امیر: بازنگری شد.

2014-04-03T06:35:09Z

بازنگری شد.

امیر: پایان بازنگری

2014-04-03T06:32:07Z

پایان بازنگری

امیر: در حال بازنگری (تا پایان بخش ۱۰)

2014-04-03T06:24:48Z

در حال بازنگری (تا پایان بخش ۱۰)

نمایش تغییرات

امیر: در حال بازنگری (تا اواسط ۱۰)

2014-03-18T15:24:29Z

در حال بازنگری (تا اواسط ۱۰)

نمایش تغییرات

امیر: در حال بازنگری (تا پایان بخش ۹)

2014-03-06T07:46:36Z

در حال بازنگری (تا پایان بخش ۹)

نمایش تغییرات

امیر: در حال بازنگری (تا پایان بخش ۸)

2014-03-02T06:02:28Z

در حال بازنگری (تا پایان بخش ۸)

نمایش تغییرات

امیر: در حال بازنگری (تا پایان بخش ۷)

2014-01-31T05:51:27Z

در حال بازنگری (تا پایان بخش ۷)

نمایش تغییرات

امیر: در حال بازنگری (تا پایان ۷۵)

2014-01-27T03:15:58Z

در حال بازنگری (تا پایان ۷۵)

نمایش تغییرات

امیر: در حال بازنگری (تا پایان ۷۲)

2014-01-23T04:15:10Z

در حال بازنگری (تا پایان ۷۲)

نمایش تغییرات

امیر: در حال بازنگری (تا پایان ۶۹)

2014-01-21T03:39:25Z

در حال بازنگری (تا پایان ۶۹)

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ آوریل ۲۰۱۴، ساعت ۰۶:۳۵
سطر ۱۲۳:		سطر ۱۲۳:
	[[رده:نجف دریابندری]]		[[رده:نجف دریابندری]]
	[[رده:مرتضا ممیز]]		[[رده:مرتضا ممیز]]
−
−
−	~~{{بازنگری}}~~

@@ سطر ۱٬۵۱۱: / سطر ۱٬۵۱۱: @@
 «دنیای دیگری وجود ندارد.»
-تأثیر لطیفی از روح او به‌روح من دمیده شد و همراه ایت احساس محو و مبهم و پر از امید به‌من دست داد که این حرف ممکن است ـ بلکه باید ـ راست باشد.
+تأثیر لطیفی از روح او به‌روح من دمیده شد و همراه این احساس محو و مبهم و پر از امید به‌من دست داد که این حرف ممکن است ـ بلکه باید ـ راست باشد.
 «تاکنون چنین گمانی نبرده بودی؟»
@@ سطر ۱٬۵۱۹: / سطر ۱٬۵۱۹: @@
 «راست هست.»
-احساس رضایتی در من موج زد، اما قبل از آن‌که بصورت کلمات به‌بیرون راه یابد، شکی جلو آن‌را گرفت و گفتم:«ولی آخر... آخر... ما آن زندگی آینده را دیدیم... آن‌را برای العین دیدیم... پس...»
+احساس رضایتی در من موج زد، اما قبل از آن که به صورت کلمات به‌بیرون راه یابد، شکی جلو آن را گرفت و گفتم: «ولی آخر... آخر... ما آن زندگی آینده را دیدیم... آن را به رای‌العین دیدیم... پس...»
 «آن تصوری بیش نبود. وجود خارجی نداشت.»
@@ سطر ۱٬۵۲۹: / سطر ۱٬۵۲۹: @@
 مثل این‌که برق‌زده شده بودم. خدایا! من در اندیشه‌های خود بارها به‌این فکر برخورده بودم!
-«هیچ چیز وجود ندارد. همه چیز رؤیاست. انسان، جهان، خورشید، ماه، آسمان پرستاره، همه رویا است رویا. هیچ یک وجود ندارد. هیچ نیست جز مکان خالی... وتو!»
+«هیچ چیز وجود ندارد. همه چیز رؤیاست. انسان، جهان، خورشید، ماه، آسمان پرستاره، همه رویا است رویا. هیچ یک وجود ندارد. هیچ نیست جز مکان خالی... و تو!»
 «من؟»
-«آری. تو هم نیستی؛ گوشت و خون و استخوان و ریشه نداری، بلکه تو همین اندیشه‌ای. خود من هم وجود ندارم. من رؤیایی بیش نیستم ـ رویای تو، مخلوق تصور تو. یک لحظهٔ دیگر متوجه این امر خواهی شد و مرا از اندیشهٔ خود خواهی راند و من به آن هیچی که تو مرا از آن پدید آورده‌ای ملحق خواهم شد...
+«آری! تو هم نیستی؛ گوشت و خون و استخوان و ریشه نداری، بلکه تو همین اندیشه‌ای. خود من هم وجود ندارم. من رؤیایی بیش نیستم ـ رویای تو، مخلوق تصور تو. یک لحظهٔ دیگر متوجه این امر خواهی شد و مرا از اندیشهٔ خود خواهی راند و من به آن هیچی که تو مرا از آن پدید آورده‌ای ملحق خواهم شد...
-«من هم اکنون دارم ناپدید می‌شوم، دارم تحلیل می‌روم و در می‌گذرم. یک لحظهٔ دیگر تو در مکان بی‌کران تنها خواهی ماند و در این دریای ناپیدا کرانه بی‌یار و دم‌سازی سرگردان خواهی شد، زیرا تو همان اندیشهٔ محظ، تنها اندیشهٔ ممکن؛ باقی خواهی ماند. تو طبیعة لایزال هستی؛ اما من، خادم ناچیز تو، وجود ترا بر خودت مکشوف کرده و ترا آزاد ساخته‌ام. اکنون رؤیاهای دیگر و بهتری ببین!
+«من هم اکنون دارم ناپدید می‌شوم، دارم تحلیل می‌روم و در می‌گذرم. یک لحظهٔ دیگر تو در مکان بی‌کران تنها خواهی ماند و در این دریای ناپیدا کرانه بی‌یار و دم‌سازی سرگردان خواهی شد، زیرا تو همان اندیشهٔ محض، تنها اندیشهٔ ممکن؛ باقی خواهی ماند. تو طبیعت لایزال هستی؛ اما من، خادم ناچیز تو، وجود ترا بر خودت مکشوف کرده و ترا آزاد ساخته‌ام. اکنون رؤیاهای دیگر و بهتری ببین!
-«عجب اینجا است که تو سال‌ها، قرن‌ها، بل هزاره‌ها متوجه این امر نشده‌ای! زیرا تو یکه و تنها از ازل تا ابد وجود داشته‌ای. واقعاً عجب اینجاست که تو گمان هم نبرده‌ای که جهان و هرچه درو هست هیچ در هیچ است. عجیب است، زیرا دنیا و مافی‌ها مانند هر رؤیایی سخت و به‌آشمار نامعقول است. خدایی دارد که بهمان آسانی که می‌تواند بندگان بد بیافریند به‌خلق بندگان خوب نیز توانا است، و معذلک آفرینش بندگان بد را ترجیح می‌دهد؛ می‌تواند همهٔ آن‌ها را خوشبحت کند، و معذلک حتی یک نفر را برای نمونه خوشبخت نمی‌سازد؛ آن‌ها را وا می‌دارد که به این دنیای دون و زندگی مرارت‌بار دل ببندند؛ و آن‌‌گاه بهر یکی پنج روزی بیش فرصت نمی‌دهد؛ به فرشتگان خود گنج سعادت ابدی را بی‌هیچ رنجی ارزانی داشته، و معذلک فرزندان دیگر خود را واداشته است که در راه تحصیل این گنج موهوم رنج موفور برخود هم‌وار کنند؛ به‌فرشتگان خود زندگی بی‌درد و و الم ارزانی داشته، و آن‌گاه به فرزندان دیگر خود حیاتی آکنده از فلاکت و ادبار و بیماری روحی و جسمی تحمیل کرده است؛ از عدالت دم می‌زند، دوزخ نیز دارد؛ از باران رحمت دم می‌زند، دوزخ نیز دارد؛ از قوانین طلایی و بخشایش الهی دم می‌زند، دوزخ نیز دارد؛ به‌دیگران درس اخلاق می‌دهد، و خود از اخلاق بویی نبرده است؛ از وقوع جنایت به‌خشم می‌آید، و خود بهر جنایتی دست می‌زند؛ انسان را بدون رضایت انسان خلق کرده است، و آن‌گاه مسئولیت اعمال او را بجای آن‌که شرافتمندانه به‌گردن مسئول واقعی آن‌ها بگذارد می‌خواهد بر عهدهٔ ضعیف خود انسان تحمیل کند؛ و پس از همهٔ این‌ها با آن وسعت نظر وسعهٔ صدر علوی و الهی خود از انسان، از این بندهٔ حقیر سراپا تقصیر، می‌خواهد که او را پرستش کند!...
+«عجب اینجا است که تو سال‌ها، قرن‌ها، بل هزاره‌ها متوجه این امر نشده‌ای! زیرا تو یکه و تنها از ازل تا ابد وجود داشته‌ای. واقعاً عجب اینجاست که تو گمان هم نبرده‌ای که جهان و هرچه درو هست هیچ در هیچ است. عجیب است، زیرا دنیا و مافی‌ها مانند هر رؤیایی سخت و به‌آشمار نامعقول است. خدایی دارد که به همان آسانی که می‌تواند بندگان بد بیافریند به‌خلق بندگان خوب نیز توانا است، و معذلک آفرینش بندگان بد را ترجیح می‌دهد؛ می‌تواند همهٔ آن‌ها را خوشبحت کند، و معذلک حتی یک نفر را برای نمونه خوشبخت نمی‌سازد؛ آن‌ها را وا می‌دارد که به این دنیای دون و زندگی مرارت‌بار دل ببندند؛ و آن‌‌گاه بهر یکی پنج روزی بیش فرصت نمی‌دهد؛ به فرشتگان خود گنج سعادت ابدی را بی‌هیچ رنجی ارزانی داشته، و معذلک فرزندان دیگر خود را واداشته است که در راه تحصیل این گنج موهوم رنج موفور برخود هم‌وار کنند؛ به‌فرشتگان خود زندگی بی‌درد و و الم ارزانی داشته، و آن‌گاه به فرزندان دیگر خود حیاتی آکنده از فلاکت و ادبار و بیماری روحی و جسمی تحمیل کرده است؛ از عدالت دم می‌زند، دوزخ نیز دارد؛ از باران رحمت دم می‌زند، دوزخ نیز دارد؛ از قوانین طلایی و بخشایش الهی دم می‌زند، دوزخ نیز دارد؛ به‌دیگران درس اخلاق می‌دهد، و خود از اخلاق بویی نبرده است؛ از وقوع جنایت به‌خشم می‌آید، و خود بهر جنایتی دست می‌زند؛ انسان را بدون رضایت انسان خلق کرده است، و آن‌گاه مسئولیت اعمال او را بجای آن‌که شرافتمندانه به‌گردن مسئول واقعی آن‌ها بگذارد می‌خواهد بر عهدهٔ ضعیف خود انسان تحمیل کند؛ و پس از همهٔ این‌ها با آن وسعت نظر وسعهٔ صدر علوی و الهی خود از انسان، از این بندهٔ حقیر سراپا تقصیر، می‌خواهد که او را پرستش کند!...
 «اکنون می‌فهمی که این چیزها جز در عالم رؤیا محال و متمنع است؛ می‌فهمی که این‌ها مهملات کودکانه‌ای بیش نیست؛ می‌فهمی که این‌ها مخلوق مخیله‌ای است که از بلهوسی خود خبر ندارد؛ خلاصه می‌فهمی که این‌ها همه رؤیا است و تو خالق آن‌ها هستی. آثار و علائم رؤیا بودن آن‌ها همه حاضر و آشکار است. تو می‌بایست پیش از این‌ها بدان حقایق پی‌برده باشی.

بیگانه‌ئی در دهکده - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

امیر: بازنگری شد.

امیر: پایان بازنگری

امیر: در حال بازنگری (تا پایان بخش ۱۰)

امیر: در حال بازنگری (تا اواسط ۱۰)

امیر: در حال بازنگری (تا پایان بخش ۹)

امیر: در حال بازنگری (تا پایان بخش ۸)

امیر: در حال بازنگری (تا پایان بخش ۷)

امیر: در حال بازنگری (تا پایان ۷۵)

امیر: در حال بازنگری (تا پایان ۷۲)

امیر: در حال بازنگری (تا پایان ۶۹)