افسانهٔ کوه منتظر - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Farzaneh: افزودن رده‌ها

2012-02-02T18:57:27Z

افزودن رده‌ها

Farzaneh: افزودن رده‌ها و الگوی لایک

2012-02-02T18:52:10Z

افزودن رده‌ها و الگوی لایک

Mohaddese: «افسانهٔ کوه منتظر» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2012-02-02T18:36:47Z

«افسانهٔ کوه منتظر» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Mohaddese: بازنگری شد.

2012-01-17T15:25:16Z

بازنگری شد.

نمایش تغییرات

Mohaddese: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۷.

2012-01-17T14:28:58Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۳۷.

نمایش تغییرات

Mohaddese: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۲۸.

2012-01-15T19:09:53Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۲۸.

Mohaddese: بازنگری تا پایان صفحهٔ ۲۵.

2012-01-14T16:30:31Z

بازنگری تا پایان صفحهٔ ۲۵.

نمایش تغییرات

Mohaddese: در حال بازنگری.

2012-01-14T15:54:24Z

در حال بازنگری.

نمایش تغییرات

Hadis در ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۲۱:۲۲

2012-01-10T21:22:46Z

Hadis در ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۲۱:۲۰

2012-01-10T21:20:33Z

نمایش تغییرات

@@ سطر ۴۷۸: / سطر ۴۷۸: @@
+[[رده:نمایشنامه]]
 [[رده:کتاب جمعه ۱۰]]
 [[رده:مقالات نهایی‌شده]]
 {{لایک}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۸:۵۲
سطر ۴۷۹:		سطر ۴۷۹:


		+	[[رده:کتاب جمعه ۱۰]]

−		+	[[رده:مقالات نهایی‌شده]]
−		+	{{لایک}}
−
−
−
−
−
−	[[رده:~~کتاب جمعه ۱۰~~]]

@@ سطر ۹۸: / سطر ۹۸: @@
 :::'''او را ترک ‌می‌کند و به‌طرف صندلیش بر ‌می‌گردد. مرد تنها در وسط صحنه باقی ‌می‌ماند و با بازوهای روی هم افتاده و چشمان اندیشمند به‌دوردست‌ها خیره ‌می‌ماند.
-خواهید دید نقش خودشان را هم به‌خوبی ایفا خواهند کرد.آنها منتظر اشاره منند تا قصه شان را برای شما تعریف کنند.
+==صحنه ۳==
-و این لظه برای من لحظه ئی متعالی و در عین حال دردناک است! ‌می‌توانم به‌آنها بگویم :(( حرف نزنید!همان جا که هستید بمانید!))  برای یک ثانیه، ثانیه ئی دیگر و ثانیه‌های دیگر - ثانیه‌های بسیاری که تا دقیقه‌ها ،ساعت عا،روز‌هاريالهفته‌هاو سال‌ها ادامه یابد- و آن‌ها هم در صندلی‌هاشان  خشکشان واهد زد و چیزی نخواهند گفت این عمل ،منطقی هم واهد بود.اصلا چرا باید سعی کنیم که قصه سکوت را به‌سخن درآوریم؟
+'''پیرمرد: (کتابش را ‌می‌بندد  و کش و قوس ‌می‌رود)'''  برای امروز کافی است! آه، دخترک عزیزم، دیگر دارم پیر ‌می‌شوم.
-اما چه سودآن‌ها دیگر به‌اینا آمده اند تا قصه شان را برای شما باز گویند.و قصه هم دیگر نوشته شده است.ورق‌های فال مدت‌هاست که رو شده از همان آغاز روشده بود.
+و این لحظه برای من لحظه‌ئی متعالی و در عین حال دردناک است! ‌می‌توانم به‌آنها بگویم : «حرف نزنید!همان‌جا که هستید بمانید!» برای یک ثانیه، ثانیه‌ئی دیگر و ثانیه‌هائی دیگر - ثانیه‌های بسیاری که تا دقیقه‌ها، ساعت‌ها، روز‌ها، هفته‌هاو سال‌ها ادامه یابد - و آن‌ها هم در صندلی‌هاشان خشکشان خواهد زد و چیزی نخواهند گفت. این عمل، منطقی هم خواهد بود. اصلاً چرا باید سعی کنیم که قصّهٔ سکوت را به‌سخن درآوریم؟
-شوهر دست زنش را ‌می‌گیرد با هم راه ‌می‌افتند و آرام به‌سوی تماشاگران ‌می‌آیند.
+==صحنه ۲==
-'''شوهر:''' (خیلی جدی) این زن من است.
+'''شوهر: (خیلی جدّی)''' این زن من است.
-'''زن:'''(شادمانه) و این هم شوهر من است.
+'''زن:(شادمانه)''' و این هم شوهر من است.
-'''شوهر:''' تازگی‌ها ازدواج کرده ایم.
+'''شوهر:''' تازگی‌ها ازدواج کرده‌ایم.
-'''زن:''' نه،نه، مدت‌ها است که ازدواج کرده ایم (با انگشتانش ‌می‌شمارد)
+'''زن:''' نه، نه، مدت‌ها است که ازدواج کرده‌ایم '''(با انگشتانش ‌می‌شمارد)''' درست دوازده ماه و نوزده روز.
-'''شوهر:'''درست است.تو حافظه خوبی داری.اما به‌نظر من انگار همین دیروز بود . نه هم خیلی نزدیک است و هم خیلی دور...(زن لبخند ‌می‌زند) احمقانه است ، نه؟ با این همه به‌گمانم آدم وقتی عاشق باشد این را ‌می‌گوید.
+'''شوهر:'''درست است. تو حافظهٔ خوبی داری. اما به‌نظر من انگار همین دیروز بود. نه هم خیلی نزدیک است و هم خیلی دور... '''(زن لبخند ‌می‌زند)''' احمقانه است، نه؟ با این همه به‌گمانم آدم وقتی عاشق باشد این را ‌می‌گوید.
-'''زن:''' (محبت آمیز)  ما یک پسر هم داریم.
+'''زن: (محبت‌آمیز)''' ما یک پسر هم داریم.
-'''شوهر:''' که عیناَ شبیه توست.
+'''شوهر:''' که عیناً شبیه توست.
-'''زن:''' نه ،عیناَ شبیه توست.
+'''زن:''' نه، عیناً شبیه توست.
-'''شوهر:''' خب، پس،شبیه هر دوی ماست. سه قطره اب که از آسمان چکیده(مضطربانه)  راستی، کجاست؟
+'''شوهر:''' خب، پس، شبیه هر دوی ماست. سه قطره آب که از آسمان چکیده '''(مضطربانه)''' راستی، کجاست؟
-'''زن:''' خواب است،عزیزم (‌می‌خندد)  تو همیشه این واهمه را داری که کسی بیاید و چیزی را از تو بدزدد - زنت یا بچه ات را.
+'''زن:''' خواب است، عزیزم '''(‌می‌خندد)'''  تو همیشه این واهمه را داری که کسی بیاید و چیزی را از تو بدزدد - زنت یا بچه‌ات را.
-'''شوهر:''' درست است. من همیشه واهمه دارم چون هیچ ن‌می‌توانم شادیم را توصیف کنم. من در این دنیای خونبار تنها بودم.تنها با رویاهایم.یا گذشته ام، با دلهره‌هام.و حالا اینجایم- و سه نفرم که بزودی چهار... و پنج... و شش نفر ‌می‌شود. کار ‌می‌کنم، ‌می‌خورم، ‌می‌خوابم و هر روز به‌روز دیگر ‌می‌ماند. درز دیگر گونه ئی نیست.شادم،و در عین حال از این حضور زمان، که هیچ پایانی ندارد وحشت دارم.خیلی ساده است، من همیشه در انتظار وقوع حادثه ای هستم.... آه،بگذریم. به‌گمانم دارم خل ‌می‌شوم.
+'''شوهر:''' درست است. من همیشه واهمه دارم چون هیچ نمی‌توانم شادیم را توصیف کنم. من در این دنیای خونبار تنها بودم، تنها با رؤیاهایم، با گذشته‌ام، با دلهره‌هایم. و حالا اینجایم - و سه نفرم که بزودی چهار... و پنج... و شش نفر ‌می‌شود. کار ‌می‌کنم، ‌می‌خورم، ‌می‌خوابم. و هر روز به‌روز دیگر ‌می‌ماند. روز دیگر گونه‌ئی نیست. شادم، و در عین حال از این حضور زمان، که هیچ پایانی ندارد وحشت دارم. خیلی ساده است، من همیشه در انتظار وقوع حادثه‌ئی هستم.... آه، بگذریم. به‌گمانم دارم خل ‌می‌شوم.
-'''زن:''' شاید علتش ان جنگ درونی توست
+'''زن:''' شاید علتش آن جنگ درونی توست.
-'''شوهر:''' ممکن است...  آن جنگ،آن نگهبانی دراز شبانه در حضور مرگ. روزی بی پایان تا حصول پیروزی. دیگر شبی نبود، تنها مکث‌هایی برای استراحت بود ما ن‌می‌خوابیدیم، فقط استراحت ‌می‌کردیم. و افق همیشه شعله ور بود. چشم‌هایت را باز ‌می‌کردی و همه چیز را قرمز ‌می‌دیدی؛ چشمات رو ‌می‌بستی و همه چیز سیاه ‌می‌شد. فقط دو رنگ وود داشت: قرمز و سیاه. نگ باعث ‌می‌شود که خیلی چیز‌ها را فراموش کنی. چیز‌هایی که با بازگشت آرامش یال باز ‌می‌گردند.
+'''شوهر:''' ممکن است...  آن جنگ، آن نگهبانی دراز شبانه در حضور مرگ. روزی بی پایان تا حصول پیروزی. دیگر شبی نبود، تنها مکث‌هائی برای استراحت بود. ما نمی‌خوابیدیم، فقط استراحت ‌می‌کردیم. و افق همیشه شعله‌ور بود. چشم‌هایت را باز ‌می‌کردی و همه چیز را قرمز ‌می‌دیدی؛ چشم‌هایت را ‌می‌بستی و همه چیز سیاه ‌می‌شد. فقط دو رنگ وجود داشت: قرمز و سیاه. جنگ باعث ‌می‌شود که خیلی چیز‌ها را فراموش کنی، چیز‌هائی که با بازگشت آرامش خیال باز ‌می‌گردند.
-'''زن:''' (دهان شوهر را ‌می‌بندد )  این‌ها همه را فراموش کن عزیزم. گذشته ات را که من هیچ از آن ن‌می‌دانم فراموش کن. جنگی را که هر دو از سر گذرانده ایم فراموش کن. زنده کردن مرده‌ها چه خاصیتی دارد تو در آن روز که همدیگر را یافتیم زاده شده ای. آن چه پیش از ان اتفاق افتاده اهمیتی ندارد. ما  شادیم و این تنها چیزی است که اهمیت دارد. دیگر یزی نپرس . به‌دریا نگاه کن که آرام کنار خانمان و چون شیشه زیر آفتاب قرار دارد و به‌ان بادبان‌های سفید در آن دور‌ها.که چون کبوتران سفید بر بام‌ها زه بسته ی سبز نشسته اند نگاه کن ما نگ را برده ایم. من دوستت دارم و همه چیز روبه‌راه است.
+'''زن: (دهان شوهر را ‌می‌بندد)'''  این‌ها همه را فراموش کن عزیزم. گذشته‌ات را که من هیچ از آن نمی‌دانم فراموش کن. جنگی را که هر دو از سر گذرانده‌ایم فراموش کن. زنده کردن مرده‌ها چه خاصیتی دارد؟ تو در آن روز که همدیگر را یافتیم زاده شدی. آن چه پیش از آن اتفاق افتاده اهمیتی ندارد. ما  شادیم و این تنها چیزی است که اهمیت دارد. دیگر چیزی نپرس. به‌دریا نگاه کن که آرام کنار خانه‌مان و چون شیشه زیر آفتاب قرار دارد و به‌آن بادبان‌های سفید در آن دور‌ها، که چون کبوتران سفید بر بام‌های خزه بستهٔ سبز نشسته‌اند نگاه کن. ما جنگ را برده‌ایم. من دوستت دارم و همه چیز روبه‌راه است.
-'''شوهر:''' (اندیشه کنان)  آرامش ...زنی زیر سقفی پوشیده از زه ی سبز. این از
+'''شوهر: (اندیشه کنان)''' آرامش... زنی زیر سقفی پوشیده از خزهٔ سبز. این از
 '''بانو:''' اولاَ من ((دخترک عزیز))  تو نیستم، ثانیاَ تو همیشه پیر بوده ئی، و بلاخره تو چه وان باشی چه پیر هیچ ارتباطی به‌من ندارد.

@@ سطر ۳۲۲: / سطر ۳۲۲: @@
 '''شوهر:'''مواظب بچّه باش، و بابا جان، از خودت هم به‌خوبی مواظبت کن... خب، دیگر برو بخواب، من به‌ساحل می‌روم. بدرود! چیزهائی که گفتم یادت باشد.
- '''مکث می‌کند، بعد آهسته راه می‌افتد.'''
+'''مکث می‌کند، بعد آهسته راه می‌افتد.'''
 انگار همه چیز همان طور که مقرر شده پیش می‌رود. قانع شدی، ای طالع‌بینی که آینده‌ام را پیشگوئی کرده بودی؟ حالا دیگر می‌توانی به‌خودت تبریک بگوئی. و تو، تو که نمی‌توانم ببینمت اما سرنوشت مرا تعیین می‌کنی-تو که هستی؟ به‌تو چه کرده‌ام که مستحق چنین مکافاتی شده‌ام؟ تو همان پیرمرد ماه نیستی که الله‌بختکی پسران و دختران را به‌هم پیوند می‌دهد؟ تو همان موجود بی‌رحم بوالهوسی نیستی که این جهان را می‌سازد تا به شوربختی‌هایش بخندد؟ من چه کرده‌ام؟ آخر من به‌تو چه کرده ام؟ خواهر نجات‌یافتۀ من همسر من است. مدت بیست سال در پهنۀ سرزمینی پهناور و جنگی وحشتناک ما را به‌سوی هم هدایت کردی. آه، که چه قدرتی داری! تو ما را سخت در چنگال آهنیت می‌گیری. من به‌دفعات در میدان جنگ به‌سوی مرگ شتافتم اما همواره مرگ به‌سادگی، بی‌اعتنا از کنارم گذشت-. تو همواره به‌من فرصت دادی تا روز به‌روز شالودۀ شوربختی‌مان را بریزم. به«تردید» و «امید»- آن دو اکسیر معجزه‌گری که زنده‌مان می‌دارند- اجازه دادی تا همواره با من باشند.