آفرینش جهان در اساطیر بابل و آشور ۲ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «آفرینش جهان در اساطیر بابل و آشور ۲» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-10-31T08:02:11Z

«آفرینش جهان در اساطیر بابل و آشور ۲» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: الگوی چپ به راست + نهایی شد.

2011-10-31T07:20:41Z

الگوی چپ به راست + نهایی شد.

Mahyar: بازنگری شد

2011-10-30T12:00:12Z

بازنگری شد

Mahyar در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۵۷

2011-10-30T11:57:19Z

نمایش تغییرات

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T17:38:28Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب_جمعه_۱۲

2011-05-09T19:44:29Z

ربات: افزودن رده:کتاب_جمعه_۱۲

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-05-06T16:16:22Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-هء +هٔ)

2011-05-06T15:37:20Z

ربات: تغییر خودکار متن (-هء +هٔ)

Elham در ‏۴ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۱۰

2011-05-04T08:10:11Z

نمایش تغییرات

Elham در ‏۳ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۲:۳۳

2011-05-03T22:33:47Z

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 [[Image:12-112.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۱۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۱۲]]
 [[Image:12-113.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۱۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۱۳]]
 ==اسطورهٔ «آداپا»==
@@ سطر ۱۳۵: / سطر ۱۳۳: @@
 ==مأخذ==
-{{چپ‌چین}}
+{{چپ به راست}}
 . Orienal Mythology J. Campbell Ed. Souvenir Press.
-. Primitive Mythology J. Campbell Ed. Souvenir Press
+. Primitive Mythology J. Campbell Ed. Souvenir Press.
 . Middle Eastern Mythology Ed. Hook.
@@ سطر ۱۴۹: / سطر ۱۴۷: @@
 . New Larousse Encyclopedia Mythology Ed. Hamlyn.
-{{پایان چپ‌چین}}
+{{پایان چپ به راست}}
 [[رده:کتاب جمعه ۱۲]]
-[[رده:کتاب جمعه]]
+[[رده:باجلان فرخی]]

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 ==اسطورهٔ «آداپا»==
-اسطورهٔ «آداپا» که همانند آن از حفاری‌های «تل‌العمران» مصر نیز به‌دست آمده مأخوذ از الواح کتابخانهٔ «آشور بانیپال» است و نمونهٔ مصری آن به‌‌۱۴۰۰ پیش از میلاد مربوط می‌شود. به‌نظر ابلینگ (Ebelling) آشورشناس نام «آدم» اساطیر عبری همانا «آداپا» است، و بدین سان «آداپا» با اسطورهٔ آدم ابوالبشر مربوط  می‌شود.
+اسطورهٔ «آداپا» که همانند آن از حفاری‌های «تل‌العمران» مصر نیز به‌دست آمده مأخوذ از الواح کتابخانهٔ «آشور بانیپال» است و نمونهٔ مصری آن به‌‌۱۴۰۰ پیش از میلاد مربوط می‌شود. به‌نظر ابلینگ (Ebelling) آشورشناسِ نامی، «آدم» اساطیر عبری همانا «آداپا» است، و بدین سان «آداپا» با اسطورهٔ آدم ابوالبشر مربوط  می‌شود.
 «آداپا» از «ئه‌آ»، خدای فرزانگی و آب‌ها و زمین، زاده شد. «ئه‌آ» او را به‌‌هیأت انسان و پرنده آفرید تا با خدایان همانند نباشد و «کاهن–شاهی» شهر '''اِریدو''' (Eridu)، کهن‌ترین شهر بابل، را بدو سپرد. «ئه‌آ»، «آداپا» را آفرید تا صیاد ماهیان و فراهم‌کنندهٔ ماهی برای خدایان باشد. «آداپا» روزگار را به‌صید ماهی می‌گذرانید و چنین بود تا روزی به‌هنگام صید، باد جنوب زورقش را واژگون کرد. «آداپا»ی خشمگین بال باد جنوب را شکست و باد تا هفت روز از وزیدن بازماند.
@@ سطر ۱۳۱: / سطر ۱۳۱: @@
 ==پاورقی==
 #{{پاورقی|کرم}}. در بسیاری از مناطق روستائی ایران هنوز هم به‌هنگام دندان‌درد شدید سوزن را با آتش سرخ می‌کنند و در حفرهٔ دندان فرو می‌کنند تا کرم دندان بمیرد و این کاری است که به‌‌تجربه برای کشتن عصب بیمار دندان انجام می‌گیرد.
 ==مأخذ==
 {{چپ‌چین}}
 . Orienal Mythology J. Campbell Ed. Souvenir Press.
 . Primitive Mythology J. Campbell Ed. Souvenir Press
 . Middle Eastern Mythology Ed. Hook.
 . Larousse World Mythology Ed. Hamlyn.
 . Near Eastern Mythology Ed. Hamlyn.
 . Larousse World Mythology Ed. Hamlyn.
 . New Larousse Encyclopedia Mythology Ed. Hamlyn.
 {{پایان چپ‌چین}}
 [[رده:کتاب جمعه ۱۲]]
 [[رده:کتاب جمعه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۸
سطر ۱۲۷:		سطر ۱۲۷:

	[[رده:کتاب جمعه ۱۲]]		[[رده:کتاب جمعه ۱۲]]
		+	[[رده:کتاب جمعه]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۴۴
سطر ۱۲۵:		سطر ۱۲۵:

	7. New Larousse Encyclopedia Mythology Ed. Hamlyn.		7. New Larousse Encyclopedia Mythology Ed. Hamlyn.
		+
		+	[[رده:کتاب جمعه ۱۲]]

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 ===اسطورهٔ «آداپا»===
-اسطورهٔ «آداپا» که همانند آن از حفاری‌های «تل‌العمران» مصر نیز به‌دست آمده مأخوذ از الواح کتابخانهٔ «آشور باینپال» است و نمونهٔ مصری آن به 1400 پیش از میلاد مربوط می‌شود. به‌نظر ابلینگ (Ebelling) آشور شناس نامی «آدم» اساطیر عبری همانا «آداپا» است، و بدین سان «آداپا» با اسطورهٔ آدم ابوالبشر مربوط  می‌شود.
+اسطورهٔ «آداپا» که همانند آن از حفاری‌های «تل‌العمران» مصر نیز به‌دست آمده مأخوذ از الواح کتابخانهٔ «آشور باینپال» است و نمونهٔ مصری آن به‌‌1400 پیش از میلاد مربوط می‌شود. به‌نظر ابلینگ (Ebelling) آشور شناس نامی «آدم» اساطیر عبری همانا «آداپا» است، و بدین سان «آداپا» با اسطورهٔ آدم ابوالبشر مربوط  می‌شود.
-«آداپا» از «ئه‌آ»، خدای فرزانگی و آب‌ها و زمین، زاده شد. «ئه‌آ» او را به هیأت انسان و پرنده آفرید تا با خدایان همانند نباشد و «کاهن – شاهی» شهر '''اِریدو''' (Eridu)، کهن‌ترین شهر بابل، را بدو سپرد. «ئه‌آ»، «آداپا» را آفرید تا صیاد ماهیان و فراهم کنندهٔ ماهی برای خدایان باشد. «آداپا» روزگار را به‌صید ماهی می‌گذرانید و چنین بود تا روزی به‌هنگام صید، باد جنوب زورقش را واژگون کرد. «آداپا»ی خشمگین بال باد جنوب را شکست و باد تا هفت روز از وزیدن بازماند.
+«آداپا» از «ئه‌آ»، خدای فرزانگی و آب‌ها و زمین، زاده شد. «ئه‌آ» او را به‌‌هیأت انسان و پرنده آفرید تا با خدایان همانند نباشد و «کاهن – شاهی» شهر '''اِریدو''' (Eridu)، کهن‌ترین شهر بابل، را بدو سپرد. «ئه‌آ»، «آداپا» را آفرید تا صیاد ماهیان و فراهم کنندهٔ ماهی برای خدایان باشد. «آداپا» روزگار را به‌صید ماهی می‌گذرانید و چنین بود تا روزی به‌هنگام صید، باد جنوب زورقش را واژگون کرد. «آداپا»ی خشمگین بال باد جنوب را شکست و باد تا هفت روز از وزیدن بازماند.
 '''عیلابرات''' (ilaberat) که برای آگاهی از این ماجرا به‌زمین آمده بود ماجرای شکسته شدن بال باد جنوب را با «اَنو» بازگفت و انو «آداپا» را فراخواند تا به‌کیفر این کار او را مائدهٔ مرگ ارزانی دارد. «ئه‌آ» از او خواست با دروازه‌بانان آسمان '''نین گی‌زیدا''' (Ningizida) و «تموز» از در دوستی درآید و در پیشگاه «اَنو» از خوردن نان و آبی که خستگان را را فراهم می‌کنند دوری جوید. «آداپا» جامهٔ سوگواری پوشید و همراه «عیلابرات» راهی آسمان شد. وقتی دروازه‌بانان آسمان از جامهٔ عزا و علت سفر او پرسیدند آداپا گفت: «دو خدای بزرگ، «نین‌گی زیدا» و «تموز»، از زمین رخت بربسته‌اند و جامهٔ عزا را در سوگ آنان تن‌پوش کرده است.»
-دروازه‌بانان «آداپا» را به‌درگاه «انو» بردند. «آداپا» ماجرای باد جنوب و زورق واژگون شدهٔ خود را بازگفت و «انو» با او به‌مهر آمد. پس «انو» فرمان داد به «آداپا» جامه‌ئی زیبا به‌پوشند و او را با روغن خوشبو تدهین کنند و مائدهٔ زندگانی را بدو ارزانی دارند. «آداپا» جامهٔ فاخر را تن‌پوش کرد و از خوردن نان و آبی که خستگان سفر را فراهم می کنند ومائدهی زندگانی بود دوری جست. و چنین بود که «آداپا» نیز میراماند. ممکن است که «ئه‌آ» نیز از این ماجرا آگاه بوده باشد. و برای دور کردن از جاودانگی که خاص خدایان است «آداپا» را از خوردن و نوشیدن در پیشگاه «انو» بازداشته باشد.
+دروازه‌بانان «آداپا» را به‌درگاه «انو» بردند. «آداپا» ماجرای باد جنوب و زورق واژگون شدهٔ خود را بازگفت و «انو» با او به‌مهر آمد. پس «انو» فرمان داد به‌‌«آداپا» جامه‌ئی زیبا به‌پوشند و او را با روغن خوشبو تدهین کنند و مائدهٔ زندگانی را بدو ارزانی دارند. «آداپا» جامهٔ فاخر را تن‌پوش کرد و از خوردن نان و آبی که خستگان سفر را فراهم می کنند ومائدهی زندگانی بود دوری جست. و چنین بود که «آداپا» نیز میراماند. ممکن است که «ئه‌آ» نیز از این ماجرا آگاه بوده باشد. و برای دور کردن از جاودانگی که خاص خدایان است «آداپا» را از خوردن و نوشیدن در پیشگاه «انو» بازداشته باشد.
 ===اِتانا و عُقاب===
@@ سطر ۲۷: / سطر ۲۷: @@
 «اتانا» چندان به‌درگاه «شامش» زادی کرد که «شامش» به‌آمد و او را گفت که از کوهساران بگذرد و عقابی را که در ژرفای دره‌ها فروافتاده است یاری کند که‌عقاب او را به‌گیاه زندگانی رهنمون شود.
-ماجرای عقاب چنین بود که: عقاب و مار با هم بسیار دوست بودند. عقاب بر فراز درخت و مار در بن آن لانه داشت. چنین بود تا عقاب بچگان مار را خورد و بچه عقاب که از پدر فرزانه‌تر بود او را از کیفر شامش برحذر داشت. مار به‌خدای عدالت، به‌شامش شکایت برد. پس «شامش» به مار آموخت که عقاب را به‌دام کشد و او را در ژرفای دره‌های دور زندانی کند، و مار نیز چنین کرد. «اتانا» به‌یاری عقاب شتافت و عقاب ماجرای گیاه جاودانی را که «ایشتر» از آن آگاه بود با او در میان نهاد. در اینجا لوح اکدی شکسته و روایات گوناگون همانند نیست. در روایتی عقاب «اتانا» را با خود برداشت و به‌جانب جایگاه «ایشتر» در آسمان رفت، اما بیش از آن که به‌بارگاه «ایشتر» فرارسند عقاب و اتانا بر زمین فرو افتاده نابود شدند. در روایت دیگر این اسطوره بعد از «اتانا» فرزند او به‌جای پدر می‌نشیند، و از ماجرای پیروزی یا شکست «اتانا» دریافتن زندگانی جاوید خبری نیست.
+ماجرای عقاب چنین بود که: عقاب و مار با هم بسیار دوست بودند. عقاب بر فراز درخت و مار در بن آن لانه داشت. چنین بود تا عقاب بچگان مار را خورد و بچه عقاب که از پدر فرزانه‌تر بود او را از کیفر شامش برحذر داشت. مار به‌خدای عدالت، به‌شامش شکایت برد. پس «شامش» به‌‌مار آموخت که عقاب را به‌دام کشد و او را در ژرفای دره‌های دور زندانی کند، و مار نیز چنین کرد. «اتانا» به‌یاری عقاب شتافت و عقاب ماجرای گیاه جاودانی را که «ایشتر» از آن آگاه بود با او در میان نهاد. در اینجا لوح اکدی شکسته و روایات گوناگون همانند نیست. در روایتی عقاب «اتانا» را با خود برداشت و به‌جانب جایگاه «ایشتر» در آسمان رفت، اما بیش از آن که به‌بارگاه «ایشتر» فرارسند عقاب و اتانا بر زمین فرو افتاده نابود شدند. در روایت دیگر این اسطوره بعد از «اتانا» فرزند او به‌جای پدر می‌نشیند، و از ماجرای پیروزی یا شکست «اتانا» دریافتن زندگانی جاوید خبری نیست.
 ===زُو===
-اسطورهٔ '''زو''' (Zu) نیز ماجرای زندگانی و مرگ است. در کتیبه‌هائی «زو» در هیأت پرنده است، و هم بدین سبب صاحبنظران اساطیر بابلی او را انسان – پرنده نامیده‌اند. گویا که «زو» از خدایان جهان زیرین و زادهٔ «تیه‌مت» بود. او الواح سرنوشت را از «ئن‌لیل» ربوده و به‌کوهساران گریخت. خدایان به‌مشورت نششستند و به‌لُوگَلَندا (Lugalanda)، پدر «گیل گمش»، فرمان دادند که الواح را بیابد و بازگرداند. «لوگلندا» آن‌ها را یافت و به‌آسمان بازگردانید. در لوح دیگری ای نقش را به مردوک واگذار می‌کنند و اوست که الواح را به «ئن‌لیل» باز می‌گرداند.
+اسطورهٔ '''زو''' (Zu) نیز ماجرای زندگانی و مرگ است. در کتیبه‌هائی «زو» در هیأت پرنده است، و هم بدین سبب صاحبنظران اساطیر بابلی او را انسان – پرنده نامیده‌اند. گویا که «زو» از خدایان جهان زیرین و زادهٔ «تیه‌مت» بود. او الواح سرنوشت را از «ئن‌لیل» ربوده و به‌کوهساران گریخت. خدایان به‌مشورت نششستند و به‌لُوگَلَندا (Lugalanda)، پدر «گیل گمش»، فرمان دادند که الواح را بیابد و بازگرداند. «لوگلندا» آن‌ها را یافت و به‌آسمان بازگردانید. در لوح دیگری ای نقش را به‌‌مردوک واگذار می‌کنند و اوست که الواح را به‌‌«ئن‌لیل» باز می‌گرداند.
-در یک روایت آیینی «اَکد»ی سخن از قربانی کردن نره گاو سیاهی است که کاهن پیش از قربانی کردن او چیزی در گوش‌های گاو می‌گوید: کاهن در گوش راست گاو می‌گوید «گاو بزرگ بود که چراگاه آسمان را لگدمال کرد» و در گوش چپ او نام «زو» را فرو می‌خواند و بدین سان این اسطوره به گونه‌ئی با مراسم آیین مربوط می‌شود و با گذشت زمان شکل‌های گوناگونی یافته است.
+در یک روایت آیینی «اَکد»ی سخن از قربانی کردن نره گاو سیاهی است که کاهن پیش از قربانی کردن او چیزی در گوش‌های گاو می‌گوید: کاهن در گوش راست گاو می‌گوید «گاو بزرگ بود که چراگاه آسمان را لگدمال کرد» و در گوش چپ او نام «زو» را فرو می‌خواند و بدین سان این اسطوره به‌‌گونه‌ئی با مراسم آیین مربوط می‌شود و با گذشت زمان شکل‌های گوناگونی یافته است.
 ===کرمِ دندان===
@@ سطر ۴۸: / سطر ۴۸: @@
 آبراهه‌ها باتلاق‌ها را هستی بخشید و باتلاق کرم را زائید.
-کرم زاری کنان به «شامش» روز آورد
+کرم زاری کنان به‌‌«شامش» روز آورد
 ونزد «ئه‌آ» گریست:
@@ سطر ۶۸: / سطر ۶۸: @@
 خون دندان سائیدنی من خواهد بود
-از لثه به ریشه راه خواهم برد.
+از لثه به‌‌ریشه راه خواهم برد.
 سنجاق را در حفرهٔ دندان فروکن{{نشان|کرم}} هم آن گاه که نام کرم را بر زبان می‌آوری
@@ سطر ۸۱: / سطر ۸۱: @@
 ===«انکی» و «ئه‌آ»===
-«انکی»، خدای فرزانگی و جادو و آب‌ها، نقش خود را در اساطیر بابل و آشور به «ئه‌آ» وامی‌گذارد. آفرینش گیاهان چارپایان و باشندگان دیگر و از جمله انسان به‌یاری این خدای فرزانه انجام می‌گیرد، و در دورهٔ خاص به‌سبب تسلط سیاسی، نقش او به «مردوک» یا «آشور» واگذار می‌شود.
+«انکی»، خدای فرزانگی و جادو و آب‌ها، نقش خود را در اساطیر بابل و آشور به‌‌«ئه‌آ» وامی‌گذارد. آفرینش گیاهان چارپایان و باشندگان دیگر و از جمله انسان به‌یاری این خدای فرزانه انجام می‌گیرد، و در دورهٔ خاص به‌سبب تسلط سیاسی، نقش او به‌‌«مردوک» یا «آشور» واگذار می‌شود.
 ===شامش===
@@ سطر ۸۷: / سطر ۸۷: @@
 ===سین===
-«نانا» خدای ماه نقش خود را در اساطیر بابلی – آشوری به «سین» (Sin) وامی‌گذارد. اطلاعات به‌دست آمده از «اور» (Ur)، در جنوب بین‌النهرین، ور «حران»، در‌شمال این منطقه، حاکی از آن است که «سین» خدای بزرگ و بیش‌تر مورد نیایش بازرگانان بود. سفر از صحاری به‌راهنمای شبانه و تعیین دقیق زمان نیاز دارد و دگرگونی‌های ماه در این زمینه بهترین راهنما است و بدین دلیل است که «سین» در مناطق تجاری خدایی بزرگ به‌شمار می‌آید. مادر '''بنونید''' آخرین شاه بابل (539-556 ق.م) «کاهنهٔ معبد» «سین» در «حران» بود.
+«نانا» خدای ماه نقش خود را در اساطیر بابلی – آشوری به‌‌«سین» (Sin) وامی‌گذارد. اطلاعات به‌دست آمده از «اور» (Ur)، در جنوب بین‌النهرین، ور «حران»، در‌شمال این منطقه، حاکی از آن است که «سین» خدای بزرگ و بیش‌تر مورد نیایش بازرگانان بود. سفر از صحاری به‌راهنمای شبانه و تعیین دقیق زمان نیاز دارد و دگرگونی‌های ماه در این زمینه بهترین راهنما است و بدین دلیل است که «سین» در مناطق تجاری خدایی بزرگ به‌شمار می‌آید. مادر '''بنونید''' آخرین شاه بابل (539-556 ق.م) «کاهنهٔ معبد» «سین» در «حران» بود.
 ===ایشتر، تموز، ئه‌رش کی گل، و نرگل===
-با گذشت زمان «اینانا»، خدابانوی مادر سومری، نقش خود را به «ایشتر» وامی‌گذارد و «ایشتر همانا کلمه سامی اینانا است. چنین می‌نماید که «ایشتر» از روسپیان مقدسی است که با گذشت زمان به‌مقام خدابانوی مادر دست می‌یابد. «ایشتر» در این اسطوره‌ها خدابانوی باروری و فراوانی است و هم ازاین روست که با رفتن او به‌زیرزمین باروری و رویش گیاهان متوقف می‌شود «ئه‌آ» تمهیدی برمی‌انگیزد و او را به زمین باز می گرداند.
+با گذشت زمان «اینانا»، خدابانوی مادر سومری، نقش خود را به‌‌«ایشتر» وامی‌گذارد و «ایشتر همانا کلمه سامی اینانا است. چنین می‌نماید که «ایشتر» از روسپیان مقدسی است که با گذشت زمان به‌مقام خدابانوی مادر دست می‌یابد. «ایشتر» در این اسطوره‌ها خدابانوی باروری و فراوانی است و هم ازاین روست که با رفتن او به‌زیرزمین باروری و رویش گیاهان متوقف می‌شود «ئه‌آ» تمهیدی برمی‌انگیزد و او را به‌‌زمین باز می گرداند.
 «ایشتر» زن «تَمّوز» گیاهخدا است و چنین است که با ناپدید شدن «تموز» از زمین «ایشتر» به‌جستجوی او به‌جهان زیرین می‌رود و ناپدید شدن تموز در اساطیر بین‌النهرین با مراسم سوگواری و زاری فصل گرما همراه است و با پیشرفت بیش‌تر کشاورزی نقش والاتری به‌«تموز» یا گیاهخدایان که نام دیگری می‌یابند واگذار می‌شود. «ایشتر» به‌خدابانوی جنگ نیز شهرت دارد و در اساطیر فلسطین ستاره خداست که «النجم» نامیده می‌شود و در تندیس‌های کتیبه‌های آشوری از را با نقش شیر می‌بینیم.
@@ سطر ۱۰۳: / سطر ۱۰۳: @@
 ===پاورقی===
-#{{پاورقی|کرم}}. در بسیاری از مناطق روستائی ایران هنوز هم به‌هنگام دندان درد شدید سوزن را با آتش سرخ می‌کنند و در حفرهٔ دندان فرو می‌کنند تا کرم دندان بمیرد و این کاری است که به تجربه برای کشتن عصب بیمار دندان انجام می‌گیرد.
+#{{پاورقی|کرم}}. در بسیاری از مناطق روستائی ایران هنوز هم به‌هنگام دندان درد شدید سوزن را با آتش سرخ می‌کنند و در حفرهٔ دندان فرو می‌کنند تا کرم دندان بمیرد و این کاری است که به‌‌تجربه برای کشتن عصب بیمار دندان انجام می‌گیرد.
 ===مأخذ===

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳۱ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۰۲
(بدون تفاوت)

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 === '''در اساطیر بابل و آشور''' ===
-===اسطورهء «آداپا»===
+===اسطورهٔ «آداپا»===
-اسطورهء «آداپا» که همانند آن از حفاری‌های «تل‌العمران» مصر نیز به‌دست آمده مأخوذ از الواح کتابخانهء «آشور باینپال» است و نمونهء مصری آن به 1400 پیش از میلاد مربوط می‌شود. به‌نظر ابلینگ (Ebelling) آشور شناس نامی «آدم» اساطیر عبری همانا «آداپا» است، و بدین سان «آداپا» با اسطورهء آدم ابوالبشر مربوط  می‌شود.
+اسطورهٔ «آداپا» که همانند آن از حفاری‌های «تل‌العمران» مصر نیز به‌دست آمده مأخوذ از الواح کتابخانهٔ «آشور باینپال» است و نمونهٔ مصری آن به 1400 پیش از میلاد مربوط می‌شود. به‌نظر ابلینگ (Ebelling) آشور شناس نامی «آدم» اساطیر عبری همانا «آداپا» است، و بدین سان «آداپا» با اسطورهٔ آدم ابوالبشر مربوط  می‌شود.
-«آداپا» از «ئه‌آ»، خدای فرزانگی و آب‌ها و زمین، زاده شد. «ئه‌آ» او را به هیأت انسان و پرنده آفرید تا با خدایان همانند نباشد و «کاهن – شاهی» شهر '''اِریدو''' (Eridu)، کهن‌ترین شهر بابل، را بدو سپرد. «ئه‌آ»، «آداپا» را آفرید تا صیاد ماهیان و فراهم کنندهء ماهی برای خدایان باشد. «آداپا» روزگار را به‌صید ماهی می‌گذرانید و چنین بود تا روزی به‌هنگام صید، باد جنوب زورقش را واژگون کرد. «آداپا»ی خشمگین بال باد جنوب را شکست و باد تا هفت روز از وزیدن بازماند.
+«آداپا» از «ئه‌آ»، خدای فرزانگی و آب‌ها و زمین، زاده شد. «ئه‌آ» او را به هیأت انسان و پرنده آفرید تا با خدایان همانند نباشد و «کاهن – شاهی» شهر '''اِریدو''' (Eridu)، کهن‌ترین شهر بابل، را بدو سپرد. «ئه‌آ»، «آداپا» را آفرید تا صیاد ماهیان و فراهم کنندهٔ ماهی برای خدایان باشد. «آداپا» روزگار را به‌صید ماهی می‌گذرانید و چنین بود تا روزی به‌هنگام صید، باد جنوب زورقش را واژگون کرد. «آداپا»ی خشمگین بال باد جنوب را شکست و باد تا هفت روز از وزیدن بازماند.
-'''عیلابرات''' (ilaberat) که برای آگاهی از این ماجرا به‌زمین آمده بود ماجرای شکسته شدن بال باد جنوب را با «اَنو» بازگفت و انو «آداپا» را فراخواند تا به‌کیفر این کار او را مائدهء مرگ ارزانی دارد. «ئه‌آ» از او خواست با دروازه‌بانان آسمان '''نین گی‌زیدا''' (Ningizida) و «تموز» از در دوستی درآید و در پیشگاه «اَنو» از خوردن نان و آبی که خستگان را را فراهم می‌کنند دوری جوید. «آداپا» جامهء سوگواری پوشید و همراه «عیلابرات» راهی آسمان شد. وقتی دروازه‌بانان آسمان از جامهء عزا و علت سفر او پرسیدند آداپا گفت: «دو خدای بزرگ، «نین‌گی زیدا» و «تموز»، از زمین رخت بربسته‌اند و جامهء عزا را در سوگ آنان تن‌پوش کرده است.»
+'''عیلابرات''' (ilaberat) که برای آگاهی از این ماجرا به‌زمین آمده بود ماجرای شکسته شدن بال باد جنوب را با «اَنو» بازگفت و انو «آداپا» را فراخواند تا به‌کیفر این کار او را مائدهٔ مرگ ارزانی دارد. «ئه‌آ» از او خواست با دروازه‌بانان آسمان '''نین گی‌زیدا''' (Ningizida) و «تموز» از در دوستی درآید و در پیشگاه «اَنو» از خوردن نان و آبی که خستگان را را فراهم می‌کنند دوری جوید. «آداپا» جامهٔ سوگواری پوشید و همراه «عیلابرات» راهی آسمان شد. وقتی دروازه‌بانان آسمان از جامهٔ عزا و علت سفر او پرسیدند آداپا گفت: «دو خدای بزرگ، «نین‌گی زیدا» و «تموز»، از زمین رخت بربسته‌اند و جامهٔ عزا را در سوگ آنان تن‌پوش کرده است.»
-دروازه‌بانان «آداپا» را به‌درگاه «انو» بردند. «آداپا» ماجرای باد جنوب و زورق واژگون شدهء خود را بازگفت و «انو» با او به‌مهر آمد. پس «انو» فرمان داد به «آداپا» جامه‌ئی زیبا به‌پوشند و او را با روغن خوشبو تدهین کنند و مائدهء زندگانی را بدو ارزانی دارند. «آداپا» جامهء فاخر را تن‌پوش کرد و از خوردن نان و آبی که خستگان سفر را فراهم می کنند ومائدهی زندگانی بود دوری جست. و چنین بود که «آداپا» نیز میراماند. ممکن است که «ئه‌آ» نیز از این ماجرا آگاه بوده باشد. و برای دور کردن از جاودانگی که خاص خدایان است «آداپا» را از خوردن و نوشیدن در پیشگاه «انو» بازداشته باشد.
+دروازه‌بانان «آداپا» را به‌درگاه «انو» بردند. «آداپا» ماجرای باد جنوب و زورق واژگون شدهٔ خود را بازگفت و «انو» با او به‌مهر آمد. پس «انو» فرمان داد به «آداپا» جامه‌ئی زیبا به‌پوشند و او را با روغن خوشبو تدهین کنند و مائدهٔ زندگانی را بدو ارزانی دارند. «آداپا» جامهٔ فاخر را تن‌پوش کرد و از خوردن نان و آبی که خستگان سفر را فراهم می کنند ومائدهی زندگانی بود دوری جست. و چنین بود که «آداپا» نیز میراماند. ممکن است که «ئه‌آ» نیز از این ماجرا آگاه بوده باشد. و برای دور کردن از جاودانگی که خاص خدایان است «آداپا» را از خوردن و نوشیدن در پیشگاه «انو» بازداشته باشد.
 ===اِتانا و عُقاب===
-چنین برمی‌آید که این اسطورهء که در اسطورهء ترکیبی «گیل‌گمش» نیز از آن یاد می‌شود، مأخوذ از افسانه‌های عامیانهء کهن باشد. '''اِتانا''' (Etana) در روایت سومری این اسطوره سیزدهمین شهریار کیش و در جائی دیگر شهریاری است که بعد از توفان بزرگ از جانب «ئن‌لیل» به‌شهریاری برگزیده می‌شود.
+چنین برمی‌آید که این اسطورهٔ که در اسطورهٔ ترکیبی «گیل‌گمش» نیز از آن یاد می‌شود، مأخوذ از افسانه‌های عامیانهٔ کهن باشد. '''اِتانا''' (Etana) در روایت سومری این اسطوره سیزدهمین شهریار کیش و در جائی دیگر شهریاری است که بعد از توفان بزرگ از جانب «ئن‌لیل» به‌شهریاری برگزیده می‌شود.
-در روایت «اکدی» اِتانا شهریار برگزیدهء '''انون‌ناکی''' (Aninnaki) است، بی‌فرزند و بی‌جانشین است. چنین بود تا «اتانا» به‌درگاه «شامش» لابه کرد و به‌زاری از او خواست تا او را در یافتن زندگانی جاوید یاری دهد.
+در روایت «اکدی» اِتانا شهریار برگزیدهٔ '''انون‌ناکی''' (Aninnaki) است، بی‌فرزند و بی‌جانشین است. چنین بود تا «اتانا» به‌درگاه «شامش» لابه کرد و به‌زاری از او خواست تا او را در یافتن زندگانی جاوید یاری دهد.
 «اتانا» چندان به‌درگاه «شامش» زادی کرد که «شامش» به‌آمد و او را گفت که از کوهساران بگذرد و عقابی را که در ژرفای دره‌ها فروافتاده است یاری کند که‌عقاب او را به‌گیاه زندگانی رهنمون شود.
@@ سطر ۳۰: / سطر ۳۰: @@
 ===زُو===
-اسطورهء '''زو''' (Zu) نیز ماجرای زندگانی و مرگ است. در کتیبه‌هائی «زو» در هیأت پرنده است، و هم بدین سبب صاحبنظران اساطیر بابلی او را انسان – پرنده نامیده‌اند. گویا که «زو» از خدایان جهان زیرین و زادهء «تیه‌مت» بود. او الواح سرنوشت را از «ئن‌لیل» ربوده و به‌کوهساران گریخت. خدایان به‌مشورت نششستند و به‌لُوگَلَندا (Lugalanda)، پدر «گیل گمش»، فرمان دادند که الواح را بیابد و بازگرداند. «لوگلندا» آن‌ها را یافت و به‌آسمان بازگردانید. در لوح دیگری ای نقش را به مردوک واگذار می‌کنند و اوست که الواح را به «ئن‌لیل» باز می‌گرداند.
+اسطورهٔ '''زو''' (Zu) نیز ماجرای زندگانی و مرگ است. در کتیبه‌هائی «زو» در هیأت پرنده است، و هم بدین سبب صاحبنظران اساطیر بابلی او را انسان – پرنده نامیده‌اند. گویا که «زو» از خدایان جهان زیرین و زادهٔ «تیه‌مت» بود. او الواح سرنوشت را از «ئن‌لیل» ربوده و به‌کوهساران گریخت. خدایان به‌مشورت نششستند و به‌لُوگَلَندا (Lugalanda)، پدر «گیل گمش»، فرمان دادند که الواح را بیابد و بازگرداند. «لوگلندا» آن‌ها را یافت و به‌آسمان بازگردانید. در لوح دیگری ای نقش را به مردوک واگذار می‌کنند و اوست که الواح را به «ئن‌لیل» باز می‌گرداند.
 در یک روایت آیینی «اَکد»ی سخن از قربانی کردن نره گاو سیاهی است که کاهن پیش از قربانی کردن او چیزی در گوش‌های گاو می‌گوید: کاهن در گوش راست گاو می‌گوید «گاو بزرگ بود که چراگاه آسمان را لگدمال کرد» و در گوش چپ او نام «زو» را فرو می‌خواند و بدین سان این اسطوره به گونه‌ئی با مراسم آیین مربوط می‌شود و با گذشت زمان شکل‌های گوناگونی یافته است.
 ===کرمِ دندان===
-در روایات کهن بابلی – آشوری بیماری‌های تن ناشی از ارواح خبیثی است که در تن یا بخش بیمار تن لانه می‌کند. یکی از کارهای کاهنان و جادوگران دور کردن این ارواح خبیث از انسان بود. دامنهء توجیه این مسائل گاه تا به‌حدی می‌رسد که به‌روایات اسطوره‌ئی نیز راه می‌یابد. از آن جمله است روایتی در مورد باب دندان درد از دورهء «عموری» در نیمه دوم هزاره دوم پیش از میلاد:
+در روایات کهن بابلی – آشوری بیماری‌های تن ناشی از ارواح خبیثی است که در تن یا بخش بیمار تن لانه می‌کند. یکی از کارهای کاهنان و جادوگران دور کردن این ارواح خبیث از انسان بود. دامنهٔ توجیه این مسائل گاه تا به‌حدی می‌رسد که به‌روایات اسطوره‌ئی نیز راه می‌یابد. از آن جمله است روایتی در مورد باب دندان درد از دورهٔ «عموری» در نیمه دوم هزاره دوم پیش از میلاد:
@@ سطر ۶۰: / سطر ۶۰: @@
 و دندان سائیدنیت زردآلو»
--	«فایدهء این‌ها چیست؟
+-	«فایدهٔ این‌ها چیست؟
 انجیر و زردآلو را چه فایده است؟»
@@ سطر ۷۰: / سطر ۷۰: @@
 از لثه به ریشه راه خواهم برد.
-سنجاق را در حفرهء دندان فروکن{{نشان|کرم}} هم آن گاه که نام کرم را بر زبان می‌آوری
+سنجاق را در حفرهٔ دندان فروکن{{نشان|کرم}} هم آن گاه که نام کرم را بر زبان می‌آوری
 باشد که «ئه‌آ» تو را یاری دهد.
@@ سطر ۸۱: / سطر ۸۱: @@
 ===«انکی» و «ئه‌آ»===
-«انکی»، خدای فرزانگی و جادو و آب‌ها، نقش خود را در اساطیر بابل و آشور به «ئه‌آ» وامی‌گذارد. آفرینش گیاهان چارپایان و باشندگان دیگر و از جمله انسان به‌یاری این خدای فرزانه انجام می‌گیرد، و در دورهء خاص به‌سبب تسلط سیاسی، نقش او به «مردوک» یا «آشور» واگذار می‌شود.
+«انکی»، خدای فرزانگی و جادو و آب‌ها، نقش خود را در اساطیر بابل و آشور به «ئه‌آ» وامی‌گذارد. آفرینش گیاهان چارپایان و باشندگان دیگر و از جمله انسان به‌یاری این خدای فرزانه انجام می‌گیرد، و در دورهٔ خاص به‌سبب تسلط سیاسی، نقش او به «مردوک» یا «آشور» واگذار می‌شود.
 ===شامش===
-«شامش» خورشید – خدا در دورهء «حمورابی» یعنی حدود 1700 قبل از میلاد، به‌مقام برترین خدا دست می‌یابد و در دوره‌های متفاوت نقش او متغیر است. «شامش» که «بَب بر» (Babbar) یعنی رخشان نیز نامیده می‌شود و در اساطیر سومر «انو» نام‌داشت. «شامش» دشمن تیرگی و بیماری و خدای عدالت است با بال‌های خود بیماری را از انسان‌ها دور می‌کند. معبد «شامش» در بابل خانهء عدالت جهان نامیده می‌شود و کاهنان برای ارتباط با خدایان و نیاکان به‌درگاه او قربانی می‌دادند و با تفسیر نقش خون قربانی در جام آب یا بررسی نقش‌های جگر حیوان قربانی شده به‌پیشگوئی می‌پرداختند.
+«شامش» خورشید – خدا در دورهٔ «حمورابی» یعنی حدود 1700 قبل از میلاد، به‌مقام برترین خدا دست می‌یابد و در دوره‌های متفاوت نقش او متغیر است. «شامش» که «بَب بر» (Babbar) یعنی رخشان نیز نامیده می‌شود و در اساطیر سومر «انو» نام‌داشت. «شامش» دشمن تیرگی و بیماری و خدای عدالت است با بال‌های خود بیماری را از انسان‌ها دور می‌کند. معبد «شامش» در بابل خانهٔ عدالت جهان نامیده می‌شود و کاهنان برای ارتباط با خدایان و نیاکان به‌درگاه او قربانی می‌دادند و با تفسیر نقش خون قربانی در جام آب یا بررسی نقش‌های جگر حیوان قربانی شده به‌پیشگوئی می‌پرداختند.
 ===سین===
-«نانا» خدای ماه نقش خود را در اساطیر بابلی – آشوری به «سین» (Sin) وامی‌گذارد. اطلاعات به‌دست آمده از «اور» (Ur)، در جنوب بین‌النهرین، ور «حران»، در‌شمال این منطقه، حاکی از آن است که «سین» خدای بزرگ و بیش‌تر مورد نیایش بازرگانان بود. سفر از صحاری به‌راهنمای شبانه و تعیین دقیق زمان نیاز دارد و دگرگونی‌های ماه در این زمینه بهترین راهنما است و بدین دلیل است که «سین» در مناطق تجاری خدایی بزرگ به‌شمار می‌آید. مادر '''بنونید''' آخرین شاه بابل (539-556 ق.م) «کاهنهء معبد» «سین» در «حران» بود.
+«نانا» خدای ماه نقش خود را در اساطیر بابلی – آشوری به «سین» (Sin) وامی‌گذارد. اطلاعات به‌دست آمده از «اور» (Ur)، در جنوب بین‌النهرین، ور «حران»، در‌شمال این منطقه، حاکی از آن است که «سین» خدای بزرگ و بیش‌تر مورد نیایش بازرگانان بود. سفر از صحاری به‌راهنمای شبانه و تعیین دقیق زمان نیاز دارد و دگرگونی‌های ماه در این زمینه بهترین راهنما است و بدین دلیل است که «سین» در مناطق تجاری خدایی بزرگ به‌شمار می‌آید. مادر '''بنونید''' آخرین شاه بابل (539-556 ق.م) «کاهنهٔ معبد» «سین» در «حران» بود.
 ===ایشتر، تموز، ئه‌رش کی گل، و نرگل===
@@ سطر ۱۰۳: / سطر ۱۰۳: @@
 ===پاورقی===
-#{{پاورقی|کرم}}. در بسیاری از مناطق روستائی ایران هنوز هم به‌هنگام دندان درد شدید سوزن را با آتش سرخ می‌کنند و در حفرهء دندان فرو می‌کنند تا کرم دندان بمیرد و این کاری است که به تجربه برای کشتن عصب بیمار دندان انجام می‌گیرد.
+#{{پاورقی|کرم}}. در بسیاری از مناطق روستائی ایران هنوز هم به‌هنگام دندان درد شدید سوزن را با آتش سرخ می‌کنند و در حفرهٔ دندان فرو می‌کنند تا کرم دندان بمیرد و این کاری است که به تجربه برای کشتن عصب بیمار دندان انجام می‌گیرد.
 ===مأخذ===

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۲:۳۳
سطر ۶:		سطر ۶:
	[[Image:12-113.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۱۳\|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۱۳]]		[[Image:12-113.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۱۳\|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۱۳]]

−	{{~~درحال~~ ویرایش}}	+	{{در حال ویرایش}}