آواز سیاه طولانی - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Mohaddese: «آواز سیاه طولانی» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2012-05-16T11:04:57Z

«آواز سیاه طولانی» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متن اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Mohaddese: نهایی شد.

2012-05-16T11:04:02Z

نهایی شد.

امیر در ‏۷ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۳:۵۵

2012-05-07T03:55:18Z

امیر در ‏۷ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۳:۵۱

2012-05-07T03:51:23Z

نمایش تغییرات

امیر: بازنگری شد

2012-05-06T20:27:49Z

بازنگری شد

نمایش تغییرات

امیر: در حال بازنگری (تا پایان صفحهٔ ۸۹)

2012-05-06T01:57:26Z

در حال بازنگری (تا پایان صفحهٔ ۸۹)

امیر: در حال بازنگری (تا پایان صفحهٔ ۸۵)

2012-05-04T16:12:22Z

در حال بازنگری (تا پایان صفحهٔ ۸۵)

امیر: در حال بازنگری (تا اواسط صفحهٔ ۸۲)

2012-05-03T16:20:54Z

در حال بازنگری (تا اواسط صفحهٔ ۸۲)

نمایش تغییرات

امیر: در حال بازنگری (تا اواسط صفحهٔ ۷۶)

2012-05-02T15:50:25Z

در حال بازنگری (تا اواسط صفحهٔ ۷۶)

نمایش تغییرات

امیر: در حال بازنگری (تا پایان صفحهٔ ۶۷)

2012-05-01T16:07:19Z

در حال بازنگری (تا پایان صفحهٔ ۶۷)

@@ سطر ۳۴: / سطر ۳۴: @@
 [[Image:KHN002P094.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲ صفحه ۹۴]]
+{{وسط‌چین}}
- {{وسط چین}}
+<big><big><big>'''۱'''</big></big></big>
-'''۱'''
+{{پایان وسط‌چین}}
-::'''بخواب طفلم'''
+::::::::::::::::::::'''بابا جونت به‌شهر رفته'''
-::'''نون قندی‌هات توی کیسه‌س'''
+::::::::::::::::::::'''بخواب طفلم'''
-::'''بخواب طفلم'''
+::::::::::::::::::::'''بخواب طفلم'''
-::'''بابات الانه میاد خونه...'''
+::::::::::::::::::::'''بابات الانه میاد خونه...'''
@@ سطر ۱۸۲: / سطر ۱۷۷: @@
 {{پایان کوچک}}
-::::'''من آنجا خواهم بود...'''
+:::::'''من آنجا خواهم بود...'''
 گرهی گلویش را فشرد. پشتش را به‌ستون واداد. می‌‌لرزید و صعود و نزول روز‌ها و شب‌ها و تابستان و زمستان را احساس می‌‌کرد؛ که همه موج می‌زدند، طغیان می‌‌کردند و در اطراف او، آن سوی او، در کشتزاران دوردست، آنجا که زمین و آسمان در ظلمات بهم می‌‌پیوست، در جست و خیز بودند. میخواست دراز بکشد و بخواب رود، یا بجهد و فریاد کند.
@@ سطر ۲۹۹: / سطر ۲۹۴: @@
 مرد در راست ایستادن به‌او کمک کرد. زن دیگر ستاره‌ها را نمی‌‌دید، چشمانش سرشار از احساسی‌ بود که هر بار که نفسش را نگاه میداشت، بر تمام بدنش موج میزد. مرد او را تنگ خود گرفته بود و نفسش را در گوش او میدمید؛ زن با این احساس که ناچار است یا بدنش را راست کند و یا بمیرد، راست و محکم ایستاد. و آنوقت لبهایش با لبهای مرد تماس یافت و نفسش را حبس کرد و همچنان از ترس اینکه آن احساس اعضا‌یش را فرا بگیرد، از دوباره نفس کشیدن وحشت داشت. خودش را محکم روی پا نگهداشت و جریانی از خون خودش را که بالا می‌‌آمد و در گلو و شقیقه‌هایش می‌‌تپید، حس کرد. آنوقت به‌مرد چنگ انداخت، صورتش را بسختی پس زد، با یک حرکت دم طولانی‌ و یأس‌آمیز ریه‌هایش را خالی‌ کرد و بیحال شد. بدنش بیحرکت و منقبض بود و دست‌های مرد و بعد انگشتان او را احساس کرد. عضلات پا‌هایش نرم شد، لب‌هایش را با دندانهایش فشرد و پنجهٔ پا‌هایش را در خاک مرطوب کنار چاه فرو کرد و خودش را به تأمل واداشت، به تأمل واداشت تا اینکه دیگر نتوانست تأمل کند. چرخید، از او دور شد و رگه‌ای نقره‌فام و آبی‌رنگ در خونش دوید. زمین نمناک کف دستها و کاسهٔ زانو‌هایش را خنک کرد. با پاهای نااستوار برخاست؛ و همچنانکه پنجهٔ پا‌هایش سبک بر خاک گرم و خشک می‌‌خورد، بی‌ پروا دوید. انگشتان کرختش میخ زنگ‌زده‌ای را که به‌تیر ایوان کوبیده شده بود، گرفت و دستهائی را که پستان‌هایش را چسبیده بود، پس زد. انگشتانش در را یافت؛ در حالی‌ که دستهایش را جلو خود گرفته بود، وارد اتاق تاریک شد. گهواره را لمس کرد و به دور خود چرخید تا زانو‌هایش به‌تختخواب خورد. خودش را با صورت روی بستر انداخت. انگشتانش لای چین و چروک پیراهن مچالهٔ مرد می‌‌لرزید. همچنان وول خورد، وول خورد و سعی‌ کرد خودش را از سیلان گرم خونی که میخواست او را بگیرد، دور کند. فلزی سیال او را فرا گرفت و زن در انحنا روزهای سفید درخشان و شب‌های سیاه و موج شادی دیرین تابستان و طغیان رویاهای عمیق خواب زمستان راه سپرد تا اینکه موج بلند سرخ‌فامی از حرارت، او را در سیل نقره و لاجورد غرق کرد و خونش را به‌جوش آورد و بدنش را پر تاول کرد. دنگ دنگ دنگ..
-{{وسط چین}}
-'''۲'''
+{{وسط‌چین}}
-{{پایان وسط چین}}
+<big><big><big>'''۲'''</big></big></big>
 زن گفت «بهتره بری.»
@@ سطر ۵۳۶: / سطر ۵۳۳: @@
 دیوونه‌س! راستی‌ که دیوونه‌س! اوه، خدایا!... زن بیحرکت ایستاد. کودک را آنقدر فشرد تا ناله‌اش بلند شد. صبح که آن مرد سفیدپوست بیاید چه اتفاقی‌ خواهد افتاد؟ او را فراموش کرده بود. مجبور بود به‌سراغش برود و موضوع را به‌او بگوید. آره، چون سیلاس اون‌قدر دیوونه‌س که حتما می‌‌کشدش! خدایا، اون‌قدر دیوونه‌س که می‌‌کشدش!
-{{ وسط چین}}
-'''۳'''
+{{وسط‌چین}}
-{{پایان وسط چین}}
+<big><big><big>'''۳'''</big></big></big>
 زن با فاصله زیاد خانه را دور زد، از سراشیبی بالا رفت، و در حالی‌ که کودک را در میان بازوانش نگهدشته بود، راهش را کورمال کورمال دنبال کرد. اندکی‌ بعد ایستاد و فکر کرد که به کجای سراشیب رسیده است. به یاد آورد که نزدیک لبهٔ سراشیب یک درخت نارون قرار داشت؛ اگر درخت را پیدا می‌‌کرد، میدانست که از کجا سر درآورده است. همچنانکه با نوک پا راه می‌‌جست، باز هم جلو‌تر رفت. راه رو گم کرده‌ام! نمی‌‌خواست با کودک بر زمین بیفتد. چنین اندیشید: باس همینجا بمونم. صبح که بشود خواهد توانست اتومبیل مرد سفیدپوست را بالای تپه ببیند و به جاده بدود و به او بگوید که برگردد؛ آنوقت دیگر قتلی پیش نخواهد آمد. بطور مبهم تصویر مردمی را که می‌‌کشند و کشته می‌‌شوند، در ذهن خود دید. سفیدپوستان سیاهان را می‌‌کشتند برای اینکه می‌‌توانستند، و سیاهان سفیدپوستان را می‌‌کشتند تا از کشته شدن جلوگیری کنند. و کشتار بود و خون. خدایا! کاشکی‌ توم اینجا بود. لرزید، روی زمین نشست و برای دیدن نشانه‌های صبح به آسمان چشم دوخت. شاید بهتر باشه که همینطور برم تا به جاده برسم؟ نه... پا‌هایش خسته بود. بار دیگر حس کرد که بدنش کش میآید. آنوقت سیلاس را دید که دستمال مرد سفیدپوست را در دست گرفته است. شنید که دستمال نرم و مرطوب بر کف اطاق افتاد. از آنچه کرده بود پشیمان بود. سیلاس بهمان اندازه نسبت به او خوبی‌ می‌‌کرد که یک مرد سیاه‌پوست میتواند نسبت به یک زن سیاه‌پوست خوبی‌ بکند. اغلب زنان سیاه‌پوست به عنوان گرد‌آورندهٔ محصول در کشتزار‌ها کار می‌‌کردند. اما سیلاس او را صاحب خانه و زندگی‌ کرده بود، و این خیلی‌ بالا‌تر از کارهائی بود که بسیاری از دیگران در حق همسر‌هاشان انجام میدادند. بلی، او از چگونگی‌ احساس سیلاس آگاه بود. همیشه گفته بود که به اندازهٔ هر مرد سفیدپوستی نیکی‌ می‌‌کند. با جدیت زحمت کشیده بود، پولی‌ پس‌انداز کرده بود و مزرعه‌ای خریده بود تا مانند سفیدپوست‌ها برای خود کشت‌و‌کار کند. سیلاس از سفیدپوست‌ها متنفره! خدایا، سیلاس از اون‌ها متنفره!
@@ سطر ۵۶۸: / سطر ۵۶۶: @@
 :: «سیلاس!»
-{{وسط چین}}
-'''۴''
+{{وسط‌چین}}
-{{پایان وسط چین}}
+<big><big><big>'''۴'''</big></big></big>
 :: «سارا، پاشو»
@@ سطر ۶۸۸: / سطر ۶۸۷: @@
 [[رده:کتاب هفته]]
 [[رده:کتاب هفته ۲]]
@@ سطر ۶۹۳: / سطر ۶۹۳: @@
 [[رده:ریچارد رایت]]
 [[رده:محمود کیانوش]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۳:۵۵
سطر ۶۲:		سطر ۶۲:
	::'''بابات الانه میاد خونه...'''		::'''بابات الانه میاد خونه...'''
	{{پایان کوچک}}		{{پایان کوچک}}
−	~~{{پایان وسط چین}}~~

@@ سطر ۵۸۱: / سطر ۵۸۱: @@
 صدایش خشن و سرد بود. زن چشم‌هایش را بالا آورد و با نگاه‌ تار پاهای سیاه او را دید. با انگشتان غبار‌آلود اشک‌هایش را پاک کرد و از جا برخاست. نیروئی مبهم زبانش را بند آورد و با شانه‌های خمیده ایستاد. سیلاس بیحرکت و خاموش ایستاده بود؛ حالت چهره‌اش زن را ملامت می‌‌کرد. انگار سیلاس - حتی در حین آنکه زن در آفتاب در مقابل او ایستاده بود - از آنجا رفته بود، مدت درازی دور مانده بود و با قیافه‌ای دیگر برگشته بود. زن میخواست حرفی‌ بزند و خودش را تسلیم کند. به‌گریه افتاد.
-::: «سارا، بچه رو واردر!»
+::: «سارا، بچه رو وردار!»
-زن کودک را برداشت و منتظر ماند تا مرد حرفی‌ بزند، به‌او چیزی بگوید تا آن وضع تغییر کند. اما مرد چیزی نگفت. به طرف خانه رفت. زن او را دنبال کرد. همینکه زن خواست وارد خانه بشود مرد جلو او را گرفت. موقعی که مرد پارچهٔ سرخ‌رنگ را از خانه بیرون انداخت، زن به کناری جاست. بعد از آن کفش‌های نو را بیرون انداخت. آنوقت سیلاس گهوارهٔ کودک را پرت کرد. گهواره در ایوان افتاد و یکی‌ از چوبهای زیرش شکست؛ لحظه‌ای جنبید، بعد بر زمین افتاد و ابری از گرد و غبار قهوه‌ای‌رنگ در آفتاب بلند کرد. همهٔ لباس‌های زن و کودکش از خانه بیرون ریخته شد.
+زن کودک را برداشت و منتظر ماند تا مرد حرفی‌ بزند، به‌او چیزی بگوید تا آن وضع تغییر کند. اما مرد چیزی نگفت. به طرف خانه رفت. زن او را دنبال کرد. همینکه زن خواست وارد خانه بشود مرد جلو او را گرفت. موقعی که مرد پارچهٔ سرخ‌رنگ را از خانه بیرون انداخت، زن به‌کناری جاست. بعد از آن کفش‌های نو را بیرون انداخت. آنوقت سیلاس گهوارهٔ کودک را پرت کرد. گهواره در ایوان افتاد و یکی‌ از چوبهای زیرش شکست؛ لحظه‌ای جنبید، بعد بر زمین افتاد و ابری از گرد و غبار قهوه‌ای‌رنگ در آفتاب بلند کرد. همهٔ لباس‌های زن و کودکش از خانه بیرون ریخته شد.
 ::: «سیلاس!»

@@ سطر ۵۲۳: / سطر ۵۲۳: @@
 ::: «حالا دیگه برگرد و کتکتو بخور!»
-زن بار دیگر دوید. گاهگاه قدمهایش را آهسته می‌‌کرد تا گوش بدهد. اگر می‌‌دانست سیلاس کجاست خودش را به توی خانه می‌‌رساند و بچه را برمیداشت و تا خانهٔ عمه پیل تمام راه را می‌‌دوید.
+زن بار دیگر دوید. گاه‌گاه قدمهایش را آهسته می‌‌کرد تا گوش بدهد. اگر می‌‌دانست سیلاس کجاست خودش را به توی خانه می‌‌رساند و بچه را برمیداشت و تا خانهٔ عمه پیل تمام راه را می‌‌دوید.
 ::: «تا کتکت نزده‌ام نباس برگردی تو خونهٔ من!»
@@ سطر ۵۴۲: / سطر ۵۴۲: @@
 {{ وسط چین}}
-=='''۳'''==
+'''۳'''
 {{پایان وسط چین}}
-زن با فاصله زیاد خانه را دور زد، از سراشیبی بالا رفت، و در حالی‌ که کودک را در میان بازوانش نگهدشته بود، راهش را کورمال کورمال دنبال کرد. اندکی‌ بعد ایستاد و فکر کرد که به کجای سراشیب رسیده است. به یاد آورد که نزدیک لبهٔ سراشیب یک درخت نارون قرار داشت؛ اگر درخت را پیدا می‌‌کرد، میدانست که از کجا سر درآورده است. همچنانکه با نوک پا راه می‌‌جست، باز هم جلو‌تر رفت. راه رو گم کرده‌م! نمی‌‌خواست با کودک بر زمین بیفتد. چنین اندیشید: باس همینجا بمونم. صبح که بشود خواهد توانست اتومبیل مرد سفیدپوست را بالای تپه ببیند و به جاده بدود و به او بگوید که برگردد؛ آنوقت دیگر قتلی پیش نخواهد آمد. بطور مبهم تصویر مردمی را که می‌‌کشند و کشته می‌‌شوند، در ذهن خود دید. سفیدپوستان سیاهان را می‌‌کشتند برای اینکه می‌‌توانستند، و سیاهان سفیدپوستان را می‌‌کشتند تا از کشته شدن جلوگیری کنند. و کشتار بود و خون. خدایا! کاشکی‌ توم اینجا بود. لرزید، روی زمین نشست و برای دیدن نشانه‌های صبح به آسمان چشم دوخت. شاید بهتر باشه که همینطور برم تا به جاده برسم؟ نه... پا‌هایش خسته بود. بار دیگر حس کرد که بدنش کش میآید. آنوقت سیلاس را دید که دستمال مرد سفیدپوست را در دست گرفته است. شنید که دستمال نرم و مرطوب بر کف اطاق افتاد. از آنچه کرده بود پشیمان بود. سیلاس بهمان اندازه نسبت به او خوبی‌ می‌‌کرد که یک مرد سیاه‌پوست میتواند نسبت به یک زن سیاه‌پوست خوبی‌ بکند. اغلب زنان سیاه‌پوست به عنوان گرد‌آورندهٔ محصول در کشتزار‌ها کار می‌‌کردند. اما سیلاس او را صاحب خانه و زندگی‌ کرده بود، و این خیلی‌ بالا‌تر از کارهائی بود که بسیاری از دیگران در حق همسر‌هاشان انجام میدادند. بلی، او از چگونگی‌ احساس سیلاس آگاه بود. همیشه گفته بود که به اندازهٔ هر مرد سفیدپوستی نیکی‌ می‌‌کند. با جدیت زحمت کشیده بود، پولی‌ پس‌انداز کرده بود و مزرعه‌ای خریده بود تا مانند سفیدپوست‌ها برای خود کشت‌و‌کار کند. سیلاس از سفیدپوست‌ها متنفره! خدایا، سیلاس از اون‌ها متنفره!
+زن با فاصله زیاد خانه را دور زد، از سراشیبی بالا رفت، و در حالی‌ که کودک را در میان بازوانش نگهدشته بود، راهش را کورمال کورمال دنبال کرد. اندکی‌ بعد ایستاد و فکر کرد که به کجای سراشیب رسیده است. به یاد آورد که نزدیک لبهٔ سراشیب یک درخت نارون قرار داشت؛ اگر درخت را پیدا می‌‌کرد، میدانست که از کجا سر درآورده است. همچنانکه با نوک پا راه می‌‌جست، باز هم جلو‌تر رفت. راه رو گم کرده‌ام! نمی‌‌خواست با کودک بر زمین بیفتد. چنین اندیشید: باس همینجا بمونم. صبح که بشود خواهد توانست اتومبیل مرد سفیدپوست را بالای تپه ببیند و به جاده بدود و به او بگوید که برگردد؛ آنوقت دیگر قتلی پیش نخواهد آمد. بطور مبهم تصویر مردمی را که می‌‌کشند و کشته می‌‌شوند، در ذهن خود دید. سفیدپوستان سیاهان را می‌‌کشتند برای اینکه می‌‌توانستند، و سیاهان سفیدپوستان را می‌‌کشتند تا از کشته شدن جلوگیری کنند. و کشتار بود و خون. خدایا! کاشکی‌ توم اینجا بود. لرزید، روی زمین نشست و برای دیدن نشانه‌های صبح به آسمان چشم دوخت. شاید بهتر باشه که همینطور برم تا به جاده برسم؟ نه... پا‌هایش خسته بود. بار دیگر حس کرد که بدنش کش میآید. آنوقت سیلاس را دید که دستمال مرد سفیدپوست را در دست گرفته است. شنید که دستمال نرم و مرطوب بر کف اطاق افتاد. از آنچه کرده بود پشیمان بود. سیلاس بهمان اندازه نسبت به او خوبی‌ می‌‌کرد که یک مرد سیاه‌پوست میتواند نسبت به یک زن سیاه‌پوست خوبی‌ بکند. اغلب زنان سیاه‌پوست به عنوان گرد‌آورندهٔ محصول در کشتزار‌ها کار می‌‌کردند. اما سیلاس او را صاحب خانه و زندگی‌ کرده بود، و این خیلی‌ بالا‌تر از کارهائی بود که بسیاری از دیگران در حق همسر‌هاشان انجام میدادند. بلی، او از چگونگی‌ احساس سیلاس آگاه بود. همیشه گفته بود که به اندازهٔ هر مرد سفیدپوستی نیکی‌ می‌‌کند. با جدیت زحمت کشیده بود، پولی‌ پس‌انداز کرده بود و مزرعه‌ای خریده بود تا مانند سفیدپوست‌ها برای خود کشت‌و‌کار کند. سیلاس از سفیدپوست‌ها متنفره! خدایا، سیلاس از اون‌ها متنفره!
 کودک نالید. زن تکمهٔ پیراهنش را باز کرد و در تاریکی‌ به‌او شیر داد. به طرف مشرق نظر انداخت. هان! ته رنگی‌ خکستری نمودار بود. شبح درختان را بطور مبهم می‌‌دید. بزودی می‌‌توانست درخت نارون را ببیند، و کنار آن بنشیند تا هوا آنقدر روشن شود که او بتواند جاده را ببیند.

@@ سطر ۷۹: / سطر ۷۹: @@
 زن کشتزاران سبز را که تاریکی‌ انبوه شوندهٔ شامگاه آن‌ها را در بر گرفته بود، دید. انگار آن‌ها، آن کشتزار‌ها زمین را ترک کرده بودند، و آرام به‌سو‌ی آسمان شناور شده بودند. روشنائی بعد از غروب، سرخ‌فام، میرنده و آمیخته با اندوهی ظریف، درنگ کرده بود. و در دوردست، در برابر او، زمین و آسمان در سایه‌ای لطیف و گریزنده به‌یکدیگر پیوسته بودند. زنجره‌ای با صدای تیز و دلتنگ کننده، جیر‌جیر کرد؛ و اینطور می‌‌نمود که زن مدتی‌ دراز بعد از خاموش شدن صدای زنجره، جیر‌جیر آن را می‌‌شنید. سیلاس باید زود بیاید. من از تنها موندن اینجا خسته شده‌ام.
-تنهائی او را رنج می‌داد. دنگ! دنگ! دنگ! این صدا را شنید و آب دهانش را قورت داد. توم {{نشان|3}} حالا دیگه تقریباً یه سال هس که رفته جنگ. و این جنگ طولانی‌ تموم شد و بازم ازش خبری نداریم. خدایا، نخواه که توم کشته شده باشه! زن در تاریک و روشن ابرو‌هایش را در‌هم کشید و به‌فکر جنگ وحشتناکی‌ که از او بسیار دور بود، فرو رفت. می‌‌گفتند که جنگ دیگر تمام شده‌است. آره، لازم بود که خدا پیش از اونکه اونها همه رو بکشن، جلوشون رو بگیره. احساس کرد که اینهمه از وطن دور شدن هم خود نوعی مرگ است. اینهمه دور شدن درست‌‌ همان کشته شدن است. از آدمهائی که فرسخ‌ها از دریا دور می‌‌شوند تا جنگ بکنند، هیچگونه خوبی‌ نمیتوان انتظار داشت. و چطوره که اینها میخوان همدیگه‌رو بکشن؟ چطوره که میخوان خونریزی بکنن؟ کشتار کاری نیست که آدمها باید به‌آن دست بزنند. زن به‌خود گفت: هوه!
+تنهائی او را رنج می‌داد. دنگ! دنگ! دنگ! این صدا را شنید و آب دهانش را قورت داد. توم {{نشان|3}} حالا دیگه تقریباً یه سال هس که رفته جنگ. و این جنگ طولانی‌ تموم شد و بازم ازش خبری نداریم. خدایا، نخواه که توم کشته شده باشه! زن در تاریک و روشن ابرو‌هایش را در‌هم کشید و به‌فکر جنگ وحشتناکی‌ که از او بسیار دور بود، فرو رفت. می‌‌گفتند که جنگ دیگر تمام شده است. آره، لازم بود که خدا پیش از اونکه اونها همه رو بکشن، جلوشون رو بگیره. احساس کرد که اینهمه از وطن دور شدن هم خود نوعی مرگ است. اینهمه دور شدن درست‌‌ همان کشته شدن است. از آدمهائی که فرسخ‌ها از دریا دور می‌‌شوند تا جنگ بکنند، هیچگونه خوبی‌ نمیتوان انتظار داشت. و چطوره که اینها میخوان همدیگه‌رو بکشن؟ چطوره که میخوان خونریزی بکنن؟ کشتار کاری نیست که آدمها باید به‌آن دست بزنند. زن به‌خود گفت: هوه!
 همچنانکه دربارهٔ توم اندیشه می‌‌کرد و دنگ! دنگ! دنگ! را می‌‌شنید، آه کشید. توم را دید، چهرهٔ بزرگ سیاه و متبسم او را دید؛ چشمهایش که روشنائی سرخ بعد از غروب در‌آنها می‌‌ریخت، با حالتی رؤیا‌وار از نگاه تهی شد. آری، خدایا؛ به‌جای سیلاس که اکنون صاحب او است، توم او را میداشت. آری: آنوقت به‌توم بود که عشق می‌‌ورزید. تبسم کرد و از خود پرسید، خدایا، نمیدونم به‌سر توم چی‌ اومده؟ در زمینهٔ مخملی آسمان یک روز سپید درخشان و کشتزاران ذرت را دید و توم را دید که با شلوار رکابی قدم برمیدارد و خودش را پیش توم دید و توم دستش را دور کمر او حلقه کرده بود. بیاد آورد که تماس انگشتان او را که در گوشت لنبرهایش فرو می‌‌رفت، چقدر خفیف احساس کرده بود. زانو‌هایش لرزیده بود و با زحمت زیاد توانسته بود خودش را روی پا نگهدارد و همانجا نقش بر زمین نشود. آری؛ این کاری بود که توم از او خواسته بود. اما او توم را راست نگهداشته بود و توم هم او را نگهداشته بود؛ هر دو یکدیگر را نگهداشته بودند تا در مزرعهٔ‌ سبز ذرت بر زمین نیفتند. خدایا! نفسش بند آمد و او زبانش را روی لبهایش مالید. اما این خاطره به‌اندازهٔ آن شامگاه زمستان که آسمان خاکستری خواب‌آلود بود و او و توم از کلیسای پائین کوچهٔ تاریک لاور {{نشان|4}} به‌خانه بر‌می‌گشتند هیجان‌انگیز‌تر نبود. همچنانکه بیاد می‌‌آورد که چطور توم او را به‌خود فشرده بود و بدنش را به‌درد آورده بود، حس می‌‌کرد که نوک پستان‌هایش می‌‌سوزد و با جلو پیراهنش تماس پیدا می‌‌کند. چشمهایش را بسته بود و بوی تند برگهای خشک پائیز را استشمام می‌‌کرد و میان بازوان او سست شده بود و احساس کرده بود که دیگر نمی‌‌تواند نفس بکشد و بسختی خودش را از او جدا کرده بود و گریخته بود، به‌خانه گریخته بود. و درد شیرینی‌ که در آن هنگام او را هراسانده بود اکنون با خاموشی و جیرجیر زنجره و سرخی بعد از غروب و دنگ! دنگ! دنگ، دزدانه به‌کمرش بازگشت. خدایا، نمی‌دونم به‌سر توم چی‌ اومده؟