آخرین صفحهٔ تقویم ۲۸ - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Robofa: ربات: افزودن رده:کتاب جمعه

2011-08-03T14:49:43Z

Parastoo: افزودنِ الگوی لایک.

2011-05-26T13:52:45Z

افزودنِ الگوی لایک.

Parastoo: «آخرین صفحهٔ تقویم ۲۸» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

2011-05-26T13:51:10Z

«آخرین صفحهٔ تقویم ۲۸» را محافظت کرد: بازنگری شده و مطابق با متنِ اصلی است. ([edit=sysop] (بی‌پایان) [move=sysop] (بی‌پایان))

Parastoo: بازنگری شد.

2011-05-26T13:50:33Z

بازنگری شد.

نمایش تغییرات

Marin در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۵۹

2011-05-23T19:59:09Z

Parastoo: فارسی کردنِ عددها + اصلاح پاورقی + الگوی ستاره.

2011-05-22T08:40:38Z

فارسی کردنِ عددها + اصلاح پاورقی + الگوی ستاره.

Marin در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۱۱

2011-05-21T21:11:05Z

Marin در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۰۴

2011-05-21T21:04:45Z

Parastoo: اضافه کردنِ رده‌ها.

2011-02-09T23:01:32Z

اضافه کردنِ رده‌ها.

اسیز در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۲:۴۱

2011-02-09T22:41:38Z

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 [[Image:28-007.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۷]]
 [[Image:28-008.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸]]
 ستارهٔ جشن نخستین سالگرد قیام بهمن ۵۷، «ارتش جمهوری اسلامی ایران» بود. در طی نمایش میدان «آزادی»، از بد حادثه یکی از لژها بر سر تماشاگران فرو ریخت که خوشبختانه به میهمانان خارجی چشم زخمی نرسید. اما شور ملت برای فدا شدن در راه ارتش سبب شد که چند نفری زیر تانک چیفتن بروند. جهت حرکت مدیران و رهبران کشور و سران ارتش «ملی»، آیندهٔ کشور را در زیر سئوالی به بزرگی و سنگینی ۷۸ جنگندهٔ بسیار پیشرفتهٔ اف-۱۴ و ۶ میلیون بشکه نفت در روز گذاشته است.
@@ سطر ۶۱: / سطر ۵۶: @@
 {{الگو:لایک}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۵۲
سطر ۵۸:		سطر ۵۸:

	# {{پاورقی\|۱}}بند پنجم اصل صدودهم قانون اساسی (اختیارات رهبری): عزل رئیس جمهور با در نظر گرفتن مصالح عالی کشور پس از حکم دیوان عالی کشور به تخلف وی از وظایف قانونی یا رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت سیاسی او.		# {{پاورقی\|۱}}بند پنجم اصل صدودهم قانون اساسی (اختیارات رهبری): عزل رئیس جمهور با در نظر گرفتن مصالح عالی کشور پس از حکم دیوان عالی کشور به تخلف وی از وظایف قانونی یا رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت سیاسی او.
		+
		+
		+	{{الگو:لایک}}

@@ سطر ۳۴: / سطر ۳۴: @@
 {{ستاره}}
-با آن که بنی صدر ریاست شورای انقلاب و فرماندهی نیروهای مسلح را نیز در کنار ریاست جمهوری به دست آورده، اما هنوز حضورش در صحنه سیاست کشور تعیین کننده نشده است. در کنار مسئله تعدد مراجع قدرت و غیره، حرکت بسیار آرام بنی صدر به سیاست خاص او هم مربوط می شود. هم چنان که در ماه های پیش از انتخابات ریاست جمهوری برای پیشروی از خود شتابی نشان نداد، می توان گفت که اکنون نیز منتظر مسلط شدن بر اوضاع است تا برگ های برنده اش را به زمین بزند. و چنان که پیشتر گفته شد، تسلط بر اوضاع به معنای در دست گرفتن نیروهای مسلح است.
+با آن که بنی صدر ریاست شورای انقلاب و فرماندهی نیروهای مسلح را نیز در کنار ریاست جمهوری به دست آورده، اما هنوز حضورش در صحنهٔ سیاست کشور تعیین کننده نشده است. در کنار مسئله تعدد مراجع قدرت و غیره، حرکت بسیار آرام بنی صدر به سیاست خاص او هم مربوط می شود. هم چنان که در ماه های پیش از انتخابات ریاست جمهوری برای پیشروی از خود شتابی نشان نداد، می توان گفت که اکنون نیز منتظر مسلط شدن بر اوضاع است تا برگ های برنده اش را به زمین بزند. و چنان که پیشتر گفته شد، تسلط بر اوضاع به معنای در دست گرفتن نیروهای مسلح است.
-اما با آن که گشایش مجلس به معنای آغاز رسمی جمهوری است، حوادث یک ماه آینده نیز می تواند تعیین کننده باشد. تا امروز بنی صدر از برخورد علنی با طرح پر نیرنگ انتخابات دومرحله ای طفره رفته، و در حالی که حتی مقامهای وزارت کشور از دو مرحله ای شدن با تردید حرف می زنند، این پرسش مطرح است که رئیس جمهوری اگر حرفی دارد چرا در روزهای اندکی که به انتخابات مانده صدایش را بلند نمی کند. سیاست انتظار برای مناسب ترین موقع می تواند نتیجهٔ عکس بدهد. حال که نتایج خرسند کننده طرح ترافیک را پای رئیس جمهور می گذارند، سکوت او در برابر طرح تشکیل کمیسیون مطبوعات در تصویری که کسانی از دموکراسی موعود او دارند یقیناً بی تأثیر نخواهد بود. در جای دیگر، بنی صدر در برابر کشتار دستجمعی رهبران سیاسی ترکمن، تنها قول رسیدگی می دهد و این جنایت را تقبیح می کند.
+اما با آن که گشایش مجلس به معنای آغاز رسمی جمهوری است، حوادث یک ماه آینده نیز می تواند تعیین کننده باشد. تا امروز بنی صدر از برخورد علنی با طرح پر نیرنگ انتخابات دومرحله ای طفره رفته، و در حالی که حتی مقامهای وزارت کشور از دو مرحله ای شدن با تردید حرف می زنند، این پرسش مطرح است که رئیس جمهوری اگر حرفی دارد چرا در روزهای اندکی که به انتخابات مانده صدایش را بلند نمی کند. سیاست انتظار برای مناسب ترین موقع می تواند نتیجهٔ عکس بدهد. حال که نتایج خرسند کنندهٔ طرح ترافیک را پای رئیس جمهور می گذارند، سکوت او در برابر طرح تشکیل کمیسیون مطبوعات در تصویری که کسانی از دموکراسی موعود او دارند یقیناً بی تأثیر نخواهد بود. در جای دیگر، بنی صدر در برابر کشتار دستجمعی رهبران سیاسی ترکمن، تنها قول رسیدگی می دهد و این جنایت را تقبیح می کند.
-می توان گفت که کمیسیون مطبوعات، در عمل، چیزی جز سانسور هماهنگ و سازمان یافته نیست. سانسور و خودسانسوری بر مطبوعات حاکم است. اما تفاوت معیارها در سانسور، اخبار را به چندین شکل تحریف می کند و در بسیاری موارد با مقایسهٔ تناقض ها می توان اصل ماجرا را حدس زد. وزیر ارشاد ملی، که پس از افشاگری دانشجویان و بازداشت شبانهٔ او، از سوی رئیس جمهوری ابقا شد، ادعا می کند که وظیفهٔ کمیسیون مطبوعات جلوگیری از «زیاده روی های منفی» است. نه وزیر ارشاد و نه رئیس جمهوری از همان لایحهٔ بسیار محدود کنندهٔ مطبوعات که با آن همه سر و صدا در تابستان گذشته تصویب شد حرفی نمی زنند و بنی صدر که تا همین دو هفته پیش برای آزادی مطبوعات خطابه های غرا ایراد می کرد، همه چیز را ندیده می گیرد – همچنان که گفته بود از رفتن نمایندهٔ ایران به کنفرانس سران کشورهای اسلامی در پاکستان پیشاپیش خبر نداشته است. با آن همه تکیه زدن بر «وجدان عمومی ۵ بهمن»، چگونه است که رئیس جمهور نمی تواند 75 درصد رأی دهندگان را در جریان بگذارد؟ بر سر گروگان ها، دست کم تا آن جا که در مطبوعات غرب منتشر می شود، معاملاتی در جریان است. اما در مطبوعات ایران تنها گاهی به ورود و خروج آدمهای ناشنتاخته ای اشاره می رود. می توان شواهدی یافت که اصل نمایش در جای دیگر و با شیوه ای متفاوت از آن چه در این جا در چند جمله کلی اعلام می شود جریان دارد. صادق قطب زاده، مخالف سرسخت عقل سلیم، از «مجازات بدتر از اعدام» برای شاه مخلوع سخن می گوید که تأثیر حرف وکیل پانامائی ایران دربارهٔ مخالفت آمریکا و پاناما با اعدام شاه در آن پیداست. اگر این «مجازات بدتر از اعدام» چیزی در زمینهٔ عذاب «معنوی» باشد، احتمالأ بنی صدر هم با آن موافق است. در هر حال، طراحان این مجازات باید خوب بدانند که، به فرض، نگاهداشتن شاه مخلوع در زندانی در ایران چه فضائی پدید خواهد آورد.
+می توان گفت که کمیسیون مطبوعات، در عمل، چیزی جز سانسور هماهنگ و سازمان یافته نیست. سانسور و خودسانسوری بر مطبوعات حاکم است. اما تفاوت معیارها در سانسور، اخبار را به چندین شکل تحریف می کند و در بسیاری موارد با مقایسهٔ تناقض ها می توان اصل ماجرا را حدس زد. وزیر ارشاد ملی، که پس از افشاگری دانشجویان و بازداشت شبانهٔ او، از سوی رئیس جمهوری ابقا شد، ادعا می کند که وظیفهٔ کمیسیون مطبوعات جلوگیری از «زیاده روی های منفی» است. نه وزیر ارشاد و نه رئیس جمهوری از همان لایحهٔ بسیار محدود کنندهٔ مطبوعات که با آن همه سر و صدا در تابستان گذشته تصویب شد حرفی نمی زنند و بنی صدر که تا همین دو هفته پیش برای آزادی مطبوعات خطابه های غرا ایراد می کرد، همه چیز را ندیده می گیرد – همچنان که گفته بود از رفتن نمایندهٔ ایران به کنفرانس سران کشورهای اسلامی در پاکستان پیشاپیش خبر نداشته است. با آن همه تکیه زدن بر «وجدان عمومی ۵ بهمن»، چگونه است که رئیس جمهور نمی تواند 75 درصد رأی دهندگان را در جریان بگذارد؟ بر سر گروگان ها، دست کم تا آن جا که در مطبوعات غرب منتشر می شود، معاملاتی در جریان است. اما در مطبوعات ایران تنها گاهی به ورود و خروج آدمهای ناشناخته ای اشاره می رود. می توان شواهدی یافت که اصل نمایش در جای دیگر و با شیوه ای متفاوت از آن چه در این جا در چند جملهٔ کلی اعلام می شود جریان دارد. صادق قطب زاده، مخالف سرسخت عقل سلیم، از «مجازات بدتر از اعدام» برای شاه مخلوع سخن می گوید که تأثیر حرف وکیل پانامائی ایران دربارهٔ مخالفت آمریکا و پاناما با اعدام شاه در آن پیداست. اگر این «مجازات بدتر از اعدام» چیزی در زمینهٔ عذاب «معنوی» باشد، احتمالأ بنی صدر هم با آن موافق است. در هر حال، طراحان این مجازات باید خوب بدانند که، به فرض، نگاهداشتن شاه مخلوع در زندانی در ایران چه فضائی پدید خواهد آورد.
 {{ستاره}}
@@ سطر ۴۶: / سطر ۴۶: @@
 با محاکمهٔ قریب الوقوع تقی شهرام، زمینه ای برای حمله های فیزیکی و تبلیغاتی گسترده تری به مجاهدین خلق فراهم خواهد شد. اتهامات او، دستاویز مناسبی برای درهم کوبیدن مجاهدین است و پس از آن، در فضائی که ایجاد شده، نوبت به محاکمهٔ محمد رضا سعادتی خواهد رسید. اگرچه بنی صدر چندین ماه پیش گفت که دلایل ارائه شده برای اتهام جاسوسی سعادتی قانع کننده نیست، اما بعید است که فرصت عقب راندن مجاهدین – و حمله ای ضمنی به شوروی- را مغتنم نداند. رهبران مجاهدین خلق اخطار کرده اند که شاید در آینده قادر به کنترل هوادارانشان نباشند و مشت با مشت و گلوله با گلوله پاسخ داده شود. درهرحال، مجاهدین خلق پیش از درگیری همه جانبه ای با حریفان باید تعیین کرده باشند که به نمایندگی از چه نیروئی درجامعه عمل می کنند.
-با تمام نارسائی هایی که در برخورد این دو سازمان سیاسی – نظامی به مسایل هست، ادامهٔ حیات و نفوذ یا خرد شدن آنها برای کل جامعه تعیین کننده خواهد بود. برخورد سیاسی گاه اشتباه آمیزشان به حملات و کشتارهای سازمان یافته ای که رئیس جمهوری تنها با تأسف از آنها یاد می کند، بر نوع و جهت حرکت انقلابی تأثیری حیاتی خواهد داشت. آیا در آشوب خونینی که هوادارن سرسخت حکومت به راه انداخته اند جمهوری اول ایران به نسل کنونی فرصت درک و تجربه پارلمانتاریسم را خواهد داد یا پیش از تولد سِقط می شود؟
+با تمام نارسائی هایی که در برخورد این دو سازمان سیاسی – نظامی به مسایل هست، ادامهٔ حیات و نفوذ یا خرد شدن آنها برای کل جامعه تعیین کننده خواهد بود. برخورد سیاسی گاه اشتباه آمیزشان به حملات و کشتارهای سازمان یافته ای که رئیس جمهوری تنها با تأسف از آنها یاد می کند، بر نوع و جهت حرکت انقلابی تأثیری حیاتی خواهد داشت. آیا در آشوب خونینی که هوادارن سرسخت حکومت به راه انداخته اند جمهوری اول ایران به نسل کنونی فرصت درک و تجربهٔ پارلمانتاریسم را خواهد داد یا پیش از تولد سِقط می شود؟
 {{چپ‌چین}}

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 [[رده:سرمقاله]]
-ستارهٔ جشن نخستین سالگرد قیام بهمن 57، «ارتش جمهوری اسلامی ایران» بود. در طی نمایش میدان «آزادی»، از بد حادثه یکی از لژها بر سر تماشاگران فرو ریخت که خوشبختانه به میهمانان خارجی چشم زخمی نرسید. اما شور ملت برای فدا شدن در راه ارتش سبب شد که چند نفری زیر تانک چیفتن بروند. جهت حرکت مدیران و رهبران کشور و سران ارتش «ملی»، آیندهٔ کشور را در زیر سئوالی به بزرگی و سنگینی 78 جنگندهٔ بسیار پیشرفتهٔ اف -14 و 6 میلیون بشکه نفت در روز گذاشته است.
+ستارهٔ جشن نخستین سالگرد قیام بهمن ۵۷، «ارتش جمهوری اسلامی ایران» بود. در طی نمایش میدان «آزادی»، از بد حادثه یکی از لژها بر سر تماشاگران فرو ریخت که خوشبختانه به میهمانان خارجی چشم زخمی نرسید. اما شور ملت برای فدا شدن در راه ارتش سبب شد که چند نفری زیر تانک چیفتن بروند. جهت حرکت مدیران و رهبران کشور و سران ارتش «ملی»، آیندهٔ کشور را در زیر سئوالی به بزرگی و سنگینی ۷۸ جنگندهٔ بسیار پیشرفتهٔ اف -۱۴ و ۶ میلیون بشکه نفت در روز گذاشته است.
-ارتش، به عنوان تجلی قدرت گلوله، می تواند حدود مقولات دیگر را به آسانی در هم بریزد. تفویض فرماندهی نیروهای مسلح از سوی آیت الله خمینی به رئیس جمهوری در چارچوب قانون اساسی نمی گنجد. در اصل صد و دهم- وظایف و اختیارات رهبری- فرماندهی نیروهای مسلح به 5 بند (نصب و عزل رئیس ستاد مشترک، نصب و عزل فرمانده کل سپاه پاسدارن، تشکیل شورای عالی دفاع، تعیین فرماندهان عالی نیروهای سه گانه و اعلان جنگ و صلح و بسیج) تفکیک شده، اما در فهرست نسبتاً طولانی اختیارات  نظامی رهبری، تنها یک بار به مقام ریاست جمهوری و آن هم به عنوان یک عضو شورای عالی دفاع اشاره می شود ـ و نه بیشتر.
+ارتش، به عنوان تجلی قدرت گلوله، می تواند حدود مقولات دیگر را به آسانی در هم بریزد. تفویض فرماندهی نیروهای مسلح از سوی آیت الله خمینی به رئیس جمهوری در چارچوب قانون اساسی نمی گنجد. در اصل صد و دهم- وظایف و اختیارات رهبری- فرماندهی نیروهای مسلح به ۵ بند (نصب و عزل رئیس ستاد مشترک، نصب و عزل فرمانده کل سپاه پاسدارن، تشکیل شورای عالی دفاع، تعیین فرماندهان عالی نیروهای سه گانه و اعلان جنگ و صلح و بسیج) تفکیک شده، اما در فهرست نسبتاً طولانی اختیارات  نظامی رهبری، تنها یک بار به مقام ریاست جمهوری و آن هم به عنوان یک عضو شورای عالی دفاع اشاره می شود ـ و نه بیشتر.
 حجت الاسلام خامنه ای در پایان استعفا نامه اش از معاونت وزارت دفاع درخواست می کند که هر چه زودتر مقدمات رهبری نیروهای مسلح بر پایهٔ قانون اساسی فراهم شود. آیا حتی پس از آیت الله خمینی شورای رهبری خواهد توانست اختیارات اعطائی او به شخص رئیس جمهوری را پس بگیرد؟
@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 همچنان که قانون اساسی خبرگان، با همهٔ تناقض هایش، طرحی مشخص برای نوعی حکومت است، انتصاب های تازه را هم نباید تصادفی انگاشت. اکنون می توان نتیجه گرفت روحانیون درون حکومت متعاقد شده اند که تلاش آنها برای بدست گرفتن ماشین دولتی، بی حاصل است. از سوئی، خود این دستگاه معیوب از کار افتاده است و گرنه حکومت شاه را با آن سرعت بر زمین نمی کوفت. از سوی دیگر، کار کردن با همین ابزار هیولائی هم تخصص می خواهد. بنابراین، اگر فرض بر مرمت دستگاه موجود باشد باید تکنوکرات ها و اداری ها را به کار گرفت - و مستقیمأ هم به کار گرفت و گرنه ارشاد حجج الاسلام در غالب متخصصان کارگر نخواهد افتاد. و اگر روحانیون علاقه ای به زیر و زبر شدن اوضاع ندارند، باید برای تحمل ضربه های نارضائی، ضربه گیری فراهم شود.
-تا هفته ای پیش، حدس هائی بود که ممکن است به آیت الله بهشتی مقامی در شورای نگهبان برسد. انتخاب شدن سه عضو ناشناخته برای شورای نگهبان به افول ستارهٔ بخت او تعبیر شد. اما اکنون آیت الله بهشتی در موقعیتی است که، در مقام رئیس دیوان عالی کشور و بنابر قانون اساسی خبرگان، می تواند عزل رئیس جمهوری را بخواهد. 1
+تا هفته ای پیش، حدس هائی بود که ممکن است به آیت الله بهشتی مقامی در شورای نگهبان برسد. انتخاب شدن سه عضو ناشناخته برای شورای نگهبان به افول ستارهٔ بخت او تعبیر شد. اما اکنون آیت الله بهشتی در موقعیتی است که، در مقام رئیس دیوان عالی کشور و بنابر قانون اساسی خبرگان، می تواند عزل رئیس جمهوری را بخواهد.{{نشان|۱}}
 در مقام فعلی، آیت الله بهشتی شمشیر داموکلسی است بالای سر شخص رئیس جمهوری. کند و تیز بودن آن، البته، بستگی به کل شرایط جامعه و برخوردهای درون حکومت خواهد داشت. اما با این قانون اساسی، امکان «کودتای قانونی » همواره وجود دارد. ترفیع بنی صدر به فرماندهی کل نیروهای مسلح، نشستن آیت الله بهشتی در پشت و بالای سر او و اعلام تقریباً رسمی کناره گیری روحانیون از مقامهای دولتی از سوی آیت الله منتظری، طرح دقیقی از ساخت حکومت به دست می دهد و نظریه را، در شناخت عینی، تبدیل به یقین می کند.
@@ سطر ۳۲: / سطر ۳۲: @@
 عاملان زد و خوردها و کشتارهای اخیر را باید در میان رقیبان رئیس جمهوری جست. اما بنی صدر می تواند از این زمینه برای کشیدن مهارها بهره برداری کند. در واقع در آینده بنی صدر خواهد توانست با بهانه ای که رقیبان راست فراهم می کنند به نبرد با چپ هم برود.
-×××××
+{{ستاره}}
 با آن که بنی صدر ریاست شورای انقلاب و فرماندهی نیروهای مسلح را نیز در کنار ریاست جمهوری به دست آورده، اما هنوز حضورش در صحنه سیاست کشور تعیین کننده نشده است. در کنار مسئله تعدد مراجع قدرت و غیره، حرکت بسیار آرام بنی صدر به سیاست خاص او هم مربوط می شود. هم چنان که در ماه های پیش از انتخابات ریاست جمهوری برای پیشروی از خود شتابی نشان نداد، می توان گفت که اکنون نیز منتظر مسلط شدن بر اوضاع است تا برگ های برنده اش را به زمین بزند. و چنان که پیشتر گفته شد، تسلط بر اوضاع به معنای در دست گرفتن نیروهای مسلح است.
@@ سطر ۳۸: / سطر ۳۸: @@
 اما با آن که گشایش مجلس به معنای آغاز رسمی جمهوری است، حوادث یک ماه آینده نیز می تواند تعیین کننده باشد. تا امروز بنی صدر از برخورد علنی با طرح پر نیرنگ انتخابات دومرحله ای طفره رفته، و در حالی که حتی مقامهای وزارت کشور از دو مرحله ای شدن با تردید حرف می زنند، این پرسش مطرح است که رئیس جمهوری اگر حرفی دارد چرا در روزهای اندکی که به انتخابات مانده صدایش را بلند نمی کند. سیاست انتظار برای مناسب ترین موقع می تواند نتیجهٔ عکس بدهد. حال که نتایج خرسند کننده طرح ترافیک را پای رئیس جمهور می گذارند، سکوت او در برابر طرح تشکیل کمیسیون مطبوعات در تصویری که کسانی از دموکراسی موعود او دارند یقیناً بی تأثیر نخواهد بود. در جای دیگر، بنی صدر در برابر کشتار دستجمعی رهبران سیاسی ترکمن، تنها قول رسیدگی می دهد و این جنایت را تقبیح می کند.
-می توان گفت که کمیسیون مطبوعات، در عمل، چیزی جز سانسور هماهنگ و سازمان یافته نیست. سانسور و خودسانسوری بر مطبوعات حاکم است. اما تفاوت معیارها در سانسور، اخبار را به چندین شکل تحریف می کند و در بسیاری موارد با مقایسهٔ تناقض ها می توان اصل ماجرا را حدس زد. وزیر ارشاد ملی، که پس از افشاگری دانشجویان و بازداشت شبانهٔ او، از سوی رئیس جمهوری ابقا شد، ادعا می کند که وظیفهٔ کمیسیون مطبوعات جلوگیری از «زیاده روی های منفی» است. نه وزیر ارشاد و نه رئیس جمهوری از همان لایحهٔ بسیار محدود کنندهٔ مطبوعات که با آن همه سر و صدا در تابستان گذشته تصویب شد حرفی نمی زنند و بنی صدر که تا همین دو هفته پیش برای آزادی مطبوعات خطابه های غرا ایراد می کرد، همه چیز را ندیده می گیرد – همچنان که گفته بود از رفتن نمایندهٔ ایران به کنفرانس سران کشورهای اسلامی در پاکستان پیشاپیش خبر نداشته است. با آن همه تکیه زدن بر «وجدان عمومی 5 بهمن»، چگونه است که رئیس جمهور نمی تواند 75 درصد رأی دهندگان را در جریان بگذارد؟ بر سر گروگان ها، دست کم تا آن جا که در مطبوعات غرب منتشر می شود، معاملاتی در جریان است. اما در مطبوعات ایران تنها گاهی به ورود و خروج آدمهای ناشنتاخته ای اشاره می رود. می توان شواهدی یافت که اصل نمایش در جای دیگر و با شیوه ای متفاوت از آن چه در این جا در چند جمله کلی اعلام می شود جریان دارد. صادق قطب زاده، مخالف سرسخت عقل سلیم، از «مجازات بدتر از اعدام» برای شاه مخلوع سخن می گوید که تأثیر حرف وکیل پانامائی ایران دربارهٔ مخالفت آمریکا و پاناما با اعدام شاه در آن پیداست. اگر این «مجازات بدتر از اعدام» چیزی در زمینهٔ عذاب «معنوی» باشد، احتمالأ بنی صدر هم با آن موافق است. در هر حال، طراحان این مجازات باید خوب بدانند که، به فرض، نگاهداشتن شاه مخلوع در زندانی در ایران چه فضائی پدید خواهد آورد.
+می توان گفت که کمیسیون مطبوعات، در عمل، چیزی جز سانسور هماهنگ و سازمان یافته نیست. سانسور و خودسانسوری بر مطبوعات حاکم است. اما تفاوت معیارها در سانسور، اخبار را به چندین شکل تحریف می کند و در بسیاری موارد با مقایسهٔ تناقض ها می توان اصل ماجرا را حدس زد. وزیر ارشاد ملی، که پس از افشاگری دانشجویان و بازداشت شبانهٔ او، از سوی رئیس جمهوری ابقا شد، ادعا می کند که وظیفهٔ کمیسیون مطبوعات جلوگیری از «زیاده روی های منفی» است. نه وزیر ارشاد و نه رئیس جمهوری از همان لایحهٔ بسیار محدود کنندهٔ مطبوعات که با آن همه سر و صدا در تابستان گذشته تصویب شد حرفی نمی زنند و بنی صدر که تا همین دو هفته پیش برای آزادی مطبوعات خطابه های غرا ایراد می کرد، همه چیز را ندیده می گیرد – همچنان که گفته بود از رفتن نمایندهٔ ایران به کنفرانس سران کشورهای اسلامی در پاکستان پیشاپیش خبر نداشته است. با آن همه تکیه زدن بر «وجدان عمومی ۵ بهمن»، چگونه است که رئیس جمهور نمی تواند 75 درصد رأی دهندگان را در جریان بگذارد؟ بر سر گروگان ها، دست کم تا آن جا که در مطبوعات غرب منتشر می شود، معاملاتی در جریان است. اما در مطبوعات ایران تنها گاهی به ورود و خروج آدمهای ناشنتاخته ای اشاره می رود. می توان شواهدی یافت که اصل نمایش در جای دیگر و با شیوه ای متفاوت از آن چه در این جا در چند جمله کلی اعلام می شود جریان دارد. صادق قطب زاده، مخالف سرسخت عقل سلیم، از «مجازات بدتر از اعدام» برای شاه مخلوع سخن می گوید که تأثیر حرف وکیل پانامائی ایران دربارهٔ مخالفت آمریکا و پاناما با اعدام شاه در آن پیداست. اگر این «مجازات بدتر از اعدام» چیزی در زمینهٔ عذاب «معنوی» باشد، احتمالأ بنی صدر هم با آن موافق است. در هر حال، طراحان این مجازات باید خوب بدانند که، به فرض، نگاهداشتن شاه مخلوع در زندانی در ایران چه فضائی پدید خواهد آورد.
-×××××××××××××
+{{ستاره}}
 در چنین شرایطی، بازگشت به قدرت اسلحه دستور کار می شود. همراه با زمزمهٔ دوبارهٔ خلع سلاح عمومی، هجوم به دو سازمان نظامی – سیاسی ابعاد تازه ای یافته و حملات تبلیغاتی شدت گرفته است. اگر مناظرهٔ رئیس جمهوری و چریک های فدائی خلق سر بگیرد، کوشش خواهد شد تا افکار عمومی را متقاعد کنند که این ها جز استدلال تفنگ حرفی برای گفتن ندارند. از آن سو، برخوردهای نادرست و اشتباهات سیاسی پیاپی چریک های فدائی خلق، ایرادهای تند سازمان های چپ را نیز به همراه آورده و، در مجموع، فضائی نه چندان مساعد برای این سازمان ایجاد کرده است.
@@ سطر ۵۱: / سطر ۵۱: @@
 '''م. مراد'''
-اسفند 58
+۸ اسفند ۵۸
 {{پایان چپ‌چین}}
--	بندپنجم اصل صدودهم قانون اساسی (اختیارات رهبری): عزل رئیس جمهور با در نظر گرفتن مصالح عالی کشور پس از حکم دیوان عالی کشور به تخلف وی از وظایف قانونی یا رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت سیاسی او.

@@ سطر ۶: / سطر ۶: @@
 [[Image:28-008.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸]]
-{{در حال ویرایش}}
+{{بازنگری}}
 [[رده:کتاب جمعه ۲۸]]
 [[رده:سرمقاله]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۵۱
(بدون تفاوت)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۰۴
سطر ۹:		سطر ۹:
	[[رده:کتاب جمعه ۲۸]]		[[رده:کتاب جمعه ۲۸]]
	[[رده:سرمقاله]]		[[رده:سرمقاله]]
		+
		+	ستارهٔ جشن نخستین سالگرد قیام بهمن 57، «ارتش جمهوری اسلامی ایران» بود. در طی نمایش میدان «آزادی»، از بد حادثه یکی از لژها بر سر تماشاگران فرو ریخت که خوشبختانه به میهمانان خارجی چشم زخمی نرسید. اما شور ملت برای فدا شدن در راه ارتش سبب شد که چند نفری زیر تانک چیفتن بروند. جهت حرکت مدیران و رهبران کشور و سران ارتش «ملی»، آیندهٔ کشور را در زیر سئوالی به بزرگی و سنگینی 78 جنگندهٔ بسیار پیشرفتهٔ اف -14 و 6 میلیون بشکه نفت در روز گذاشته است.
		+
		+	ارتش، به عنوان تجلی قدرت گلوله، می تواند حدود مقولات دیگر را به آسانی در هم بریزد. تفویض فرماندهی نیروهای مسلح از سوی آیت الله خمینی به رئیس جمهوری در چارچوب قانون اساسی نمی گنجد. در اصل صد و دهم- وظایف و اختیارات رهبری- فرماندهی نیروهای مسلح به 5 بند (نصب و عزل رئیس ستاد مشترک، نصب و عزل فرمانده کل سپاه پاسدارن، تشکیل شورای عالی دفاع، تعیین فرماندهان عالی نیروهای سه گانه و اعلان جنگ و صلح و بسیج) تفکیک شده، اما در فهرست نسبتاً طولانی اختیارات نظامی رهبری، تنها یک بار به مقام ریاست جمهوری و آن هم به عنوان یک عضو شورای عالی دفاع اشاره می شود ـ و نه بیشتر.
		+
		+	حجت الاسلام خامنه ای در پایان استعفا نامه اش از معاونت وزارت دفاع درخواست می کند که هر چه زودتر مقدمات رهبری نیروهای مسلح بر پایهٔ قانون اساسی فراهم شود. آیا حتی پس از آیت الله خمینی شورای رهبری خواهد توانست اختیارات اعطائی او به شخص رئیس جمهوری را پس بگیرد؟
		+
		+	شکل تازه ای که آیت الله خمینی به حکومت داده (صرف نظر از این که به راهنمائی و توصیهٔ چه کسانی بوده) قابل تأمل است. حتی سپاه پاسدارن که تا کنون زیر نظر مستقیم روحانیون عمل می کرده و علی الاصول قرار است مهاری برای ارتش باشد، اکنون زیر نظر همان کسی است که ارتش و پلیس را هدایت می کند.
		+
		+	پس از سقوط شاه و عروج یک شبهٔ روحانیون تا حد بالاترین مقامهای دولتی، این پرسش همواره وجود داشته که روحانیون تا چه اندازه توانائی آشنا شدن با تکنولوژی و به کار بردن بوروکراسی را دارند. تمایل آشکار خود آنها به وارد شدن در دستگاه های آموزشی و قضائی نشان می داد که در برابر فن و تکنیک چنان دلیری به خرج نمی دهند که در اظهار نظر پیرامون مسایل دیگر. برای وزارت کشاورزی (که از دولت شورای انقلاب یک پزشک به تصدی آن گماشته شد) و حتی وزارت آبادانی و مسکن همان تعداد روحانی داوطلب نبود که وزارت دادگستری و آموزش و پرورش.
		+
		+	در برابر بروکراسی مستعمل نیز اصلاحات روحانیون بیشتر در حرف بود تا عمل. حتی با برنامه های انقلابی از پیش معین، دستکاری غول بوروکراسی دولتی الزاماً تشکیلاتی مترقی تر به وجود نمی آورد- چه رسد به زمانی که «اصلاحات» تنها به معنای جا به جا کردن این مقام و آن متصدی وتصویب چند آئین نامه باشد.
		+
		+	همچنان که قانون اساسی خبرگان، با همهٔ تناقض هایش، طرحی مشخص برای نوعی حکومت است، انتصاب های تازه را هم نباید تصادفی انگاشت. اکنون می توان نتیجه گرفت روحانیون درون حکومت متعاقد شده اند که تلاش آنها برای بدست گرفتن ماشین دولتی، بی حاصل است. از سوئی، خود این دستگاه معیوب از کار افتاده است و گرنه حکومت شاه را با آن سرعت بر زمین نمی کوفت. از سوی دیگر، کار کردن با همین ابزار هیولائی هم تخصص می خواهد. بنابراین، اگر فرض بر مرمت دستگاه موجود باشد باید تکنوکرات ها و اداری ها را به کار گرفت - و مستقیمأ هم به کار گرفت و گرنه ارشاد حجج الاسلام در غالب متخصصان کارگر نخواهد افتاد. و اگر روحانیون علاقه ای به زیر و زبر شدن اوضاع ندارند، باید برای تحمل ضربه های نارضائی، ضربه گیری فراهم شود.
		+
		+	تا هفته ای پیش، حدس هائی بود که ممکن است به آیت الله بهشتی مقامی در شورای نگهبان برسد. انتخاب شدن سه عضو ناشناخته برای شورای نگهبان به افول ستارهٔ بخت او تعبیر شد. اما اکنون آیت الله بهشتی در موقعیتی است که، در مقام رئیس دیوان عالی کشور و بنابر قانون اساسی خبرگان، می تواند عزل رئیس جمهوری را بخواهد. 1
		+
		+	در مقام فعلی، آیت الله بهشتی شمشیر داموکلسی است بالای سر شخص رئیس جمهوری. کند و تیز بودن آن، البته، بستگی به کل شرایط جامعه و برخوردهای درون حکومت خواهد داشت. اما با این قانون اساسی، امکان «کودتای قانونی » همواره وجود دارد. ترفیع بنی صدر به فرماندهی کل نیروهای مسلح، نشستن آیت الله بهشتی در پشت و بالای سر او و اعلام تقریباً رسمی کناره گیری روحانیون از مقامهای دولتی از سوی آیت الله منتظری، طرح دقیقی از ساخت حکومت به دست می دهد و نظریه را، در شناخت عینی، تبدیل به یقین می کند.
		+
		+	واگذاری سخاومتمندانهٔ فرماندهی ارتش، شهربانی، ژاندارمری و سپاه پاسداران به ابوالحسن بنی صدر با «معنویت» دلخواه او چه رابطه ای دارد؟ در غیاب برنامه هائی برای اصلاح اساسی کشور، بازسازی و نوسازی و تقویت ارتش در صدر دستور کار هر حکومتی جای می گیرد. در کار انتخابات «آزاد» هر روز سنگی تازه می اندازند. گسترش مبارزات اجتماعی از شهر به دهات و افزایش ناشکیبائی قشرهائی که سخت نیازمند برنامه های قاطع و کوتاه مدت اند، بحث «منطقی» و وعدهٔ فردارا کم اثر می کند. در کنار این حوادثی مانند هجوم به سخن رانیهای مجاهدین خلق در سراسر کشور و کشته شدن چندین عضو زندانی ستاد خلق ترکمن – که در دست پاسداران «مطیع» رئیس جمهوری اسیر بودند – می تواند دلایل مردم پسندی برای تکیهٔ هر چه بیشتر بر نیروهای انتظامی باشد.
		+
		+	عاملان زد و خوردها و کشتارهای اخیر را باید در میان رقیبان رئیس جمهوری جست. اما بنی صدر می تواند از این زمینه برای کشیدن مهارها بهره برداری کند. در واقع در آینده بنی صدر خواهد توانست با بهانه ای که رقیبان راست فراهم می کنند به نبرد با چپ هم برود.
		+
		+	×××××
		+
		+	با آن که بنی صدر ریاست شورای انقلاب و فرماندهی نیروهای مسلح را نیز در کنار ریاست جمهوری به دست آورده، اما هنوز حضورش در صحنه سیاست کشور تعیین کننده نشده است. در کنار مسئله تعدد مراجع قدرت و غیره، حرکت بسیار آرام بنی صدر به سیاست خاص او هم مربوط می شود. هم چنان که در ماه های پیش از انتخابات ریاست جمهوری برای پیشروی از خود شتابی نشان نداد، می توان گفت که اکنون نیز منتظر مسلط شدن بر اوضاع است تا برگ های برنده اش را به زمین بزند. و چنان که پیشتر گفته شد، تسلط بر اوضاع به معنای در دست گرفتن نیروهای مسلح است.
		+
		+	اما با آن که گشایش مجلس به معنای آغاز رسمی جمهوری است، حوادث یک ماه آینده نیز می تواند تعیین کننده باشد. تا امروز بنی صدر از برخورد علنی با طرح پر نیرنگ انتخابات دومرحله ای طفره رفته، و در حالی که حتی مقامهای وزارت کشور از دو مرحله ای شدن با تردید حرف می زنند، این پرسش مطرح است که رئیس جمهوری اگر حرفی دارد چرا در روزهای اندکی که به انتخابات مانده صدایش را بلند نمی کند. سیاست انتظار برای مناسب ترین موقع می تواند نتیجهٔ عکس بدهد. حال که نتایج خرسند کننده طرح ترافیک را پای رئیس جمهور می گذارند، سکوت او در برابر طرح تشکیل کمیسیون مطبوعات در تصویری که کسانی از دموکراسی موعود او دارند یقیناً بی تأثیر نخواهد بود. در جای دیگر، بنی صدر در برابر کشتار دستجمعی رهبران سیاسی ترکمن، تنها قول رسیدگی می دهد و این جنایت را تقبیح می کند.
		+
		+	می توان گفت که کمیسیون مطبوعات، در عمل، چیزی جز سانسور هماهنگ و سازمان یافته نیست. سانسور و خودسانسوری بر مطبوعات حاکم است. اما تفاوت معیارها در سانسور، اخبار را به چندین شکل تحریف می کند و در بسیاری موارد با مقایسهٔ تناقض ها می توان اصل ماجرا را حدس زد. وزیر ارشاد ملی، که پس از افشاگری دانشجویان و بازداشت شبانهٔ او، از سوی رئیس جمهوری ابقا شد، ادعا می کند که وظیفهٔ کمیسیون مطبوعات جلوگیری از «زیاده روی های منفی» است. نه وزیر ارشاد و نه رئیس جمهوری از همان لایحهٔ بسیار محدود کنندهٔ مطبوعات که با آن همه سر و صدا در تابستان گذشته تصویب شد حرفی نمی زنند و بنی صدر که تا همین دو هفته پیش برای آزادی مطبوعات خطابه های غرا ایراد می کرد، همه چیز را ندیده می گیرد – همچنان که گفته بود از رفتن نمایندهٔ ایران به کنفرانس سران کشورهای اسلامی در پاکستان پیشاپیش خبر نداشته است. با آن همه تکیه زدن بر «وجدان عمومی 5 بهمن»، چگونه است که رئیس جمهور نمی تواند 75 درصد رأی دهندگان را در جریان بگذارد؟ بر سر گروگان ها، دست کم تا آن جا که در مطبوعات غرب منتشر می شود، معاملاتی در جریان است. اما در مطبوعات ایران تنها گاهی به ورود و خروج آدمهای ناشنتاخته ای اشاره می رود. می توان شواهدی یافت که اصل نمایش در جای دیگر و با شیوه ای متفاوت از آن چه در این جا در چند جمله کلی اعلام می شود جریان دارد. صادق قطب زاده، مخالف سرسخت عقل سلیم، از «مجازات بدتر از اعدام» برای شاه مخلوع سخن می گوید که تأثیر حرف وکیل پانامائی ایران دربارهٔ مخالفت آمریکا و پاناما با اعدام شاه در آن پیداست. اگر این «مجازات بدتر از اعدام» چیزی در زمینهٔ عذاب «معنوی» باشد، احتمالأ بنی صدر هم با آن موافق است. در هر حال، طراحان این مجازات باید خوب بدانند که، به فرض، نگاهداشتن شاه مخلوع در زندانی در ایران چه فضائی پدید خواهد آورد.
		+
		+	×××××××××××××
		+
		+	در چنین شرایطی، بازگشت به قدرت اسلحه دستور کار می شود. همراه با زمزمهٔ دوبارهٔ خلع سلاح عمومی، هجوم به دو سازمان نظامی – سیاسی ابعاد تازه ای یافته و حملات تبلیغاتی شدت گرفته است. اگر مناظرهٔ رئیس جمهوری و چریک های فدائی خلق سر بگیرد، کوشش خواهد شد تا افکار عمومی را متقاعد کنند که این ها جز استدلال تفنگ حرفی برای گفتن ندارند. از آن سو، برخوردهای نادرست و اشتباهات سیاسی پیاپی چریک های فدائی خلق، ایرادهای تند سازمان های چپ را نیز به همراه آورده و، در مجموع، فضائی نه چندان مساعد برای این سازمان ایجاد کرده است.
		+
		+	با محاکمهٔ قریب الوقوع تقی شهرام، زمینه ای برای حمله های فیزیکی و تبلیغاتی گسترده تری به مجاهدین خلق فراهم خواهد شد. اتهامات او، دستاویز مناسبی برای درهم کوبیدن مجاهدین است و پس از آن، در فضائی که ایجاد شده، نوبت به محاکمهٔ محمد رضا سعادتی خواهد رسید. اگرچه بنی صدر چندین ماه پیش گفت که دلایل ارائه شده برای اتهام جاسوسی سعادتی قانع کننده نیست، اما بعید است که فرصت عقب راندن مجاهدین – و حمله ای ضمنی به شوروی- را مغتنم نداند. رهبران مجاهدین خلق اخطار کرده اند که شاید در آینده قادر به کنترل هوادارانشان نباشند و مشت با مشت و گلوله با گلوله پاسخ داده شود. درهرحال، مجاهدین خلق پیش از درگیری همه جانبه ای با حریفان باید تعیین کرده باشند که به نمایندگی از چه نیروئی درجامعه عمل می کنند.
		+
		+	با تمام نارسائی هایی که در برخورد این دو سازمان سیاسی – نظامی به مسایل هست، ادامهٔ حیات و نفوذ یا خرد شدن آنها برای کل جامعه تعیین کننده خواهد بود. برخورد سیاسی گاه اشتباه آمیزشان به حملات و کشتارهای سازمان یافته ای که رئیس جمهوری تنها با تأسف از آنها یاد می کند، بر نوع و جهت حرکت انقلابی تأثیری حیاتی خواهد داشت. آیا در آشوب خونینی که هوادارن سرسخت حکومت به راه انداخته اند جمهوری اول ایران به نسل کنونی فرصت درک و تجربه پارلمانتاریسم را خواهد داد یا پیش از تولد سِقط می شود؟
		+
		+	{{چپ‌چین}}
		+	'''م. مراد'''
		+
		+	8 اسفند 58
		+	{{پایان چپ‌چین}}
		+
		+	1- بندپنجم اصل صدودهم قانون اساسی (اختیارات رهبری): عزل رئیس جمهور با در نظر گرفتن مصالح عالی کشور پس از حکم دیوان عالی کشور به تخلف وی از وظایف قانونی یا رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت سیاسی او.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۰۱
سطر ۷:		سطر ۷:

	{{در حال ویرایش}}		{{در حال ویرایش}}
		+	[[رده:کتاب جمعه ۲۸]]
		+	[[رده:سرمقاله]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۲۲:۴۱
سطر ۶:		سطر ۶:
	[[Image:28-008.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸\|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸]]		[[Image:28-008.jpg\|thumb\|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸\|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸]]

−	{{~~ناقص~~}}	+	{{در حال ویرایش}}