اندیشه‌های نابهنگام - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T14:57:19Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Parastoo: خنثی‌سازی ویرایش 19306 توسط Parastoo (بحث)

2011-06-21T09:30:23Z

خنثی‌سازی ویرایش 19306 توسط Parastoo (بحث)

Parastoo در ‏۲۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۲۸

2011-06-21T09:28:25Z

Parastoo: افزودنِ رده.

2011-06-01T19:40:07Z

افزودنِ رده.

Parastoo در ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۳۸

2011-06-01T19:38:57Z

Parastoo: «اندیشه‌های نابهنگام» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-06-01T19:37:48Z

«اندیشه‌های نابهنگام» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری شد.

2011-06-01T19:32:42Z

بازنگری شد.

نمایش تغییرات

Parastoo: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۱۹.

2011-06-01T17:59:17Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۱۹.

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-05-30T16:27:30Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

نمایش تغییرات

Minoo در ‏۳۰ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۵۴

2011-05-30T11:54:52Z

@@ سطر ۲۳۱: / سطر ۲۳۱: @@
 #{{پاورقی|۸}}Nevsky، یکی از خیابان‌های مسکو، که در روز مورد نظر به‌علت درگیری میان سربازان و کارگرانی که برضد '''حکومت موقت''' تظاهرات می‌کردند، سه نفر کشته و شش نفر زخمی شدند.
 #{{پاورقی|۹}}اشارهٔ مجدد به‌‌رویداد خیابان '''نوسکی'''.
+{{لایک}}
 [[رده:کتاب جمعه ۲۲]]
@@ سطر ۲۳۸: / سطر ۲۳۷: @@
 [[رده:رامین شهروند]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
+[[رده:کتاب جمعه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۳۰
سطر ۱۴۹:		سطر ۱۴۹:
	آن‌ها در خشکی و در دریا می‌کشند، هر روز صدها و صدها نفر از بهترین و با فرهنگ‌ترین مردم سیارهٔ ما را نابود می‌کنند، مردمی را که پرارزش‌ترین چیز روی زمین را پدید آورده‌اند، یعنی فرهنگ اروپا را.		آن‌ها در خشکی و در دریا می‌کشند، هر روز صدها و صدها نفر از بهترین و با فرهنگ‌ترین مردم سیارهٔ ما را نابود می‌کنند، مردمی را که پرارزش‌ترین چیز روی زمین را پدید آورده‌اند، یعنی فرهنگ اروپا را.

−	هزاران دهکده و ده‌ها شهر رو به‌ویرانی است، دسترنج چندین قرنِ نسل‌های بسیار هدر رفته است، جنگل‌ها سوخته و از بین رفته، جاده‌ها ویران پل‌ها منفجر شده، و گنجینه‌های روی زمین، که دسترنج مداوم و پرزحمت انسان است، خاک و خاکستر شده است. زمین‌های حاصلخیز ~~کشاور~~	+	هزاران دهکده و ده‌ها شهر رو به‌ویرانی است، دسترنج چندین قرنِ نسل‌های بسیار هدر رفته است، جنگل‌ها سوخته و از بین رفته، جاده‌ها ویران پل‌ها منفجر شده، و گنجینه‌های روی زمین، که دسترنج مداوم و پرزحمت انسان است، خاک و خاکستر شده است. زمین‌های حاصلخیز کشاورزی از انفجار مین‌ها و خمپاره‌ها، و گلوله‌های توپ ویران شده، و در آن‌ها خندق کنده‌اند؛ خاک غیر قابل کشت لایه‌های زیرین بیرون ریخته، همه جای زمین زیر و رو و با اجساد رو به‌فساد مردگان آلوده شده است. به‌زنان تجاوز کرده و کودکان را کشته‌اند – هیچ رسوائی و ننگی نیست که جنگ تجویز نکرده باشد، هیچ جنایتی نیست که جنگ آن را موجه ندانسته باشد.
		+
		+	این سومین سالی است که ما در کابوسی خونین زندگی می‌کنیم و مورد رفتار وحشیانه قرار گرفته‌ایم و احساس‌های‌مان را از دست داده‌ایم؛ هنر، عطش خون، آدمکشی، و نابودی برمی‌انگیزد؛ و علم، که نظامیگری به‌حدود آن تجاوز کرده، فرمانبردارانه به‌خدمت کسب و کار انهدام توده‌های مردم درآمده است.
		+
		+	این جنگ انتحار اروپاست!
		+
		+	فقط فکر کنید چه مغزهای سالم و هوشمندی در طی این جنگ بر خاک کثیف پخش و پراکنده شده است، چه قلب‌های حساسی از تپش باز مانده است!
		+
		+	این نابودی بی‌معنای انسان به‌دست انسان واز بین رفتن ثمرهٔ دسترنج‌های عظیم انسان تنها محدود به‌خسارت مادی نیست – نه!
		+
		+	ده‌ها هزار سرباز ناقص و معلول مدت‌های دراز، حتی تا دم مرگ‌شان، دشمنان‌شان را فراموش نخواهند کرد. آن‌ها از راه سرگذشت‌هائی که از جنگ نقل می‌کنند، نفرت خویش را به‌فرزندانشان منتقل خواهند کرد – که سه سال با احساس وحشت هر روزی زیسته‌اند. در این سال‌ها بذر خصومت بر زمین پاشیده شده است، محصول این بذرافشانی بسیار خواهد بود!
		+
		+	و با وجود این برای مدتی چنین طولانی و با چنین فصاحتی با ما از برادری انسان‌ها، و وحدت منافع بشریت سخن گفته‌اند. پس گناه این فریب شیطانی، و ایجاد این بی‌نظمی خونبار به‌‌گردن کیست؟
		+
		+	بیائید تنها در میان دیگران به‌جست و جوی گناهکاران نگردیم، بیائید از حقیقت تلخ سخن بگوئیم: ما همه درین جنایت مقصریم، هر یک از ما و همهٔ ما.
		+
		+	لحظه‌ئی چنین پنداریم که در دنیا مردمی آگاه و معقول وجود دارند که صادقانه به‌‌استوار داشتن زندگی عادی علاقه‌مندند و به‌نیروهای خلاق‌شان اطمینان دارند؛ به‌طور مثال، چنین پنداریم که به‌سود توسعه و گسترش صنعت ماست که ما روس‌ها، برای پیوستن '''دریای بالتیک''' به'''دریای سیاه'''، کانال '''ریگا - خِرسون''' را حفر کنیم - طرحی که حتی '''پتر کبیر''' نیز رؤیای ایجاد آن را در سر می‌پرورد. و ازین رو به‌جای آن که میلیون‌ها نفر را برای کشتار بفرستیم، بخشی از آن‌ها را برای همین کار بفرستیم، که این همه برای کشور و همهٔ مردم ما حیاتی است. من اطمینان دارم که کسانی که طی سه سال جنگ کشته شده‌اند می‌توانستند درین مدت هزاران کیلومتر از باتلاق‌های کشور ما را خشک کنند، '''استپ گرسنه''' و بیابان‌های دیگر را آبیاری کنند، رودخانه‌های '''ماورای اورال''' را به‌رودخانهٔ '''کاما''' وصل کنند، راهی از فراز کوهستان قفقاز بکشند، و فراتر ازین اقدامات مهم دیگری را برای بهتر ساختن وطن‌مان انجام دهند.
		+
		+	اما ما میلیون‌ها انسان و ذخیره‌های عظیم نیروی کار را در کشتار و ویرانی به‌کار می‌گیریم. مقادیر زیاد مواد منفجرهٔ بسیار گران تولید می‌کنیم؛ این مواد در حالی که جان صدها هزار تن را نابود می‌کند، در هوا ناپدید می‌شود. با وجود این، از گلوله‌های منفجر شده توپ و قطعات فلز به‌‌جای مانده است که روزی از آن‌ها میخ خواهیم ساخت؛ اما همهٔ این مواد منفجره‌ئی که می‌سازیم به‌معنای دقیق کلمه ثروت کشور را بر «باد می‌دهد.» مسألهٔ بیلیون‌ها روبل نیست، بل میلیون‌ها جان انسانی است که هیولای '''آز''' و '''حماقت''' بیهوده و بی جهت نابودشان می‌کند.
		+
		+	من هنگامی که دربارهٔ این مسأله فکر می‌‌کنم، نومیدی کامل بر قلبم مستولی می‌شود و احساس می‌کنم که می‌خواهم دیوانه‌وار به‌روی مردم فریاد زنم:
		+	:ای نکبت زدگان، به‌خودتان رحم کنید!
		+
		+
		+	==۵ - دربارهٔ آدمکشی==
		+
		+	بال‌های روشن آزادی نوپای ما، آغشته به‌خون بی‌گناهان شده است.
		+
		+	نمی دانم پریروز چه کسانی در خیابانِ '''نِوسکی'''{{نشان\|۸}} به‌سوی مردم تیراندازی کردند، اما این آدم‌ها هر که باشند شریر و نادانند، کسانی‌اند که زهر رژیم پوسیده و پیشین مسموم‌شان کرده است.
		+
		+	اکنون که ما همه از حق شگرف بحث صادقانه و مخالفت صادقانه برخورداریم، یکدیگر را کشتن پست و جنایت آمیز است. کسانی که جز این فکر می‌کنند نمی‌توانند احساس کنند و به‌این واقعیت پی ببرند که مردمی آزادند. آدمکشی و خشونت دلایل رژیم استبدادی است؛ و دلایل پست و بی‌مقداری است که نیرو و قدرت ندارد. زیرا تجاوز بر ارادهٔ انسانی دیگر یا کشتن انسان، معنایش کشتار اندیشه، و اثبات نادرست یا خطا بودن اندیشه یا عقیده‌ئی اشتباه نیست و نمی‌تواند باشد.
		+
		+	سعادت بزرگ آزادی را نباید با جنایاتی ضد فرد انسانی به‌تباهی کشید؛ و‌الّا با دست خودمان به‌نابود کردن آزادی پرداخته‌ایم.
		+
		+	باید درک کنیم، و مجال این کار هم هست که درک کنیم که هولناک‌ترین دشمن آزادی و عدالت در ماست، و آن حماقت ما و بیرحی ما، و بی‌نظمی احساس‌های هرج و مرج طلب و سیاه ماست، بی‌نظمی‌ئی که پروردهٔ ستمگری بیشرمانهٔ رژیم سلطنتی، و شقاوت ضدانسانی آن در روح ما است.
		+
		+	آیا به‌درک این واقعیت توانائیم؟
		+
		+	اگر نیستیم، اگر نمی‌توانیم از رسواترین شیوهِٔ اِعمال زور بر انسان دست برداریم، پس هیچ گونه آزادی نداریم. خیلی ساده، آزادی کلمه‌ئی است که ما قدرت نداریم آن را با محتوای درستی به‌کار گیریم. راستی را که حماقت و سنگدلی دشمنانِ ذاتی ما هستند.
		+
		+	آیا می‌توانیم، آیا کوشش می‌کنیم که با آن‌ها بجنگیم؟
		+
		+	این پرسش به‌هیچ وجه جنبهٔ لفاظی و سخن‌پردازی ندارد، بلکه پرسشی است که می‌رساند که ما چه صادقانه و عمیق شرایط جدید حیات سیاسی، و ارزیابی جدید اهمیت انسان و نقش او را در جهان درک می‌کنیم.
		+
		+	اکنون هنگام آن است که ما در خویش حس بیزاری از آدمکشی را پرورش دهیم، و به‌آن احساسی متفاوت و پر نفرت داشته باشیم.
		+
		+	البته، من فراموش نمی‌کنم که شاید ما - بارها و بارها – مجبور شویم از آزادی و از حقوق خویش با اسلحه دفاع کنیم،‌ به‌راستی که این ممکن است!
		+
		+	اما در ۲۱ آوریل، هفت تیرها در دست‌هائی که حالتی تهدیدآمیز داشتند چیزهائی مسخره را می‌مانستند،‌ و درین نمایش حالتی بچگانه بود، که بدبختانه به‌جنایت انجامید.{{نشان\|۹}}
		+
		+	آری، جنایتی بر ضد انسان آزاد.
		+
		+	آیا ممکن است که خاطرهٔ گذشتهٔ پست و پلید، خاطرهٔ کشته شدن صدها و هزاران نفر از ما در خیابان‌ها، در درون ما نیز راه و رسم حالت آرام و بی‌اعتنائی دژخیمان گذشته را در برابر مرگ خشونت‌آمیز انسان پدید آورده باشد؟
		+
		+	نمی‌توانم کلماتی پیدا کنم که چنان که باید تند و زننده باشد تا کسانی را که می‌کوشند با گلوله و سرنیزه، یا مشت کوبیدن به‌صورت چیزی را ثابت کنند، سرزنش کنم.
		+
		+	آیا این‌ها دلائلی نبود که ما بر ضد آن‌ها به‌اعتراض برخاستیم، آیا این‌ها وسیلهٔ درهم کوبیدن ارادهٔ ما نبود، یعنی وسیله‌ئی که از طریق آن ما را در بردگی شرم‌آور نگه داشته بودند؟
		+
		+	و اکنون، که ما خود را از بردگی بیرونی آزاد ساخته‌ایم، هنوز از درون زیر یوغ احساس‌های بردگان زندگی می‌کنیم.
		+
		+	تکرار می‌کنم – سنگدل‌ترین دشمن ما گذشتهٔ ماست.
		+
		+	ای شهروندان! آیا امکان دارد که ما نتوانیم در درون خویش قدرت رهائی از گند و عفونت گذشته را پیدا کنیم، کثافت‌های آن را دور بریزیم، و تجاوزات و بی‌حرمتی‌های آن را فراموش کنیم؟ آنچه نیاز داریم، بلوغی بیش‌تر، و اندیشمندی و احتیاطی افزون‌تر نسبت به‌خویشتن است!
		+
		+	مبارزه پایان نیافته است. ما باید قدرت‌مان را حفظ کنیم، و نیروهای خود را روی هم گذاشته یگانه سازیم، نه این که تسلیم خصلت و گرایش زمان شویم و نیروهای خویش را از هم بگسلیم.
		+
		+
		+	{{چپ‌چین}}
		+	'''ترجمهٔ رامین شهروند'''
		+	{{پایان چپ‌چین}}
		+
		+
		+	==یادداشت‌ها==
		+	#{{پاورقی\|۱}}Maxim Gorky. نام اصلی او '''آلکسی ماکسیموویچ پـِشکوف''' است. در سال ۱۸۶۸ چشم به‌این دنیا گشود و در سال ۱۹۳۶ درگذشت.
		+	#{{پاورقی\|۲}}از شعر «مرغ توفان» یا «پیک توفان» - سرودهٔ گورکی.
		+	#{{پاورقی\|۳}}Bolsheviks، کمونیست‌های افراطی روسیه.
		+	#{{پاورقی\|۴}}گمان می‌رود که این بیان اشاره‌ئی باشد به‌‌سخنی از '''گوته''' در کتاب '''فاوست''' (در آغاز کردار بود!) '''گورکی''' که ستایندهٔ عمل و اقدام بود، احتمالاً از این بیان خوشش آمده بود. و با تغییراتی آن را در نوشته‌های خود به‌‌کار برده است.
		+	#{{پاورقی\|۵}}Galicia، منطقه‌ئی در اروپای شرقی در شمال جِبال کاپارت.
		+	#{{پاورقی\|۶}}Black Hundreds، گروهی از مردم معمولی مسلح و چماق به‌دست که در سال ۱۹۰۵ دستگاه پلیس و سلطنت‌طلبان آن‌ها را به‌مقابلهٔ با انقلاب برانگیخته بودند.
		+	#{{پاورقی\|۷}}Brusilov، فرمانده ارتش‌های روسیه در جبههٔ جنوب غربی، و در جنگ جهانی اول.
		+	#{{پاورقی\|۸}}Nevsky، یکی از خیابان‌های مسکو، که در روز مورد نظر به‌علت درگیری میان سربازان و کارگرانی که برضد '''حکومت موقت''' تظاهرات می‌کردند، سه نفر کشته و شش نفر زخمی شدند.
		+	#{{پاورقی\|۹}}اشارهٔ مجدد به‌‌رویداد خیابان '''نوسکی'''.
		+
		+
		+
		+	[[رده:کتاب جمعه ۲۲]]
		+	[[رده:ماکسیم گورکی]]
		+	[[رده:رامین شهروند]]
		+	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
		+
		+
		+	{{لایک}}

@@ سطر ۱۵: / سطر ۱۵: @@
 [[Image:22-030.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۳۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۳۰]]
 [[Image:22-031.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۳۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۳۱]]
@@ سطر ۱۴۷: / سطر ۱۴۹: @@
 آن‌ها در خشکی و در دریا می‌کشند، هر روز صدها و صدها نفر از بهترین و با فرهنگ‌ترین مردم سیارهٔ ما را نابود می‌کنند، مردمی را که پرارزش‌ترین چیز روی زمین را پدید آورده‌اند، یعنی فرهنگ اروپا را.
-هزاران دهکده و ده‌ها شهر رو به‌ویرانی است، دسترنج چندین قرنِ نسل‌های بسیار هدر رفته است، جنگل‌ها سوخته و از بین رفته، جاده‌ها ویران پل‌ها منفجر شده، و گنجینه‌های روی زمین، که دسترنج مداوم و پرزحمت انسان است، خاک و خاکستر شده است. زمین‌های حاصلخیز کشاورزی از انفجار مین‌ها و خمپاره‌ها، و گلوله‌های توپ ویران شده، و در آن‌ها خندق کنده‌اند؛ خاک غیر قابل کشت لایه‌های زیرین بیرون ریخته، همه جای زمین زیر و رو و با اجساد رو به‌فساد مردگان آلوده شده است. به‌زنان تجاوز کرده و کودکان را کشته‌اند – هیچ رسوائی و ننگی نیست که جنگ تجویز نکرده باشد، هیچ جنایتی نیست که جنگ آن را موجه ندانسته باشد.
+هزاران دهکده و ده‌ها شهر رو به‌ویرانی است، دسترنج چندین قرنِ نسل‌های بسیار هدر رفته است، جنگل‌ها سوخته و از بین رفته، جاده‌ها ویران پل‌ها منفجر شده، و گنجینه‌های روی زمین، که دسترنج مداوم و پرزحمت انسان است، خاک و خاکستر شده است. زمین‌های حاصلخیز کشاور

@@ سطر ۲۳۴: / سطر ۲۳۴: @@
 [[رده:کتاب جمعه ۲۲]]
 [[رده:ماکسیم گورکی]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
 {{لایک}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۳۸
سطر ۱۶۸:		سطر ۱۶۸:

	من هنگامی که دربارهٔ این مسأله فکر می‌‌کنم، نومیدی کامل بر قلبم مستولی می‌شود و احساس می‌کنم که می‌خواهم دیوانه‌وار به‌روی مردم فریاد زنم:		من هنگامی که دربارهٔ این مسأله فکر می‌‌کنم، نومیدی کامل بر قلبم مستولی می‌شود و احساس می‌کنم که می‌خواهم دیوانه‌وار به‌روی مردم فریاد زنم:
−	:: ای نکبت زدگان، به‌خودتان رحم کنید!	+	:ای نکبت زدگان، به‌خودتان رحم کنید!

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۵۴
سطر ۱۶:		سطر ۱۶:
	[[Image:22-031.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۳۱\|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۳۱]]		[[Image:22-031.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۳۱\|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۳۱]]

−	{{~~در حال ویرایش~~}}	+	{{بازنگری}}