آرژانتین، سرزمین جنگ طبقاتی بلاانقطاع - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Parastoo: «آرژانتین، سرزمین جنگ طبقاتی بلاانقطاع» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-11-26T19:05:26Z

«آرژانتین، سرزمین جنگ طبقاتی بلاانقطاع» را محافظت کرد: مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری و نهایی شد.

2011-11-26T19:05:01Z

بازنگری و نهایی شد.

نمایش تغییرات

Parastoo در ‏۲۶ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۷

2011-11-26T11:07:01Z

Parastoo در ‏۲۶ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۳۱

2011-11-26T10:31:07Z

Parastoo در ‏۲۶ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۲۵

2011-11-26T10:25:27Z

Parastoo در ‏۲۶ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۴۴

2011-11-26T08:44:34Z

Parastoo در ‏۲۶ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۰۴

2011-11-26T08:04:53Z

Parastoo: در حال بازنگری.

2011-11-26T07:56:58Z

در حال بازنگری.

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T17:37:59Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

2011-08-03T14:38:23Z

ربات: تغییر خودکار متن (- به + به‌‌)

@@ سطر ۷۸: / سطر ۷۸: @@
 ==اتحادیه‌های کارگری پس از کودتا==
-قانون‌های ضد کارگری که پس از کودتا تحمیل شده‌اند عواقب زیر را برای جنبش کارگری دربرداشته است:
+قانون‌های ضدکارگری که پس از کودتا تحمیل شده‌اند عواقب زیر را برای جنبش کارگری دربرداشته است:
 در (ک. ع. ک) و ۳۶ اتحادیه دیگر بجای رهبران منتخب کارگران دست‌نشانده‌های نظامیان منصوب شده‌اند؛
-. تمام فعالیت‌های عادّی اتحادیه‌ها (چون نشست شعبه‌ها، انتخابات و مذاکرات دستجمعی)ممنوع شده است.
+{{گلوله}} تمام فعالیت‌های عادّی اتحادیه‌ها (چون نشست شعبه‌ها، انتخابات و مذاکرات دستجمعی) ممنوع شده است.
-. شرکت کنندگان در اعتصابات با ده سال زندان کیفر می‌بینند.
+{{گلوله}} شرکت کنندگان در اعتصابات با ده سال زندان کیفر می‌بینند.
-. قوانین ناظر بر اخراج غیرعادلانه تغییر یافته است و به‌جای آن‌ها قوانینی که اخراج را با انگیزه سیاسی مجاز می‌شمارد، تدوین شده است.
+{{گلوله}} قوانین ناظر بر اخراج غیرعادلانه تغییر یافته است و به‌جای آن‌ها قوانینی که اخراج را با انگیزه سیاسی مجاز می‌شمارد، تدوین شده است.
-. برخی از کارخانه‌ها «مناطق نظامی»اعلام شده است و هرگونه شکایت دربارهٔ وضع بد کار باید به‌دادگاه‌های مظامی تسلیم شود.
+{{گلوله}} برخی از کارخانه‌ها «مناطق نظامی» اعلام شده است و هرگونه شکایت دربارهٔ وضع بد کار باید به‌دادگاه‌های نظامی تسلیم شود.
 افراد ارتش به‌کارخانه‌ها اعزام شده‌اند تا بر بازده و چرخش کار نظارت کنند.
-. حداقل دستمزد دیگر با هزینهٔ زندگی انطباق داده نمی‌شود.
+{{گلوله}} حداقل دستمزد دیگر با هزینهٔ زندگی انطباق داده نمی‌شود.
 ==مقاومت کارگران==
-تقریباً بلافاصله پس از انجام کودتا، یعنی پس از اعمال قوانین ضد کارگری و ظاهر شدن آثار آن‌ها، جنبش کارگری آغاز به‌مقابله کرد، برای حقوق خود و بهبود وضع کارگران به‌دفاع برخاست؛ بسیاری از رهبران کارگری دستگیر و زندانی شدند. بسیاری ناپدید شدند. امّا اعتراض پایان نیافت.
+تقریباً بلافاصله پس از انجام کودتا، یعنی پس از اعمال قوانین ضدکارگری و ظاهر شدن آثار آن‌ها، جنبش کارگری آغاز به‌مقابله کرد، برای حقوق خود و بهبود وضع کارگران به‌دفاع برخاست؛ بسیاری از رهبران کارگری دستگیر و زندانی شدند. بسیاری ناپدید شدند. امّا اعتراض پایان نیافت.
 ==«ادامهٔ کار با غم و خشم»==
-یکی از تاکتیک‌های کارگران عبارت بود از اختلال در تولید (یعنی کار کردن با «خشم»). در کارخانه ایکارِنو
+یکی از تاکتیک‌های کارگران عبارت بود از اختلال در تولید (یعنی کار کردن با «خشم»). در کارخانه ایکارِنو (IKA-Renault) در شهر سانتاایزابل در تابستان ۷۶ تولید از ۴۰ واحد به‌‌۱۴ واحد در روز تقلیل یافت. مدیر دولتی اعلام داشت که این افت در تولید «مسلماً ناشی از خرابکاری صنعتی» است.
-در شهر سانتاایزابل در تابستان ۷۶ تولید از ۴۰ واحد به‌‌۱۴ واحد در روز تقلیل یافت. مدیر (IKA-Renault)
-دولتی اعلام داشت که این افت در تولید «مسلماً ناشی از خرابکاری صنعتی»است.
+از سپتامبر ۱۹۷۶ به‌بعد اعتصابات و توقف در کار به‌ویژه در صنعت اتومبیل بطور سازمان‌یافته شکل گرفت؛ در اکتبر همان سال کارگران بارانداز که باید محصول گندم را که به‌بالاترین حدّ در سال‌های اخیر رسیده بود، بار کنند، شروع به‌'''کم‌کاری''' کردند. در همان ماه، کارگران نیرو نیز به‌‌'''«کار با غم»''' (یعنی '''آهسته‌کاری''') روی آوردند، و بالاخره تا ماه مارس سال بعد کار را به‌طور نوبتی متوقف می‌کردند. آن‌ها در فرجام موفق شدند، کشیک (شیفت) شش ساعتی را به‌جای هشت ساعتی به‌مدیریت کارخانه به‌قبولانند. امّا در طی این مبارزه اوسکارسمیت، دبیر اوّل سندیکا ربوده شد و تاکنون هم خبری از او بدست نیامده است. نتیجه نیرومندی و فاطعیت کارگران این بود که کارفرمایانی که در قبال اعتراضات جدّی کارگران ترجیح داده‌اند علیرغم مقررات انجماد دستمزدها از طرف دولت به‌کارگران پنهانی اضافه دستمزد بدهند. امّا کارگرانی که در صنایع دولتی شده اشتغال دارند به‌ویژه قربانی سیاست انجماد دستمزدها شده‌اند و دستمزد واقعی آنان تا ۵۰ درصد تنزل یافته است. در حدود ۶۵ درصد از کارگران دستمزد را کمتر از ۲۲ پوند (استرلینگ) در هفته دریافت می‌کنند، و تنها ۱۰ درصد از آنان دستمزدی بیش از ۳۳ پوند در هفته می‌گیرند.
-از سپتامبر ۱۹۷۶ به‌بعد اعتصابات و توقف در کار به‌ویژه در صنعت اتومبیل بطور سازمان‌یافته شکل گرفت؛ در اکتبر همان سال کارگران بارانداز که باید محصول گندم را که به‌بالاترین حدّ در سال‌های اخیر رسیده بود، بار کنند، شروع به‌کم‌کاری کردند. در همان ماه، کارگران نیرو نیز به‌‌«کار با غم» (یعنی آهسته‌کاری) روی آوردند، و بالاخره تا ماه مارس سال بعد کار را به‌طور نوبتی متوقف می‌کردند. آن‌ها در فرجام موفق شدند، کشیک (سیفت)شش ساعتی را به‌جای هشت ساعتی به‌مدیریت کارخانه به‌قبولانند. امّا در طی این مبارزه اوسکارسمیت، دبیر اول سندیکا ربوده شد و تاکنون هم خبری از او بدست نیامده است. نتیجه نیرومندی و فاطعیت کارگران این بود که کارفرمایانی که در قبال اعتراضات جدّی کارگران ترجیح داده‌اند علیرغم مقررات انجماد دستمزدها از طرف دولت به‌کارگران پنهانی اضافه دستمزد بدهند. امّا کارگرانی که در صنایع دولتی شده اشتغال دارند به‌ویژه قربانی سیاست انجماد دستمزدها شده‌اند و دستمزد واقعی آنان تا ۵۰ درصد تنزل یافته است. در حدود ۶۵ درصد از کارگران دستمزد را کمتر از ۲۲ پوند (استرلینگ)در هفته دریافت می‌کنند، و تنها ۱۰ درصد از آنان دستمزدی بیش از ۳۳ پوند در هفته می‌گیرند.
+مبارزه در بخش دولتی نیز در اکتبر ۱۹۷۷ در راه‌آهن و در منطقهٔ بوئنوس‌آیرس (Buenos Aires) تجدید شد، ولی در همان شروع کار پلیس رهبر اعتصاب را به‌ضرب گلوله از پای درآورد. به‌دنبال این حادثه، برخی دیگر از رهبران اعتصاب توسط پلیس و نظامیان ربوده شدند. تقاضای کارگران ۱۰۰٪ افزایش دستمزد بود. دولت اعلام کرده بود که تا سال ۱۹۷۸ هیچ افزایش دستمزدی داده نخواهد شد. امّا در اثر مقاومت کارگران مجبور به‌قبول ۴۰٪ افزایش شد. گرچه این افزایش از نظر اقتصادی پیروزی بزرگی نبود، امّا از نظر سیاسی دست‌آورد عظیمی بود که با یک عقب‌نشینی بجای دولت تکمیل شد. این پیروزی سیاسی نشان داد که جنبش کارگری قادر است حتی چنان دولتی را هم به‌قبول خواست‌هایش وادارد.
-==رکورد صنعتی==
+==رکود صنعتی==
 از کاهش جدّی سطح زندگی نه تنها کارگران بل طبقات میانی نیز ضرر دیدند. مصرف داخلی به‌شدت افت کرده است. بسیاری از کارخانه‌های موّلد موادغذائی و نساجی با ۵۰% ظرفیت اصلی مشغول به‌کارند. بسیاری از مؤسسات صنعتی کوچک و میانه حال به‌ورشکستگی سوق داده شده‌اند و تولید ناخالص ملّی به‌عوض رشد، کاهش هم یافته است. سرمایه‌گذاری‌های دولتی در صنعت قطع شده است، و صنایع کشاورزی صادراتی دیگر مشوقی برای سرمایه‌گذاری خارجی انجام نگرفته است، و شرکت‌های بین‌المللی به‌شدت از رکود صنعتی زیان دیده‌اند. کمپانی ژنرال موتورز آمریکا که یکی از این شرکت‌هاست قصد خروج از بازار محدود شدهٔ آرژانتین را دارد. یکی از آرزوهای دیرین حکومت تقلیل تورم پول بوده، امّا بین ژانویه و آوریل ۱۹۷۸ نرخ رشد تورم معادل ۴۶% و از آوریل تا آخر سال بالغ بر ۱۸% بود.

@@ سطر ۵۹: / سطر ۵۹: @@
 ==جنبش کارگری در آرژانتین==
-کنفدراسیون عمومی کارگران آرژانتین (CGT) در حدود چهار میلیون از مجموع شش میلیون کارگر آن کشور را دربر می‌گیرد. نزدیک به‌دو میلیون اینان کارگران صنعتی هستند. بیش از دوسوم اینان اعضای دو اتحادیه کارگران فنی Ulnion Obrera metalurgica (UOM‎) و سندیکای مکانیک‌های حمل و نقل موتوری (SMATA) هستند. دیگر سندیکاهای مهم عبارتند از اتحادیهٔ صنایع ملّی، نساجی، نیرو و کارگران بسته‌بندی گوشت.
+کنفدراسیون عمومی کارگران آرژانتین (CGT) در حدود چهار میلیون از مجموع شش میلیون کارگر آن کشور را دربر می‌گیرد. نزدیک به‌دو میلیون اینان کارگران صنعتی هستند. بیش از دوسوم اینان اعضای دو اتحادیه کارگران فنی Ulnion Obrera metalurgica (UOM)‎ و سندیکای مکانیک‌های حمل و نقل موتوری (SMATA) هستند. دیگر سندیکاهای مهم عبارتند از اتحادیهٔ صنایع ملّی، نساجی، نیرو و کارگران بسته‌بندی گوشت.
 اتحادیه‌های کلیدی غیرصنعتی عبارتند از:

@@ سطر ۵۹: / سطر ۵۹: @@
 ==جنبش کارگری در آرژانتین==
-کنفدراسیون عمومی کارگران آرژانتین در حدود چهار میلیون از مجموع شش میلیون کارگر آن کشور را در بر می‌گیرد. نزدیک به‌دو میلیون اینان کارگران صنعتی هستند. بیش از دوسوم اینان اعضای دو اتحادیه کارگران فنی و سندیکای مکانیک‌های حمل و نقل موتوری هستند. دیگر سندیکاهای مهم عبارتند از اتحادیهٔ صنایع ملّی، نساجی، نیرو و کارگران بسته‌بندی گوشت.
+کنفدراسیون عمومی کارگران آرژانتین (CGT) در حدود چهار میلیون از مجموع شش میلیون کارگر آن کشور را دربر می‌گیرد. نزدیک به‌دو میلیون اینان کارگران صنعتی هستند. بیش از دوسوم اینان اعضای دو اتحادیه کارگران فنی Ulnion Obrera metalurgica (UOM‎) و سندیکای مکانیک‌های حمل و نقل موتوری (SMATA) هستند. دیگر سندیکاهای مهم عبارتند از اتحادیهٔ صنایع ملّی، نساجی، نیرو و کارگران بسته‌بندی گوشت.
-اتحادیه‌های کلیدی غیر صنعتی عبارتند از:
+اتحادیه‌های کلیدی غیرصنعتی عبارتند از:
 کارگران بخش خرده‌فروشی، ۶۴۲ هزار؛
@@ سطر ۷۳: / سطر ۷۳: @@
 و آموزگاران، ۲۵۰ هزار؛
-همچنین باید از بخش‌های دیگری که اسماً سازمان یافته‌اند، امّا در عمل ناتوان و کم‌اثرند نام برد، یعنی کارمندان دفتری، شهرداری‌ها و ادارات دولت فدرال (۵۰۰ هزار نفر)و کارگران خانگی (۵۰۰ هزار نفر). ۷۵۰ هزار تن کارگران کشاورزی فاقد اتحادیه هستند.
+همچنین باید از بخش‌های دیگری که اسماً سازمان یافته‌اند، امّا در عمل ناتوان و کم‌اثرند نام برد، یعنی کارمندان دفتری، شهرداری‌ها و ادارات دولت فدرال (۵۰۰ هزار نفر) و کارگران خانگی (۵۰۰ هزار نفر). ۷۵۰ هزار تن کارگران کشاورزی فاقد اتحادیه هستند.
 ==اتحادیه‌های کارگری پس از کودتا==

@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 ==پرونیسم==
-پرون موفق شد اتحادیه‌های کارگری را در جهت حمایت از یک برنامهٔ توسعه صنعتی بسیج کند؛ این برنامه بر اساس گسترش بازار داخلی ، به‌کمک سرمایه‌های بومی که توسط دولت از بخش کشاورزی به‌صنعت هدایت می‌شد، شکل گرفته بود. پرون در سال ۱۹۴۶ با ایجاد انحصار دولتی بر صادرات محصولات کشاورزی کنترل دولت را بر منابع عظیمی میسر ساخت.
+پرون موفق شد اتحادیه‌های کارگری را در جهت حمایت از یک برنامهٔ توسعه صنعتی بسیج کند؛ این برنامه براساس گسترش بازار داخلی، به‌کمک سرمایه‌های بومی که توسط دولت از بخش کشاورزی به‌صنعت هدایت می‌شد، شکل گرفته بود. پرون در سال ۱۹۴۶ با ایجاد انحصار دولتی بر صادرات محصولات کشاورزی کنترل دولت را برمنابع عظیمی میسر ساخت.
-این امر ضربه مهلکی بر منافع زمین‌داران بود؛ و اینان پرون را هیچگاه از این بابت نبخشیدند، و با تمام قوا به‌جنگش برخاستند. پرون موفق شد که طی دورانی ده ساله هم سود سرمایه‌داران را تأمین کند و هم به‌مطالبات کارگری در زمینه‌های مختلف صنفی جواب دهد. او این کار را به‌لطف خرید ارزان محصولات کشاورزی و فروش گران آن در بازار پر رونق جهانی میسر ساخت. مازاد این معامله فعالیت‌های صنعتی، افزایش حقوق و ایجاد جامعه رفاهی هدایت شد.
+این امر ضربه مهلکی بر منافع زمین‌داران بود؛ و اینان پرون را هیچگاه ازین بابت نبخشیدند، و با تمام قوا به‌جنگش برخاستند. پرون موفق شد که طی دورانی ده ساله هم سود سرمایه‌داران را تأمین کند و هم به‌مطالبات کارگری در زمینه‌های مختلف صنفی جواب دهد. او این کار را به‌لطف خرید ارزان محصولات کشاورزی و فروش گران آن در بازار پر رونق جهانی میسر ساخت. مازاد این معامله فعالیت‌های صنعتی، افزایش حقوق و ایجاد جامعه رفاهی هدایت شد.
-جنبش کارگری در دوران پرون پیشرفت‌های زیادی کرد. اگرچه اتحادیه‌های کارگری از پیش، در قرن نوزدهم پدید آمده، رشد یافته بودند، امّا این اتحادیه در این مبارزه بین گرایش‌های مختلف کارگری (نظیر سوسیالیست‌ها، آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها) و نیز در پی فشار شدید حکومت‌های ضدکارگری تضعیف   شده بودند. کنفدراسیون عمومی کارگران چون اتحادیه مرکزی کارگران آرژانتین در سال ۱۹۳۰ بوجود آمد، امّا وضع سال‌های ۱۹۴۰ که مورد تشویق پرون بود به‌مرکزیت نیرومندی تبدیل نشد. عضویت این مرکزیت از یک میلیون و نیم در سال ۱۹۴۷ به‌‌میلیون در سال ۱۹۵۱ رسید. دیگر اتحادیه‌های کارگری که تحت نفوذ سوسیالیست‌ها، کمونیست‌ها و آنارشیست‌ها قرار داشتند در بسیاری از اوقات عملاً مجبور بودند رهبری پرونیستی در جنبش طبقه کارگر را بپذیرند. در این دوران، سندیکاهای کارگری برای نخستین بار رسمیت قانونی یافتند سهم دستمزد کارگران که در سال ۱۹۴۵ تنها ۴۶% از درآمد ملّی را تشکیل می‌داد، در سال ۱۹۵۲ به‌‌۶۱% بالغ شد. پیشرفت‌های ملموس و چشمگیر طبقهٔ کارگر بین سال‌های ۵۵-۱۹۴۵ علت اصلی وفاداری جنبش کارگری آن کشور به‌شخص پرون حتی پس از سقوط حکومت اوست.
+جنبش کارگری در دوران پرون پیشرفت‌های زیادی کرد. اگرچه اتحادیه‌های کارگری از پیش، در قرن نوزدهم پدید آمده، رشد یافته بودند، امّا این اتحادیه در این مبارزه بین گرایش‌های مختلف کارگری (نظیر سوسیالیست‌ها، آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها) و نیز در پی فشار شدید حکومت‌های ضدکارگری تضعیف شده بودند. '''کنفدراسیون عمومی کارگران''' (CGT) چون اتحادیه مرکزی کارگران آرژانتین در سال ۱۹۳۰ بوجود آمد، امّا وضع سال‌های ۱۹۴۰ که مورد تشویق پرون بود به‌مرکزیت نیرومندی تبدیل نشد. عضویت این مرکزیت از یک میلیون و نیم در سال ۱۹۴۷ به‌‌۳ میلیون در سال ۱۹۵۱ رسید. دیگر اتحادیه‌های کارگری که تحت نفوذ سوسیالیست‌ها، کمونیست‌ها و آنارشیست‌ها قرار داشتند در بسیاری از اوقات عملاً مجبور بودند رهبری پرونیستی در جنبش طبقه کارگر را بپذیرند. در این دوران، سندیکاهای کارگری برای نخستین بار رسمیت قانونی یافتند. سهم دستمزد کارگران که در سال ۱۹۴۵ تنها ۴۶٪ از درآمد ملّی را تشکیل می‌داد، در سال ۱۹۵۲ به‌‌۶۱٪ بالغ شد. پیشرفت‌های ملموس و چشمگیر طبقهٔ کارگر بین سال‌های ۵۵-۱۹۴۵ علت اصلی وفاداری جنبش کارگری آن کشور به‌شخص پرون حتی پس از سقوط حکومت اوست.
 ==نظامیان در مقابل مردم==
-در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و در طی دههٔ ۱۹۶۰ اقتصاد آرژانتین از نو در معرض هجوم سرمایه‌های بین‌المللی قرار گرفت. این بار نه سرمایه‌های انگلیسی، بل سرمایه‌های آمریکائی رخنه می‌کردند، نه فقط در تجارت و خدمات، بل که در صنایع سنگین نیز. صنعت بین‌المللی به‌زودی بر کشور مسلط شد. در سال ۱۹۶۶ رژیم ژنرال اونخانیا کوشید حکومت مقتدر و پابرجائی تأسیس کند که حامی منافع سرمایه‌های بین‌المللی، و سرکوب‌کنندهٔ سرمایه‌های بومی، طبقه کارگر و به‌طور عموم نیروهای ضد امپریالیستی باشد، این برنامه تنها در رویاروئی با بسیج توده‌ئی جنبش کارگری که به‌سال ۱۹۶۹ در کوردابازو (شهر کوردوبا، بزرگ‌ترین مرکز صنعتی آرژانتین)به‌اوج خود رسید، ناکام شد. ارتش سه روز جنگید تا بتواند از نو کنترل شهر را در دست بگیرد. امّا شورش در شهرهای دیگر پی‌آمد این قیام بود.
+در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و در طی دههٔ ۱۹۶۰ اقتصاد آرژانتین از نو در معرض هجوم سرمایه‌های بین‌المللی قرار گرفت. این بار نه سرمایه‌های انگلیسی، بل سرمایه‌های آمریکائی رخنه می‌کردند، نه فقط در تجارت و خدمات، بل که در صنایع سنگین نیز. صنعت بین‌المللی بزودی بر کشور مسلط شد. در سال ۱۹۶۶ رژیم ژنرال '''اونخانیا''' کوشید حکومت مقتدر و پابرجائی تأسیس کند که حامی منافع سرمایه‌های بین‌المللی، و سرکوب‌کنندهٔ سرمایه‌های بومی، طبقه کارگر و به‌طور عموم نیروهای ضدامپریالیستی باشد، این برنامه تنها در رویاروئی با بسیج توده‌ئی جنبش کارگری که به‌سال ۱۹۶۹ در '''کوردابازو''' (شهر '''کوردوبا،''' بزرگ‌ترین مرکز صنعتی آرژانتین) به‌اوج خود رسید، ناکام شد. ارتش سه روز جنگید تا بتواند از نو کنترل شهر را در دست بگیرد. امّا شورش در شهرهای دیگر پی‌آمد این قیام بود.
 ==دومین دولت خلقی==
-دومین دولت پرونیستی که نخست شخص پرون و سپس همسر او (ایزابل)در رأس آن قرار داشتند، از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ دوام کرد. این رژیم باز براساس وعده‌هائی سرکار آمده بود که دولت پرون قابلیت اجرایش را نداشت. پرون امیدوار بود که بر همان اساس گذشته، امّا بدون منابع پیشین، حکومت ائتلافی را رهبری کند. پس اجازه داده شد که بعد از سال‌ها اعمال فشار به‌طبقه کارگر دستمزدها افزایش یابد. طبیعتاً مصرف بالا رفت؛ صادرات کاهش یافت و توازن پرداخت‌های ارزی درهم ریخت. کوشش برای تثبیت قیمت‌ها با مقاومت سرمایه‌داران روبرو شد. آنان در تولید خرابکاری کردند و بازار سیاه پدید آوردند، و سرانجام سرمایه‌گذاری را متوقف ساختند. تلاش برای تحمیل سیاست انجماد دستمزدها با مقاومت شدید طبقهٔ کارگر روبرو شد.
+دومین دولت پرونیستی که نخست شخص پرون و سپس همسر او (ایزابل) در رأس آن قرار داشتند، از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ دوام کرد. این رژیم باز براساس وعده‌هائی سرکار آمده بود که دولت پرون قابلیت اجرایش را نداشت. پرون امیدوار بود که بر همان اساس گذشته، امّا بدون منابع پیشین، حکومت ائتلافی را رهبری کند. پس اجازه داده شد که بعد از سال‌ها اعمال فشار به‌طبقه کارگر دستمزدها افزایش یابد. طبیعتاً مصرف بالا رفت؛ صادرات کاهش یافت و توازن پرداخت‌های ارزی درهم ریخت. کوشش برای تثبیت قیمت‌ها با مقاومت سرمایه‌داران روبرو شد. آنان در تولید خرابکاری کردند و بازار سیاه پدید آوردند، و سرانجام سرمایه‌گذاری را متوقف ساختند. تلاش برای تحمیل سیاست انجماد دستمزدها با مقاومت شدید طبقهٔ کارگر روبرو شد.
 امّا این دولت که خود بر اتحادیه‌های کارگری تکیه داشت نمی‌توانست کارگران را سرکوب کند. و سرانجام زمان کودتا فرا رسید ــ مارس ۱۹۷۶. کودتا اسباب تعجب کسی نشد. این تنها پاسخی بود که طبقهٔ حاکم و حامیان بین‌المللی‌اش می‌توانستند به‌خطر بسیج فزایندهٔ طبقهٔ کارگر بدهند.
 ==جنبش کارگری در آرژانتین==

@@ سطر ۲۱: / سطر ۲۱: @@
 «برای استقرار نظم نو هر چندنفر که لازم باشد خواهیم کشت!»
-آرژانتین تنها کشور آمریکای جنوبی است که می‌تواند ژنرال ویدلا با سلطهٔ برزیل در جنوب قاره رویاروئی کند. آرژانتین کشوری که در جمع ۵ کشور قارهٔ قیف شکل آمریکای جنوبی (آرژانتین، شیلی، اروگوئه، بولیوی، پاراگوئه)هشتاد درصد کلّ تولید ناخالص ملیّ این گروه را تأمین می‌کند. آرژانتین تنها کشور منطقه است که امکان انکشاف (توسعه)اقتصادی مستقل دارد. بدون یک رژیم مترقی در آرژانتین دیگر کشورهای این گروه نمی‌توانند آزادی خود بدست آوردند. از این رو مبارزهٔ انقلابی در آرژانتین نه تنها برای نیروهای انقلابی قاره جنوبی آمریکا حائز اهمیت اساسی است، بلکه ادامهٔ حیات امپریالیسم آمریکا نیز به‌این کشور مربوط می‌شود.
+آرژانتین تنها کشور آمریکای جنوبی است که می‌تواند '''ژنرال ویدلا''' با سلطهٔ برزیل در جنوب قاره رویاروئی کند. آرژانتین کشوری که در جمع ۵ کشور قارهٔ قیف شکل آمریکای جنوبی (آرژانتین، شیلی، اروگوئه، بولیوی، پاراگوئه) هشتاد درصد کلّ تولید ناخالص ملّی این گروه را تأمین می‌کند. آرژانتین تنها کشور منطقه است که امکان انکشاف (توسعه) اقتصادی مستقل دارد. بدون یک رژیم مترقی در آرژانتین دیگر کشورهای این گروه نمی‌توانند آزادی خود بدست آوردند. ازین رو مبارزهٔ انقلابی در آرژانتین نه تنها برای نیروهای انقلابی قاره جنوبی آمریکا حائز اهمیت اساسی است، بلکه ادامهٔ حیات امپریالیسم آمریکا نیز به‌این کشور مربوط می‌شود.
 برای دریافت مسئله کنونی آرژانتین، بهتر است به‌تحول و انکشاف تاریخ معاصر و نیروهای اجتماعی نظری بیفکنیم.
-تا سال‌های ۱۹۳۰، قدرت زمین‌داران در آرژانتین تقریباً دست نخورده باقی مانده بود. تمام منابع ملّی کشور در خدمت صادرات کشاورزی بود. سیاست عمومی اقتصادی رژیم آرژانتین این بود که بجای تولید محصولات صنعتی در داخل کشور آن را از خارج وارد کند. انکشاف صنعتی کشور که سیاستی «نامطلوب»شناخته شده بود، در قبال رقابت بین‌المللی کم‌ترین امکانی نمی‌یافت. تنها صنایعی قادر به‌ادامه حیات بودند، که در خدمت صادرات کشاورزی قرار می‌گرفتند ـ مانند بسته‌بندی گوشت، آردسازی، ایجاد بنادر و راه‌آهن‌ها که همهٔ این صنایع نیز متعلق به‌سرمایه‌های انگلیسی بود. در پس این سیاست لیبرال‌نما و رونق اقتصاد کشاورزی، تسلط کامل بریتانیا بر اقتصاد آرژانتین بود؛ متقابلاً بریتانیا بطور تقریب تنها تأمین‌کنندهٔ سرمایه‌های مالی و تولیدات صنعتی آرژانتینی بود و این کشور را بالقوه مستعمرهٔ خود می‌دانست. پس از بحران ۱۹۳۰، بریتانیا یک معاهدهٔ بازرگانی به‌آرژانتین تحمیل کرد که آن کشور را بیش از پیش اسیر سرمایه‌های امپریالیستی ساخت. اینک زمین‌داران آرژانتینی حاضر بودند، تمام بخش‌های دیگر اقتصاد کشور را قربانی رونق مدام بخش زیر نفوذ خود و سلطهٔ سیاسی‌شان کنند. امّا با این همه، جنگ جهانی اوّل و نفس بحران دههٔ ۱۹۳۰ بر فعالیت صنعتی را در آن کشور افزود. در این دهه اختلال در تجارت بین‌المللی موجب انکشاف صنایع سبک شد، صنایعی که برای بازار داخلی تولید می‌کردند. در آغاز جنگ جهانی دوّم آرژانتین پا به‌عرصهٔ صنعتی شدن گذاشته بود.
+تا سال‌های ۱۹۳۰، قدرت زمین‌داران در آرژانتین تقریباً دست نخورده باقی مانده بود. تمام منابع ملّی کشور در خدمت صادرات کشاورزی بود. سیاست عمومی اقتصادی رژیم آرژانتین این بود که بجای تولید محصولات صنعتی در داخل کشور آن را از خارج وارد کند. انکشاف صنعتی کشور که سیاستی «نامطلوب» شناخته شده بود، در قبال رقابت بین‌المللی کم‌ترین امکانی نمی‌یافت. تنها صنایعی قادر به‌ادامه حیات بودند، که در خدمت صادرات کشاورزی قرار می‌گرفتند ـ مانند بسته‌بندی گوشت، آردسازی، ایجاد بنادر و راه‌آهن‌ها که همهٔ این صنایع نیز متعلق به‌سرمایه‌های انگلیسی بود. در پس این سیاست لیبرال‌نما و رونق اقتصاد کشاورزی، تسلط کامل بریتانیا بر اقتصاد آرژانتین نهان بود. بریتانیا بازار اصلی گوشت و گندم آرژانتین بود؛ متقابلاً بریتانیا بطور تقریب تنها تأمین‌کنندهٔ سرمایه‌های مالی و تولیدات صنعتی آرژانتینی بود و این کشور را بالقوه مستعمرهٔ خود می‌دانست. پس از بحران ۱۹۳۰، بریتانیا یک معاهدهٔ بازرگانی به‌آرژانتین تحمیل کرد که آن کشور را بیش از پیش اسیر سرمایه‌های امپریالیستی ساخت. اینک زمین‌داران آرژانتینی حاضر بودند، تمام بخش‌های دیگر اقتصاد کشور را قربانی رونق مدام بخش زیر نفوذ خود و سلطهٔ سیاسی‌شان کنند. امّا با این همه، جنگ جهانی اوّل و نفس بحران دههٔ ۱۹۳۰ بر فعالیت صنعتی را در آن کشور افزود. در این دهه اختلال در تجارت بین‌المللی موجب انکشاف صنایع سبک شد، صنایعی که برای بازار داخلی تولید می‌کردند. در آغاز جنگ جهانی دوّم آرژانتین پا به‌عرصهٔ صنعتی شدن گذاشته بود.
 ==پرونیسم==

@@ سطر ۱۴: / سطر ۱۴: @@
 [[Image:4-151.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۴ صفحه ۱۵۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۴ صفحه ۱۵۱]]
+=="Fabula dua maro lum" <br> (این داستان توست که می‌سرایم)==
 E TE FABULA NARRATUR
-«برای استقرار نظم نو هر چند نفر که لازم باشد خواهیم کشت!»
+«برای استقرار نظم نو هر چندنفر که لازم باشد خواهیم کشت!»
 آرژانتین تنها کشور آمریکای جنوبی است که می‌تواند ژنرال ویدلا با سلطهٔ برزیل در جنوب قاره رویاروئی کند. آرژانتین کشوری که در جمع ۵ کشور قارهٔ قیف شکل آمریکای جنوبی (آرژانتین، شیلی، اروگوئه، بولیوی، پاراگوئه)هشتاد درصد کلّ تولید ناخالص ملیّ این گروه را تأمین می‌کند. آرژانتین تنها کشور منطقه است که امکان انکشاف (توسعه)اقتصادی مستقل دارد. بدون یک رژیم مترقی در آرژانتین دیگر کشورهای این گروه نمی‌توانند آزادی خود بدست آوردند. از این رو مبارزهٔ انقلابی در آرژانتین نه تنها برای نیروهای انقلابی قاره جنوبی آمریکا حائز اهمیت اساسی است، بلکه ادامهٔ حیات امپریالیسم آمریکا نیز به‌این کشور مربوط می‌شود.

@@ سطر ۱۹۱: / سطر ۱۹۱: @@
 #{{پاورقی|۱}}سازمان چریکی زیرزمینی آرژانتین.
 #{{پاورقی|۱}}این نوشته براساس جزوه‌ای به‌نام «سندیکاهای کارگری آرژانتین به‌مبارزه ادامه می‌دهند»تنظیم شده است.
 [[رده:کتاب جمعه ۴]]

@@ سطر ۳۸: / سطر ۳۸: @@
 این امر ضربه مهلکی بر منافع زمین‌داران بود؛ و اینان پرون را هیچگاه از این بابت نبخشیدند، و با تمام قوا به‌جنگش برخاستند. پرون موفق شد که طی دورانی ده ساله هم سود سرمایه‌داران را تأمین کند و هم به‌مطالبات کارگری در زمینه‌های مختلف صنفی جواب دهد. او این کار را به‌لطف خرید ارزان محصولات کشاورزی و فروش گران آن در بازار پر رونق جهانی میسر ساخت. مازاد این معامله فعالیت‌های صنعتی، افزایش حقوق و ایجاد جامعه رفاهی هدایت شد.
-جنبش کارگری در دوران پرون پیشرفت‌های زیادی کرد. اگرچه اتحادیه‌های کارگری از پیش، در قرن نوزدهم پدید آمده، رشد یافته بودند، امّا این اتحادیه در این مبارزه بین گرایش‌های مختلف کارگری (نظیر سوسیالیست‌ها، آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها) و نیز در پی فشار شدید حکومت‌های ضدکارگری تضعیف   شده بودند. کنفدراسیون عمومی کارگران چون اتحادیه مرکزی کارگران آرژانتین در سال ۱۹۳۰ بوجود آمد، امّا وضع سال‌های ۱۹۴۰ که مورد تشویق پرون بود به‌مرکزیت نیرومندی تبدیل نشد. عضویت این مرکزیت از یک میلیون و نیم در سال ۱۹۴۷ به میلیون در سال ۱۹۵۱ رسید. دیگر اتحادیه‌های کارگری که تحت نفوذ سوسیالیست‌ها، کمونیست‌ها و آنارشیست‌ها قرار داشتند در بسیاری از اوقات عملاً مجبور بودند رهبری پرونیستی در جنبش طبقه کارگر را بپذیرند. در این دوران، سندیکاهای کارگری برای نخستین بار رسمیت قانونی یافتند سهم دستمزد کارگران که در سال ۱۹۴۵ تنها ۴۶% از درآمد ملّی را تشکیل می‌داد، در سال ۱۹۵۲ به ۶۱% بالغ شد. پیشرفت‌های ملموس و چشمگیر طبقهٔ کارگر بین سال‌های ۵۵-۱۹۴۵ علت اصلی وفاداری جنبش کارگری آن کشور به‌شخص پرون حتی پس از سقوط حکومت اوست.
+جنبش کارگری در دوران پرون پیشرفت‌های زیادی کرد. اگرچه اتحادیه‌های کارگری از پیش، در قرن نوزدهم پدید آمده، رشد یافته بودند، امّا این اتحادیه در این مبارزه بین گرایش‌های مختلف کارگری (نظیر سوسیالیست‌ها، آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها) و نیز در پی فشار شدید حکومت‌های ضدکارگری تضعیف   شده بودند. کنفدراسیون عمومی کارگران چون اتحادیه مرکزی کارگران آرژانتین در سال ۱۹۳۰ بوجود آمد، امّا وضع سال‌های ۱۹۴۰ که مورد تشویق پرون بود به‌مرکزیت نیرومندی تبدیل نشد. عضویت این مرکزیت از یک میلیون و نیم در سال ۱۹۴۷ به‌‌میلیون در سال ۱۹۵۱ رسید. دیگر اتحادیه‌های کارگری که تحت نفوذ سوسیالیست‌ها، کمونیست‌ها و آنارشیست‌ها قرار داشتند در بسیاری از اوقات عملاً مجبور بودند رهبری پرونیستی در جنبش طبقه کارگر را بپذیرند. در این دوران، سندیکاهای کارگری برای نخستین بار رسمیت قانونی یافتند سهم دستمزد کارگران که در سال ۱۹۴۵ تنها ۴۶% از درآمد ملّی را تشکیل می‌داد، در سال ۱۹۵۲ به‌‌۶۱% بالغ شد. پیشرفت‌های ملموس و چشمگیر طبقهٔ کارگر بین سال‌های ۵۵-۱۹۴۵ علت اصلی وفاداری جنبش کارگری آن کشور به‌شخص پرون حتی پس از سقوط حکومت اوست.
 زمینداران برای مبارزه با این وضع دست به‌کاهش تولید زدند. آن‌گاه با کم رونق شدن بازار کالاهای صادراتی پس از جنگ درآمدهای صادراتی و به‌همراه آن امکانات دولت در اعطای امتیازات به‌کارگران و نیز به‌صاحبان صنایع کاستی گرفت. مبارزهٔ طبقاتی در پهنهٔ اجتماع سر برآورد، و اتحاد نیروهای پرونیست تضعیف و سرانجام منهدم شد. زمین‌داران با این که تضعیف شده بودند، بر اتحاد پرونیست فائق آمدند. آنان توانستند قدرت خود را در بخش مهمی از ارتش و به‌ویژه نیروی دریائی حفظ کنند و بالاخره رژیم پرون را در سال ۱۹۵۵ برافکندند.
@@ سطر ۹۷: / سطر ۹۷: @@
 یکی از تاکتیک‌های کارگران عبارت بود از اختلال در تولید (یعنی کار کردن با «خشم»). در کارخانه ایکارِنو
-در شهر سانتاایزابل در تابستان ۷۶ تولید از ۴۰ واحد به ۱۴ واحد در روز تقلیل یافت. مدیر (IKA-Renault)
+در شهر سانتاایزابل در تابستان ۷۶ تولید از ۴۰ واحد به‌‌۱۴ واحد در روز تقلیل یافت. مدیر (IKA-Renault)
 دولتی اعلام داشت که این افت در تولید «مسلماً ناشی از خرابکاری صنعتی»است.
-از سپتامبر ۱۹۷۶ به‌بعد اعتصابات و توقف در کار به‌ویژه در صنعت اتومبیل بطور سازمان‌یافته شکل گرفت؛ در اکتبر همان سال کارگران بارانداز که باید محصول گندم را که به‌بالاترین حدّ در سال‌های اخیر رسیده بود، بار کنند، شروع به‌کم‌کاری کردند. در همان ماه، کارگران نیرو نیز به «کار با غم» (یعنی آهسته‌کاری) روی آوردند، و بالاخره تا ماه مارس سال بعد کار را به‌طور نوبتی متوقف می‌کردند. آن‌ها در فرجام موفق شدند، کشیک (سیفت)شش ساعتی را به‌جای هشت ساعتی به‌مدیریت کارخانه به‌قبولانند. امّا در طی این مبارزه اوسکارسمیت، دبیر اول سندیکا ربوده شد و تاکنون هم خبری از او بدست نیامده است. نتیجه نیرومندی و فاطعیت کارگران این بود که کارفرمایانی که در قبال اعتراضات جدّی کارگران ترجیح داده‌اند علیرغم مقررات انجماد دستمزدها از طرف دولت به‌کارگران پنهانی اضافه دستمزد بدهند. امّا کارگرانی که در صنایع دولتی شده اشتغال دارند به‌ویژه قربانی سیاست انجماد دستمزدها شده‌اند و دستمزد واقعی آنان تا ۵۰ درصد تنزل یافته است. در حدود ۶۵ درصد از کارگران دستمزد را کمتر از ۲۲ پوند (استرلینگ)در هفته دریافت می‌کنند، و تنها ۱۰ درصد از آنان دستمزدی بیش از ۳۳ پوند در هفته می‌گیرند.
+از سپتامبر ۱۹۷۶ به‌بعد اعتصابات و توقف در کار به‌ویژه در صنعت اتومبیل بطور سازمان‌یافته شکل گرفت؛ در اکتبر همان سال کارگران بارانداز که باید محصول گندم را که به‌بالاترین حدّ در سال‌های اخیر رسیده بود، بار کنند، شروع به‌کم‌کاری کردند. در همان ماه، کارگران نیرو نیز به‌‌«کار با غم» (یعنی آهسته‌کاری) روی آوردند، و بالاخره تا ماه مارس سال بعد کار را به‌طور نوبتی متوقف می‌کردند. آن‌ها در فرجام موفق شدند، کشیک (سیفت)شش ساعتی را به‌جای هشت ساعتی به‌مدیریت کارخانه به‌قبولانند. امّا در طی این مبارزه اوسکارسمیت، دبیر اول سندیکا ربوده شد و تاکنون هم خبری از او بدست نیامده است. نتیجه نیرومندی و فاطعیت کارگران این بود که کارفرمایانی که در قبال اعتراضات جدّی کارگران ترجیح داده‌اند علیرغم مقررات انجماد دستمزدها از طرف دولت به‌کارگران پنهانی اضافه دستمزد بدهند. امّا کارگرانی که در صنایع دولتی شده اشتغال دارند به‌ویژه قربانی سیاست انجماد دستمزدها شده‌اند و دستمزد واقعی آنان تا ۵۰ درصد تنزل یافته است. در حدود ۶۵ درصد از کارگران دستمزد را کمتر از ۲۲ پوند (استرلینگ)در هفته دریافت می‌کنند، و تنها ۱۰ درصد از آنان دستمزدی بیش از ۳۳ پوند در هفته می‌گیرند.
 تجدید شد، (Buenos Airesمبارزه در بخش دولتی نیز در اکتبر ۱۹۷۷ در راه‌آهن و در منطقهٔ بوئنوس‌آیرس (