انحطاط هنری و انحطاط اجتماعی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohaddese: «انحطاط هنری و انحطاط اجتماعی» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2012-02-10T15:40:06Z

«انحطاط هنری و انحطاط اجتماعی» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Mohaddese: بازنگری و نهایی شد.

2012-02-10T15:38:15Z

بازنگری و نهایی شد.

نمایش تغییرات

Mohaddese: در حال بازنگری.

2012-02-09T18:51:00Z

در حال بازنگری.

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-ي +ی, -ك +ک)

2012-01-24T12:14:30Z

ربات: تغییر خودکار متن (-ي +ی, -ك +ک)

Mohaddese در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۴۶

2012-01-24T11:46:38Z

Samin.mohajerani2 در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۴۰

2012-01-24T11:40:51Z

Samin.mohajerani2 در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۴۰

2012-01-24T11:40:14Z

Samin.mohajerani2 در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۳۷

2012-01-24T11:37:37Z

Samin.mohajerani2 در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۳۵

2012-01-24T11:35:07Z

Samin.mohajerani2 در ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۳۰

2012-01-24T11:30:40Z

@@ سطر ۵۰: / سطر ۵۰: @@
 به‌این ترتیب در نظر کلاسیک‌های مارکسیسم لنینیسم هر شکلی از شناخت است؛ و به‌این دلیل است که مارکس، انگلس و لنین هنگام بررسی نویسندگان برجستهٔ رئالیست عصر خود در برابر تعابیر صرفاً ایدئولوژیکی معمولاً بر ارزش شناختی هنر تأکید می‌ورزند. در حالی که بر طبق مفهوم ایدئولوژیکی، هنرمند برای بیان نگرش خود از جهان و عصر و از طبقهٔ خود، خود را وقف واقعیت می‌کند. مفهوم هنر به‌مثابهٔ [شکلی از] شناخت بر این امر تأکید می‌ورزد که هنرمند دارد با واقعیت تماس برقرار می‌کند. هنرمند برای فراچنگ آوردن صور اساسی خود و منعکس کردن آن، واقعیت را تصرف می‌کند. بدون اینکه از وضع خود بازتاب هنری خود را به‌واقعیت، یعنی از محتوای ایدئولوژیکی اثر جدا کرده باشد. در این مفهوم هنر وسیلهٔ شناخت است. مفهوم «انعکاس» که برای هنر به‌کار می‌رود همان طور که قبلاً یادآور شدیم، به‌معنی تغییر شکل مکانیکی یک مقولهٔ معرفت شناختی به‌یک مقولهٔ زیبائی شناختی نیست، یا دست کم نباید باشد. حقیقت هنری با انطباق کامل هنر و ایدئولوژی و یا حتّی با تطابق کامل (هنر) با یک واقعیت عینی تعیین نمی‌شود که جدا و مستقل از انسان وجود داشته باشد - و همین است که واقعیت هنری را از شناخت علمی متمایز می‌کند. برای مثال در یک نقاشی یا در شعری که راجع به‌یک درخت است. آنچه ما داریم نه یک درخت فی‌نفسه، یا درختی که گیاه شناس می‌بیند، بلکه درختی انسانی شده است، درختی است که بر حضور انسانی گواهی می‌دهد. در نتیجه هنگامی که از حقیقت هنری یا بازتولید واقعیت در هنر صحبت می‌کنیم باید در فراسوی سطح کلی فلسفی به‌سوی خود زیبائی‌ شناسی حرکت کنیم. تنها بدین طریق، با اهمیت خاص بخشیدن به آن است که می‌توانیم از هنر چون شکلی از شناخت صحبت کنیم. آن درخت انسانی شده به‌چه چیزی اشاره دارد؟ آیا درختی است که کاملاً و مطلقاً، بدون اینکه دست انسانی آن را لمس کرده باشد، به‌تنهائی رشد می‌کند؟ یا این خود بشر است که درخت را انسان می‌کند؟ همین پرسش‌ها کافی است تا به‌ما بیاموزد که هنگام صحبت کردن از هنر به‌مثابه شکلی از شناخت یا وسیله‌ئی برای شناخت، لازم است محتاطانه صحبت کنیم، تا بتوانیم اثبات کنیم که آن چه را نهایتاً در هنر درک می‌کنیم چیست و چگونه این دانش برای ما فراهم می‌شود. تا مدت‌ها شناختی هنر به‌یک پرسش اساسی محدود می‌شد:
-شکل خاصی که هنر، واقعیت را در آن منعکس می‌کند کدام است؟ پاسخ داده می‌شد که هنر واقعیت را در صور منعکس می‌کند و علم و فلسفه در مفاهیم. ریشه‌های این مفهوم به‌هگل برمی‌گردد که برای او هنر از محتوا و موضوع فی‌نفسه‌ئی برخوردار نبود: موضوع آن همان موضوع دین و فلسفه بود. این اشکال در تکامل و خودشناسی '''روح مطلق''' به‌شیوه‌ئی که در آن به‌این شناسائی دست می‌يافتنداز یکدیگر متمایز می‌شدند. در هنر، که در تجلی حسی '''ایده''' است [عنصر] معنوی هنوز به [عنصر] حسی پیوسته بود؛ تنها در فلسفه - بعد از تغییراتی که به‌واسطه دین ضرورت یافت - '''ایده''' در حالت نابش، یعنی در مفهوم ظاهر شد. از این رو، تفاوت‌های صوری میان هنر و علم ما را به‌ماورای مفهوم هنر به‌مثابه شناخت خاصی نمی‌کشاند که دارای موضوعی از آن خود نیست (که این در اصل خود مفهومی هگلی است)، امّا اگر هنر و علم اشکال متفاوت شناخت‌اند، پس این نسخهٔ دوم عملکرد شناختی به‌چه مفهوم است؟ منظور از این شناخت جدید چیست که به‌راستی به‌دانشی غنا نبخشیده که ما پیش از آن در مورد موضوع بدست می‌آوریم بلکه، صرفاً شکل جدیدی از شناخت را فراهم می‌آورد؟ آیا آن هنر می‌تواند در قلمرو خود داعیه رقابت با علم را داشته باشد؟ مطابق گفته '''ا.یگوروف''' «آفرینش هنری درست مانند علم ما را به‌شناخت جوهر پدیده کشانده بشریت را با دانش جدیدی غنا می‌بخشد»{{نشان|۸}} اگر هنر به‌مثابه شکلی از شناخت یک نیاز مسلم ما را برمی‌آورد و اگر هنر صرفاً یک نسخه دوم (صور تخیّل، استفاده‌ها یا نمادها) آن چیزی نیست (کاربرد مفاهیم) که علم یا فلسفه پیش از آن بما می‌دهند، این امر را تنها وقتی می‌تواند ثابت کند که موضوع خاص خود را داشته باشد و همان طور که '''بوروف''' (Burov) نیز خاطرنشان می‌کند، به نوبهٔ خود سبک خاص خود را در منعکس کردن واقعیت تعیین کرده باشد. این موضوع خاص، انسان یا زندگی بشری است.
+شکل خاصی که هنر، واقعیت را در آن منعکس می‌کند کدام است؟ پاسخ داده می‌شد که هنر واقعیت را در صور منعکس می‌کند و علم و فلسفه در مفاهیم. ریشه‌های این مفهوم به‌هگل برمی‌گردد که برای او هنر از محتوا و موضوع فی‌نفسه‌ئی برخوردار نبود: موضوع آن همان موضوع دین و فلسفه بود. این اشکال در تکامل و خودشناسی '''روح مطلق''' به‌شیوه‌ئی که در آن به‌این شناسائی دست می‌یافتنداز یکدیگر متمایز می‌شدند. در هنر، که در تجلی حسی '''ایده''' است [عنصر] معنوی هنوز به [عنصر] حسی پیوسته بود؛ تنها در فلسفه - بعد از تغییراتی که به‌واسطه دین ضرورت یافت - '''ایده''' در حالت نابش، یعنی در مفهوم ظاهر شد. از این رو، تفاوت‌های صوری میان هنر و علم ما را به‌ماورای مفهوم هنر به‌مثابه شناخت خاصی نمی‌کشاند که دارای موضوعی از آن خود نیست (که این در اصل خود مفهومی هگلی است)، امّا اگر هنر و علم اشکال متفاوت شناخت‌اند، پس این نسخهٔ دوم عملکرد شناختی به‌چه مفهوم است؟ منظور از این شناخت جدید چیست که به‌راستی به‌دانشی غنا نبخشیده که ما پیش از آن در مورد موضوع بدست می‌آوریم بلکه، صرفاً شکل جدیدی از شناخت را فراهم می‌آورد؟ آیا آن هنر می‌تواند در قلمرو خود داعیه رقابت با علم را داشته باشد؟ مطابق گفته '''ا.یگوروف''' «آفرینش هنری درست مانند علم ما را به‌شناخت جوهر پدیده کشانده بشریت را با دانش جدیدی غنا می‌بخشد»{{نشان|۸}} اگر هنر به‌مثابه شکلی از شناخت یک نیاز مسلم ما را برمی‌آورد و اگر هنر صرفاً یک نسخه دوم (صور تخیّل، استفاده‌ها یا نمادها) آن چیزی نیست (کاربرد مفاهیم) که علم یا فلسفه پیش از آن بما می‌دهند، این امر را تنها وقتی می‌تواند ثابت کند که موضوع خاص خود را داشته باشد و همان طور که '''بوروف''' (Burov) نیز خاطرنشان می‌کند، به نوبهٔ خود سبک خاص خود را در منعکس کردن واقعیت تعیین کرده باشد. این موضوع خاص، انسان یا زندگی بشری است.
 انسان موضوع خاص هنر است، حتی اگر همیشه موضوع بیان هنری نباشد. موضوع‌های تفاوت بین هنر و فلسفه - چون اشکال خاص شناخت یک موضوع واحد - ضرورتاً به‌وسیلهٔ '''تکامل روح'''، که حقیقت و واقعیت کامل خود را تنها در خودشناسی مفهومی جامع به‌دست آورد، تعیین شد.

@@ سطر ۶۶: / سطر ۶۶: @@
 ==پاورقی‌ها==
- #{{پاورقی|۱}} Marcel proust (قصه نویس فرانسوی، '''۱۹۲۲-۱۷۸۱''')
+#{{پاورقی|۱}} Marcel proust (قصه نویس فرانسوی، '''۱۹۲۲-۱۷۸۱''')
- #{{پاورقی|۲}} James (Augustine Aloysius) Joycec (نویسنده و شاعر ایرلندی '''۱۹۴۱-۱۸۸۲''')
+#{{پاورقی|۲}} James (Augustine Aloysius) Joycec (نویسنده و شاعر ایرلندی '''۱۹۴۱-۱۸۸۲''')
- #{{پاورقی|۳}} Frans kafka (نویسندهٔ اتریشی - چک '''۱۹۲۴-۱۸۸۳''')
+#{{پاورقی|۳}} Frans kafka (نویسندهٔ اتریشی - چک '''۱۹۲۴-۱۸۸۳''')
- #{{پاورقی|۴}} «من معتقدم که گرایش باید از خود وضعیت و عمل بیرون بجهد، بدون این که توجه صریحی به‌آن طلب شود؛ نویسنده مجبور نیست که به‌خواننده راه حل تاریخی آیندهٔ تعارضات اجتماعی‌ئی را که ترسیم می‌کند نشان دهد» نامه انگلس به‌میناکائوتسکی، '''۲۶''' نوامبر '''۱۸۸۵'''.
+#{{پاورقی|۴}} «من معتقدم که گرایش باید از خود وضعیت و عمل بیرون بجهد، بدون این که توجه صریحی به‌آن طلب شود؛ نویسنده مجبور نیست که به‌خواننده راه حل تاریخی آیندهٔ تعارضات اجتماعی‌ئی را که ترسیم می‌کند نشان دهد» نامه انگلس به‌میناکائوتسکی، '''۲۶''' نوامبر '''۱۸۸۵'''.
- #{{پاورقی|۵}} در کنفرانسی که درباره مفهوم «انحطاط» در شهر پراگ برگزار شد نویسندگانی از کشورهای مختلف شرکت داشتند، مانند: ژان پل سارتر، ارنست فیشر، ی. هایک J.Hajek و دیگران نیز گزارشی که در مجلّه چک، پلامن، شماره '''۲، ۱۹۶۴''' می‌توان یافت و مقالاتی که بر گردان فرانسه آن در نوول کرتیک، شماره‌های '''۱۵۷-۱۵۶''' (ژوئن ژوئیهٔ '''۱۹۶۴''')، صفحات '''۸۴-۷۱''' به‌چاپ رسید. نظریه‌پردازان و نویسندگان مارکسیست با بهره‌گیری جزمی و مکانیکی از مفهوم انحطاط مخالفت کردند. ارنست فیشر: «ما باید جرئت گفتن این را داشته باشیم: که اگر نویسنده انحطاط را با تمام برهنگیش شرح می‌دهد، و اگر آن را اخلاقاً تقبیح می‌کند، این انحطاط نیست. ما نباید پروست، جولیس، بکت، کافکا را، به‌بورژوازی واگذار کنیم.» ا.گولدشتوکر: «ما باید در «فلسفه حیات» عناصر انحطاط را از هم تفکیک کرده به‌شکلی انتقادی بررسی کنیم و تکنیک‌های جدید آفرینش هنری را که این بینش منحط و بدبینانهٔ به‌زندگی و به‌جهان به‌وسیله آن‌ها مطرح می‌شود، عمیقاً پاس داریم.»  میلان کوندرا: «درباره آن چیزی که ادبیات منحط نامیده می‌شود، به به‌یک موضع واقعاً دیالکتیکی رسیده‌ایم و فهمیده‌ایم که مبارزهٔ ایدئولوژیکی نه به‌معنی نپذیرفتن موانع، بلکه به‌معنی فائق آمدن بر آن‌هاست.» [ تمام این گفت‌ و گو در کتاب جمعه شماره '''۱۶''' آمده است. نگاه کنید به مقالهٔ گفتگو در باب انحطاط».]
+#{{پاورقی|۵}} در کنفرانسی که درباره مفهوم «انحطاط» در شهر پراگ برگزار شد نویسندگانی از کشورهای مختلف شرکت داشتند، مانند: ژان پل سارتر، ارنست فیشر، ی. هایک J.Hajek و دیگران نیز گزارشی که در مجلّه چک، پلامن، شماره '''۲، ۱۹۶۴''' می‌توان یافت و مقالاتی که بر گردان فرانسه آن در نوول کرتیک، شماره‌های '''۱۵۷-۱۵۶''' (ژوئن ژوئیهٔ '''۱۹۶۴''')، صفحات '''۸۴-۷۱''' به‌چاپ رسید. نظریه‌پردازان و نویسندگان مارکسیست با بهره‌گیری جزمی و مکانیکی از مفهوم انحطاط مخالفت کردند. ارنست فیشر: «ما باید جرئت گفتن این را داشته باشیم: که اگر نویسنده انحطاط را با تمام برهنگیش شرح می‌دهد، و اگر آن را اخلاقاً تقبیح می‌کند، این انحطاط نیست. ما نباید پروست، جولیس، بکت، کافکا را، به‌بورژوازی واگذار کنیم.» ا.گولدشتوکر: «ما باید در «فلسفه حیات» عناصر انحطاط را از هم تفکیک کرده به‌شکلی انتقادی بررسی کنیم و تکنیک‌های جدید آفرینش هنری را که این بینش منحط و بدبینانهٔ به‌زندگی و به‌جهان به‌وسیله آن‌ها مطرح می‌شود، عمیقاً پاس داریم.»  میلان کوندرا: «درباره آن چیزی که ادبیات منحط نامیده می‌شود، به به‌یک موضع واقعاً دیالکتیکی رسیده‌ایم و فهمیده‌ایم که مبارزهٔ ایدئولوژیکی نه به‌معنی نپذیرفتن موانع، بلکه به‌معنی فائق آمدن بر آن‌هاست.» [ تمام این گفت‌ و گو در کتاب جمعه شماره '''۱۶''' آمده است. نگاه کنید به مقالهٔ گفتگو در باب انحطاط».]
- #{{پاورقی|۶}} «بنابراین دلیل این که بالزاک ناگزیر بود بر خلاف هوادارهای طبقاتی و تعصّبات سیاسی خود حرکت کند، این بود که او ضرورت زوال اشرافیت محبوب خود را می‌دید و آن‌ها را چون مردمانی توصیف می‌کرد که سزاوار سرنوشت بهتری نیستند؛ و این که او انسان‌های واقعی‌ئی را می‌دید که عجالتاً آینده از آن‌ها است.- این چیزی است که من آن را یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های رئالیسم و یکی از علی‌ترین خصوصیات بالزاک پیر می‌دانم.» نامهٔ انگلس به‌مارگارت هارکنس، آوریل '''۱۸۸۸'''
+#{{پاورقی|۶}} «بنابراین دلیل این که بالزاک ناگزیر بود بر خلاف هوادارهای طبقاتی و تعصّبات سیاسی خود حرکت کند، این بود که او ضرورت زوال اشرافیت محبوب خود را می‌دید و آن‌ها را چون مردمانی توصیف می‌کرد که سزاوار سرنوشت بهتری نیستند؛ و این که او انسان‌های واقعی‌ئی را می‌دید که عجالتاً آینده از آن‌ها است.- این چیزی است که من آن را یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های رئالیسم و یکی از علی‌ترین خصوصیات بالزاک پیر می‌دانم.» نامهٔ انگلس به‌مارگارت هارکنس، آوریل '''۱۸۸۸'''
- #{{پاورقی|۷}} و.ا. لنین، «سازمان حزبی و ادبیات حزبی»، مجموعه آثار (نیویورک ناشران بین‌الملل، '''۱۹۶۷''').
+#{{پاورقی|۷}} و.ا. لنین، «سازمان حزبی و ادبیات حزبی»، مجموعه آثار (نیویورک ناشران بین‌الملل، '''۱۹۶۷''').
- #{{پاورقی|۸}} آ.ی. بوروف، جوهر زیبائی شناسی هنر (مسکو، '''۱۹۵۶'''). به‌ویژه فصل‌های اوّل و پنجم.
+#{{پاورقی|۸}} آ.ی. بوروف، جوهر زیبائی شناسی هنر (مسکو، '''۱۹۵۶'''). به‌ویژه فصل‌های اوّل و پنجم.
 [[رده:کتاب جمعه ۲۱]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۴۰
سطر ۹:		سطر ۹:
	[[Image:21-103.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۱ صفحه ۱۰۳\|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۱ صفحه ۱۰۳]]		[[Image:21-103.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۱ صفحه ۱۰۳\|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۱ صفحه ۱۰۳]]

−	{{~~در حال ویرایش~~}}	+	{{بازنگری}}

@@ سطر ۷۳: / سطر ۷۳: @@
   #{{پاورقی|۶}} «بنابراین دلیل این که بالزاک ناگزیر بود بر خلاف هوادارهای طبقاتی و تعصّبات سیاسی خود حرکت کند، این بود که او ضرورت زوال اشرافیت محبوب خود را می‌دید و آن‌ها را چون مردمانی توصیف می‌کرد که سزاوار سرنوشت بهتری نیستند؛ و این که او انسان‌های واقعی‌ئی را می‌دید که عجالتاً آینده از آن‌ها است.- این چیزی است که من آن را یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های رئالیسم و یکی از علی‌ترین خصوصیات بالزاک پیر می‌دانم.» نامهٔ انگلس به‌مارگارت هارکنس، آوریل '''۱۸۸۸'''
   #{{پاورقی|۷}} و.ا. لنین، «سازمان حزبی و ادبیات حزبی»، مجموعه آثار (نیویورک ناشران بین‌الملل، '''۱۹۶۷''').
+ #{{پاورقی|۸}} آ.ی. بوروف، جوهر زیبائی شناسی هنر (مسکو، '''۱۹۵۶'''). به‌ویژه فصل‌های اوّل و پنجم.
 [[رده:کتاب جمعه ۲۱]]

@@ سطر ۶۶: / سطر ۶۶: @@
 ==پاورقی‌ها==
-  #{{پاورقی|۱}} Marcel proust (قصه نویس فرانسوی، ۱۹۲۲-۱۷۸۱)
+  #{{پاورقی|۱}} Marcel proust (قصه نویس فرانسوی، '''۱۹۲۲-۱۷۸۱''')
-  #{{پاورقی|۲}} James (Augustine Aloysius) Joycec (نویسنده و شاعر ایرلندی ۱۹۴۱-۱۸۸۲)
+  #{{پاورقی|۲}} James (Augustine Aloysius) Joycec (نویسنده و شاعر ایرلندی '''۱۹۴۱-۱۸۸۲''')
-  #{{پاورقی|۳}} Frans kafka (نویسندهٔ اتریشی - چک ۱۹۲۴-۱۸۸۳)
+  #{{پاورقی|۳}} Frans kafka (نویسندهٔ اتریشی - چک '''۱۹۲۴-۱۸۸۳''')
-  #{{پاورقی|۴}} «من معتقدم که گرایش باید از خود وضعیت و عمل بیرون بجهد، بدون این که توجه صریحی به‌آن طلب شود؛ نویسنده مجبور نیست که به‌خواننده راه حل تاریخی آیندهٔ تعارضات اجتماعی‌ئی را که ترسیم می‌کند نشان دهد» نامه انگلس به‌میناکائوتسکی، ۲۶ نوامبر ۱۸۸۵.
+  #{{پاورقی|۴}} «من معتقدم که گرایش باید از خود وضعیت و عمل بیرون بجهد، بدون این که توجه صریحی به‌آن طلب شود؛ نویسنده مجبور نیست که به‌خواننده راه حل تاریخی آیندهٔ تعارضات اجتماعی‌ئی را که ترسیم می‌کند نشان دهد» نامه انگلس به‌میناکائوتسکی، '''۲۶''' نوامبر '''۱۸۸۵'''.
   #{{پاورقی|۵}} در کنفرانسی که درباره مفهوم «انحطاط» در شهر پراگ برگزار شد نویسندگانی از کشورهای مختلف شرکت داشتند، مانند: ژان پل سارتر، ارنست فیشر، ی. هایک J.Hajek و دیگران نیز گزارشی که در مجلّه چک، پلامن، شماره '''۲، ۱۹۶۴''' می‌توان یافت و مقالاتی که بر گردان فرانسه آن در نوول کرتیک، شماره‌های '''۱۵۷-۱۵۶''' (ژوئن ژوئیهٔ '''۱۹۶۴''')، صفحات '''۸۴-۷۱''' به‌چاپ رسید. نظریه‌پردازان و نویسندگان مارکسیست با بهره‌گیری جزمی و مکانیکی از مفهوم انحطاط مخالفت کردند. ارنست فیشر: «ما باید جرئت گفتن این را داشته باشیم: که اگر نویسنده انحطاط را با تمام برهنگیش شرح می‌دهد، و اگر آن را اخلاقاً تقبیح می‌کند، این انحطاط نیست. ما نباید پروست، جولیس، بکت، کافکا را، به‌بورژوازی واگذار کنیم.» ا.گولدشتوکر: «ما باید در «فلسفه حیات» عناصر انحطاط را از هم تفکیک کرده به‌شکلی انتقادی بررسی کنیم و تکنیک‌های جدید آفرینش هنری را که این بینش منحط و بدبینانهٔ به‌زندگی و به‌جهان به‌وسیله آن‌ها مطرح می‌شود، عمیقاً پاس داریم.»  میلان کوندرا: «درباره آن چیزی که ادبیات منحط نامیده می‌شود، به به‌یک موضع واقعاً دیالکتیکی رسیده‌ایم و فهمیده‌ایم که مبارزهٔ ایدئولوژیکی نه به‌معنی نپذیرفتن موانع، بلکه به‌معنی فائق آمدن بر آن‌هاست.» [ تمام این گفت‌ و گو در کتاب جمعه شماره '''۱۶''' آمده است. نگاه کنید به مقالهٔ گفتگو در باب انحطاط».]
   #{{پاورقی|۶}} «بنابراین دلیل این که بالزاک ناگزیر بود بر خلاف هوادارهای طبقاتی و تعصّبات سیاسی خود حرکت کند، این بود که او ضرورت زوال اشرافیت محبوب خود را می‌دید و آن‌ها را چون مردمانی توصیف می‌کرد که سزاوار سرنوشت بهتری نیستند؛ و این که او انسان‌های واقعی‌ئی را می‌دید که عجالتاً آینده از آن‌ها است.- این چیزی است که من آن را یکی از بزرگ‌ترین پیروزی‌های رئالیسم و یکی از علی‌ترین خصوصیات بالزاک پیر می‌دانم.» نامهٔ انگلس به‌مارگارت هارکنس، آوریل '''۱۸۸۸'''
 [[رده:کتاب جمعه ۲۱]]