آخرین صفحهٔ تقویم ۳۳ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T14:50:39Z

ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

Babak در ‏۲۵ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۳۴

2011-05-25T08:34:39Z

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-::::::::::::::::::::*** +{{ستاره}})

2011-05-22T01:58:12Z

ربات: تغییر خودکار متن (-::::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki> +{{ستاره}})

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-::::::::::::::::::::::*** +{{ستاره}})

2011-05-22T01:57:10Z

ربات: تغییر خودکار متن (-::::::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki> +{{ستاره}})

Farzaneh: ویرایش Robofa واگردانده شد به آخرین تغییری که Parastoo انجام داده بود

2011-05-22T01:48:01Z

ویرایش Robofa واگردانده شد به آخرین تغییری که Parastoo انجام داده بود

Robofa: ربات: تغییر خودکار متن (-:::::::::::::::::*** +{{ستاره}})

2011-05-22T01:39:18Z

ربات: تغییر خودکار متن (-:::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki> +{{ستاره}})

Parastoo: اصلاح شماره‌ی پاورقی‌ها.

2011-05-17T05:49:34Z

اصلاح شماره‌ی پاورقی‌ها.

Parastoo: اصلاح امضای نویسنده و پاورقی‌ها.

2011-03-31T14:33:55Z

اصلاح امضای نویسنده و پاورقی‌ها.

Farzaneh: افزودن چپ‌چین

2011-03-30T19:33:10Z

افزودن چپ‌چین

Parastoo در ‏۲۶ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۴۲

2011-03-26T12:42:13Z

نمایش تغییرات

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 [[Image:33-007.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۳ صفحه ۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۳ صفحه ۷]]
 [[Image:33-008.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۳ صفحه ۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۳ صفحه ۸]]
 ایلغار «انقلاب فرهنگی»—یا به روایت رئیس جمهوری «بعثت فرهنگی»{{نشان|m1}}—همچنان ۶۸ دانشگاه و دانشکده و مدرسهٔ عالی ایران را در می‌نوردد. تفنگچی‌های مردان برگزیدهٔ خدا، تنها در دانشگاه تهران و فقط در یک بعدازظهر بیش از یک دوجین مرتدّ فطری را سلّاخی کردند. جای زخم چاقو، ساطور، میلهٔ آهنی، سنگ و چماق، تا پایان عمر بر چهره و بدن هزاران دانشجوی عصر «بعثت فرهنگی» باقی خواهد ماند. اما حاصل تجربه‌ئی که روز اول اردیبهشت (روز واقعی دانشجو) به دست آمد، با التیام زخم‌ها و فرو نشستن دردهای جسمانی فراموش نخواهد شد.
@@ سطر ۱۲۳: / سطر ۱۱۸: @@
 {{الگو:لایک}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۳۴
سطر ۱۲۱:		سطر ۱۲۱:
	# {{پاورقی\|m5}} وزارت خارجهٔ ایران سفر قطب‌زاده به‌پاریس را با حرارت تکذیب کرد. بعد که خبرنگاران، قطب‌زاده را در برابر خانهٔ '''ویلالون''' دوره کردند، او گفت که برای گرفتن «نامه‌های خصوصیش» به‌پاریس آمده است. با این همه، «خصوصی» بودن نامه‌ها سبب نشد که قطب‌زاده گزارش سفر پاریسش را تقدیم آیت‌الله خمینی نکند.		# {{پاورقی\|m5}} وزارت خارجهٔ ایران سفر قطب‌زاده به‌پاریس را با حرارت تکذیب کرد. بعد که خبرنگاران، قطب‌زاده را در برابر خانهٔ '''ویلالون''' دوره کردند، او گفت که برای گرفتن «نامه‌های خصوصیش» به‌پاریس آمده است. با این همه، «خصوصی» بودن نامه‌ها سبب نشد که قطب‌زاده گزارش سفر پاریسش را تقدیم آیت‌الله خمینی نکند.
	# {{پاورقی\|m6}} نخستین اطلاعیهٔ ارتش پیرامون عملیات آمریکائی‌ها با آیه‌ئی از قرآن آغاز می‌شود که ترجمهٔ فارسی آن چنین است: «خدا هیچ قومی را تغییر نمی‌دهد مگر آن که آن قوم نَفْس خود را تغییر دهد.» روشن نیست که این آیه چه ربطی به‌موضوع اعلامیه دارد، اما پیداست که یک شبه مجتهد شدنِ فرماندهان ارتش فرصت آموختن زبان عربی را به‌آن‌ها نداده است.		# {{پاورقی\|m6}} نخستین اطلاعیهٔ ارتش پیرامون عملیات آمریکائی‌ها با آیه‌ئی از قرآن آغاز می‌شود که ترجمهٔ فارسی آن چنین است: «خدا هیچ قومی را تغییر نمی‌دهد مگر آن که آن قوم نَفْس خود را تغییر دهد.» روشن نیست که این آیه چه ربطی به‌موضوع اعلامیه دارد، اما پیداست که یک شبه مجتهد شدنِ فرماندهان ارتش فرصت آموختن زبان عربی را به‌آن‌ها نداده است.
		+
		+	{{الگو:لایک}}

@@ سطر ۶۱: / سطر ۶۱: @@
 در هر حال، بنی‌صدرِ تازه‌نفس تمام مساعیش را به‌کار خواهد بست تا رقیبانِ لجباز و بهانه‌گیری را که در کنار سرمایه‌داری بزرگ احساس آرامش نمی‌کنند به گوشهٔ میدان براند و، آنچنان که از او انتظار می‌رود، نظام اقتصادی مستقر را پیش از انهدام کامل آن نجات دهد. از خطراتی که رسالتِ تاریخی او را مورد تهدید قرار می‌دهد یکی این است که به‌راستی باور کند که در وجود خود او—و در کتابش «کیش شخصیت»—راهی برای سیاستِ «نه حسینی نه بهشتی» تجویز شده که بشریّت تاکنون از آن بی‌اطّلاع بوده است. چنین سیاستی، اگر اساساً تصورپذیر باشد، معجونِ «کمی دموکراسی کمی دسیسه» است که ماهرترین کیمیاگران هم از تهیهٔ آن در می‌مانند. میان توطئه‌چینی و پاسداری از دموکراسی راه میانه‌ئی نیست. پشتیبانی مردم از یک مدیر، معنیش این نیست که تسمه قلّادهٔ خود را بی‌قید و شرط به‌دست او سپرده باشند. بنی‌صدر احتمالاً برای کشف دوبارهٔ این واقعیت ساده بهائی گزاف خواهد پرداخت.
-::::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki>
+{{ستاره}}
 نتیجهٔ دیگر یورش به‌دانشگاه‌ها این بود که گوشه‌ئی از آنچه در پشت پرده گذشته است، و می‌گذرد، بیرون افتاد. در کنار مدارکی که سازمان مجاهدین خلق پیش از آغاز هجوم از نقشهٔ اشغال دانشگاه‌ها منتشر کرد شواهد فراوان دیگری پیدا شد که عمق و ابعاد ماجرای بستن دانشگاه‌ها را نشان می‌داد. مثلاً، اعضای انجمن اسلامی دانشکدهٔ علوم ارتباطات اجتماعی به‌روزنامهٔ «انقلاب اسلامی» گفتند که «ما قبلاً با امام و چند نفر از اعضای شورای انقلاب در این باره صحبت کرده بودیم و برای مثال آقایان خامنه‌ای، بهشتی و باهنر در جریان کار ما بوده‌اند...» در ادامهٔ همین گزارش توضیح داده شده است که «در دانشکدهٔ علوم ارتباطات اجتماعی بعضی از گروه‌ها... به‌قدری پا را از گلیم خود دراز[تر] کرده‌اند که با نوشتنِ یک بیانیه، نمایندهٔ انجمن اسلامی و حزب توده را فاقد صلاحیت برای شرکت در شورای هماهنگی دانسته‌اند و گفته‌اند این دو گروه طرفدار رژیم حاکم می‌باشند.»{{نشان|m4}} (۳۱ فروردین ۵۹)  در جای دیگر، در دانشکدهٔ تربیت معلم، اعضای انجمن اسلامی در برابر درخواستِ تخلیهٔ دفتر خودشان گفته‌اند که «ما تحویل گیرنده‌ایم، نه تحویل‌دهنده».

@@ سطر ۶۷: / سطر ۶۷: @@
 در کنار همهٔ این‌ها، اگر برای کسانی تردیدی وجود داشت، موضوع کاملاً روشن شد: خط حزب جمهوری اسلامی، خط سپاه پاسداران، خط دانشجویان پیرو خط امام، خط انجمن‌های اسلامی، خط شورای انقلاب، خط تصفیه، خط تعطیل دانشگاه‌ها، خط یورش، خط کتابسوزی، خط نارنجک انداختن در میان جمعیت بی‌سلاح، و خطِ کشتار پس از نماز جمعه، چنان بر هم منطبق است که می‌توان گفت این همه جز نام‌هائی متفاوت برای نامیدن یک خط واحد نیست.
-::::::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki>
+{{ستاره}}
 اکنون که کارِ بستنِ دفاتر سازمان‌های سیاسی پایان یافته، محور بحث، تغییر نظام آموزش عالی شده است. دو مورد از برنامهٔ شش ماده‌ئی انجمن‌های اسلامی (که قرار است مجریان اصلاحات باشند) این‌هاست: «حذف واحدهای درسی ضداسلامی و ضدانقلابی و بیفایده» و «اخراج استادان ضدانقلاب و ضداسلام.»
@@ سطر ۸۱: / سطر ۸۱: @@
 پیداست که چانه زدن بر سر کم و کیف نظام آموزشی مفروض و مجهول، مقدمات رویدادهای مهم‌تری را که می‌تواند به‌بهای زندگی صدها هزار نفر تمام شود در استتار نگاه می‌دارد.
-::::::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki>
+{{ستاره}}
 ادامهٔ یورش‌های خونین به‌دانشگاه‌ها با اعلام عزای عمومی برای محمدباقر صدر درآمیخت و پیش از آن که افکار عمومی فرصت یابد تا از ده‌ها کشته و هزاران زخمی و خسارات هنگفت مالی به‌دانشگاه‌های سراسر کشور تصویری کامل به‌دست آورد از واشینگتن خبر رسید که قشون شیطان بزرگ چند ساعتی است در کویر لوت بوده است. تا این لحظه، که نزدیک به‌چهل ساعت از ورود و خروج تفنگداران دریائی آمریکا می‌گذرد، نه شورای انقلاب بیانیه‌ئی منتشر کرده و نه اعضای آن خودی نشان داده‌اند.
@@ سطر ۹۱: / سطر ۹۱: @@
 شواهدی هست که بتوان حدس زد بنی‌صدر انتظار حادثه را داشته است. جدا از مقالهٔ روزنامهٔ او، که چهارشنبهٔ گذشته (۳ اردیبهشت) طرح کلی عملیات را از زبان مایلز کوپلند، یکی از مأموران سیا (بدون ذکر خبرگزاری منبع خبر) چاپ کرد، سفرهای صادق قطب‌زاده را نباید از قلم انداخت. از مدت‌ها پیش مطبوعات غربی خبر می‌دادند که هامیلتون جوردن—رئیس ۳۵ سالهٔ کارکنان کاخ سفید—با کلاه‌گیس خاکستری و عینک دودی و سبیل مصنوعی به‌اروپا می‌رود و در ویلاهای حومهٔ پاریس پنهانی با کسانی ملاقات می‌کند. بی هیچ اصراری در اسرارآمیز جلوه دادن پاره‌ئی روابط، می‌توان استنباط کرد که سفر اخیر قطب‌زاده به‌پاریس در همین زمینه انجام شده است{{نشان|m5}}. منطقی است که تصور کنیم هکتور ویلالون، بازرگان و حقوقدان آرژانتینی و دوست قطب‌زاده—که از طرف کارتر پیام تهیه می‌کند—در چنین مواردی او را بی‌خبر نگذارد.
-::::::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki>
+{{ستاره}}
 بر این فرضیه می‌توان تأمل کرد: ما سرمان را برمی‌گردانیم، شما بیائید گروگان‌ها را ببرید. ما پشت سرتان دشنام خواهیم داد، اما شما حرفش را نزنید. از بن‌بست خلاص شده‌ایم و هر دو طرف به‌کارهاشان می‌رسند. بالاخره در این دنیا چه کسی از ارتش و پاسداران ایرانی انتظار دارد که بتوانند از پس تفنگداران دریائی آمریکا برآیند؟
@@ سطر ۱۰۱: / سطر ۱۰۱: @@
 بر این فرضیه نیز باید تأمل کرد که بنی‌صدر علیرغم خونسردی ظاهریش به‌راستی غافلگیر شده است اما صلاح کار را در موضع‌گیری علنی در برابر ارتش—و به‌ویژه نیروی هوائی که در کردستان سخت به‌آن نیاز دارد—نمی‌بیند. در مصاحبهٔ مطبوعاتی روز شنبه هم در پاسخ این که آیا نشانه‌ئی از دست داشتن ایرانیان در این حمله وجود دارد، موضوع را به‌اجمال گذراند و پاسخ روشنی نداد.
-::::::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki>
+{{ستاره}}
 در هر حال، آیت‌الله خمینی در بیانیه‌ئی، با لحنی ملامت‌بار اعلام کرد که کارتر با این «مانوور احمقانه» انتخابات ریاست جمهوری را باخته است. بنی‌صدر اعتراض رسمی به‌آمریکا را لازم ندانست و گفت «اعتراض بی‌فایده است». (بامداد، ۶ اردیبشهت ۵۹) و قطب‌زاده که گفته می‌شد یادداشتی برای کورت والدهایم فرستاده است کمافی‌السابق جواب پیام را با تلفن گرفت.

@@ سطر ۶۱: / سطر ۶۱: @@
 در هر حال، بنی‌صدرِ تازه‌نفس تمام مساعیش را به‌کار خواهد بست تا رقیبانِ لجباز و بهانه‌گیری را که در کنار سرمایه‌داری بزرگ احساس آرامش نمی‌کنند به گوشهٔ میدان براند و، آنچنان که از او انتظار می‌رود، نظام اقتصادی مستقر را پیش از انهدام کامل آن نجات دهد. از خطراتی که رسالتِ تاریخی او را مورد تهدید قرار می‌دهد یکی این است که به‌راستی باور کند که در وجود خود او—و در کتابش «کیش شخصیت»—راهی برای سیاستِ «نه حسینی نه بهشتی» تجویز شده که بشریّت تاکنون از آن بی‌اطّلاع بوده است. چنین سیاستی، اگر اساساً تصورپذیر باشد، معجونِ «کمی دموکراسی کمی دسیسه» است که ماهرترین کیمیاگران هم از تهیهٔ آن در می‌مانند. میان توطئه‌چینی و پاسداری از دموکراسی راه میانه‌ئی نیست. پشتیبانی مردم از یک مدیر، معنیش این نیست که تسمه قلّادهٔ خود را بی‌قید و شرط به‌دست او سپرده باشند. بنی‌صدر احتمالاً برای کشف دوبارهٔ این واقعیت ساده بهائی گزاف خواهد پرداخت.
-:::{{ستاره}}
+::::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki>
 نتیجهٔ دیگر یورش به‌دانشگاه‌ها این بود که گوشه‌ئی از آنچه در پشت پرده گذشته است، و می‌گذرد، بیرون افتاد. در کنار مدارکی که سازمان مجاهدین خلق پیش از آغاز هجوم از نقشهٔ اشغال دانشگاه‌ها منتشر کرد شواهد فراوان دیگری پیدا شد که عمق و ابعاد ماجرای بستن دانشگاه‌ها را نشان می‌داد. مثلاً، اعضای انجمن اسلامی دانشکدهٔ علوم ارتباطات اجتماعی به‌روزنامهٔ «انقلاب اسلامی» گفتند که «ما قبلاً با امام و چند نفر از اعضای شورای انقلاب در این باره صحبت کرده بودیم و برای مثال آقایان خامنه‌ای، بهشتی و باهنر در جریان کار ما بوده‌اند...» در ادامهٔ همین گزارش توضیح داده شده است که «در دانشکدهٔ علوم ارتباطات اجتماعی بعضی از گروه‌ها... به‌قدری پا را از گلیم خود دراز[تر] کرده‌اند که با نوشتنِ یک بیانیه، نمایندهٔ انجمن اسلامی و حزب توده را فاقد صلاحیت برای شرکت در شورای هماهنگی دانسته‌اند و گفته‌اند این دو گروه طرفدار رژیم حاکم می‌باشند.»{{نشان|m4}} (۳۱ فروردین ۵۹)  در جای دیگر، در دانشکدهٔ تربیت معلم، اعضای انجمن اسلامی در برابر درخواستِ تخلیهٔ دفتر خودشان گفته‌اند که «ما تحویل گیرنده‌ایم، نه تحویل‌دهنده».
@@ سطر ۶۷: / سطر ۶۷: @@
 در کنار همهٔ این‌ها، اگر برای کسانی تردیدی وجود داشت، موضوع کاملاً روشن شد: خط حزب جمهوری اسلامی، خط سپاه پاسداران، خط دانشجویان پیرو خط امام، خط انجمن‌های اسلامی، خط شورای انقلاب، خط تصفیه، خط تعطیل دانشگاه‌ها، خط یورش، خط کتابسوزی، خط نارنجک انداختن در میان جمعیت بی‌سلاح، و خطِ کشتار پس از نماز جمعه، چنان بر هم منطبق است که می‌توان گفت این همه جز نام‌هائی متفاوت برای نامیدن یک خط واحد نیست.
-:::::{{ستاره}}
+::::::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki>
 اکنون که کارِ بستنِ دفاتر سازمان‌های سیاسی پایان یافته، محور بحث، تغییر نظام آموزش عالی شده است. دو مورد از برنامهٔ شش ماده‌ئی انجمن‌های اسلامی (که قرار است مجریان اصلاحات باشند) این‌هاست: «حذف واحدهای درسی ضداسلامی و ضدانقلابی و بیفایده» و «اخراج استادان ضدانقلاب و ضداسلام.»
@@ سطر ۸۱: / سطر ۸۱: @@
 پیداست که چانه زدن بر سر کم و کیف نظام آموزشی مفروض و مجهول، مقدمات رویدادهای مهم‌تری را که می‌تواند به‌بهای زندگی صدها هزار نفر تمام شود در استتار نگاه می‌دارد.
-:::::{{ستاره}}
+::::::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki>
 ادامهٔ یورش‌های خونین به‌دانشگاه‌ها با اعلام عزای عمومی برای محمدباقر صدر درآمیخت و پیش از آن که افکار عمومی فرصت یابد تا از ده‌ها کشته و هزاران زخمی و خسارات هنگفت مالی به‌دانشگاه‌های سراسر کشور تصویری کامل به‌دست آورد از واشینگتن خبر رسید که قشون شیطان بزرگ چند ساعتی است در کویر لوت بوده است. تا این لحظه، که نزدیک به‌چهل ساعت از ورود و خروج تفنگداران دریائی آمریکا می‌گذرد، نه شورای انقلاب بیانیه‌ئی منتشر کرده و نه اعضای آن خودی نشان داده‌اند.
@@ سطر ۹۱: / سطر ۹۱: @@
 شواهدی هست که بتوان حدس زد بنی‌صدر انتظار حادثه را داشته است. جدا از مقالهٔ روزنامهٔ او، که چهارشنبهٔ گذشته (۳ اردیبهشت) طرح کلی عملیات را از زبان مایلز کوپلند، یکی از مأموران سیا (بدون ذکر خبرگزاری منبع خبر) چاپ کرد، سفرهای صادق قطب‌زاده را نباید از قلم انداخت. از مدت‌ها پیش مطبوعات غربی خبر می‌دادند که هامیلتون جوردن—رئیس ۳۵ سالهٔ کارکنان کاخ سفید—با کلاه‌گیس خاکستری و عینک دودی و سبیل مصنوعی به‌اروپا می‌رود و در ویلاهای حومهٔ پاریس پنهانی با کسانی ملاقات می‌کند. بی هیچ اصراری در اسرارآمیز جلوه دادن پاره‌ئی روابط، می‌توان استنباط کرد که سفر اخیر قطب‌زاده به‌پاریس در همین زمینه انجام شده است{{نشان|m5}}. منطقی است که تصور کنیم هکتور ویلالون، بازرگان و حقوقدان آرژانتینی و دوست قطب‌زاده—که از طرف کارتر پیام تهیه می‌کند—در چنین مواردی او را بی‌خبر نگذارد.
-:::::{{ستاره}}
+::::::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki>
 بر این فرضیه می‌توان تأمل کرد: ما سرمان را برمی‌گردانیم، شما بیائید گروگان‌ها را ببرید. ما پشت سرتان دشنام خواهیم داد، اما شما حرفش را نزنید. از بن‌بست خلاص شده‌ایم و هر دو طرف به‌کارهاشان می‌رسند. بالاخره در این دنیا چه کسی از ارتش و پاسداران ایرانی انتظار دارد که بتوانند از پس تفنگداران دریائی آمریکا برآیند؟
@@ سطر ۱۰۱: / سطر ۱۰۱: @@
 بر این فرضیه نیز باید تأمل کرد که بنی‌صدر علیرغم خونسردی ظاهریش به‌راستی غافلگیر شده است اما صلاح کار را در موضع‌گیری علنی در برابر ارتش—و به‌ویژه نیروی هوائی که در کردستان سخت به‌آن نیاز دارد—نمی‌بیند. در مصاحبهٔ مطبوعاتی روز شنبه هم در پاسخ این که آیا نشانه‌ئی از دست داشتن ایرانیان در این حمله وجود دارد، موضوع را به‌اجمال گذراند و پاسخ روشنی نداد.
-:::::{{ستاره}}
+::::::::::::::::::::::<nowiki>***</nowiki>
 در هر حال، آیت‌الله خمینی در بیانیه‌ئی، با لحنی ملامت‌بار اعلام کرد که کارتر با این «مانوور احمقانه» انتخابات ریاست جمهوری را باخته است. بنی‌صدر اعتراض رسمی به‌آمریکا را لازم ندانست و گفت «اعتراض بی‌فایده است». (بامداد، ۶ اردیبشهت ۵۹) و قطب‌زاده که گفته می‌شد یادداشتی برای کورت والدهایم فرستاده است کمافی‌السابق جواب پیام را با تلفن گرفت.

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 [[Image:33-008.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۳ صفحه ۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۳ صفحه ۸]]
 [[رده:کتاب جمعه ۳۳]]
 [[رده:سرمقاله]]
 ایلغار «انقلاب فرهنگی»—یا به روایت رئیس جمهوری «بعثت فرهنگی»{{نشان|m1}}—همچنان ۶۸ دانشگاه و دانشکده و مدرسهٔ عالی ایران را در می‌نوردد. تفنگچی‌های مردان برگزیدهٔ خدا، تنها در دانشگاه تهران و فقط در یک بعدازظهر بیش از یک دوجین مرتدّ فطری را سلّاخی کردند. جای زخم چاقو، ساطور، میلهٔ آهنی، سنگ و چماق، تا پایان عمر بر چهره و بدن هزاران دانشجوی عصر «بعثت فرهنگی» باقی خواهد ماند. اما حاصل تجربه‌ئی که روز اول اردیبهشت (روز واقعی دانشجو) به دست آمد، با التیام زخم‌ها و فرو نشستن دردهای جسمانی فراموش نخواهد شد.
@@ سطر ۱۱۶: / سطر ۱۱۶: @@
 # {{پاورقی|m1}} این نیز تعبیر تازه‌ئی است برای «انقلاب فرهنگی» از زبان رئیس جمهوری: «وقتی رهبری را به رهبری قبول می‌کنند حتی اگر او را قبول هم نداشته باشند باید از او اطاعت کنید—این را می‌گویند انقلاب فرهنگی». (بامداد، ۶ اردیبهشت ۵۹)
-# {{پاورقی|m2}} '''سؤال''': آیا این جنجالی که جدیداً در دانشگاه به‌وجود آمده است، فکر می‌کنید تهدیدی برای دولت شماست؟
+# {{پاورقی|m2}} '''سؤال''': آیا این جنجالی که جدیداً در دانشگاه به‌وجود آمده است، فکر می‌کنید تهدیدی برای دولت شماست؟ '''رئیس جمهوری''': حالا که شد تثبیت. سابقاً تهدیدی بود ولی بعد از این که عکس‌العمل مردم معلوم شد، تهدید شد تثبیت... دیشب دوستی وضعیت را این جور برای من تعبیر کرد که یک لوکوموتیوی به‌حرکت درآمد و داشت سرعت می‌گرفت و شما (بنی‌صدر) پریدید درون لوکوموتیو و آن را مهار کردید... (از مصاحبه خبرنگار شبکهٔ تلویزیونی سی.بی.اس آمریکا)[انقلاب اسلامی، ۶ اردیبهشت ۵۹]
 # {{پاورقی|m3}} بنی‌صدر در پایان همین مقاله می‌نویسد: «رادیو و تلویزیون و همهٔ روزنامه‌ها مجازند این مقاله را برای آگاهی هر چه بیش‌تر مردم منتشر سازند.» - مطبوعات مفلوک ایران که به‌پوزه‌بند خو گرفته‌اند می‌دانند که در برابر آن همه «نباید»، وقتی کاری «مجاز» اعلام شود معنیش چیست.
 # {{پاورقی|m4}} '''سازمان جوانان دموکرات''' (وابسته به‌حزب توده) فرصت را برای تسویه حساب با گروه‌های مخالف مغتنم یافت و، با چشم‌پوشی بر اصل قضیّه، در اعلامیه‌ئی آن‌ها را مسؤول وقایع دانشگاه‌ها دانست. در اعلامیهٔ اعضای آیندهٔ حزب توده، روشن‌بینی و صداقت رهبران آن را به‌عیان می‌توان دید.
 # {{پاورقی|m5}} وزارت خارجهٔ ایران سفر قطب‌زاده به‌پاریس را با حرارت تکذیب کرد. بعد که خبرنگاران، قطب‌زاده را در برابر خانهٔ '''ویلالون''' دوره کردند، او گفت که برای گرفتن «نامه‌های خصوصیش» به‌پاریس آمده است. با این همه، «خصوصی» بودن نامه‌ها سبب نشد که قطب‌زاده گزارش سفر پاریسش را تقدیم آیت‌الله خمینی نکند.
 # {{پاورقی|m6}} نخستین اطلاعیهٔ ارتش پیرامون عملیات آمریکائی‌ها با آیه‌ئی از قرآن آغاز می‌شود که ترجمهٔ فارسی آن چنین است: «خدا هیچ قومی را تغییر نمی‌دهد مگر آن که آن قوم نَفْس خود را تغییر دهد.» روشن نیست که این آیه چه ربطی به‌موضوع اعلامیه دارد، اما پیداست که یک شبه مجتهد شدنِ فرماندهان ارتش فرصت آموختن زبان عربی را به‌آن‌ها نداده است.

@@ سطر ۵۶: / سطر ۵۶: @@
 :«آن‌ها که به‌راستی خواهان این انقلاب هستند از من بشنوند که لحظه‌ها مغتنم هستند. کتاب '''کیش شخصیت''' [نوشتهٔ خود بنی‌صدر] روش این انقلاب بزرگ است که ریشهٔ آن از قرآن به‌دست آمده است.»{{نشان|m3}}
-::::('''انقلاب اسلامی'''، ۶ اردیبهشت ۵۹)
+{{چپ‌چین}}
 ('''انقلاب اسلامی'''، ۶ اردیبهشت ۵۹)
 در هر حال، بنی‌صدرِ تازه‌نفس تمام مساعیش را به‌کار خواهد بست تا رقیبانِ لجباز و بهانه‌گیری را که در کنار سرمایه‌داری بزرگ احساس آرامش نمی‌کنند به گوشهٔ میدان براند و، آنچنان که از او انتظار می‌رود، نظام اقتصادی مستقر را پیش از انهدام کامل آن نجات دهد. از خطراتی که رسالتِ تاریخی او را مورد تهدید قرار می‌دهد یکی این است که به‌راستی باور کند که در وجود خود او—و در کتابش «کیش شخصیت»—راهی برای سیاستِ «نه حسینی نه بهشتی» تجویز شده که بشریّت تاکنون از آن بی‌اطّلاع بوده است. چنین سیاستی، اگر اساساً تصورپذیر باشد، معجونِ «کمی دموکراسی کمی دسیسه» است که ماهرترین کیمیاگران هم از تهیهٔ آن در می‌مانند. میان توطئه‌چینی و پاسداری از دموکراسی راه میانه‌ئی نیست. پشتیبانی مردم از یک مدیر، معنیش این نیست که تسمه قلّادهٔ خود را بی‌قید و شرط به‌دست او سپرده باشند. بنی‌صدر احتمالاً برای کشف دوبارهٔ این واقعیت ساده بهائی گزاف خواهد پرداخت.
@@ سطر ۱۰۸: / سطر ۱۰۹: @@
 {{چپ‌چین}}
 '''م. مراد'''
 ۶ اردیبهشت ۵۹
 {{پایان چپ‌چین}}
@@ سطر ۱۱۴: / سطر ۱۱۶: @@
 # {{پاورقی|m1}} این نیز تعبیر تازه‌ئی است برای «انقلاب فرهنگی» از زبان رئیس جمهوری: «وقتی رهبری را به رهبری قبول می‌کنند حتی اگر او را قبول هم نداشته باشند باید از او اطاعت کنید—این را می‌گویند انقلاب فرهنگی». (بامداد، ۶ اردیبهشت ۵۹)
 # {{پاورقی|m2}} '''سؤال''': آیا این جنجالی که جدیداً در دانشگاه به‌وجود آمده است، فکر می‌کنید تهدیدی برای دولت شماست؟
 ::'''رئیس جمهوری''': حالا که شد تثبیت. سابقاً تهدیدی بود ولی بعد از این که عکس‌العمل مردم معلوم شد، تهدید شد تثبیت....
 ::... دیشب دوستی وضعیت را این جور برای من تعبیر کرد که یک لوکوموتیوی به‌حرکت درآمد و داشت سرعت می‌گرفت و شما (بنی‌صدر) پریدید درون لوکوموتیو و آن را مهار کردید...
 {{چپ‌چین}}
 (از مصاحبه خبرنگار شبکهٔ تلویزیونی سی.بی.اس آمریکا)
 [انقلاب اسلامی، ۶ اردیبهشت ۵۹]
 {{پایان چپ‌چین}}
 # {{پاورقی|m3}} بنی‌صدر در پایان همین مقاله می‌نویسد: «رادیو و تلویزیون و همهٔ روزنامه‌ها مجازند این مقاله را برای آگاهی هر چه بیش‌تر مردم منتشر سازند.» - مطبوعات مفلوک ایران که به‌پوزه‌بند خو گرفته‌اند می‌دانند که در برابر آن همه «نباید»، وقتی کاری «مجاز» اعلام شود معنیش چیست.
 # {{پاورقی|m4}} '''سازمان جوانان دموکرات''' (وابسته به‌حزب توده) فرصت را برای تسویه حساب با گروه‌های مخالف مغتنم یافت و، با چشم‌پوشی بر اصل قضیّه، در اعلامیه‌ئی آن‌ها را مسؤول وقایع دانشگاه‌ها دانست. در اعلامیهٔ اعضای آیندهٔ حزب توده، روشن‌بینی و صداقت رهبران آن را به‌عیان می‌توان دید.
 # {{پاورقی|m5}} وزارت خارجهٔ ایران سفر قطب‌زاده به‌پاریس را با حرارت تکذیب کرد. بعد که خبرنگاران، قطب‌زاده را در برابر خانهٔ '''ویلالون''' دوره کردند، او گفت که برای گرفتن «نامه‌های خصوصیش» به‌پاریس آمده است. با این همه، «خصوصی» بودن نامه‌ها سبب نشد که قطب‌زاده گزارش سفر پاریسش را تقدیم آیت‌الله خمینی نکند.
 # {{پاورقی|m6}} نخستین اطلاعیهٔ ارتش پیرامون عملیات آمریکائی‌ها با آیه‌ئی از قرآن آغاز می‌شود که ترجمهٔ فارسی آن چنین است: «خدا هیچ قومی را تغییر نمی‌دهد مگر آن که آن قوم نَفْس خود را تغییر دهد.» روشن نیست که این آیه چه ربطی به‌موضوع اعلامیه دارد، اما پیداست که یک شبه مجتهد شدنِ فرماندهان ارتش فرصت آموختن زبان عربی را به‌آن‌ها نداده است.

@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 :... ما که خود ۳۰ سال تجربهٔ کار و فعالیت در محیط‌های دانشجوئی داریم می‌دانیم که در محیط دانشجوئی استقلال در تصمیم‌گیری کاری به‌غایت مشکل بلکه محال است. توضیح آن که وجود گروه‌های متعدد و جوّسازی از مشخصات محیط دانشجوئی است. کسانی که بخواهند این محیط را در اختیار داشته باشند باید نگذارند جوّ را دیگران بسازند. بنابراین هر گروه می‌کوشد جوّ دانشجوئی را خود بسازد... در این وقت است که کار از مجرای صحیح خارج می‌شود و در مجرائی که فشارها ایجاد می‌کنند می‌افتد... بنابراین باید به‌هوش بود و با تمام قوا کوشید تا کارها از مجرای قانونی انجام پذیرند، وگرنه دانشگاه را از دست رفته باید شمرد. برای ما جای تردید نیست که اگر تصمیم شورای انقلاب به‌اجرا درنیاید دانشگاه دیر یا زود سنگر مخالفان خواهد شد. باید همه این ضرورت را درک و فهم کنند [که] مشکل چپ با این شیوه‌ها حل نمی‌شود....
+{{چپ‌چین}}
-:::::::::::::::::::::('''انقلاب اسلامی'''، ۳۱ فروردین ۵۹)
+('''انقلاب اسلامی'''، ۳۱ فروردین ۵۹)
 پس حالا دیگر این بحث مطرح است که «بحث آزاد» باید از «مجرای قانونی» بگذرد و طرفی که، علی‌الاصول، مجری قانون است خود شخصاً «جوّ» را بسازد. حال اگر این کار با زبان خوش ممکن نشد با اتکا به‌اختیارات قانونگزاری می‌توان چماق را هم وسیله‌ئی «قانونی» برای از دست ندادن «جوّ» دانشگاه معرفی کرد. قدمتِ نظریهٔ رئیس جمهور درست به‌اندازهٔ تاریخ پیدایش حکومت است، اما احتمالاً برای بیش‌تر مردمی که گشایش دوبارهٔ دانشگاه—پس از شکست دولت نظامی ازهاری—را جشن می‌گیرند و ابوالحسن بنی‌صدر را با ده میلیون رأی سرِ کار می‌گذارند جای تأمل دارد. تدریس ریاضیات، خود به‌خود ممنوع نیست؛ اما اگر آموختن هندسه (همانند آکادموس افلاطون) بتواند به‌ایجاد محیطی کمک کند که اعضای آن از حجت‌الاسلام هاشمی رفسنجانی بخواهند برای آنچه می‌گوید دلیل علمی بیاورد، راه‌های «قانونی» برای ممانعت از تسلط ریاضیدان‌ها بر «جوّ» دانشگاه وجود دارد. مگر «مجرای قانونی» همان سوراخ دعائی نیست که معمولاً با استفاده از آن برای «نجات میهن» اعلام حکومت نظامی می‌کنند؟
@@ سطر ۳۸: / سطر ۳۹: @@
 :«چه کسی نمی‌داند که نه شورای انقلاب و نه دولت حاضر برگزیدهٔ رئیس جمهوری نیستند. بنابراین مسؤولیت خوب یا بد امور، با شورای انقلاب و دولتِِ منتخب اوست».
+{{چپ‌چین}}
-::::::::::::::::::::::::::::('''محمد جعفری'''، سرمقالهٔ «انقلاب اسلامی»، اول اردیبهشت ۵۹)
+('''محمد جعفری'''، سرمقالهٔ «انقلاب اسلامی»، اول اردیبهشت ۵۹)
+{{پایان چپ‌چین}}
 آنگاه که بنی‌صدر دولت منتخب خودش را سرِ کار بگذارد چگونه در برابر موج‌هائی که رقیبان به‌راه می‌اندازند مقاومت خواهد کرد؟ لنگری که می‌تواند بنی‌صدر را از کشیده شدن به‌این سو و آن سو حفظ کند پشتیبانیِ مردم است. فرض کنیم «مردم» عاملی باشد که هم از سران حزب جمهوری اسلامی به‌کلّی جدا است، و هم از شیخ عزالدین حسینی. در این حال تلقّی شخص بنی‌صدر از «مردم» چگونه است؟
@@ سطر ۴۸: / سطر ۴۹: @@
 :... این‌ها، این گروه‌های چپ‌نما، در دو روز گذشته «ابتکار عملیات قهرآمیز» را در دست گرفتند. چرا؟... بهانه این بوده می‌خواهند دانشگاه را تعطیل کنند!! غافل از این که خود[شان] دانشگاه‌ها را تعطیل کرده‌اند. در دانشگاه درس و بحثی در کار نیست و عملاً به‌مرکز فعالیت‌های تخریبی و صدور این فعالیت‌ها تبدیل شده است.... بدینقرار همانطور که تعطیل دانشگاه‌ها دلیل نداشت، ایجاد برخوردهای خونین از سوی چپ‌نمایان نیز دلیل نداشت.»
-::::::::::::::::('''انقلاب اسلامی'''، ۳ اردیبهشت ۵۹)
+{{چپ‌چین}}
-::::::::::::::::[علامات تعجب و گیومه‌ها از متن اصلی].
+('''انقلاب اسلامی'''، ۳ اردیبهشت ۵۹)
 [علامات تعجب و گیومه‌ها از متن اصلی].
 به‌این ترتیب، بنی‌صدر پوست گردو را به‌طرفین منازعه می‌دهد و مغز آن را برای خود برمی‌دارد:
@@ سطر ۱۰۴: / سطر ۱۰۶: @@
 این که آمریکائی‌ها، مانند همیشه، پشت مرزهای ایران، پشت دروازه‌های تهران و معمولاً از این هم نزدیک‌تر حضور دارند کشفی تازه نیست. اما اگر عنوان «چراغ سبز» برای عملیات تفنگداران آمریکائی مسمّائی داشته باشد، باید دریافت که این «چراغ سبز» از سوی چه کسی و برای چه کسانی روشن شده است.
-:::::::::::::::'''م. مراد'''
+{{چپ‌چین}}
-:::::::::::::::۶ اردیبهشت ۵۹
+'''م. مراد'''
 ۶ اردیبهشت ۵۹
 == پاورقی‌ها ==
@@ سطر ۱۱۸: / سطر ۱۲۱: @@
 ::... دیشب دوستی وضعیت را این جور برای من تعبیر کرد که یک لوکوموتیوی به‌حرکت درآمد و داشت سرعت می‌گرفت و شما (بنی‌صدر) پریدید درون لوکوموتیو و آن را مهار کردید...
-:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::(از مصاحبه خبرنگار شبکهٔ تلویزیونی سی.بی.اس آمریکا)
+{{چپ‌چین}}
-:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::[انقلاب اسلامی، ۶ اردیبهشت ۵۹]
+(از مصاحبه خبرنگار شبکهٔ تلویزیونی سی.بی.اس آمریکا)
 # {{پاورقی|m3}} بنی‌صدر در پایان همین مقاله می‌نویسد: «رادیو و تلویزیون و همهٔ روزنامه‌ها مجازند این مقاله را برای آگاهی هر چه بیش‌تر مردم منتشر سازند.» - مطبوعات مفلوک ایران که به‌پوزه‌بند خو گرفته‌اند می‌دانند که در برابر آن همه «نباید»، وقتی کاری «مجاز» اعلام شود معنیش چیست.