انسان شلوارپوش - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo در ‏۲۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۱۳

2011-11-21T19:13:33Z

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T14:57:38Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-:::::::::::::::::*** +{{ستاره}})

2011-05-22T01:36:18Z

ربات: تغییر خودکار متن (-:::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki> +{{ستاره}})

امیر: چند تا مشکل تایپی اصلاح شد.

2011-05-16T23:22:48Z

چند تا مشکل تایپی اصلاح شد.

Babak در ‏۱۰ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۵۵

2011-05-10T15:55:03Z

Parastoo: «انسان شلوارپوش» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-05-07T08:12:05Z

«انسان شلوارپوش» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: هٔ به جای هٔ.

2011-05-07T08:11:39Z

هٔ به جای هٔ.

نمایش تغییرات

Parastoo در ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۰۸

2011-05-07T08:08:15Z

Parastoo در ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۰۶

2011-05-07T08:06:46Z

Parastoo: بازنگری شد.

2011-05-07T08:05:30Z

بازنگری شد.

@@ سطر ۶۱: / سطر ۶۱: @@
 در آن روزگاران دور، یعنی در دورانی که ما خودمان را با «دولت بازی» سرگرم می‌کردیم، عدهٔ وزرای کابینه اندک بود؛ مثلاً وزارتخانه‌ئی به‌نام «بهداشت ملی»، وجود خارجی نداشت زیرا به‌احتمال بسیار زیاد غمخواری برای سلامت و بهداشت مردم امری چندان ضروری تلقی نمی‌شد. وزارتخانه‌ئی به‌نام «راه» نیز وجود نداشت. البته نه این که فکر کنید کشور ما فاقد راه‌های ارتباطی بود. - در آن زمان‌ها ما غالباً با نوای رباب ترانه سر می‌دادیم: «ای دل! جادّه‌های ما، تُرک‌ها را همیشه به‌یاد خواهند آورد؛ از آنکه اکنون دیگر که را به‌مرمت جاده‌ها بگماریم؟» البته جنگل هم داشتیم، امّا فقط راهزن‌ها بودند که بر جنگل‌ها حکم می‌راندند تا این که همین چندی پیش وزارتخانهٔ جنگل‌ها تأسیس شد و وزیران جای راهزنان را گرفتند. می‌گویند معادن مختلف هم داشتیم امّا از آنجائی که همهٔ مردم کشورمان مالیات‌هاشان را بی‌کم و کاست می‌پرداختند لزومی نداشت که دولت‌ها دنبال منابع جدید درآمد بگردند. البته در آن روزگار راه‌های آبی هم داشتیم و همین راه‌ها بود که مناطق مختلف کشور را به‌یکدیگر مربوط می‌کرد گیرم کسی به‌صرافت نمی‌افتاد که ادارهٔ این راه‌ها را الزاماً به‌دست یک وزیر بسپارد.
-:{{ستاره}}
+{{ستاره}}
 کابینه‌مان تقریباً به‌این شرح بود:
@@ سطر ۷۷: / سطر ۷۷: @@
 پست وزارت جنگ را به‌یکی از دوستان یهودی‌مان واگذار کردیم به‌اسم '''داوید مشولام'''{{نشان|m5}} انتخاب‌مان پر بی‌دلیل نبود. وقتی او را به‌این سمت منصوب می‌کردیم قصد اصلی‌مان این بود که خودمان را از امکان درگیر شدن در جنگ با دولت‌های دیگر محفوظ بداریم، و علاوه بر این، می‌خواستیم دوست‌مان از امکان بلاواسطهٔ مشارکت در امر انعقاد قراردادها و شرط‌بندی‌هائی که معمولاً به‌امضای وزیر جنگ‌ها می‌رسد نصیبی ببرد.
-:{{ستاره}}
+{{ستاره}}
 جلسات کابینه‌ئی که به‌شرح فوق تشکیل شده بود گاهی اوقات رو پشت بام انبار هیزم و غالباً در نقطه‌ئی مرتفع‌تر – یعنی روی یک درخت گردوی بلند – منعقد می‌شد. در این حال، هر وزیری روی شاخهٔ مخصوص به‌خودش جلوس می‌کرد. چنین نقطهٔ مرتفعی را به‌هر دولت دیگری نیز می‌توان توصیه کرد زیرا فقط روی یک درخت بلند گردو و بر فراز بالاترین شاخه‌های آن، و یا روی بام یک ساختمان چهار طبقه است که دولت می‌تواند از شر خبرنگاران کنجکاو در امان  بماند.

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 [[Image:3-042.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳ صفحه ۴۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳ صفحه ۴۲]]
 [[Image:3-043.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳ صفحه ۴۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳ صفحه ۴۳]]
 '''برانیسلاو نوشیچ'''
@@ سطر ۱۳۸: / سطر ۱۳۲: @@
 {{الگو:لایک}}

@@ سطر ۶۷: / سطر ۶۷: @@
 در آن روزگاران دور، یعنی در دورانی که ما خودمان را با «دولت بازی» سرگرم می‌کردیم، عدهٔ وزرای کابینه اندک بود؛ مثلاً وزارتخانه‌ئی به‌نام «بهداشت ملی»، وجود خارجی نداشت زیرا به‌احتمال بسیار زیاد غمخواری برای سلامت و بهداشت مردم امری چندان ضروری تلقی نمی‌شد. وزارتخانه‌ئی به‌نام «راه» نیز وجود نداشت. البته نه این که فکر کنید کشور ما فاقد راه‌های ارتباطی بود. - در آن زمان‌ها ما غالباً با نوای رباب ترانه سر می‌دادیم: «ای دل! جادّه‌های ما، تُرک‌ها را همیشه به‌یاد خواهند آورد؛ از آنکه اکنون دیگر که را به‌مرمت جاده‌ها بگماریم؟» البته جنگل هم داشتیم، امّا فقط راهزن‌ها بودند که بر جنگل‌ها حکم می‌راندند تا این که همین چندی پیش وزارتخانهٔ جنگل‌ها تأسیس شد و وزیران جای راهزنان را گرفتند. می‌گویند معادن مختلف هم داشتیم امّا از آنجائی که همهٔ مردم کشورمان مالیات‌هاشان را بی‌کم و کاست می‌پرداختند لزومی نداشت که دولت‌ها دنبال منابع جدید درآمد بگردند. البته در آن روزگار راه‌های آبی هم داشتیم و همین راه‌ها بود که مناطق مختلف کشور را به‌یکدیگر مربوط می‌کرد گیرم کسی به‌صرافت نمی‌افتاد که ادارهٔ این راه‌ها را الزاماً به‌دست یک وزیر بسپارد.
-::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki>
+:{{ستاره}}
 کابینه‌مان تقریباً به‌این شرح بود:
@@ سطر ۸۳: / سطر ۸۳: @@
 پست وزارت جنگ را به‌یکی از دوستان یهودی‌مان واگذار کردیم به‌اسم '''داوید مشولام'''{{نشان|m5}} انتخاب‌مان پر بی‌دلیل نبود. وقتی او را به‌این سمت منصوب می‌کردیم قصد اصلی‌مان این بود که خودمان را از امکان درگیر شدن در جنگ با دولت‌های دیگر محفوظ بداریم، و علاوه بر این، می‌خواستیم دوست‌مان از امکان بلاواسطهٔ مشارکت در امر انعقاد قراردادها و شرط‌بندی‌هائی که معمولاً به‌امضای وزیر جنگ‌ها می‌رسد نصیبی ببرد.
-::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki>
+:{{ستاره}}
 جلسات کابینه‌ئی که به‌شرح فوق تشکیل شده بود گاهی اوقات رو پشت بام انبار هیزم و غالباً در نقطه‌ئی مرتفع‌تر – یعنی روی یک درخت گردوی بلند – منعقد می‌شد. در این حال، هر وزیری روی شاخهٔ مخصوص به‌خودش جلوس می‌کرد. چنین نقطهٔ مرتفعی را به‌هر دولت دیگری نیز می‌توان توصیه کرد زیرا فقط روی یک درخت بلند گردو و بر فراز بالاترین شاخه‌های آن، و یا روی بام یک ساختمان چهار طبقه است که دولت می‌تواند از شر خبرنگاران کنجکاو در امان  بماند.

@@ سطر ۳۹: / سطر ۳۹: @@
 سرگرمی‌های کاملاً معصومانهٔ دیگری هم داشتم. مثلاً گهگاه که سر دیگران را دور می‌دیدم، خودم را دزدکی می‌رساندم به‌آشپزخانه، چند تا مشت نمک می‌ریختم تو دیگ غذائی که خودم دوست نداشتم، و سر سفره تو نخ جماعت می‌رفتم. یک بار هم – یادم نیست از کجا – چند تا دُم روباه گیر آورده بودم. چند روز متوالی، صبح و ظهر، می‌رفتم پشت در خانه‌مان کمین می‌کردم تا بتوانم آن دُم‌ها را به‌پشت کارمندان موقر دولت که مسیرشان از آنجا بود سنجاق کنم. آنها، بی‌خیال، با دُم روباه، سلّانه سلّانه به‌طرف ادارهٔ مربوطه می‌رفتند و عابران را از خنده روده‌بُر می‌کردند. صد البته که به‌زودی دست دُم گذار رو شد، و کاملاً بدیهی است که این فقیر بار دیگر با بی‌رحمی تمام کتک مفصلی نوش جان کرد؛ امّا راستش را بخواهید هنوز هم که هنوز است اعتقاد کامل دارم که فی‌الواقع بسیاری از آن آقایان شأن‌شان همین بود که دُم داشته باشند.
-یک سرگرمی بدیع دیگرم این بود که هر وقت عده‌ئی برای شام به‌خانه‌مان می‌آمدند محتویات جیب‌های پالتوشان را خالی کنم و اشیاء جیب این پالتو را بگذارم توی جیب‌های آن پالتو. معمولاً بعد از پایان مهمانی، آقای قاضی قوطی پودر یکی از خانم‌ها را به‌خانهٔ خود می‌برد، و خانم استانای بیوه قوطی توتون معلم تاریخ صربستان را، و همسر جناب کشیش انفیه‌دان آقای بخشدار را، و آقای بخشدار جوراب نیمه بافته و میل‌های بافتنی خانم مارا همسر مأمور وصول مالیات‌ها را... طبعاً از صبح روز بعد این در و آن در زدن‌ها به‌منظور معاوضهٔ اشیاء شروع می‌شد و آنگاه نوبت به‌بروز سوءظن‌ها و اختلافات خانوادگی می‌رسید و، پیداست دیگر، سرانجام تمام کاسه‌کوزه‌ها بر سر من بینوا شکسته می‌شد.
+یک سرگرمی بدیع دیگرم این بود که هر وقت عده‌ئی برای شام به‌خانه‌مان می‌آمدند محتویات جیب‌های پالتوشان را خالی کنم و اشیاء جیب این پالتو را بگذارم توی جیب‌های آن پالتو. معمولاً بعد از پایان مهمانی، آقای قاضی قوطی پودر یکی از خانم‌ها را به‌خانهٔ خود می‌برد، و خانم '''استانای''' بیوه قوطی توتون معلم تاریخ صربستان را، و همسر جناب کشیش انفیه‌دان آقای بخشدار را، و آقای بخشدار جوراب نیمه بافته و میل‌های بافتنی خانم '''مارا''' همسر مأمور وصول مالیات‌ها را... طبعاً از صبح روز بعد این در و آن در زدن‌ها به‌منظور معاوضهٔ اشیاء شروع می‌شد و آنگاه نوبت به‌بروز سوءظن‌ها و اختلافات خانوادگی می‌رسید و، پیداست دیگر، سرانجام تمام کاسه‌کوزه‌ها بر سر من بینوا شکسته می‌شد.
 هروقت که برای ناهار یا شام مهمان به‌خانه‌مان می‌آمد دوست داشتم بخزم زیر میز. اگر تجربهٔ امروزم را داشتم خدا می‌داند از این جور گردش‌های علمی با چه دست و دامن پری بر می‌گشتم! البته این را می‌دانستم که رنگ‌ها و اعداد می‌توانند سخن بگویند و زبان خاص خودشان را دارند، امّا مطلقاً نمی‌دانستم پاهائی هم که زیر میز مستقر شده باشند برای خودشان زبان ویژه‌ئی دارند این بود که در آن زمان، به‌پاهای همسر داروساز و پاهای آقای قاضی عدلیه که زیر میز تا آن حد دوستانه نجوا می‌کردند که پنداری با هم برادر و خواهر بودند به‌هیچوجه توجهی نداشتم. نمی‌فهمیدم به‌چه دلیلی باید پای نوحه‌خوان کلیسا – که از زیر ردا درآمده بود و من همه‌اش فکر می‌کردم پای عمه جانم است – پای خانم معلم را آن جور فشار بدهد. چون تا آنجائی که من خبر داشتم، عمه جانم با خانم معلم مورد بحث روابط چندان دوستانه‌ئی نداشت. - آه! صدحیف که من در آن ایام از وقایع زیر میز سر در نمی‌آوردم، و درست هنگامی توانستم از این جور مسائل سر در بیاورم که، دیگر پاک امکان خزیدن به‌زیر میز ازم سلب شده بود!
@@ سطر ۶۱: / سطر ۶۱: @@
 در چنین شرایط مناسبی که به‌وجود آمده بود من به‌آسانی موفق شدم که هم مشکل بحران کابینه را حل کنم و هم هیئت دولت را تشکیل بدهم.
-پست وزارت امور خارجه را خودم به‌عهده گرفتم. در آن روزگار هیچیک از ما از شغل بی‌دردسر و پردرآمدی که «وزیر مشار» عهده‌دارش می‌شود کوچک‌ترین تصوری نداشت. ما طبعاً وزارتخانه‌های بی‌وزیر بسیاری سراغ داشتیم امّا وزیر بی‌وزارتخانه را، نه. این شغل، از جملهٔ اکتشافات اخیر مردان سیاست، به‌شمار می‌رود. البته اگر در دورهٔ خردسالی ما هم چنین شغلی وجود می‌داشت، بدون تردید تصدی این پست بدون وزارتخانه را هم – که نه وظیفهٔ مشخص دارد نه دفتر معینی – خودم به‌عهده می‌گرفتم. امّا چطور شد که تصدی وزارت امور خارجه را متقبل شدم؟ این گزینشی بود به‌حکم یکی دیگر از ویژگی‌های مخصوص دیپلمات‌های کشورمان: هم از خانوادهٔ خوبی برخاسته بودم، هم معلوماتم از زبان‌های خارجی تقریباً معادل صفر بود.
+پست وزارت امور خارجه را خودم به‌عهده گرفتم. در آن روزگار هیچیک از ما از شغل بی‌دردسر و پردرآمدی که «وزیر مشاور» عهده‌دارش می‌شود کوچک‌ترین تصوری نداشت. ما طبعاً وزارتخانه‌های بی‌وزیر بسیاری سراغ داشتیم امّا وزیر بی‌وزارتخانه را، نه. این شغل، از جملهٔ اکتشافات اخیر مردان سیاست، به‌شمار می‌رود. البته اگر در دورهٔ خردسالی ما هم چنین شغلی وجود می‌داشت، بدون تردید تصدی این پست بدون وزارتخانه را هم – که نه وظیفهٔ مشخص دارد نه دفتر معینی – خودم به‌عهده می‌گرفتم. امّا چطور شد که تصدی وزارت امور خارجه را متقبل شدم؟ این گزینشی بود به‌حکم یکی دیگر از ویژگی‌های مخصوص دیپلمات‌های کشورمان: هم از خانوادهٔ خوبی برخاسته بودم، هم معلوماتم از زبان‌های خارجی تقریباً معادل صفر بود.
 هیئت دولت، جز من، چهار وزیر دیگر هم داشت: وزیر پلیس، وزیر دارائی، وزیر فرهنگ و وزیر ارتش.
@@ سطر ۸۷: / سطر ۸۷: @@
 جلسات کابینه‌ئی که به‌شرح فوق تشکیل شده بود گاهی اوقات رو پشت بام انبار هیزم و غالباً در نقطه‌ئی مرتفع‌تر – یعنی روی یک درخت گردوی بلند – منعقد می‌شد. در این حال، هر وزیری روی شاخهٔ مخصوص به‌خودش جلوس می‌کرد. چنین نقطهٔ مرتفعی را به‌هر دولت دیگری نیز می‌توان توصیه کرد زیرا فقط روی یک درخت بلند گردو و بر فراز بالاترین شاخه‌های آن، و یا روی بام یک ساختمان چهار طبقه است که دولت می‌تواند از شر خبرنگاران کنجکاو در امان  بماند.
-به‌این ترتیب، دولت ما که فرماندهی ارتش‌های خود را به‌'''داوید مشولام''' سپرده بود – صرف‌نظر از نقشه‌هائی که وزیرجنگ‌مان در مغز خود می‌پروراند – می‌توانست آزادانه دربارهٔ مقاصد صلح‌جویانهٔ خود لاف و گزاف بزند. یادم می‌آید یک روز که قرار بود موضوع حملهٔ دسته‌جمعی اعصای هیئت دولت به‌باغ '''میلوش''' نانوا به‌عنوان مهم‌ترین مسألهٔ روز در دستور جلسه قرار بگیرد (البته ناگفته نماند که در آن روزها آلبالوهای باغ آقای '''میلوشا''' چنان رسیده و آبدار و خوشرنگ شده بود که به‌طور قطع هر دولت دیگری هم با مشاهدهٔ آن‌ها به‌هوس سرقت می‌افتاد) ناگهان '''داوید مشولام''' موضوع حادثه‌ئی را که جنبه بین‌المللی داشت به‌عنوان نطق قبل از دستور مطرح کرد. او طی گزارش خود به‌هیئت دولت اطلاع داد که یکی از اتباع ما بر اثر حادثهٔ مورد بحث دچار آسیب‌دیدگی شده و دولت ما، به‌خاطر حفظ حیثیت هم که شده باید به‌شدیدترین وضعی در صدد تلافی برآید. البته از حادثهٔ مذکور همهٔ ما خبر داشتیم: چند روز پیشش، غاز نر ما در غیاب غاز نر همسایه‌مان از زیر چپر عبور کرده و خودش را به‌‌غازهای مادهٔ حرمسرای او رسانده بود. دولت ما طبعاً از مقاصد غاز نرمان که به‌ماده غازهای غریبه ملحق شده بود هیچگونه اطلاعی نداشت، امّا نکته مسلم این است که غاز همسایه و ماده غازهای مربوطه با چنان قساوتی بر سر تبعهٔ ما ریختند و چنان بلائی به‌سرش آوردند که حیوان زبان بسته ناچار شد نیمی از دم و نیمی از پرهای خود را در خاک دشمن جا بگذارد و معیوب و مصدوم به‌میهن خویش عقب بنشیند با توجه به‌حادثهٔ فوق، وزیرجنگ کابینه‌مان پیشنهاد کرد که بعد از ظهر فردای همان روز به‌کشور همسایه اعلان جنگ بدهیم. روز و ساعت اعلام حالت جنگی یک انتخاب تصادفی نبود: اوّلاً بعد از ظهر فردای آن روز مدرسه‌مان تعطیل بود، ثانیاً بنابر اطلاعاتی که '''داوید مشولام''' از منابع موثق اطلاعاتی خود کسب کرده بود قرار بود همهٔ اهل بیت همسایه‌مان، بعداز ظهر فردا به‌صوب (؟) باغ انگور خودشان عزیمت کنند.
+به‌این ترتیب، دولت ما که فرماندهی ارتش‌های خود را به‌'''داوید مشولام''' سپرده بود – صرف‌نظر از نقشه‌هائی که وزیرجنگ‌مان در مغز خود می‌پروراند – می‌توانست آزادانه دربارهٔ مقاصد صلح‌جویانهٔ خود لاف و گزاف بزند. یادم می‌آید یک روز که قرار بود موضوع حملهٔ دسته‌جمعی اعضای هیئت دولت به‌باغ '''میلوش''' نانوا به‌عنوان مهم‌ترین مسألهٔ روز در دستور جلسه قرار بگیرد (البته ناگفته نماند که در آن روزها آلبالوهای باغ آقای '''میلوشا''' چنان رسیده و آبدار و خوشرنگ شده بود که به‌طور قطع هر دولت دیگری هم با مشاهدهٔ آن‌ها به‌هوس سرقت می‌افتاد) ناگهان '''داوید مشولام''' موضوع حادثه‌ئی را که جنبه بین‌المللی داشت به‌عنوان نطق قبل از دستور مطرح کرد. او طی گزارش خود به‌هیئت دولت اطلاع داد که یکی از اتباع ما بر اثر حادثهٔ مورد بحث دچار آسیب‌دیدگی شده و دولت ما، به‌خاطر حفظ حیثیت هم که شده باید به‌شدیدترین وضعی در صدد تلافی برآید. البته از حادثهٔ مذکور همهٔ ما خبر داشتیم: چند روز پیشش، غاز نر ما در غیاب غاز نر همسایه‌مان از زیر چپر عبور کرده و خودش را به‌‌غازهای مادهٔ حرمسرای او رسانده بود. دولت ما طبعاً از مقاصد غاز نرمان که به‌ماده غازهای غریبه ملحق شده بود هیچگونه اطلاعی نداشت، امّا نکته مسلم این است که غاز همسایه و ماده غازهای مربوطه با چنان قساوتی بر سر تبعهٔ ما ریختند و چنان بلائی به‌سرش آوردند که حیوان زبان بسته ناچار شد نیمی از دم و نیمی از پرهای خود را در خاک دشمن جا بگذارد و معیوب و مصدوم به‌میهن خویش عقب بنشیند با توجه به‌حادثهٔ فوق، وزیرجنگ کابینه‌مان پیشنهاد کرد که بعد از ظهر فردای همان روز به‌کشور همسایه اعلان جنگ بدهیم. روز و ساعت اعلام حالت جنگی یک انتخاب تصادفی نبود: اوّلاً بعد از ظهر فردای آن روز مدرسه‌مان تعطیل بود، ثانیاً بنابر اطلاعاتی که '''داوید مشولام''' از منابع موثق اطلاعاتی خود کسب کرده بود قرار بود همهٔ اهل بیت همسایه‌مان، بعداز ظهر فردا به‌سوی باغ انگور خودشان عزیمت کنند.
 وزیرجنگ کابینه‌مان سخنرانیش را با تعالیم زیر که مستقیماً از تورات ناخنک زده بود به‌پایان رساند: «دندان در برابر دندان و چشم در برابر چشم». - و به‌عبارت دیگر، پیشنهاد کرد به‌ازای نصف دُم و چند تا پری که از کلهٔ غاز ما کنده شده بود تمام پرهای همهٔ غازهای همسایه را تا حد برهنگی کامل‌شان بکنیم. مصرّانه می‌گفت: بخصوص ماده غازها را باید گوشمالی سختی داد، چون که غاز همسایه کم و بیش حق داشت به‌خاطر دفاع از ناموسش غاز ما را مورد حمله قرار بدهد؛ امّا ماده غازها چرا؟
@@ سطر ۱۰۷: / سطر ۱۰۷: @@
 اگر حادثهٔ تازه‌ئی رخ نمی‌داد ممکن بود به‌پیروزی نهائی دست بیابیم امّا حیف که پیشامد ناگهانی دیگری نیز در انتظارمان بود: واق واق شدید سگ صاحبخان، کارگری را که تو آشپزخانه خفته بود از خواب بیدار کرد؛ و همین بابا بود که لحظه‌ئی بعد چماق به‌دست وارد عرصهٔ کارزار شد.
-هر ارتش دیگری هم – حتی ارتش پرتجربه‌تر – به‌هنگام مواجه شدن با چنین آتشبار نیرومندی ممکن نبود دست به‌عقب‌نشینی نزند. البته من اکنون همهٔ جزئیات حملهٔ متقابل دشمن را به‌خاطر نمی‌آورم امّا یادم هست که چماق کارگر همسایه ابتدا با پشت وزیر فرهنگ آشنا شد و آخ یاس آمیز و دردآلودش را به‌آسمان فرستاد. وزیر پلیس به‌چالاکی گربه‌ئی از درخت بالا رفت و از آن بالا شجاعانه پرید روی بام انبار، به‌طوری که کارگر همسایه ناچار شد چماق را بگذارد و به‌طرفش سنگ پرت کند. من نیز درد آتشبار سنگین دشمن را کم و بیش روی پشتم حس کردم امّا به‌موقع موفق شدم به‌آن سوی چپر بجهم. وزیر دارائی چنان گریه‌ئی سر داد و آنچنان داد و فریادی به‌راه انداخت که انگار مورد بازخواست مجلس قرار گرفته است. او سعی کرد پست نگهبانی را ترک کند و فرار را بر قرار ترجیح بدهد، امّا زایدهٔ پیراهنش که به‌یک دُم درست و حسابی می‌مانست به‌میخ گیر کرد و وزیر دارائی‌مان مشعشعانه به‌چپر آویزان شد. می‌دانستم که این دم، روزی روزگاری کار دستش خواهد داد؛ و اکنون وسط این هیر و ویر می‌دیدم که پیش بینیم درست از آب درآمده است. البته کارگر همسایه‌مان به‌طرف چپر جست و وزیر دارائی را با چنان سهولتی که انگار داشت گلابی از درخت می‌چید از چپر جدا کرد و چنان استیضاحی ازش به‌عمل آورد که حتی مخالف‌ترین مخالف جبههٔ چپ نیز خوابش را هم نمی‌توانست ببیند. کارگر همسایه‌مان بعد از آنکه زهرش را ریخت، وزیر دارائی را درست مثل یک توپ فوتبال با یک اردنگی روانهٔ آن سوی چپر کرد. وزیر جنگ را کسی ندید و ما تا مدتی خبری از او نداشتیم.
+هر ارتش دیگری هم – حتی ارتش پرتجربه‌تر – به‌هنگام مواجه شدن با چنین آتشبار نیرومندی ممکن نبود دست به‌عقب‌نشینی نزند. البته من اکنون همهٔ جزئیات حملهٔ متقابل دشمن را به‌خاطر نمی‌آورم امّا یادم هست که چماق کارگر همسایه ابتدا با پشت وزیر فرهنگ آشنا شد و آخ یاس‌آمیز و دردآلودش را به‌آسمان فرستاد. وزیر پلیس به‌چالاکی گربه‌ئی از درخت بالا رفت و از آن بالا شجاعانه پرید روی بام انبار، به‌طوری که کارگر همسایه ناچار شد چماق را بگذارد و به‌طرفش سنگ پرت کند. من نیز درد آتشبار سنگین دشمن را کم و بیش روی پشتم حس کردم امّا به‌موقع موفق شدم به‌آن سوی چپر بجهم. وزیر دارائی چنان گریه‌ئی سر داد و آنچنان داد و فریادی به‌راه انداخت که انگار مورد بازخواست مجلس قرار گرفته است. او سعی کرد پست نگهبانی را ترک کند و فرار را بر قرار ترجیح بدهد، امّا زایدهٔ پیراهنش که به‌یک دُم درست و حسابی می‌مانست به‌میخ گیر کرد و وزیر دارائی‌مان مشعشعانه به‌چپر آویزان شد. می‌دانستم که این دم، روزی روزگاری کار دستش خواهد داد؛ و اکنون وسط این هیر و ویر می‌دیدم که پیش‌بینی‌ام درست از آب درآمده است. البته کارگر همسایه‌مان به‌طرف چپر جست و وزیر دارائی را با چنان سهولتی که انگار داشت گلابی از درخت می‌چید از چپر جدا کرد و چنان استیضاحی ازش به‌عمل آورد که حتی مخالف‌ترین مخالف جبههٔ چپ نیز خوابش را هم نمی‌توانست ببیند. کارگر همسایه‌مان بعد از آنکه زهرش را ریخت، وزیر دارائی را درست مثل یک توپ فوتبال با یک اردنگی روانهٔ آن سوی چپر کرد. وزیر جنگ را کسی ندید و ما تا مدتی خبری از او نداشتیم.
 وقتی که ترس‌مان – بعد از آن شکست سنگین – ریخت و حال‌مان اندکی جا آمد روی پشت بام خانهٔ ما جمع شدیم تا وضع ارتش‌های‌مان را بررسی کنیم.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۵:۵۵
سطر ۱۳۶:		سطر ۱۳۶:
	# {{پاورقی\|m4}}Sioma Stankovic		# {{پاورقی\|m4}}Sioma Stankovic
	# {{پاورقی\|m5}} David Meshulam		# {{پاورقی\|m5}} David Meshulam
		+
		+	{{الگو:لایک}}