخیل و سحر و جادو، شیوه ئی برای روگردانی از واقعیت های اجتماعی نیست بلکه به‌‌عکس وسیله ساده و ناگزیری است برای نمایش دادن فقر و غم زندگیِ دهقانانِ روستای کوچکی در '''جالیکو'''{{نشان|13}}.
+در میان نویسندگان معاصر امریکای لاتین نمونه های زیادی از این گونه کاربردهای «واقعیت‌گرائی» امور غیرواقعی وجود دارد. نویسندهٔ ونزوئلائی '''سالوادور گارمندیا'''{{نشان|11}} در قصه‌های کوتاه و داستان‌های بلندِ آمیخته با کابوس‌های وهم‌آمیز ذهنی و کردارهای ناممکن، بیرحمی‌ها و خشونت‌های خیابان‌های '''کاراکاس''' و اسطوره‌های محرومیت و کثافت را در طبقات متوسط پائین آن شهر تصویر و تشریح می کند. در تنها داستان بلندِ نویسندهٔ مکزیکی '''خوآن رولفو'''{{نشان|12}} موسوم به‌‌Pedro Paramo (سال ۱۹۵۵) که خواننده در اواسط کتاب در می‌یابد که همهٔ قهرمانانش، مردگانند، وجود تخیل و سحر و جادو، شیوه‌ئی برای روگردانی از واقعیت‌های اجتماعی نیست بلکه به‌‌عکس وسیلهٔ ساده و ناگزیری است برای نمایش دادن فقر و غم زندگیِ دهقانانِ روستای کوچکی در '''جالیکو'''{{نشان|13}}.
-مورد جالب دیگری '''ژولیو کورتزار''' {{نشان|14}} است. در داستان های بلند و قصه های کوتاه اولیه این نویسنده، ما به‌‌دنیائی وهم آمیز پا می گذاریم که بسیار نامتعارف و شیطانی است چرا که از لحاظ علم هستی شناسی، کاملاً با دنیائی که ما از طریق عقل و تجربه می شناسیم متفاوت است با این همه در برداشت نخست دارای تمامی ظواهر و خصیصه های زندگی واقعی است اما در این دنیا مشکلات اجتماعی و احکام سیاسی اصلاً وجود ندارد. و این جنبه های تجربه بشری به‌‌کلی نا دیده گرفته شده است. در آثار اخیر او اما و بخصوص در  آخرین اثرش موسوم به‌‌Libro De Manuel (سال ۱۹۷۳) سیاست و مسائل اجتماعی جائی همانقدر پر اهمیت دارد که تخیل ناب. عناصر'''تخیلی'''در این داستان بلند با احکام انگیزه هائی که با مبارزات زیرزمینی، آدمکشی، انقلاب و دیکتاتوری سرو کار دارند درآمیخته است.
+مورد جالب دیگری '''ژولیو کورتزار'''{{نشان|14}} است. در داستان‌های بلند و قصه‌های کوتاه اولیهٔ این نویسنده، ما به‌‌دنیائی وهم‌آمیز پا می‌گذاریم که بسیار نامتعارف و شیطانی است چرا که از لحاظ علم هستی‌شناسی، کاملاً با دنیائی که ما از طریق عقل و تجربه می شناسیم متفاوت است با این همه در برداشت نخست دارای تمامی ظواهر و خصیصه‌های زندگی واقعی است اما در این دنیا مشکلات اجتماعی و احکام سیاسی اصلاً وجود ندارد. و این جنبه‌های تجربه بشری به‌‌کلی نا دیده گرفته شده است. در آثار اخیر او اما و بخصوص در  آخرین اثرش موسوم به‌‌Libro De Manuel (سال ۱۹۷۳) سیاست و مسائل اجتماعی جائی همانقدر پر اهمیت دارد که تخیل ناب. عناصر'''تخیلی'' 'در این داستان بلند با احکام انگیزه‌هائی که با مبارزات زیرزمینی، آدمکشی، انقلاب و دیکتاتوری سرو کار دارند درآمیخته است.
 آنچه که درباره نثر صادق است، در مورد شعر نیز مصداق دارد و برای تمامی انواع شاعران حتی برای آن هائی که به‌‌خاطر ماهیت مضمون شعرشان، توقع بیش از حدی از آنان به‌‌پیکارجوئی نمی توان داشت، قبول تعهد اجتماعی، همچنان که در میان داستان نویسان، امری اجتناب ناپذیر است. این حکم فی المثل درمورد شعر مذهبی هم که در امریکای لاتین به‌‌طور کلی شعری بسیار سیاسی است نیز مصداق دارد. به‌‌همین دلیل است که پس از مرگ '''پابلو نرودا'''، یک کشیش اهل '''نیکاراگوئه''' که سابقاً عضو صومعه امریکن تراپیست بوده است موسوم به‌‌'''ارنستو کاردنال''' امروزه به‌‌خاطر ریشه گیری سیاسی، شعرهای غنائی انقلابی و اندیشگی رنگین و الگوئی خود، در عداد سرشناس ترین شاعر سراسر امریکای لاتین به‌‌شمار می آید.