تبلیغ، ایدئولوژی و هنر ۲ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohaddese: «تبلیغ، ایدئولوژی و هنر ۲» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2012-02-19T09:56:54Z

«تبلیغ، ایدئولوژی و هنر ۲» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Mohaddese: نهایی شد.

2012-02-19T09:56:13Z

نهایی شد.

نمایش تغییرات

Mohaddese: بازنگری شد.

2012-02-19T09:51:06Z

بازنگری شد.

نمایش تغییرات

Mohaddese: در حال بازنگری.

2012-02-18T22:05:47Z

در حال بازنگری.

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-ي +ی, -ك +ک)

2011-11-12T16:33:45Z

ربات: تغییر خودکار متن (-ي +ی, -ك +ک)

نمایش تغییرات

Parastoo: اصلاحِ الگو.

2011-11-11T15:24:25Z

اصلاحِ الگو.

Hashakaj در ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۴:۰۸

2011-11-11T14:08:10Z

Hashakaj در ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۴۱

2011-11-11T13:41:56Z

Hashakaj در ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۴۰

2011-11-11T13:40:36Z

نمایش تغییرات

Hashakaj در ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۳۰

2011-11-11T12:30:17Z

@@ سطر ۸: / سطر ۸: @@
 [[Image:10-091.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۰ صفحه ۹۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۰ صفحه ۹۱]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۸: @@
 از آنجائي كه ماده‌گرائي تاريخي نظريه‌ئي روانشناسانه نيست، مفهوم متناظر ايدئولوژيش بر پاية يك نظرية انگيزش روانشناسانة تجربي و شخصي قرار ندارد، بلكه بر پاية نيروهاي اجتماعي ـ تاريخي‌‌ئي است كه‌خود را در انديشه‌‌ها: احساس‌‌ها و كنش‌‌هاي انسان‌‌ها ـ اغلب بي‌‌آن كه به‌‌آن آگاه باشد و يا قصدش را داشته باشند ـ، متناسب با گروه خاصي كه به‌آن تعلق دارند، بازگو مي‌‌كنند. به‌مفهوم ماركسيستي، آگاهي آنگاه «دروغين» است كه انگيزش روانشناسانه را با انگيزش تاريخي و اجتماعي درهم آميزد{{نشان|10}}. ايدئولوژي آناني كه با نظام اجماعي غالب مخالفند، خود مُهر اوضاع و احوال اجتماعي خاص آنان را دارد. ي انديشه ورز يا هنرمند هيچ كار ديگري جز باز نماياندن جامعه‌‌ئي كه خود در آن ريشه دارد، نمي‌‌تواند بكند: خواه ازقانون‌هاي آن پيروي كند و خواه عليه آن‌ها مبارزه كرده در برابرشان ايستادگي كند به‌‌هرحال او خود محصول آن [جامعه] است. در تكميل كردن يا درست‌‌گرداندن گرايش‌‌ها و آفرينش‌هائي كه تعهد اجتماعي ندارند، و اساساً از قيد ايدئولوژي آزادند، نيست كه فرهنگ ضرورت‌‌هاي‌‌ايدئولوژيكي به‌خود مي‌گيرد. ايدئولوژي‌ها ازهمان آغاز با جهت‌گيري‌ها و منافع طبقاتي پيوند دارند؛  و صرفاً به‌‌عنوان يك پس ـ  انديشه خود را با آن‌ها سازگار نمي‌كنند. در نظر نگرفتن اين مسأله، سبب نشناختن ماهيت آن‌‌ها مي‌ شود. (ادامه دارد)
-{{چپ‌چين}}
+{{چپ‌چین}}
 '''ترجمة فرشته مولوي'''
-{{پايان چپ‌چين}}
+{{پایان چپ‌چین}}
-=='''پانويس‌هاي متن اصلي'''==
+=='''پانويس‌های متن اصلي'''==
-{{چپ‌چين}}
+{{چپ‌چین}}
 . Engles, Ludwing Feurbach of Letter Franzus Mehring, 14 July 1893. Der ideologie”, in Gogonwartzprobleme der Soziologie, A. Viorkandi – Fedtachiei, 1949
@@ سطر ۴۷: / سطر ۴۷: @@
 . Egels Letter to Mehring, 14 July 1893.
-{{پايان چپ‌چين}}
+{{پایان چپ‌چین}}
 . Machiavelli: نيكولوما كياول تاريخدان و سياستمدار ايتاليايي 1469ـ1527ـ م.
@@ سطر ۵۸: / سطر ۵۹: @@
 . La Rochelouctuld: نويسندة فرانسوي، 1613ـ1680ـ م.
-{{چپ‌چين}}
+{{چپ‌چین}}
 . Chamfort
-{{پايان چپ‌چين}}
+{{پایان چپ‌چین}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۴:۰۸
سطر ۶۱:		سطر ۶۱:
	46. Chamfort		46. Chamfort
	{{پايان چپ‌چين}}		{{پايان چپ‌چين}}
		+
		+	{{بازنگري}}

@@ سطر ۳۵: / سطر ۳۵: @@
 {{چپ‌چين}}
 . Engles, Ludwing Feurbach of Letter Franzus Mehring, 14 July 1893. Der ideologie”, in Gogonwartzprobleme der Soziologie, A. Viorkandi – Fedtachiei, 1949
 . Theodor Geiger, “Kritische Bemerkingen Zum Begriffe
 . Stalin Marksism and Lingursics, 1950. Sozieiogie des Wissena”, Arthur fur Sosiai… und Sot…
 . Karl Mannhoim, “Des Problem einer
 . Ct. Theodor W. Adorno, Einleifung in dle Muslkso…, 1962, p.215
 . Marx, Engels Die deutsche Ideologie, 1953, PP441.
 . Egels Letter to Mehring, 14 July 1893.
 {{پايان چپ‌چين}}

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 [[رده:کتاب جمعه ۱۰]]
 ارزش هنر به عنوان وسیله ئی برای نفوذ سیاسی در زمان های بسیار پیش شناخته شد، و از این رو استفاده شایان توجه ئی از آن شده است. اما پیش از آگاهی یافتن از قدرت پنهانی هنر در ترغیب و برانگیختن، معنا و اهمیت و اثر ایدئولوژیکی آن، و پیش از آن که مردم آغاز به آگاه شدن از این مسائل کنند که، هنر پیشبرنده هدف های علمی، چه خوب و چه بد، است، زمان درازی سپری گشت. شناخت این که هنر اغلب بیش از آن چه ظاهراً بیان می کند، آشکار کننده است، یکی از پیشرفت های مهم در تاریخ نقادی به شمار می رود. درکی از کارکرد ایدئولوژی به طور کلی تابع بینش در نسبت، تنوع و تلون سنجیدارهای اخلاقی بود، و نه تنها با روشنگری ](عصر) روشنفکری [ فرانسوی، بلکه حتی با روشنگری یونانی نیز پیوند داشت. از آن پس، تردیدهای فزاینده و حتی قویتری درباره انگیزه های عینی و پندارگرایانه (ایده آلیستی) داوری انسانی پدید آمده اند. «اخلاق دوگانه» ''' ماکیاول''' {{نشان|42}}، '''تمییز مونتنی ''' {{نشان|43}}  میان حقیقت «این روی و آن روی سکه»، ریاکاری، ودفریبی و خودبینی اخلاق گرایان فرانسوی '''لابرویز '''{{نشان|44}} ،'''لاروشفوکو '''{{نشان|45}}  و '''شانفور''' {{نشان|46}}، و کشف «خردورزی» نهفته در پس گرایش ها و کنش ها، که روانکاویش نخستین چیزی بود که روشن و درک شد اما از خیلی پیش شناخته شده بود ـ همه بشارت دهندة نظريه و نقادي ايدئولوژي هستند. البته اين ماركس بود كه براي نخستين بار اين انديشة دورا‌ساز را به‌بيان آورد كه: فرمولبندي و قالبندي ارزش‌ها سلاح سياسي مبارزة طبقاتي است. پيش از او هيچ كس چنين اظهارعقيده نكرده بود كه تمام شكل‌ هاي شعور، تمام بازتابي‌هاي واقعيت، هر تصوير و تصوري از آن، ريشه به ادراك كژديسه، يك جانبه و گرايش دار حقيقتي مي‌برند كه تا وقتي جامعه طبقاتي است و گروه‌هاي ممتاز گوناگون مي‌‌توانند براي منافع و آرزوهاشان با يكديگر بجنگند، پابرجاست.
 اغلب به‌‌شباهت ميان مفهوم ماركسيستي جهان نگري به‌‌عنوان «شعور كاذب» و حقيقت كژديسه، و نظريه‌ هاي روانكاوانة «خردورزي» توجه و اشاره شده است. هم «شعور كاذب» و هم «خردورزي» هر دو با گرايش‌‌هاي پنهاني ـ كه از نظر اخلاقي يا اجتماعي ناپذيرفتني و زيان‌آورند ـ در شكل‌هاي قراردادي و ايرادناپذير، پيوند دارند. هر دو اين‌ها متضمن جانشيني ناآهاگانة انگيزه‌ هاي صرفاً خيالي يا آرماني به‌‌جاي انگيزه‌هيا واقعي هستند. اگر پيشبرندگان اين روند از آنچه آن‌ها را برانگيخته، آگاه بودند، بنا به گفتة انگلس «ايدئولوژي به پايان [راه خود] مي‌رسيد{{نشان|4}}». و دروغ و فريب