تابستان، یک روز بعدازظهر... - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «تابستان، یک روز بعدازظهر...» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-08-12T06:33:25Z

«تابستان، یک روز بعدازظهر...» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری و نهایی شد.

2011-08-12T06:32:28Z

بازنگری و نهایی شد.

نمایش تغییرات

Parastoo: در حال بازنگری.

2011-08-10T10:16:52Z

در حال بازنگری.

Parastoo: در حال بازنگری.

2011-08-10T10:00:39Z

در حال بازنگری.

Parastoo: در حال بازنگری.

2011-08-10T09:41:23Z

در حال بازنگری.

Parastoo: «به» با کلمهٔ بعدی‌اش فاصلهٔ کامل دارد.

2011-08-09T18:35:37Z

«به» با کلمهٔ بعدی‌اش فاصلهٔ کامل دارد.

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-08-08T19:30:14Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

نمایش تغییرات

Parastoo در ‏۷ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۲۳

2011-08-07T17:23:22Z

Mohaddese در ‏۷ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۳:۳۵

2011-08-07T03:35:37Z

Mohaddese در ‏۷ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۳:۳۳

2011-08-07T03:33:36Z

@@ سطر ۳۸: / سطر ۳۸: @@
 «هیوبرت» گفت:
-- آقا «ویک»! من از این که شمارو بیدارتون کردم هیچ منظور مخصوصی ندارم که، آقا «ویک» !... اما موضوع سر اینه که یه مرد سفید پوست اومده اینجا، دنبال کلک می‌گرده ... به‌من نمیگه منظور عرضش چیه، اما معلومه که اینجا ها پرسه زدنش، همچی پری هم بی‌علت نیس!
+- آقا «ویک»! من از این که شما رو بیدارتون کردم هیچ منظور مخصوصی ندارم که، آقا «ویک»!... اما موضوع سر اینه که یه مرد سفید پوست اومده اینجا، دنبال کلک می‌گرده... به من نمیگه منظور عرضش چیه، اما معلومه که اینجا ها پرسه زدنش، همچی پری هم بی‌علت نیس!
-ویک، حالا دیگر خواب پاک از سرش پریده بود. پاشد روی تشک نشست و مس‌مس کنان به‌پوشیدن پوتین‌هایش پرداخت... ریگ‌های سفید کف حیاط، مثل آینه برق میزد و نور آفتاب را تو چشم های ویک می‌انداخت. با این وضع، دیدن آن‌طرف حیاط همین‌جوری امکان نداشت.
+ویک، حالا دیگر خواب پاک از سرش پریده بود. پا شد روی تشک نشست و مس‌مس کنان به پوشیدن پوتین‌هایش پرداخت... ریگ‌های سفید کف حیاط، مثل آینه برق میزد و نور آفتاب را تو چشم‌های ویک می‌انداخت. با این وضع، دیدن آن‌طرف حیاط هیچ‌جوری امکان نداشت.
 هیوبرت، کاج را انداخت تو مهتابی و از جلو «ویک» کنار رفت.
@@ سطر ۴۶: / سطر ۴۶: @@
 ویک، همانطور که بند پوتین‌هایش را می‌بست، گفت:
-- لابد خیال دعوا معوا داره ... سفیدا وقتی یه‌جائی میرن و فقط می‌شینن و لام تا کام هیچی نمیگن، حتماً دنبال دعوا میگردن.
+- لابد خیال دعوا معوا داره... سفیدا وقتی یه جائی میرن و فقط می‌شینن و لام تا کام هیچی نمیگن، حتماً دنبال دعوا میگردن.
-هیوبرت به‌طرف حیاط نگاه کرد و گفت:
+هیوبرت به طرف حیاط نگاه کرد و گفت:
-- اوناهاش، آقا «ویک». پای اون درخته نشسته.
+- اوناش، آقا «ویک». پای اون درخته نشسته.
 «ویک» برای اینکه ببیند زنش «ویلی» کجاست، نگاهش را به‌اطراف چرخ داد. ویلی، ته مهتابی، روی آخرین پله نشسته بود. درست رودرروی سفیدپوست ناشناس نشسته بود و کوچکترین توجهی هم به «ویک» و «هیوبرت» نداشت.
-ویک به‌هیوبرت گفت:
+ویک به هیوبرت گفت:
 - تو اینقدر احمقی که نمیدونی وقتی من خوابم نباس بیدارم کنی؟ آخه این وقت روز، موقعیه که آدم بیدار باشه؟ نمیدونی که من، بعضی وقت‌ها حتماً باید یک‌خورده بخوابم؟
-هیوبرت گفت: - من هیچ به‌این فکر نبودم که بیام بیدارت بکنم، ارباب. اما آخه «ویلی» خانم گرفته صاف روبه‌روی اون سفیده، بالای پله‌ها نشسته. یارو هم یه عالمه وخته اومده و بی‌اینکه لام تا کام حرفی بزنه، یه‌تیکه چوبو گرفته و می‌تراشه ... فکر کردم وختی چوبشو تراشید، یه‌چیزائی اتفاق می‌افته. بعدشم نگا کردم و دیدم که دیگه از چوبه هیچی باقی نمونده ... این بود که اومدم بیدارت کردم ارباب، منظور دیگه‌ئی که نداشتم ...
+هیوبرت گفت: - من هیچ به این فکر نبودم که بیام بیدارت بکنم، ارباب. اما آخه «ویلی» خانم گرفته صاف روبه‌روی اون سفیده، بالای پله‌ها نشسته. یارو هم یه عالمه وخته اومده و بی‌اینکه لام تا کام حرفی بزنه، یه‌تیکه چوبو گرفته و می‌تراشه... فکر کردم وختی چوبشو تراشید، یه چیزهائی اتفاق می‌افته. بعدشم نگا کردم و دیدم که دیگه از چوبه هیچی باقی نمونده... این بود که اومدم بیدارت کردم ارباب، منظور دیگه‌ئی که نداشتم...
-ویک دوباره به‌طرف ویلی نگاه کرد. بعد برگشت و به‌طرف مرد ناشناس نگاه کرد که روبه‌روی ویلی، زیر درخت بلوط نشسته بود. و آنوقت به‌چوبی که می‌تراشید نگاه کرد، و دید که چوب به‌نازکی یک ورق کاغذ در آمده.
+ویک دوباره به‌طرف ویلی نگاه کرد. بعد برگشت و به طرف مرد ناشناس نگاه کرد که روبه‌روی ویلی، زیر درخت بلوط نشسته بود. و آنوقت به چوبی که می‌تراشید نگاه کرد، و دید که چوب به نازکی یک ورق کاغذ درآمده.
-هیوبرت گفت: - ارباب جون. ما که امروز خیال نداریم با مردم تو جوال بریم و مرافعه راه بندازیم ... مگه نه؟
+هیوبرت گفت: - ارباب جون. ما که امروز خیال نداریم با مردم تو جوال بریم و مرافعه راه بندازیم... مگه نه؟
 اما ویک بدون اینکه نشان بدهد حرفش را شنیده است، پرسید:
@@ سطر ۶۸: / سطر ۶۸: @@
 - یارو از کدوم در اومده؟
-- من چه‌میدونم آقا «ویک». من که ندیدم از کدوم در اومده ... یه‌وقت سرمو بلن کردک دیدم اونجا زیر اون بلوط لعنتی نشسته و داره با چاقو یه‌تیکه چوبو می‌تراشه ... گمونم موقع اومدنش من خواب بوده‌م. چون که وقتی نگاش کردم، دیدم اونجا نشسته.
+- من چه‌میدونم آقا «ویک». من که ندیدم از کدوم در اومده ... یه‌وقت سرمو بلن کردم دیدم اونجا زیر اون بلوط لعنتی نشسته و داره با چاقو یه‌تیکه چوبو می‌تراشه ... گمونم موقع اومدنش من خواب بوده‌م. چون که وقتی نگاش کردم، دیدم اونجا نشسته.
 ویک از روی تشک آمد این‌ور، و لب مهتابی نشست. و زیر آفتاب، دانه‌های درشت عرق از روی گردنش سرازیر شد.
@@ سطر ۸۰: / سطر ۸۰: @@
 هیوبرت تا وسط راه رفت، اما ناگهان ایستاد. و از همانجا گفت:
-- نگاه کن! آقاویک میگه این دور و برها چی میخوای؟
+- نگا کن! آقاویک میگه این دور و برها چی میخوای؟
 مرد غریبه هیچی نگفت. حتی اصلا سرش را هم بلند نکرد.
-هیوبرت با عجله به‌طرف ویک برگشت. حالا دیگر سفیدی چشم‌هایش قد یک نعلبکی شده بود.
+هیوبرت با عجله به طرف ویک برگشت. حالا دیگر سفیدی چشم‌هایش قد یک نعلبکی شده بود.
 ویک پرسید: - ها؟ چی گفت؟
-هیوبرت گفت: - همونجور مث اول ساکت موند، آقا «ویک»... وانمود می‌کنه که اصلا صدای منو نمیشنفه ... راسشو بخوای، بهتره خودت باهاش صحبت کنی واسه این که اصلا به‌من محل نمیذاره، آقا ویک ... به‌نظرم از اونجائی که نشسته، فقط  تو نخ ویلی خانومه که روبروش بالای پله‌ها جاخوش کرده ... اگه به ویلی خانوم بگی بره تو خونه دروببنده، شاید اونوقت بشه باهاش دوتا کلمه حرف زد.
+هیوبرت گفت: - همونجور مث اول ساکت موند، آقا «ویک»... وانمود می‌کنه که اصلا صدای منو نمیشنفه... راسشو بخوای، بهتره خودت باهاش صحبت کنی واسه این که اصلا به‌من محل نمیذاره، آقا ویک... به‌نظرم از اونجائی که نشسته، فقط  تو نخ ویلی خانومه که روبه‌روش بالای پله‌ها جاخوش کرده... اگه به ویلی خانوم بگی بره تو خونه درو ببنده، شاید اونوقت بشه باهاش دوتا کلمه حرف زد.
 ویک گفت:
-- هیچ معنی نداره که دختره رو بفرستم تو خونه ... بی‌اونم می‌تونم به‌حرفش بیارم ... یال‌لا! اون چوب قپونو بده من بینم!
+- هیچ معنی نداره که دختره رو بفرستم تو خونه... بی‌اونم می‌تونم به‌حرفش بیارم... یال‌لا! اون چوب قپونو بده من بینم!
 - آق ویک! دلم میخاد بذاری راجع به‌ویلی خانوم دوتا کلمه حرف بزنم ... الآن یه ساعته که ویلی‌خانوم گرفته بالای پلهٔ بالائی نشسته، اون سفیدپوسته هم همونجور نگاش می‌کنه و چشم ازش ورنمیداره ... اگه من جای تو بودم، فوری به‌ویلی‌خانوم می‌گفتم پاشه بره یه‌جهنم دیگه بشینه ... آخه، ویلی‌خانوم از قضا امروز اون زیر میرا هم هیچی نپوشیده.

@@ سطر ۱۱: / سطر ۱۱: @@
 [[Image:KHN002P105.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲ صفحه ۱۰۵|کتاب هفته شماره ۲ صفحه ۱۰۵]]
 [[Image:KHN002P106.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲ صفحه ۱۰۶|کتاب هفته شماره ۲ صفحه ۱۰۶]]
 [[رده:کتاب هفته]]
 [[رده:کتاب هفته ۲]]
@@ سطر ۲۸: / سطر ۲۶: @@
-کاکا '''ویک گلوور''' از زور گرمای ظهر و از هرم آفتاب که صاف تو صورتش می‌زد از خواب بیدار شد .. نیمساعت را، شیرین خوابیده بود.
+کاکا '''ویک گلوور''' از زور گرمای کباب‌کنندهٔ بعدازظهر و از هرم آفتاب که صاف تو صورتش می‌زد از خواب بیدار شد.. نیمساعت را، شیرین خوابیده بود.
-وسط این دنده به‌آن دنده شدن بود که، همین جوری بی‌خود لای پلک چشم‌هایش را واکرد. و توی همین یک لحظه چشم وا کردن بود که «هیوبرت» را با آن ریش‌های سیاه، دید که پائین پاهایش ایستاده. چشم‌هایش را مالید و تا جائی که می‌توانست، باز نگهشان داشت.
+وسط این دنده به آن دنده شدن بود که، همین جوری بی‌خود لای پلک چشم‌هایش را واکرد. و توی همین یک لحظه چشم وا کردن بود که «هیوبرت» را با آن ریش‌های سیاه، دید که پائین پاهایش ایستاده. چشم‌هایش را مالید و تا جائی که می‌توانست، باز نگهشان داشت.
-کاکا هیوبرت پای مهتابی ایستاده بود. توی حیاط، پای مهتابی ایستاده بود و یک دانه کاج هم گرفته بود توی مشتش، و بااینکه ویک چشم غره به‌اش رفت، جا نزد: کاج را به‌پوست زبر و سیاه و قاچ‌قاچ کف پای اربابش کشید، و برای پرهیز از لگد او، دوسه قدمی عقب جست.
+کاکا هیوبرت پای مهتابی ایستاده بود. توی حیاط، پای مهتابی ایستاده بود و یک دانه کاج هم گرفته بود توی مشتش، و با اینکه ویک چشم غره به‌اش رفت، جا نزد: کاج را به پوست زبر و سیاه و قاچ‌قاچ کف پای اربابش کشید، و برای پرهیز از لگد او، دوسه قدمی عقب جست.
 ویک، همانطور چرتالو، سرش داد زد:
-- چه مرگته، اینجا وایسادی و با اون کاج صاب‌مرده قلقلکم میدی؟ گورمرگت هیچ کار دیگه‌ئی نداری بکنی؟ چرا نمیری گم شی توی کرت{{نشان|۱}} واسه اون شیپیشه‌های مادرسگ پنبه‌دونه، یه‌فکری بکنی ببینی چه‌جوری میشه قالشونو کند؟.. اگه تازوده دخلشونو نیاریم، پنبه که هیچی: کوفتم واسه‌مون نمیذارن!
+- چه مرگته، اینجا وایسادی و با اون کاج صاب‌مرده قلقلکم میدی؟ گورمرگت هیچ کار دیگه‌ئی نداری بکنی؟ چرا نمیری گم شی توی کرت{{نشان|۱}} واسه اون شیپیشه‌های مادرسگ پنبه‌دونه، یه فکری بکنی ببینی چه‌جوری میشه قالشونو کند؟.. اگه تا زوده دخلشونو نیاریم، پنبه که هیچی: کوفتم واسه‌مون نمیذارن!
 «هیوبرت» گفت:

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۴۱
سطر ۱۹:		سطر ۱۹:
	[[رده:احمد شاملو]]		[[رده:احمد شاملو]]

−	{{بازنگری}}	+	{{در حال بازنگری}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۲۳
سطر ۳۴۴:		سطر ۳۴۴:

	==پاورقی==		==پاورقی==
−	#{{پاورقی\|۱}}'''کرت''' (بروزن: ~~زرد؛~~ مزرعه.	+	#{{پاورقی\|۱}}'''کرت''' (بروزن: زرد)؛ مزرعه.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۳:۳۵
سطر ۱۹:		سطر ۱۹:
	[[رده:احمد شاملو]]		[[رده:احمد شاملو]]

−	{{~~در حال ویرایش~~}}	+	{{بازنگری}}

@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 وسط این دنده به‌آن دنده شدن بود که، همین جوری بی‌خود لای پلک چشم‌هایش را واکرد. و توی همین یک لحظه چشم وا کردن بود که «هیوبرت» را با آن ریش‌های سیاه، دید که پائین پاهایش ایستاده. چشم‌هایش را مالید و تا جائی که می‌توانست، باز نگهشان داشت.
-کاکا هیوبرت پای مهتابی ایستاده بود. توی حیاط، پای مهتابی ایستاده بود و یک دانه کاج هم گرفته بود توی مشتش، و بااینکه و یک چشم غره به‌اش رفت، جا نزد: کاج را به‌پوست زبر و سیاه و قاچ‌قاچ کف پای اربابش کشید، و برای پرهیز از لگد او، دویه قدمی عقب جست.
+کاکا هیوبرت پای مهتابی ایستاده بود. توی حیاط، پای مهتابی ایستاده بود و یک دانه کاج هم گرفته بود توی مشتش، و بااینکه ویک چشم غره به‌اش رفت، جا نزد: کاج را به‌پوست زبر و سیاه و قاچ‌قاچ کف پای اربابش کشید، و برای پرهیز از لگد او، دوسه قدمی عقب جست.
 ویک، همانطور چرتالو، سرش داد زد:
@@ سطر ۴۰: / سطر ۴۰: @@
 «هیوبرت» گفت:
-- آقا «ویک»! من از این که شمارو بیدارتون کردم هیچ منظور مخصوصی ندارم که، آقا «ویک» !... اما موضوع سرا اینه که یه مرد سفید پوست اومده اینجا، دنبال کلک می‌گرده ... به‌من نمیگه منظور عرضش چیه، اما معلومه که اینجا ها پرسه زدنش، همچی پری هم بی‌علت نیس!
+- آقا «ویک»! من از این که شمارو بیدارتون کردم هیچ منظور مخصوصی ندارم که، آقا «ویک» !... اما موضوع سر اینه که یه مرد سفید پوست اومده اینجا، دنبال کلک می‌گرده ... به‌من نمیگه منظور عرضش چیه، اما معلومه که اینجا ها پرسه زدنش، همچی پری هم بی‌علت نیس!
 ویک، حالا دیگر خواب پاک از سرش پریده بود. پاشد روی تشک نشست و مس‌مس کنان به‌پوشیدن پوتین‌هایش پرداخت... ریگ‌های سفید کف حیاط، مثل آینه برق میزد و نور آفتاب را تو چشم های ویک می‌انداخت. با این وضع، دیدن آن‌طرف حیاط همین‌جوری امکان نداشت.
@@ سطر ۲۲۴: / سطر ۲۲۴: @@
 - من میخوام خیلی ماچت کنم.
-- آخه ... اگه خیلی ماچ به‌ات بدم، دلتو می‌زنه ولی می‌کنی میری
+- آخه ... اگه خیلی ماچ به‌ات بدم، دلتو می‌زنه ول می‌کنی میری
 - نه نمیرم. واسه یه‌چیز دیگه‌م وای‌میسم.
@@ سطر ۲۳۸: / سطر ۲۳۸: @@
 - اون ور مزرعه‌س ... تو بیشه.
-فلوید از جایش بلند شد و گفت: - راه بیفت دیگه پش
+فلوید از جایش بلند شد و گفت: - راه بیفت دیگه پس
 بعد خم شد و چاقو را از توی چوب بیرون کشید.
@@ سطر ۳۴۰: / سطر ۳۴۰: @@
 '''پایان'''
 {{پایان چپ‌چین}}