http://irpress.org/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Roya 2026-04-18T11:52:02Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.35.2 http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30461 2012-03-06T06:05:38Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> کار تدوین «فرهنگ عامیانه» کاری است بس عظیم و دشوار؛ کاری است که می‌باید با تلاش علاقمدانه همگان انجام پذیرد.<br /> <br /> این کار، در بسیاری از کشورهای جهان انجام پذیرفته و در کشور ما نیز تا کنون در این باره اقدامات گرانبهائی صورت گرفته است. اما هنوز بسیاری از کارها که می‌باید شده باشد انجام نپذیرفته، و آنچه ما را بکوشش برمی‌انگیزد همین است.<br /> <br /> یک سال و چند ماه پیش از این، هنگامی که در هفته نامه گرامی فردوسی بدین امر همت گماشتیم گروهی از خوانندگان علاقمندی و توجه فراوانی نسبت بدین مهم باز نمودند و از آن میان، کسانی که خود به‌تنهایی در این راه به‌کوشش‌هایی پراکنده برخاسته بودند، گردآورده‌های خود را بی‌هیچ دریغی به‌اختیار ما نهادند ... این‌بار با توشه‌ئی و تجربه‌ئی که از گذشته اندوخته‌ایم، در صفحاتی بیشتر به‌ادامه آن کار برمی‌خیزیم و ازدوستان خود می‌خواهیم که با دقت و تأملی شایسته، ما را به‌تهیه و تدوین کتاب کوچه، یاری دهند.<br /> <br /> آنچه در این صفحات خواهد آمد، هبارت خواهد بود از زبان کوچه، حکایات امثال، عقاید و آداب، متل‌ها، واسونک‌ها، دوبیتی‌ها، ترانه‌ها، لالائی‌ها، تصنیف‌ها، معماها، تعزیه‌خوانی‌ها، ترانه بازی‌ها و جز اینها ....<br /> <br /> طرح جمع‌آوری لغات عامیانه، نخستین بار به‌وسیله استاد دهخدا در «امثال و حکم» و پس از آن به‌وسیله امیرقلی امینی در «هزار و یک سخن در امثال و حکم» و «فرهنگ عوام» و نیز به‌وسیله جمال‌زاده در آخر کتاب «یکی بود یکی نبود» پایه گذاشته شد.<br /> <br /> کار ما کاری است که با مشارکت همه خوانندگان و علاقمندان به‌تدوین این آثار صورت خواهد گرفت و بدین ترتیب امید بسیار هست که از لغزش‌ها، اشتباهات و تغییرات در متون اصلی محفوظ بماند.<br /> <br /> برای وصول بدین هدف، آثاری که به‌وسیله خواننندگان و علاقمندان ضبط شده و برای ما فرستاده می‌شود، در صفحات خاص خویش درج می‌گردد و صفحاتی در انتهای بخش کتاب کوچه، برای نظرات اصلاحی خوانندگان باز خواهد بود تا چنانچه سهو و اشتباهی در کار ضبط یا چاپ متنی رفته باشد، اصلاح شود.<br /> <br /> آنچه در طول هر هفته به‌وسیله خوانندگان فرستاده شده باشد در محل بخصوص اعلام می‌شود تا به‌نوبت مورد بررسی قرار گیرد.<br /> <br /> از دوستانی که برای این بخش مطالبی می‌فرستند تمنا می‌شود به‌این نکته توجه داشته باشند که چون هر متن برای آسانی مطابقه با روایات دیگر آن، در پرونده خاصی ضبط می‌گردد، از نوشتن چند مطلب در یک صفحه خودداری فرمایند.<br /> <br /> <br /> == معّما ==<br /> اون چیه که:<br /> <br /> نه دست داره نه پا،<br /> <br /> خبر می‌بره همه‌جا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- نامه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> همیشه سرپاست؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- در&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> شب نوکره، روز بی‌بی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- رختخواب&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> یکی رفت؛<br /> <br /> یکی موند؛<br /> <br /> یکی کله‌شو جنبوند؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- باد، کوه، خوشه گندم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> از اینجا تا به‌شوشتر<br /> <br /> همه‌ش خون کبوتر؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گل سرخ&#039;&#039;&#039;{{نشان|۱}}<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> - نه دست داره نه پا،<br /> <br /> بالا می‌ره پیش خدا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- دود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> دستمال آبی،<br /> <br /> پر از گلابی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- آسمان&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> - بافتم و بافتم،<br /> <br /> پشت کوه انداختم؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گیس&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آب&#039;&#039;&#039; - عصاره هر چیز؛ شیره هر چیز؛ رطوبتی که در چیزی هست: «آب هویج» و غیره ...<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب‌آورده&#039;&#039;&#039; - چیزی که بدون تحمل رنج و خرجی به‌دست آمده باشد. نظیر: باد‌آورده : «پدره که مرد، پول مفت آب آورده‌ئی گیر محمود آمد.»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب افتادن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;آب افتادن میوه&#039;&#039;&#039; . از حد رسیده شدن و پختگی گذشتن میوه، و به لهیدگی و فساد رفتن : «هلوئی که آب افتاده. هندوانه‌ئی که آب افتاده » <br /> &#039;&#039;&#039;آب افتادن دهان&#039;&#039;&#039; : به‌هوس افتادن. به‌طمع خوردن چیزی یا عشقبازی با کسی افتادن : «آنقدر از خوشگلی دختره تعریف کردند که دهن یارو آب افتاد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب انداختن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;اب انداختن ماست، آش، و جزاینها&#039;&#039;&#039; ... : مقدمه ترش شدن و تجزیه شدن و فاسد شدن. &#039;&#039;&#039;دهن کسی را آب‌انداختن&#039;&#039;&#039; : کسی را به طمع خوردن چیزی یا عضقبازی با کسی انداختن. «دهان یارو را آب انداختند !» &#039;&#039;&#039;زیر کسی آب انداختن&#039;&#039;&#039;: کسی را به‌حقه و تزویر از جائی بلند کردن؛ باعث بیکاری کسی شدن : «وقتی حسن در اهواز مأموریت داشت، دو سه نفر که دشمنش بودند زیرش آب انداختند ... »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌آب شدن&#039;&#039;&#039; - کسالت و ناخوشی به‌هم رساندن بر اثر مسافرت و تغییر ناگهانی آب و هوا و شرایط محیطی : «چیزی نیست؛ آب به‌آب شده‌ای» .<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آب تکان نخوردن&#039;&#039;&#039; - هیاهو و جنجالی که بر اثر اقدام به‌عملی تصور بروز آن می‌رفته است؛ رخ ندادن : «خیال می‌کردم بر اثر شنیدن این خبر دنیا را زیر رو رو خوهد کرد. اما آب از آب تکان نخورد. »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آتش در آوردن&#039;&#039;&#039; - فوق‌العاده زرنگ و کاربر بودن؛ کره از اب گرفتن ؛ «آنقدر ناقلا است که از آب آتش در می‌آورد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دریا دریا بخشیدن&#039;&#039;&#039; - کاری بی‌ارزش و پیش‌پا افتاده کردن؛ کاری بی‌اهمیت انجام دادن: «آب از دریا می‌بخشی؟»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دست (کسی) نچکیدن&#039;&#039;&#039; - خیلی خسیس بودن. ناخن خشک بودن : «آنقدر خسیس است که آب از دستش نمی‌چکد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سرچشمه گل بودن&#039;&#039;&#039; - چیزی یا کاری از اصل و مبدأ خراب و نادرست بودن؛ «آب از سرچشمه گل است!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سر گذشتن&#039;&#039;&#039; - بی‌قید بودن نسبت به‌رسوائی یا زیانی، به دلیل تازگی نداشتن آن : «بابا ما که آب از سرمان گذشته» ... یا «آب که از سر گذشت چه یک نی چه صد نی!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آبی از کسی گرم شدن (یا: نشدن)&#039;&#039;&#039; - از جانب کسی احتمال مساعدت با فایده‌ئی رفتن یا نرفتن : «از او چشم کمک نداشته باش؛ آبی ازش گرم نمی‌شود!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از گلوی کسی بریدن&#039;&#039;&#039; - آسایش دیگران را سلب کردن. به‌بی‌رحمی، ساده‌ترین حقوق دیگران را سلب کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از لب و لوچه کسی سرازیر شدن&#039;&#039;&#039;. به منتهای شیفتگی و طمع رسیدن نسبت به چیزی یا کسی (رجوع کنید به «آب‌افتادن دهان»).<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;بر آب افتادن پته کسی&#039;&#039;&#039; - راز کسی آشکار شدن، رسوا شدن. &#039;&#039;&#039;پته کسی را برآب انداختن&#039;&#039;&#039; - رسوا کردن کسی، راز کسی را آشکار کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب خواستن و دست شستن&#039;&#039;&#039; - دیر به‌فکر کاری افتادن : «این کار دیگر حالا دیر شده؛ آب بخواه و دست بشو!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب بخور کش بیائی!&#039;&#039;&#039; - جواب آمیخته به استهزائی است که به آدم‌های طمع‌کار می‌دهند. نظیر: «طلبت باشد!» یا «بگو آش، بهمین خیال باش!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب (یا آب‌انبار) به‌دست یزید افتادن&#039;&#039;&#039; - در مورد کاری گفته می‌شود که انجام آن به دست شخص تنگ نظری باشد.<br /> <br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب برداشتن&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;آب برداشتن کاری یا حرفی&#039;&#039;&#039;: موضوع دیگری سوای آنچه در ظاهر هست، در باطن داشتن: «این حرف یارو خیلی آب بر‌می‌دارد!»؛ ریشه‌های دیگری داشتن؛ مهم بودن ؛ به‌جاهای دیگر بستگی داشتن «من از اول فهمیدم که کارهای یارو آب برمی‌دارد!» کاسه‌ئی زیر نیمکاسه بودن .... &#039;&#039;&#039;لولهنگ (لولئین) کسی زیاد آب‌برداشتن&#039;&#039;&#039;: دارای نفوذ و اعتبار بودن شخصی که تصور نفوذ و اعتبارش نمی‌رفته است: «بابا؛ لولهنگ تو هم خیلی آب برمی‌داشت و ما نمی‌دانستیم!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;لب آب بردن و تشنه برگرداندن&#039;&#039;&#039; - خیلی زرنگ و حیله‌گر بودن. زرنگ و کاربر بودن به‌اندازه‌ئی که بتوان تشنه‌ئی را به‌آب برد و همچنان تشنه بازگرداند!<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌سوراخ مورچه‌ریختن&#039;&#039;&#039; - جماعت را به‌هول و تکان انداختن؛ عده‌ئی را با حرفی یا یا عملی به‌جوش و خروش افکندن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;فوت آب بودن&#039;&#039;&#039; - اصطلاح شاگردان مدارس ابتدائی، برای آنکه نشان بدهنپد دروس حفظی خود را خوب از برگرداده‌اند.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب پاکی روی دست کسی ریختن&#039;&#039;&#039; - کسی را بالمره ناامید کردن؛ امید کسی را یکسره از میان بردن.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (بقیه دارد)<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == لالائی‌ها ==<br /> <br /> لالا، لالا - گل آبشن<br /> <br /> باباب رفته، چشمام روشن.<br /> <br /> لالا، لالا - گل پسته<br /> <br /> بابات رفته کمربسته.<br /> <br /> لالا، لالا - گل نعنا<br /> <br /> بابات رفته به‌کوه تنها.<br /> <br /> لالا، لالا - گل لاله<br /> <br /> پلنگ در کوچه می‌ناله {{نشان||۲}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل زیره<br /> <br /> بچه‌م آروم نمی‌گیره<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(تهران)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> لالا، لالا، گل قندم<br /> <br /> عزیز دود دلبندم. {{نشان|۳}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل پونه<br /> <br /> گدا اومد در خونه<br /> <br /> یه نون دادم بدش اومد <br /> <br /> دو نون دادم خوشش اومد<br /> <br /> خودش رفت و سگش اومد. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(شیراز)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == قصه‌ی آقا کوزه ==<br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> متل آذربایجانی<br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> یکی بود، یکی نبود. <br /> <br /> یه کوزه‌ئی بود. یه روز صبح سرپوششو گذاشت و راه افتاد بره شیره دزدی. <br /> <br /> رفت و رفت و رفت ... تا تو راه رسید به یه کژدم.<br /> <br /> کژدم ازش پرسید : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - شیره دزدی!»<br /> <br /> کژدم گفت : « - منم می‌بری؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - بیا بریم.» و با همدیگه راه افتادن.<br /> <br /> یک کمی که رفتن* رسیدن به یه سوزن جوالدوز.<br /> <br /> جوالدوز گفت : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - زهرمارو کوزه، درد و کوزه ... بگو : آقا کوزه!»<br /> <br /> بعد که جوالدوز این جور گفت و جوابشو شنید، اونم راه افتاد و همراهشون رفت.<br /> <br /> کمی که رفتند، رسیدند به یه کلاغ و بعدم به یه مرغ و، همه با هم راه افتادن به‌طرف خونه‌ئی که قرار بود برن شیره دزدی ...<br /> <br /> وقتی از در وارد می‌شدن، کلوخ پشت در، گفت : « - به منم شیره میدین؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - آره، به‌تو هم شیره میدیم.»<br /> <br /> اونوخت کوزه به مرغ گفت : « - تو برو تو اجاق»، کژدم گذاشت تو قوطی چخماق، جوالدوزه هم رفت تو قوطی کبریت و کلاغم رفت نشست سر در حیاط.<br /> <br /> کوزه رفت سراغ تاغار شیره و قورت قورت دهنشو پر کرد ... یه‌هو صاحبخونه از خواب بیدار شد و به‌زنش گفت : « - زن! پاشو که دزد اومده.»<br /> <br /> زن گفت : « - مرد!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> و هردوشون گرفتن خوابیدن.<br /> <br /> کمی بعد زنه از خواب بیدار شد و به‌شوهره گفت:<br /> <br /> « مرد! پاشو پاشو، انگار دزد اومده!»<br /> <br /> مرد گفت :‌ « - زن!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> زن پاشد سرشو از پنجره درآورد. کلاغه که اینو دید، پرید سر زنه رو نوک زد. زن گفت : وای! و رفت سراغ قوطی کبریت که بببینه چه خبره؛ کبریتو که ورداشت، جوالدوزه فرو رفت تو دستش .. زن قوطی رو انداخت و فریاد زنون رفت که سنگ چخماقو ورداره، که کژدمه دستشو نیش زد.<br /> <br /> زن گفت : « - ای وای! ای وای!» و رفت که از اجاق آتیش ورداره بلکه بتونه چراغو روشن کنه، که یه مرتبه مرغه از بالای اجاق بال و پری زد و چشمای زنه پر خاک و خاکستر شد.<br /> <br /> کوزه که دیگه حالا شکمشو پرشیره کرده بود و غلتون غلتون داشت می‌رفت، دم در که رسید کلوخ پشت در گفت : « - کو سهم ما؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « « - بذا برم، بذا برم، همین حالا صابخونه سر می‌رسه؛ سهمت باشه بعد!»<br /> <br /> کلوخه که دلخور شده بود با یه حرکت تنه‌شو زد به‌کوزه و کوزه رو تیکه تیکه کرد و شیره‌ها ریخت رو زمین ...<br /> <br /> صبح که شد، بچه‌ها تو کوچه جمع شده بودن و تیکه سفال‌ها رو می‌لیسیدن ...<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> ضبط کننده و مترجم: &#039;&#039;&#039;علیرضا نابدل&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> (از خوی)<br /> <br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == ترانه‌ها ==<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;۱- تنهایی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> دلم، جونم، دلم کرده هوایت<br /> <br /> کجا جویم، کجا حویم، کجایت؟<br /> <br /> صدایت می‌زنم، شاید ز شیراز<br /> <br /> رسونه باد بر گوشم صدایت.<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> الا مرغ سفید تاج بر سر!<br /> <br /> خبر از مو ببر امشو به‌دلبر،<br /> <br /> بگو ؛ «هر کی جدامون کرده هم<br /> <br /> خدامیده سزایش‌روز محشر!»<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> گل سرخ و سفیدم، کی می‌آیی؟<br /> <br /> بنفشه برگ‌بیدم، کی می آیی؟<br /> <br /> تو گفتی : «گل در آیه مو می‌آیم»<br /> <br /> کل عالم تموم شد، کی می‌آیی؟»<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> سه روزه‌ رفته‌ای، سی روزه حالا.<br /> <br /> زمستون رفته‌ای، نوروز حالا.<br /> <br /> خودت گفتی : «سر هفته می‌آیم»<br /> <br /> بیا بشمر ببین چن روزه حالا!<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> عزیزم! باغ بودم، جای تو خالی!<br /> <br /> به‌دل مشتاق بودم، جای تو خالی!<br /> <br /> عزیزون هگی در باغ بودن،<br /> <br /> گل من! تو نبودی، جای تو خالی!<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;شیراز&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> بزن نی را که غم داره دل مو!<br /> <br /> بزن نی را که دوره منزل مو!<br /> <br /> بزن نی را، مقامش را مگردون<br /> <br /> که دور افتاده یار همدل مو.<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> سه پنج روزه که بوی گل نیومد.<br /> <br /> صدای چهچه بلبل نیومد.<br /> <br /> برین از باغبون گل بپرسین:<br /> <br /> «چرا بلبل به سیل گل نیومد؟» {{نشان|۴}}<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;تربت&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> خداوندا! دلم شیدایه امروز<br /> <br /> که یارم دور و ناپیدایه امروز.<br /> <br /> کنار چشم من حاصل بکارین {{نشان|۵}}<br /> <br /> که آب چشم من دریایه امروز.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;جهرم&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> کجا روفتی که جایت مونده خالی؟<br /> <br /> بده دسمال دستت یادگاری. <br /> <br /> بده دسمال دستت، تا بشورم<br /> <br /> به‌آب دیده و صابون لاری. {{نشان|۶}}<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(شیراز)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> سفید مرغی بدم ورشاخ پسته. {{نشان|۷}}<br /> <br /> سیادستی زده بالم شکسته {{نشان|۸}}.<br /> <br /> فلک! تیرم نزن، بالم تو نشکن،<br /> <br /> غبار بیکسی ورمن نشسته.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;بیرجند&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == ۹ روایت از ۱ ترانه قدیمی ==<br /> <br /> <br /> &#039;&#039;&#039;اتل متل توتوله، از بازی‌های بسیار قدیمی است که ترانه آن روایات مختلفی دارد، اما طرز اجرای بازی آن تقریبا در همه‌جا یکسان است ::&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بچه‌ها دایره‌وار می‌نشینند و پاهایشان را از اطراف به‌مرکز دایره دراز می‌کنند ... اوستا در حالی‌که ترانه را می‌خواند، با هر سیلاب، دست خود را به‌پای یکی از بازیکنان می‌زند:&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;هریک از پاها که آخرین سیلاب ترانه به‌آن بیفتد از دایره خارج می‌شود و بازی با پاهای دیگر ادامه می‌یابد تا آنکه بیش از یک پا باقی نماند. آنگاه اوستا تصمیم خواهد گرفت که فرد باقی‌مانده برای تفریح حاضران عملی انجام دهد.&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;در پاره‌ئی بازی‌ها، فرد باقیمانده «حاکم» می‌شود و اوست که با کمک اوستا، برای هریک از بازی‌کنان تکلیفی معلوم می‌کند&#039;&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;۱- روایت شیراز&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> اتل، متل، توتوله<br /> <br /> گاب حسن چه جوره؟<br /> <br /> نه شیر داره نه پسون {{نشان|۹}}<br /> <br /> شیرشو بردن گلسون {{نشان|۱۰}}<br /> <br /> یه زن گرجی بسون {{نشان|۱۱}}<br /> <br /> اسمشو بذار عم قزی.<br /> <br /> دور قباش قرمزی.<br /> <br /> اره، بره، {{نشان|۱۲}}<br /> <br /> یه پاتو بزن در ره {{نشان|۱۳}}<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;پس از آن که تنها یک‌نفر در بازی باقی ماند همه به‌دست زدن و خواندن این ترانه می‌پردازند:&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> - آقا کجاس؟ - تو بالاخونه.<br /> <br /> - کفشش کجاس؟ - تو آسونه {{نشان|۱۴}}<br /> <br /> -عصاش کجاس؟ - تو طاقچه.<br /> <br /> - چی‌چی می‌خوره؟ - آلوچه<br /> <br /> - خانوم کجاس؟ - حموم شا<br /> <br /> - چی‌چی زائیده - زنگله پا.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;و بازی‌کنان، همه با هم دم می‌گیرند:&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> :::: هازنگله! هازنگله!<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (از شیراز) &#039;&#039;&#039;ابوالقاسم فقیری&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;۲- روایت تهران&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> اتل، متل، توت متل<br /> <br /> پنجه‌ی شیرمال شکر.<br /> <br /> - خانمی کجاس؟ - تو باغچه.<br /> <br /> - چی‌چی می‌خوره؟ - آلوچه. {{نشان|۱۵}}<br /> <br /> برای کی؟ - برای دخترای کوچه.<br /> <br /> کی برود؟<br /> <br /> کی نرود؟<br /> <br /> غلام سیا<br /> <br /> پیش برود<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(از یادداشت‌های صادق هدایت)&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;۳- روایت تهران&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> اتل، متل، توتوله<br /> <br /> گاب حسن چه‌جوره؟<br /> <br /> نه شیر داره نه پسون<br /> <br /> گابشو بدن هندوستون<br /> <br /> یک زن کردی بستون<br /> <br /> اسمشو بذار عم‌‌قزی<br /> <br /> دور کلاش قرمزی ...<br /> <br /> <br /> == پاورقی‌ها ==<br /> <br /> #{{پاورقی|۱}} از مسجد سلیمان تا شوشتر سراسر دامنه‌های کوهستان پوشیده از بوته‌‌های گل سرخ است.<br /> #{{پاورقی|۲}} ظاهراً : «&#039;&#039;&#039;پلنگ در کوه چه می‌ناله&#039;&#039;&#039;» برده است.<br /> #{{پاورقی|۳}} &#039;&#039;&#039;دود&#039;&#039;&#039; (بروزن:رود) لغت شیرازی، به‌معنای فرزند است: &#039;&#039;&#039;زادود&#039;&#039;&#039;<br /> #{{پاورقی|۴}} &#039;&#039;&#039;سیل&#039;&#039;&#039; (به‌کسر سین) به‌معنی تماشا، (در اصل: &#039;&#039;&#039;سیر&#039;&#039;&#039; بوده است، به‌همان وزن)<br /> #{{پاورقی|۵}} &#039;&#039;&#039;حاصل&#039;&#039;&#039;: آنچه از کشت و کار به‌دست می‌آید، محصول.<br /> #{{پاورقی|۶}} &#039;&#039;&#039;صابون لاری&#039;&#039;&#039;؛ صابونی که در &#039;&#039;&#039;لار&#039;&#039;&#039; تهیه می‌شود.<br /> #{{پاورقی|۷}} &#039;&#039;&#039;ور&#039;&#039;&#039; (بر وزن: سر) به‌معنی : بر، بالا، روی.<br /> #{{پاورقی|۸}} &#039;&#039;&#039;سیاچشمی&#039;&#039;&#039; ... که در روایات دیگر دیده شده صحبح‌تر است.<br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30452 2012-03-05T06:33:23Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> کار تدوین «فرهنگ عامیانه» کاری است بس عظیم و دشوار؛ کاری است که می‌باید با تلاش علاقمدانه همگان انجام پذیرد.<br /> <br /> این کار، در بسیاری از کشورهای جهان انجام پذیرفته و در کشور ما نیز تا کنون در این باره اقدامات گرانبهائی صورت گرفته است. اما هنوز بسیاری از کارها که می‌باید شده باشد انجام نپذیرفته، و آنچه ما را بکوشش برمی‌انگیزد همین است.<br /> <br /> یک سال و چند ماه پیش از این، هنگامی که در هفته نامه گرامی فردوسی بدین امر همت گماشتیم گروهی از خوانندگان علاقمندی و توجه فراوانی نسبت بدین مهم باز نمودند و از آن میان، کسانی که خود به‌تنهایی در این راه به‌کوشش‌هایی پراکنده برخاسته بودند، گردآورده‌های خود را بی‌هیچ دریغی به‌اختیار ما نهادند ... این‌بار با توشه‌ئی و تجربه‌ئی که از گذشته اندوخته‌ایم، در صفحاتی بیشتر به‌ادامه آن کار برمی‌خیزیم و ازدوستان خود می‌خواهیم که با دقت و تأملی شایسته، ما را به‌تهیه و تدوین کتاب کوچه، یاری دهند.<br /> <br /> آنچه در این صفحات خواهد آمد، هبارت خواهد بود از زبان کوچه، حکایات امثال، عقاید و آداب، متل‌ها، واسونک‌ها، دوبیتی‌ها، ترانه‌ها، لالائی‌ها، تصنیف‌ها، معماها، تعزیه‌خوانی‌ها، ترانه بازی‌ها و جز اینها ....<br /> <br /> طرح جمع‌آوری لغات عامیانه، نخستین بار به‌وسیله استاد دهخدا در «امثال و حکم» و پس از آن به‌وسیله امیرقلی امینی در «هزار و یک سخن در امثال و حکم» و «فرهنگ عوام» و نیز به‌وسیله جمال‌زاده در آخر کتاب «یکی بود یکی نبود» پایه گذاشته شد.<br /> <br /> کار ما کاری است که با مشارکت همه خوانندگان و علاقمندان به‌تدوین این آثار صورت خواهد گرفت و بدین ترتیب امید بسیار هست که از لغزش‌ها، اشتباهات و تغییرات در متون اصلی محفوظ بماند.<br /> <br /> برای وصول بدین هدف، آثاری که به‌وسیله خواننندگان و علاقمندان ضبط شده و برای ما فرستاده می‌شود، در صفحات خاص خویش درج می‌گردد و صفحاتی در انتهای بخش کتاب کوچه، برای نظرات اصلاحی خوانندگان باز خواهد بود تا چنانچه سهو و اشتباهی در کار ضبط یا چاپ متنی رفته باشد، اصلاح شود.<br /> <br /> آنچه در طول هر هفته به‌وسیله خوانندگان فرستاده شده باشد در محل بخصوص اعلام می‌شود تا به‌نوبت مورد بررسی قرار گیرد.<br /> <br /> از دوستانی که برای این بخش مطالبی می‌فرستند تمنا می‌شود به‌این نکته توجه داشته باشند که چون هر متن برای آسانی مطابقه با روایات دیگر آن، در پرونده خاصی ضبط می‌گردد، از نوشتن چند مطلب در یک صفحه خودداری فرمایند.<br /> <br /> <br /> == معّما ==<br /> اون چیه که:<br /> <br /> نه دست داره نه پا،<br /> <br /> خبر می‌بره همه‌جا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- نامه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> همیشه سرپاست؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- در&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> شب نوکره، روز بی‌بی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- رختخواب&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> یکی رفت؛<br /> <br /> یکی موند؛<br /> <br /> یکی کله‌شو جنبوند؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- باد، کوه، خوشه گندم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> از اینجا تا به‌شوشتر<br /> <br /> همه‌ش خون کبوتر؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گل سرخ&#039;&#039;&#039;{{نشان|۱}}<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> - نه دست داره نه پا،<br /> <br /> بالا می‌ره پیش خدا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- دود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> دستمال آبی،<br /> <br /> پر از گلابی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- آسمان&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> - بافتم و بافتم،<br /> <br /> پشت کوه انداختم؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گیس&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آب&#039;&#039;&#039; - عصاره هر چیز؛ شیره هر چیز؛ رطوبتی که در چیزی هست: «آب هویج» و غیره ...<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب‌آورده&#039;&#039;&#039; - چیزی که بدون تحمل رنج و خرجی به‌دست آمده باشد. نظیر: باد‌آورده : «پدره که مرد، پول مفت آب آورده‌ئی گیر محمود آمد.»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب افتادن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;آب افتادن میوه&#039;&#039;&#039; . از حد رسیده شدن و پختگی گذشتن میوه، و به لهیدگی و فساد رفتن : «هلوئی که آب افتاده. هندوانه‌ئی که آب افتاده » <br /> &#039;&#039;&#039;آب افتادن دهان&#039;&#039;&#039; : به‌هوس افتادن. به‌طمع خوردن چیزی یا عشقبازی با کسی افتادن : «آنقدر از خوشگلی دختره تعریف کردند که دهن یارو آب افتاد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب انداختن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;اب انداختن ماست، آش، و جزاینها&#039;&#039;&#039; ... : مقدمه ترش شدن و تجزیه شدن و فاسد شدن. &#039;&#039;&#039;دهن کسی را آب‌انداختن&#039;&#039;&#039; : کسی را به طمع خوردن چیزی یا عضقبازی با کسی انداختن. «دهان یارو را آب انداختند !» &#039;&#039;&#039;زیر کسی آب انداختن&#039;&#039;&#039;: کسی را به‌حقه و تزویر از جائی بلند کردن؛ باعث بیکاری کسی شدن : «وقتی حسن در اهواز مأموریت داشت، دو سه نفر که دشمنش بودند زیرش آب انداختند ... »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌آب شدن&#039;&#039;&#039; - کسالت و ناخوشی به‌هم رساندن بر اثر مسافرت و تغییر ناگهانی آب و هوا و شرایط محیطی : «چیزی نیست؛ آب به‌آب شده‌ای» .<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آب تکان نخوردن&#039;&#039;&#039; - هیاهو و جنجالی که بر اثر اقدام به‌عملی تصور بروز آن می‌رفته است؛ رخ ندادن : «خیال می‌کردم بر اثر شنیدن این خبر دنیا را زیر رو رو خوهد کرد. اما آب از آب تکان نخورد. »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آتش در آوردن&#039;&#039;&#039; - فوق‌العاده زرنگ و کاربر بودن؛ کره از اب گرفتن ؛ «آنقدر ناقلا است که از آب آتش در می‌آورد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دریا دریا بخشیدن&#039;&#039;&#039; - کاری بی‌ارزش و پیش‌پا افتاده کردن؛ کاری بی‌اهمیت انجام دادن: «آب از دریا می‌بخشی؟»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دست (کسی) نچکیدن&#039;&#039;&#039; - خیلی خسیس بودن. ناخن خشک بودن : «آنقدر خسیس است که آب از دستش نمی‌چکد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سرچشمه گل بودن&#039;&#039;&#039; - چیزی یا کاری از اصل و مبدأ خراب و نادرست بودن؛ «آب از سرچشمه گل است!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سر گذشتن&#039;&#039;&#039; - بی‌قید بودن نسبت به‌رسوائی یا زیانی، به دلیل تازگی نداشتن آن : «بابا ما که آب از سرمان گذشته» ... یا «آب که از سر گذشت چه یک نی چه صد نی!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آبی از کسی گرم شدن (یا: نشدن)&#039;&#039;&#039; - از جانب کسی احتمال مساعدت با فایده‌ئی رفتن یا نرفتن : «از او چشم کمک نداشته باش؛ آبی ازش گرم نمی‌شود!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از گلوی کسی بریدن&#039;&#039;&#039; - آسایش دیگران را سلب کردن. به‌بی‌رحمی، ساده‌ترین حقوق دیگران را سلب کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از لب و لوچه کسی سرازیر شدن&#039;&#039;&#039;. به منتهای شیفتگی و طمع رسیدن نسبت به چیزی یا کسی (رجوع کنید به «آب‌افتادن دهان»).<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;بر آب افتادن پته کسی&#039;&#039;&#039; - راز کسی آشکار شدن، رسوا شدن. &#039;&#039;&#039;پته کسی را برآب انداختن&#039;&#039;&#039; - رسوا کردن کسی، راز کسی را آشکار کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب خواستن و دست شستن&#039;&#039;&#039; - دیر به‌فکر کاری افتادن : «این کار دیگر حالا دیر شده؛ آب بخواه و دست بشو!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب بخور کش بیائی!&#039;&#039;&#039; - جواب آمیخته به استهزائی است که به آدم‌های طمع‌کار می‌دهند. نظیر: «طلبت باشد!» یا «بگو آش، بهمین خیال باش!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب (یا آب‌انبار) به‌دست یزید افتادن&#039;&#039;&#039; - در مورد کاری گفته می‌شود که انجام آن به دست شخص تنگ نظری باشد.<br /> <br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب برداشتن&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;آب برداشتن کاری یا حرفی&#039;&#039;&#039;: موضوع دیگری سوای آنچه در ظاهر هست، در باطن داشتن: «این حرف یارو خیلی آب بر‌می‌دارد!»؛ ریشه‌های دیگری داشتن؛ مهم بودن ؛ به‌جاهای دیگر بستگی داشتن «من از اول فهمیدم که کارهای یارو آب برمی‌دارد!» کاسه‌ئی زیر نیمکاسه بودن .... &#039;&#039;&#039;لولهنگ (لولئین) کسی زیاد آب‌برداشتن&#039;&#039;&#039;: دارای نفوذ و اعتبار بودن شخصی که تصور نفوذ و اعتبارش نمی‌رفته است: «بابا؛ لولهنگ تو هم خیلی آب برمی‌داشت و ما نمی‌دانستیم!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;لب آب بردن و تشنه برگرداندن&#039;&#039;&#039; - خیلی زرنگ و حیله‌گر بودن. زرنگ و کاربر بودن به‌اندازه‌ئی که بتوان تشنه‌ئی را به‌آب برد و همچنان تشنه بازگرداند!<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌سوراخ مورچه‌ریختن&#039;&#039;&#039; - جماعت را به‌هول و تکان انداختن؛ عده‌ئی را با حرفی یا یا عملی به‌جوش و خروش افکندن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;فوت آب بودن&#039;&#039;&#039; - اصطلاح شاگردان مدارس ابتدائی، برای آنکه نشان بدهنپد دروس حفظی خود را خوب از برگرداده‌اند.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب پاکی روی دست کسی ریختن&#039;&#039;&#039; - کسی را بالمره ناامید کردن؛ امید کسی را یکسره از میان بردن.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (بقیه دارد)<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == لالائی‌ها ==<br /> <br /> لالا، لالا - گل آبشن<br /> <br /> باباب رفته، چشمام روشن.<br /> <br /> لالا، لالا - گل پسته<br /> <br /> بابات رفته کمربسته.<br /> <br /> لالا، لالا - گل نعنا<br /> <br /> بابات رفته به‌کوه تنها.<br /> <br /> لالا، لالا - گل لاله<br /> <br /> پلنگ در کوچه می‌ناله {{نشان||۲}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل زیره<br /> <br /> بچه‌م آروم نمی‌گیره<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(تهران)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> لالا، لالا، گل قندم<br /> <br /> عزیز دود دلبندم. {{نشان|۳}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل پونه<br /> <br /> گدا اومد در خونه<br /> <br /> یه نون دادم بدش اومد <br /> <br /> دو نون دادم خوشش اومد<br /> <br /> خودش رفت و سگش اومد. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(شیراز)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == قصه‌ی آقا کوزه ==<br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> متل آذربایجانی<br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> یکی بود، یکی نبود. <br /> <br /> یه کوزه‌ئی بود. یه روز صبح سرپوششو گذاشت و راه افتاد بره شیره دزدی. <br /> <br /> رفت و رفت و رفت ... تا تو راه رسید به یه کژدم.<br /> <br /> کژدم ازش پرسید : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - شیره دزدی!»<br /> <br /> کژدم گفت : « - منم می‌بری؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - بیا بریم.» و با همدیگه راه افتادن.<br /> <br /> یک کمی که رفتن* رسیدن به یه سوزن جوالدوز.<br /> <br /> جوالدوز گفت : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - زهرمارو کوزه، درد و کوزه ... بگو : آقا کوزه!»<br /> <br /> بعد که جوالدوز این جور گفت و جوابشو شنید، اونم راه افتاد و همراهشون رفت.<br /> <br /> کمی که رفتند، رسیدند به یه کلاغ و بعدم به یه مرغ و، همه با هم راه افتادن به‌طرف خونه‌ئی که قرار بود برن شیره دزدی ...<br /> <br /> وقتی از در وارد می‌شدن، کلوخ پشت در، گفت : « - به منم شیره میدین؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - آره، به‌تو هم شیره میدیم.»<br /> <br /> اونوخت کوزه به مرغ گفت : « - تو برو تو اجاق»، کژدم گذاشت تو قوطی چخماق، جوالدوزه هم رفت تو قوطی کبریت و کلاغم رفت نشست سر در حیاط.<br /> <br /> کوزه رفت سراغ تاغار شیره و قورت قورت دهنشو پر کرد ... یه‌هو صاحبخونه از خواب بیدار شد و به‌زنش گفت : « - زن! پاشو که دزد اومده.»<br /> <br /> زن گفت : « - مرد!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> و هردوشون گرفتن خوابیدن.<br /> <br /> کمی بعد زنه از خواب بیدار شد و به‌شوهره گفت:<br /> <br /> « مرد! پاشو پاشو، انگار دزد اومده!»<br /> <br /> مرد گفت :‌ « - زن!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> زن پاشد سرشو از پنجره درآورد. کلاغه که اینو دید، پرید سر زنه رو نوک زد. زن گفت : وای! و رفت سراغ قوطی کبریت که بببینه چه خبره؛ کبریتو که ورداشت، جوالدوزه فرو رفت تو دستش .. زن قوطی رو انداخت و فریاد زنون رفت که سنگ چخماقو ورداره، که کژدمه دستشو نیش زد.<br /> <br /> زن گفت : « - ای وای! ای وای!» و رفت که از اجاق آتیش ورداره بلکه بتونه چراغو روشن کنه، که یه مرتبه مرغه از بالای اجاق بال و پری زد و چشمای زنه پر خاک و خاکستر شد.<br /> <br /> کوزه که دیگه حالا شکمشو پرشیره کرده بود و غلتون غلتون داشت می‌رفت، دم در که رسید کلوخ پشت در گفت : « - کو سهم ما؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « « - بذا برم، بذا برم، همین حالا صابخونه سر می‌رسه؛ سهمت باشه بعد!»<br /> <br /> کلوخه که دلخور شده بود با یه حرکت تنه‌شو زد به‌کوزه و کوزه رو تیکه تیکه کرد و شیره‌ها ریخت رو زمین ...<br /> <br /> صبح که شد، بچه‌ها تو کوچه جمع شده بودن و تیکه سفال‌ها رو می‌لیسیدن ...<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> ضبط کننده و مترجم: &#039;&#039;&#039;علیرضا نابدل&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> (از خوی)<br /> <br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == ترانه‌ها ==<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;۱- تنهایی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> دلم، جونم، دلم کرده هوایت<br /> <br /> کجا جویم، کجا حویم، کجایت؟<br /> <br /> صدایت می‌زنم، شاید ز شیراز<br /> <br /> رسونه باد بر گوشم صدایت.<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> الا مرغ سفید تاج بر سر!<br /> <br /> خبر از مو ببر امشو به‌دلبر،<br /> <br /> بگو ؛ «هر کی جدامون کرده هم<br /> <br /> خدامیده سزایش‌روز محشر!»<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> گل سرخ و سفیدم، کی می‌آیی؟<br /> <br /> بنفشه برگ‌بیدم، کی می آیی؟<br /> <br /> تو گفتی : «گل در آیه مو می‌آیم»<br /> <br /> کل عالم تموم شد، کی می‌آیی؟»<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> یه روزه‌ رفته‌ای، سی روزه حالا.<br /> <br /> زمستون رفته‌ای، نوروز حالا.<br /> <br /> خودت گفتی : «سر هفته می‌آیم»<br /> <br /> بیا بشمر ببین چن روزه حالا!<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> <br /> <br /> == پاورقی‌ها ==<br /> <br /> #{{پاورقی|۱}} از مسجد سلیمان تا شوشتر سراسر دامنه‌های کوهستان پوشیده از بوته‌‌های گل سرخ است.<br /> #{{پاورقی|۲}} ظاهراً : «&#039;&#039;&#039;پلنگ در کوه چه می‌ناله&#039;&#039;&#039;» برده است.<br /> #{{پاورقی|۳}} &#039;&#039;&#039;دود&#039;&#039;&#039; (بروزن:رود) لغت شیرازی، به‌معنای فرزند است: &#039;&#039;&#039;زادود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30451 2012-03-05T06:32:26Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> کار تدوین «فرهنگ عامیانه» کاری است بس عظیم و دشوار؛ کاری است که می‌باید با تلاش علاقمدانه همگان انجام پذیرد.<br /> <br /> این کار، در بسیاری از کشورهای جهان انجام پذیرفته و در کشور ما نیز تا کنون در این باره اقدامات گرانبهائی صورت گرفته است. اما هنوز بسیاری از کارها که می‌باید شده باشد انجام نپذیرفته، و آنچه ما را بکوشش برمی‌انگیزد همین است.<br /> <br /> یک سال و چند ماه پیش از این، هنگامی که در هفته نامه گرامی فردوسی بدین امر همت گماشتیم گروهی از خوانندگان علاقمندی و توجه فراوانی نسبت بدین مهم باز نمودند و از آن میان، کسانی که خود به‌تنهایی در این راه به‌کوشش‌هایی پراکنده برخاسته بودند، گردآورده‌های خود را بی‌هیچ دریغی به‌اختیار ما نهادند ... این‌بار با توشه‌ئی و تجربه‌ئی که از گذشته اندوخته‌ایم، در صفحاتی بیشتر به‌ادامه آن کار برمی‌خیزیم و ازدوستان خود می‌خواهیم که با دقت و تأملی شایسته، ما را به‌تهیه و تدوین کتاب کوچه، یاری دهند.<br /> <br /> آنچه در این صفحات خواهد آمد، هبارت خواهد بود از زبان کوچه، حکایات امثال، عقاید و آداب، متل‌ها، واسونک‌ها، دوبیتی‌ها، ترانه‌ها، لالائی‌ها، تصنیف‌ها، معماها، تعزیه‌خوانی‌ها، ترانه بازی‌ها و جز اینها ....<br /> <br /> طرح جمع‌آوری لغات عامیانه، نخستین بار به‌وسیله استاد دهخدا در «امثال و حکم» و پس از آن به‌وسیله امیرقلی امینی در «هزار و یک سخن در امثال و حکم» و «فرهنگ عوام» و نیز به‌وسیله جمال‌زاده در آخر کتاب «یکی بود یکی نبود» پایه گذاشته شد.<br /> <br /> کار ما کاری است که با مشارکت همه خوانندگان و علاقمندان به‌تدوین این آثار صورت خواهد گرفت و بدین ترتیب امید بسیار هست که از لغزش‌ها، اشتباهات و تغییرات در متون اصلی محفوظ بماند.<br /> <br /> برای وصول بدین هدف، آثاری که به‌وسیله خواننندگان و علاقمندان ضبط شده و برای ما فرستاده می‌شود، در صفحات خاص خویش درج می‌گردد و صفحاتی در انتهای بخش کتاب کوچه، برای نظرات اصلاحی خوانندگان باز خواهد بود تا چنانچه سهو و اشتباهی در کار ضبط یا چاپ متنی رفته باشد، اصلاح شود.<br /> <br /> آنچه در طول هر هفته به‌وسیله خوانندگان فرستاده شده باشد در محل بخصوص اعلام می‌شود تا به‌نوبت مورد بررسی قرار گیرد.<br /> <br /> از دوستانی که برای این بخش مطالبی می‌فرستند تمنا می‌شود به‌این نکته توجه داشته باشند که چون هر متن برای آسانی مطابقه با روایات دیگر آن، در پرونده خاصی ضبط می‌گردد، از نوشتن چند مطلب در یک صفحه خودداری فرمایند.<br /> <br /> <br /> == معّما ==<br /> اون چیه که:<br /> <br /> نه دست داره نه پا،<br /> <br /> خبر می‌بره همه‌جا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- نامه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> همیشه سرپاست؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- در&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> شب نوکره، روز بی‌بی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- رختخواب&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> یکی رفت؛<br /> <br /> یکی موند؛<br /> <br /> یکی کله‌شو جنبوند؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- باد، کوه، خوشه گندم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> از اینجا تا به‌شوشتر<br /> <br /> همه‌ش خون کبوتر؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گل سرخ&#039;&#039;&#039;{{نشان|۱}}<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> - نه دست داره نه پا،<br /> <br /> بالا می‌ره پیش خدا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- دود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> دستمال آبی،<br /> <br /> پر از گلابی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- آسمان&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> - بافتم و بافتم،<br /> <br /> پشت کوه انداختم؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گیس&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آب&#039;&#039;&#039; - عصاره هر چیز؛ شیره هر چیز؛ رطوبتی که در چیزی هست: «آب هویج» و غیره ...<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب‌آورده&#039;&#039;&#039; - چیزی که بدون تحمل رنج و خرجی به‌دست آمده باشد. نظیر: باد‌آورده : «پدره که مرد، پول مفت آب آورده‌ئی گیر محمود آمد.»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب افتادن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;آب افتادن میوه&#039;&#039;&#039; . از حد رسیده شدن و پختگی گذشتن میوه، و به لهیدگی و فساد رفتن : «هلوئی که آب افتاده. هندوانه‌ئی که آب افتاده » <br /> &#039;&#039;&#039;آب افتادن دهان&#039;&#039;&#039; : به‌هوس افتادن. به‌طمع خوردن چیزی یا عشقبازی با کسی افتادن : «آنقدر از خوشگلی دختره تعریف کردند که دهن یارو آب افتاد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب انداختن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;اب انداختن ماست، آش، و جزاینها&#039;&#039;&#039; ... : مقدمه ترش شدن و تجزیه شدن و فاسد شدن. &#039;&#039;&#039;دهن کسی را آب‌انداختن&#039;&#039;&#039; : کسی را به طمع خوردن چیزی یا عضقبازی با کسی انداختن. «دهان یارو را آب انداختند !» &#039;&#039;&#039;زیر کسی آب انداختن&#039;&#039;&#039;: کسی را به‌حقه و تزویر از جائی بلند کردن؛ باعث بیکاری کسی شدن : «وقتی حسن در اهواز مأموریت داشت، دو سه نفر که دشمنش بودند زیرش آب انداختند ... »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌آب شدن&#039;&#039;&#039; - کسالت و ناخوشی به‌هم رساندن بر اثر مسافرت و تغییر ناگهانی آب و هوا و شرایط محیطی : «چیزی نیست؛ آب به‌آب شده‌ای» .<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آب تکان نخوردن&#039;&#039;&#039; - هیاهو و جنجالی که بر اثر اقدام به‌عملی تصور بروز آن می‌رفته است؛ رخ ندادن : «خیال می‌کردم بر اثر شنیدن این خبر دنیا را زیر رو رو خوهد کرد. اما آب از آب تکان نخورد. »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آتش در آوردن&#039;&#039;&#039; - فوق‌العاده زرنگ و کاربر بودن؛ کره از اب گرفتن ؛ «آنقدر ناقلا است که از آب آتش در می‌آورد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دریا دریا بخشیدن&#039;&#039;&#039; - کاری بی‌ارزش و پیش‌پا افتاده کردن؛ کاری بی‌اهمیت انجام دادن: «آب از دریا می‌بخشی؟»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دست (کسی) نچکیدن&#039;&#039;&#039; - خیلی خسیس بودن. ناخن خشک بودن : «آنقدر خسیس است که آب از دستش نمی‌چکد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سرچشمه گل بودن&#039;&#039;&#039; - چیزی یا کاری از اصل و مبدأ خراب و نادرست بودن؛ «آب از سرچشمه گل است!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سر گذشتن&#039;&#039;&#039; - بی‌قید بودن نسبت به‌رسوائی یا زیانی، به دلیل تازگی نداشتن آن : «بابا ما که آب از سرمان گذشته» ... یا «آب که از سر گذشت چه یک نی چه صد نی!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آبی از کسی گرم شدن (یا: نشدن)&#039;&#039;&#039; - از جانب کسی احتمال مساعدت با فایده‌ئی رفتن یا نرفتن : «از او چشم کمک نداشته باش؛ آبی ازش گرم نمی‌شود!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از گلوی کسی بریدن&#039;&#039;&#039; - آسایش دیگران را سلب کردن. به‌بی‌رحمی، ساده‌ترین حقوق دیگران را سلب کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از لب و لوچه کسی سرازیر شدن&#039;&#039;&#039;. به منتهای شیفتگی و طمع رسیدن نسبت به چیزی یا کسی (رجوع کنید به «آب‌افتادن دهان»).<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;بر آب افتادن پته کسی&#039;&#039;&#039; - راز کسی آشکار شدن، رسوا شدن. &#039;&#039;&#039;پته کسی را برآب انداختن&#039;&#039;&#039; - رسوا کردن کسی، راز کسی را آشکار کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب خواستن و دست شستن&#039;&#039;&#039; - دیر به‌فکر کاری افتادن : «این کار دیگر حالا دیر شده؛ آب بخواه و دست بشو!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب بخور کش بیائی!&#039;&#039;&#039; - جواب آمیخته به استهزائی است که به آدم‌های طمع‌کار می‌دهند. نظیر: «طلبت باشد!» یا «بگو آش، بهمین خیال باش!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب (یا آب‌انبار) به‌دست یزید افتادن&#039;&#039;&#039; - در مورد کاری گفته می‌شود که انجام آن به دست شخص تنگ نظری باشد.<br /> <br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب برداشتن&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;آب برداشتن کاری یا حرفی&#039;&#039;&#039;: موضوع دیگری سوای آنچه در ظاهر هست، در باطن داشتن: «این حرف یارو خیلی آب بر‌می‌دارد!»؛ ریشه‌های دیگری داشتن؛ مهم بودن ؛ به‌جاهای دیگر بستگی داشتن «من از اول فهمیدم که کارهای یارو آب برمی‌دارد!» کاسه‌ئی زیر نیمکاسه بودن .... &#039;&#039;&#039;لولهنگ (لولئین) کسی زیاد آب‌برداشتن&#039;&#039;&#039;: دارای نفوذ و اعتبار بودن شخصی که تصور نفوذ و اعتبارش نمی‌رفته است: «بابا؛ لولهنگ تو هم خیلی آب برمی‌داشت و ما نمی‌دانستیم!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;لب آب بردن و تشنه برگرداندن&#039;&#039;&#039; - خیلی زرنگ و حیله‌گر بودن. زرنگ و کاربر بودن به‌اندازه‌ئی که بتوان تشنه‌ئی را به‌آب برد و همچنان تشنه بازگرداند!<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌سوراخ مورچه‌ریختن&#039;&#039;&#039; - جماعت را به‌هول و تکان انداختن؛ عده‌ئی را با حرفی یا یا عملی به‌جوش و خروش افکندن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;فوت آب بودن&#039;&#039;&#039; - اصطلاح شاگردان مدارس ابتدائی، برای آنکه نشان بدهنپد دروس حفظی خود را خوب از برگرداده‌اند.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب پاکی روی دست کسی ریختن&#039;&#039;&#039; - کسی را بالمره ناامید کردن؛ امید کسی را یکسره از میان بردن.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (بقیه دارد)<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == لالائی‌ها ==<br /> <br /> لالا، لالا - گل آبشن<br /> <br /> باباب رفته، چشمام روشن.<br /> <br /> لالا، لالا - گل پسته<br /> <br /> بابات رفته کمربسته.<br /> <br /> لالا، لالا - گل نعنا<br /> <br /> بابات رفته به‌کوه تنها.<br /> <br /> لالا، لالا - گل لاله<br /> <br /> پلنگ در کوچه می‌ناله {{نشان||۲}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل زیره<br /> <br /> بچه‌م آروم نمی‌گیره<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(تهران)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> لالا، لالا، گل قندم<br /> <br /> عزیز دود دلبندم. {{نشان|۳}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل پونه<br /> <br /> گدا اومد در خونه<br /> <br /> یه نون دادم بدش اومد <br /> <br /> دو نون دادم خوشش اومد<br /> <br /> خودش رفت و سگش اومد. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(شیراز)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == قصه‌ی آقا کوزه ==<br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> متل آذربایجانی<br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> یکی بود، یکی نبود. <br /> <br /> یه کوزه‌ئی بود. یه روز صبح سرپوششو گذاشت و راه افتاد بره شیره دزدی. <br /> <br /> رفت و رفت و رفت ... تا تو راه رسید به یه کژدم.<br /> <br /> کژدم ازش پرسید : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - شیره دزدی!»<br /> <br /> کژدم گفت : « - منم می‌بری؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - بیا بریم.» و با همدیگه راه افتادن.<br /> <br /> یک کمی که رفتن* رسیدن به یه سوزن جوالدوز.<br /> <br /> جوالدوز گفت : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - زهرمارو کوزه، درد و کوزه ... بگو : آقا کوزه!»<br /> <br /> بعد که جوالدوز این جور گفت و جوابشو شنید، اونم راه افتاد و همراهشون رفت.<br /> <br /> کمی که رفتند، رسیدند به یه کلاغ و بعدم به یه مرغ و، همه با هم راه افتادن به‌طرف خونه‌ئی که قرار بود برن شیره دزدی ...<br /> <br /> وقتی از در وارد می‌شدن، کلوخ پشت در، گفت : « - به منم شیره میدین؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - آره، به‌تو هم شیره میدیم.»<br /> <br /> اونوخت کوزه به مرغ گفت : « - تو برو تو اجاق»، کژدم گذاشت تو قوطی چخماق، جوالدوزه هم رفت تو قوطی کبریت و کلاغم رفت نشست سر در حیاط.<br /> <br /> کوزه رفت سراغ تاغار شیره و قورت قورت دهنشو پر کرد ... یه‌هو صاحبخونه از خواب بیدار شد و به‌زنش گفت : « - زن! پاشو که دزد اومده.»<br /> <br /> زن گفت : « - مرد!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> و هردوشون گرفتن خوابیدن.<br /> <br /> کمی بعد زنه از خواب بیدار شد و به‌شوهره گفت:<br /> <br /> « مرد! پاشو پاشو، انگار دزد اومده!»<br /> <br /> مرد گفت :‌ « - زن!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> زن پاشد سرشو از پنجره درآورد. کلاغه که اینو دید، پرید سر زنه رو نوک زد. زن گفت : وای! و رفت سراغ قوطی کبریت که بببینه چه خبره؛ کبریتو که ورداشت، جوالدوزه فرو رفت تو دستش .. زن قوطی رو انداخت و فریاد زنون رفت که سنگ چخماقو ورداره، که کژدمه دستشو نیش زد.<br /> <br /> زن گفت : « - ای وای! ای وای!» و رفت که از اجاق آتیش ورداره بلکه بتونه چراغو روشن کنه، که یه مرتبه مرغه از بالای اجاق بال و پری زد و چشمای زنه پر خاک و خاکستر شد.<br /> <br /> کوزه که دیگه حالا شکمشو پرشیره کرده بود و غلتون غلتون داشت می‌رفت، دم در که رسید کلوخ پشت در گفت : « - کو سهم ما؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « « - بذا برم، بذا برم، همین حالا صابخونه سر می‌رسه؛ سهمت باشه بعد!»<br /> <br /> کلوخه که دلخور شده بود با یه حرکت تنه‌شو زد به‌کوزه و کوزه رو تیکه تیکه کرد و شیره‌ها ریخت رو زمین ...<br /> <br /> صبح که شد، بچه‌ها تو کوچه جمع شده بودن و تیکه سفال‌ها رو می‌لیسیدن ...<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> ضبط کننده و مترجم: &#039;&#039;&#039;علیرضا نابدل&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> (از خوی)<br /> <br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == ترانه‌ها ==<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;۱- تنهایی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> دلم، جونم، دلم کرده هوایت<br /> <br /> کجا جویم، کجا حویم، کجایت؟<br /> <br /> صدایت می‌زنم، شاید ز شیراز<br /> <br /> رسونه باد بر گوشم صدایت.<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> الا مرغ سفید تاج بر سر!<br /> <br /> خبر از مو ببر امشو به‌دلبر،<br /> <br /> بگو ؛ «هر کی جدامون کرده هم<br /> <br /> خدامیده سزایش‌روز محشر!»<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> گل سرخ و سفیدم، کی می‌آیی؟<br /> <br /> بنفشه برگ‌بیدم، کی می آیی؟<br /> <br /> تو گفتی : «گل در آیه مو می‌آیم»<br /> <br /> کل عالم تموم شد، کی می‌آیی؟»<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> یه روزه‌ رفته‌ای، سی روزه حالا.<br /> <br /> زمستون رفته‌ای، نوروز حالا.<br /> <br /> خودت گفتی : «سر هفته می‌آیم»<br /> <br /> بیا بشمر ببین چن روزه حالا!<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> <br /> <br /> == پاورقی‌ها ==<br /> <br /> #{{پاورقی|۱}} از مسجد سلیمان تا شوشتر سراسر دامنه‌های کوهستان پوشیده از بوته‌‌های گل سرخ است.<br /> #{{پاورقی|۲}} ظاهراً : «&#039;&#039;&#039;پلنگ در کوه چه می‌ناله&#039;&#039;&#039;» برده است.<br /> ‌#{{پاورقی|۳}} &#039;&#039;&#039;دود&#039;&#039;&#039; (بروزن:رود) لغت شیرازی، به‌معنای فرزند است: &#039;&#039;&#039;زادود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30450 2012-03-05T06:31:30Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> کار تدوین «فرهنگ عامیانه» کاری است بس عظیم و دشوار؛ کاری است که می‌باید با تلاش علاقمدانه همگان انجام پذیرد.<br /> <br /> این کار، در بسیاری از کشورهای جهان انجام پذیرفته و در کشور ما نیز تا کنون در این باره اقدامات گرانبهائی صورت گرفته است. اما هنوز بسیاری از کارها که می‌باید شده باشد انجام نپذیرفته، و آنچه ما را بکوشش برمی‌انگیزد همین است.<br /> <br /> یک سال و چند ماه پیش از این، هنگامی که در هفته نامه گرامی فردوسی بدین امر همت گماشتیم گروهی از خوانندگان علاقمندی و توجه فراوانی نسبت بدین مهم باز نمودند و از آن میان، کسانی که خود به‌تنهایی در این راه به‌کوشش‌هایی پراکنده برخاسته بودند، گردآورده‌های خود را بی‌هیچ دریغی به‌اختیار ما نهادند ... این‌بار با توشه‌ئی و تجربه‌ئی که از گذشته اندوخته‌ایم، در صفحاتی بیشتر به‌ادامه آن کار برمی‌خیزیم و ازدوستان خود می‌خواهیم که با دقت و تأملی شایسته، ما را به‌تهیه و تدوین کتاب کوچه، یاری دهند.<br /> <br /> آنچه در این صفحات خواهد آمد، هبارت خواهد بود از زبان کوچه، حکایات امثال، عقاید و آداب، متل‌ها، واسونک‌ها، دوبیتی‌ها، ترانه‌ها، لالائی‌ها، تصنیف‌ها، معماها، تعزیه‌خوانی‌ها، ترانه بازی‌ها و جز اینها ....<br /> <br /> طرح جمع‌آوری لغات عامیانه، نخستین بار به‌وسیله استاد دهخدا در «امثال و حکم» و پس از آن به‌وسیله امیرقلی امینی در «هزار و یک سخن در امثال و حکم» و «فرهنگ عوام» و نیز به‌وسیله جمال‌زاده در آخر کتاب «یکی بود یکی نبود» پایه گذاشته شد.<br /> <br /> کار ما کاری است که با مشارکت همه خوانندگان و علاقمندان به‌تدوین این آثار صورت خواهد گرفت و بدین ترتیب امید بسیار هست که از لغزش‌ها، اشتباهات و تغییرات در متون اصلی محفوظ بماند.<br /> <br /> برای وصول بدین هدف، آثاری که به‌وسیله خواننندگان و علاقمندان ضبط شده و برای ما فرستاده می‌شود، در صفحات خاص خویش درج می‌گردد و صفحاتی در انتهای بخش کتاب کوچه، برای نظرات اصلاحی خوانندگان باز خواهد بود تا چنانچه سهو و اشتباهی در کار ضبط یا چاپ متنی رفته باشد، اصلاح شود.<br /> <br /> آنچه در طول هر هفته به‌وسیله خوانندگان فرستاده شده باشد در محل بخصوص اعلام می‌شود تا به‌نوبت مورد بررسی قرار گیرد.<br /> <br /> از دوستانی که برای این بخش مطالبی می‌فرستند تمنا می‌شود به‌این نکته توجه داشته باشند که چون هر متن برای آسانی مطابقه با روایات دیگر آن، در پرونده خاصی ضبط می‌گردد، از نوشتن چند مطلب در یک صفحه خودداری فرمایند.<br /> <br /> <br /> == معّما ==<br /> اون چیه که:<br /> <br /> نه دست داره نه پا،<br /> <br /> خبر می‌بره همه‌جا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- نامه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> همیشه سرپاست؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- در&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> شب نوکره، روز بی‌بی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- رختخواب&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> یکی رفت؛<br /> <br /> یکی موند؛<br /> <br /> یکی کله‌شو جنبوند؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- باد، کوه، خوشه گندم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> از اینجا تا به‌شوشتر<br /> <br /> همه‌ش خون کبوتر؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گل سرخ&#039;&#039;&#039;{{نشان|۱}}<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> - نه دست داره نه پا،<br /> <br /> بالا می‌ره پیش خدا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- دود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> دستمال آبی،<br /> <br /> پر از گلابی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- آسمان&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> - بافتم و بافتم،<br /> <br /> پشت کوه انداختم؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گیس&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آب&#039;&#039;&#039; - عصاره هر چیز؛ شیره هر چیز؛ رطوبتی که در چیزی هست: «آب هویج» و غیره ...<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب‌آورده&#039;&#039;&#039; - چیزی که بدون تحمل رنج و خرجی به‌دست آمده باشد. نظیر: باد‌آورده : «پدره که مرد، پول مفت آب آورده‌ئی گیر محمود آمد.»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب افتادن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;آب افتادن میوه&#039;&#039;&#039; . از حد رسیده شدن و پختگی گذشتن میوه، و به لهیدگی و فساد رفتن : «هلوئی که آب افتاده. هندوانه‌ئی که آب افتاده » <br /> &#039;&#039;&#039;آب افتادن دهان&#039;&#039;&#039; : به‌هوس افتادن. به‌طمع خوردن چیزی یا عشقبازی با کسی افتادن : «آنقدر از خوشگلی دختره تعریف کردند که دهن یارو آب افتاد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب انداختن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;اب انداختن ماست، آش، و جزاینها&#039;&#039;&#039; ... : مقدمه ترش شدن و تجزیه شدن و فاسد شدن. &#039;&#039;&#039;دهن کسی را آب‌انداختن&#039;&#039;&#039; : کسی را به طمع خوردن چیزی یا عضقبازی با کسی انداختن. «دهان یارو را آب انداختند !» &#039;&#039;&#039;زیر کسی آب انداختن&#039;&#039;&#039;: کسی را به‌حقه و تزویر از جائی بلند کردن؛ باعث بیکاری کسی شدن : «وقتی حسن در اهواز مأموریت داشت، دو سه نفر که دشمنش بودند زیرش آب انداختند ... »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌آب شدن&#039;&#039;&#039; - کسالت و ناخوشی به‌هم رساندن بر اثر مسافرت و تغییر ناگهانی آب و هوا و شرایط محیطی : «چیزی نیست؛ آب به‌آب شده‌ای» .<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آب تکان نخوردن&#039;&#039;&#039; - هیاهو و جنجالی که بر اثر اقدام به‌عملی تصور بروز آن می‌رفته است؛ رخ ندادن : «خیال می‌کردم بر اثر شنیدن این خبر دنیا را زیر رو رو خوهد کرد. اما آب از آب تکان نخورد. »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آتش در آوردن&#039;&#039;&#039; - فوق‌العاده زرنگ و کاربر بودن؛ کره از اب گرفتن ؛ «آنقدر ناقلا است که از آب آتش در می‌آورد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دریا دریا بخشیدن&#039;&#039;&#039; - کاری بی‌ارزش و پیش‌پا افتاده کردن؛ کاری بی‌اهمیت انجام دادن: «آب از دریا می‌بخشی؟»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دست (کسی) نچکیدن&#039;&#039;&#039; - خیلی خسیس بودن. ناخن خشک بودن : «آنقدر خسیس است که آب از دستش نمی‌چکد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سرچشمه گل بودن&#039;&#039;&#039; - چیزی یا کاری از اصل و مبدأ خراب و نادرست بودن؛ «آب از سرچشمه گل است!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سر گذشتن&#039;&#039;&#039; - بی‌قید بودن نسبت به‌رسوائی یا زیانی، به دلیل تازگی نداشتن آن : «بابا ما که آب از سرمان گذشته» ... یا «آب که از سر گذشت چه یک نی چه صد نی!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آبی از کسی گرم شدن (یا: نشدن)&#039;&#039;&#039; - از جانب کسی احتمال مساعدت با فایده‌ئی رفتن یا نرفتن : «از او چشم کمک نداشته باش؛ آبی ازش گرم نمی‌شود!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از گلوی کسی بریدن&#039;&#039;&#039; - آسایش دیگران را سلب کردن. به‌بی‌رحمی، ساده‌ترین حقوق دیگران را سلب کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از لب و لوچه کسی سرازیر شدن&#039;&#039;&#039;. به منتهای شیفتگی و طمع رسیدن نسبت به چیزی یا کسی (رجوع کنید به «آب‌افتادن دهان»).<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;بر آب افتادن پته کسی&#039;&#039;&#039; - راز کسی آشکار شدن، رسوا شدن. &#039;&#039;&#039;پته کسی را برآب انداختن&#039;&#039;&#039; - رسوا کردن کسی، راز کسی را آشکار کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب خواستن و دست شستن&#039;&#039;&#039; - دیر به‌فکر کاری افتادن : «این کار دیگر حالا دیر شده؛ آب بخواه و دست بشو!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب بخور کش بیائی!&#039;&#039;&#039; - جواب آمیخته به استهزائی است که به آدم‌های طمع‌کار می‌دهند. نظیر: «طلبت باشد!» یا «بگو آش، بهمین خیال باش!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب (یا آب‌انبار) به‌دست یزید افتادن&#039;&#039;&#039; - در مورد کاری گفته می‌شود که انجام آن به دست شخص تنگ نظری باشد.<br /> <br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب برداشتن&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;آب برداشتن کاری یا حرفی&#039;&#039;&#039;: موضوع دیگری سوای آنچه در ظاهر هست، در باطن داشتن: «این حرف یارو خیلی آب بر‌می‌دارد!»؛ ریشه‌های دیگری داشتن؛ مهم بودن ؛ به‌جاهای دیگر بستگی داشتن «من از اول فهمیدم که کارهای یارو آب برمی‌دارد!» کاسه‌ئی زیر نیمکاسه بودن .... &#039;&#039;&#039;لولهنگ (لولئین) کسی زیاد آب‌برداشتن&#039;&#039;&#039;: دارای نفوذ و اعتبار بودن شخصی که تصور نفوذ و اعتبارش نمی‌رفته است: «بابا؛ لولهنگ تو هم خیلی آب برمی‌داشت و ما نمی‌دانستیم!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;لب آب بردن و تشنه برگرداندن&#039;&#039;&#039; - خیلی زرنگ و حیله‌گر بودن. زرنگ و کاربر بودن به‌اندازه‌ئی که بتوان تشنه‌ئی را به‌آب برد و همچنان تشنه بازگرداند!<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌سوراخ مورچه‌ریختن&#039;&#039;&#039; - جماعت را به‌هول و تکان انداختن؛ عده‌ئی را با حرفی یا یا عملی به‌جوش و خروش افکندن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;فوت آب بودن&#039;&#039;&#039; - اصطلاح شاگردان مدارس ابتدائی، برای آنکه نشان بدهنپد دروس حفظی خود را خوب از برگرداده‌اند.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب پاکی روی دست کسی ریختن&#039;&#039;&#039; - کسی را بالمره ناامید کردن؛ امید کسی را یکسره از میان بردن.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (بقیه دارد)<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == لالائی‌ها ==<br /> <br /> لالا، لالا - گل آبشن<br /> <br /> باباب رفته، چشمام روشن.<br /> <br /> لالا، لالا - گل پسته<br /> <br /> بابات رفته کمربسته.<br /> <br /> لالا، لالا - گل نعنا<br /> <br /> بابات رفته به‌کوه تنها.<br /> <br /> لالا، لالا - گل لاله<br /> <br /> پلنگ در کوچه می‌ناله {{نشان||۲}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل زیره<br /> <br /> بچه‌م آروم نمی‌گیره<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(تهران)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> لالا، لالا، گل قندم<br /> <br /> عزیز دود دلبندم. {{نشان|۳}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل پونه<br /> <br /> گدا اومد در خونه<br /> <br /> یه نون دادم بدش اومد <br /> <br /> دو نون دادم خوشش اومد<br /> <br /> خودش رفت و سگش اومد. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(شیراز)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == قصه‌ی آقا کوزه ==<br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> متل آذربایجانی<br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> یکی بود، یکی نبود. <br /> <br /> یه کوزه‌ئی بود. یه روز صبح سرپوششو گذاشت و راه افتاد بره شیره دزدی. <br /> <br /> رفت و رفت و رفت ... تا تو راه رسید به یه کژدم.<br /> <br /> کژدم ازش پرسید : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - شیره دزدی!»<br /> <br /> کژدم گفت : « - منم می‌بری؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - بیا بریم.» و با همدیگه راه افتادن.<br /> <br /> یک کمی که رفتن* رسیدن به یه سوزن جوالدوز.<br /> <br /> جوالدوز گفت : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - زهرمارو کوزه، درد و کوزه ... بگو : آقا کوزه!»<br /> <br /> بعد که جوالدوز این جور گفت و جوابشو شنید، اونم راه افتاد و همراهشون رفت.<br /> <br /> کمی که رفتند، رسیدند به یه کلاغ و بعدم به یه مرغ و، همه با هم راه افتادن به‌طرف خونه‌ئی که قرار بود برن شیره دزدی ...<br /> <br /> وقتی از در وارد می‌شدن، کلوخ پشت در، گفت : « - به منم شیره میدین؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - آره، به‌تو هم شیره میدیم.»<br /> <br /> اونوخت کوزه به مرغ گفت : « - تو برو تو اجاق»، کژدم گذاشت تو قوطی چخماق، جوالدوزه هم رفت تو قوطی کبریت و کلاغم رفت نشست سر در حیاط.<br /> <br /> کوزه رفت سراغ تاغار شیره و قورت قورت دهنشو پر کرد ... یه‌هو صاحبخونه از خواب بیدار شد و به‌زنش گفت : « - زن! پاشو که دزد اومده.»<br /> <br /> زن گفت : « - مرد!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> و هردوشون گرفتن خوابیدن.<br /> <br /> کمی بعد زنه از خواب بیدار شد و به‌شوهره گفت:<br /> <br /> « مرد! پاشو پاشو، انگار دزد اومده!»<br /> <br /> مرد گفت :‌ « - زن!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> زن پاشد سرشو از پنجره درآورد. کلاغه که اینو دید، پرید سر زنه رو نوک زد. زن گفت : وای! و رفت سراغ قوطی کبریت که بببینه چه خبره؛ کبریتو که ورداشت، جوالدوزه فرو رفت تو دستش .. زن قوطی رو انداخت و فریاد زنون رفت که سنگ چخماقو ورداره، که کژدمه دستشو نیش زد.<br /> <br /> زن گفت : « - ای وای! ای وای!» و رفت که از اجاق آتیش ورداره بلکه بتونه چراغو روشن کنه، که یه مرتبه مرغه از بالای اجاق بال و پری زد و چشمای زنه پر خاک و خاکستر شد.<br /> <br /> کوزه که دیگه حالا شکمشو پرشیره کرده بود و غلتون غلتون داشت می‌رفت، دم در که رسید کلوخ پشت در گفت : « - کو سهم ما؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « « - بذا برم، بذا برم، همین حالا صابخونه سر می‌رسه؛ سهمت باشه بعد!»<br /> <br /> کلوخه که دلخور شده بود با یه حرکت تنه‌شو زد به‌کوزه و کوزه رو تیکه تیکه کرد و شیره‌ها ریخت رو زمین ...<br /> <br /> صبح که شد، بچه‌ها تو کوچه جمع شده بودن و تیکه سفال‌ها رو می‌لیسیدن ...<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> ضبط کننده و مترجم: &#039;&#039;&#039;علیرضا نابدل&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> (از خوی)<br /> <br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == ترانه‌ها ==<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;۱- تنهایی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> دلم، جونم، دلم کرده هوایت<br /> <br /> کجا جویم، کجا حویم، کجایت؟<br /> <br /> صدایت می‌زنم، شاید ز شیراز<br /> <br /> رسونه باد بر گوشم صدایت.<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> الا مرغ سفید تاج بر سر!<br /> <br /> خبر از مو ببر امشو به‌دلبر،<br /> <br /> بگو ؛ «هر کی جدامون کرده هم<br /> <br /> خدامیده سزایش‌روز محشر!»<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> گل سرخ و سفیدم، کی می‌آیی؟<br /> <br /> بنفشه برگ‌بیدم، کی می آیی؟<br /> <br /> تو گفتی : «گل در آیه مو می‌آیم»<br /> <br /> کل عالم تموم شد، کی می‌آیی؟»<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> یه روزه‌ رفته‌ای، سی روزه حالا.<br /> <br /> زمستون رفته‌ای، نوروز حالا.<br /> <br /> خودت گفتی : «سر هفته می‌آیم»<br /> <br /> بیا بشمر ببین چن روزه حالا!<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> <br /> <br /> == پاورقی‌ها ==<br /> #{{پاورقی|۱}} از مسجد سلیمان تا شوشتر سراسر دامنه‌های کوهستان پوشیده از بوته‌‌های گل سرخ است.<br /> #{{پاورقی|۲}} ظاهراً : «&#039;&#039;&#039;پلنگ در کوه چه می‌ناله&#039;&#039;&#039;» برده است.<br /> ‌#{{پاورقی|۳}} &#039;&#039;&#039;دود&#039;&#039;&#039; (بروزن:رود) لغت شیرازی، به‌معنای فرزند است: &#039;&#039;&#039;زادود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30449 2012-03-05T06:30:41Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> کار تدوین «فرهنگ عامیانه» کاری است بس عظیم و دشوار؛ کاری است که می‌باید با تلاش علاقمدانه همگان انجام پذیرد.<br /> <br /> این کار، در بسیاری از کشورهای جهان انجام پذیرفته و در کشور ما نیز تا کنون در این باره اقدامات گرانبهائی صورت گرفته است. اما هنوز بسیاری از کارها که می‌باید شده باشد انجام نپذیرفته، و آنچه ما را بکوشش برمی‌انگیزد همین است.<br /> <br /> یک سال و چند ماه پیش از این، هنگامی که در هفته نامه گرامی فردوسی بدین امر همت گماشتیم گروهی از خوانندگان علاقمندی و توجه فراوانی نسبت بدین مهم باز نمودند و از آن میان، کسانی که خود به‌تنهایی در این راه به‌کوشش‌هایی پراکنده برخاسته بودند، گردآورده‌های خود را بی‌هیچ دریغی به‌اختیار ما نهادند ... این‌بار با توشه‌ئی و تجربه‌ئی که از گذشته اندوخته‌ایم، در صفحاتی بیشتر به‌ادامه آن کار برمی‌خیزیم و ازدوستان خود می‌خواهیم که با دقت و تأملی شایسته، ما را به‌تهیه و تدوین کتاب کوچه، یاری دهند.<br /> <br /> آنچه در این صفحات خواهد آمد، هبارت خواهد بود از زبان کوچه، حکایات امثال، عقاید و آداب، متل‌ها، واسونک‌ها، دوبیتی‌ها، ترانه‌ها، لالائی‌ها، تصنیف‌ها، معماها، تعزیه‌خوانی‌ها، ترانه بازی‌ها و جز اینها ....<br /> <br /> طرح جمع‌آوری لغات عامیانه، نخستین بار به‌وسیله استاد دهخدا در «امثال و حکم» و پس از آن به‌وسیله امیرقلی امینی در «هزار و یک سخن در امثال و حکم» و «فرهنگ عوام» و نیز به‌وسیله جمال‌زاده در آخر کتاب «یکی بود یکی نبود» پایه گذاشته شد.<br /> <br /> کار ما کاری است که با مشارکت همه خوانندگان و علاقمندان به‌تدوین این آثار صورت خواهد گرفت و بدین ترتیب امید بسیار هست که از لغزش‌ها، اشتباهات و تغییرات در متون اصلی محفوظ بماند.<br /> <br /> برای وصول بدین هدف، آثاری که به‌وسیله خواننندگان و علاقمندان ضبط شده و برای ما فرستاده می‌شود، در صفحات خاص خویش درج می‌گردد و صفحاتی در انتهای بخش کتاب کوچه، برای نظرات اصلاحی خوانندگان باز خواهد بود تا چنانچه سهو و اشتباهی در کار ضبط یا چاپ متنی رفته باشد، اصلاح شود.<br /> <br /> آنچه در طول هر هفته به‌وسیله خوانندگان فرستاده شده باشد در محل بخصوص اعلام می‌شود تا به‌نوبت مورد بررسی قرار گیرد.<br /> <br /> از دوستانی که برای این بخش مطالبی می‌فرستند تمنا می‌شود به‌این نکته توجه داشته باشند که چون هر متن برای آسانی مطابقه با روایات دیگر آن، در پرونده خاصی ضبط می‌گردد، از نوشتن چند مطلب در یک صفحه خودداری فرمایند.<br /> <br /> <br /> == معّما ==<br /> اون چیه که:<br /> <br /> نه دست داره نه پا،<br /> <br /> خبر می‌بره همه‌جا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- نامه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> همیشه سرپاست؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- در&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> شب نوکره، روز بی‌بی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- رختخواب&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> یکی رفت؛<br /> <br /> یکی موند؛<br /> <br /> یکی کله‌شو جنبوند؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- باد، کوه، خوشه گندم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> از اینجا تا به‌شوشتر<br /> <br /> همه‌ش خون کبوتر؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گل سرخ&#039;&#039;&#039;{{نشان|۱}}<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> - نه دست داره نه پا،<br /> <br /> بالا می‌ره پیش خدا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- دود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> دستمال آبی،<br /> <br /> پر از گلابی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- آسمان&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> - بافتم و بافتم،<br /> <br /> پشت کوه انداختم؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گیس&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آب&#039;&#039;&#039; - عصاره هر چیز؛ شیره هر چیز؛ رطوبتی که در چیزی هست: «آب هویج» و غیره ...<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب‌آورده&#039;&#039;&#039; - چیزی که بدون تحمل رنج و خرجی به‌دست آمده باشد. نظیر: باد‌آورده : «پدره که مرد، پول مفت آب آورده‌ئی گیر محمود آمد.»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب افتادن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;آب افتادن میوه&#039;&#039;&#039; . از حد رسیده شدن و پختگی گذشتن میوه، و به لهیدگی و فساد رفتن : «هلوئی که آب افتاده. هندوانه‌ئی که آب افتاده » <br /> &#039;&#039;&#039;آب افتادن دهان&#039;&#039;&#039; : به‌هوس افتادن. به‌طمع خوردن چیزی یا عشقبازی با کسی افتادن : «آنقدر از خوشگلی دختره تعریف کردند که دهن یارو آب افتاد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب انداختن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;اب انداختن ماست، آش، و جزاینها&#039;&#039;&#039; ... : مقدمه ترش شدن و تجزیه شدن و فاسد شدن. &#039;&#039;&#039;دهن کسی را آب‌انداختن&#039;&#039;&#039; : کسی را به طمع خوردن چیزی یا عضقبازی با کسی انداختن. «دهان یارو را آب انداختند !» &#039;&#039;&#039;زیر کسی آب انداختن&#039;&#039;&#039;: کسی را به‌حقه و تزویر از جائی بلند کردن؛ باعث بیکاری کسی شدن : «وقتی حسن در اهواز مأموریت داشت، دو سه نفر که دشمنش بودند زیرش آب انداختند ... »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌آب شدن&#039;&#039;&#039; - کسالت و ناخوشی به‌هم رساندن بر اثر مسافرت و تغییر ناگهانی آب و هوا و شرایط محیطی : «چیزی نیست؛ آب به‌آب شده‌ای» .<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آب تکان نخوردن&#039;&#039;&#039; - هیاهو و جنجالی که بر اثر اقدام به‌عملی تصور بروز آن می‌رفته است؛ رخ ندادن : «خیال می‌کردم بر اثر شنیدن این خبر دنیا را زیر رو رو خوهد کرد. اما آب از آب تکان نخورد. »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آتش در آوردن&#039;&#039;&#039; - فوق‌العاده زرنگ و کاربر بودن؛ کره از اب گرفتن ؛ «آنقدر ناقلا است که از آب آتش در می‌آورد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دریا دریا بخشیدن&#039;&#039;&#039; - کاری بی‌ارزش و پیش‌پا افتاده کردن؛ کاری بی‌اهمیت انجام دادن: «آب از دریا می‌بخشی؟»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دست (کسی) نچکیدن&#039;&#039;&#039; - خیلی خسیس بودن. ناخن خشک بودن : «آنقدر خسیس است که آب از دستش نمی‌چکد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سرچشمه گل بودن&#039;&#039;&#039; - چیزی یا کاری از اصل و مبدأ خراب و نادرست بودن؛ «آب از سرچشمه گل است!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سر گذشتن&#039;&#039;&#039; - بی‌قید بودن نسبت به‌رسوائی یا زیانی، به دلیل تازگی نداشتن آن : «بابا ما که آب از سرمان گذشته» ... یا «آب که از سر گذشت چه یک نی چه صد نی!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آبی از کسی گرم شدن (یا: نشدن)&#039;&#039;&#039; - از جانب کسی احتمال مساعدت با فایده‌ئی رفتن یا نرفتن : «از او چشم کمک نداشته باش؛ آبی ازش گرم نمی‌شود!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از گلوی کسی بریدن&#039;&#039;&#039; - آسایش دیگران را سلب کردن. به‌بی‌رحمی، ساده‌ترین حقوق دیگران را سلب کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از لب و لوچه کسی سرازیر شدن&#039;&#039;&#039;. به منتهای شیفتگی و طمع رسیدن نسبت به چیزی یا کسی (رجوع کنید به «آب‌افتادن دهان»).<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;بر آب افتادن پته کسی&#039;&#039;&#039; - راز کسی آشکار شدن، رسوا شدن. &#039;&#039;&#039;پته کسی را برآب انداختن&#039;&#039;&#039; - رسوا کردن کسی، راز کسی را آشکار کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب خواستن و دست شستن&#039;&#039;&#039; - دیر به‌فکر کاری افتادن : «این کار دیگر حالا دیر شده؛ آب بخواه و دست بشو!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب بخور کش بیائی!&#039;&#039;&#039; - جواب آمیخته به استهزائی است که به آدم‌های طمع‌کار می‌دهند. نظیر: «طلبت باشد!» یا «بگو آش، بهمین خیال باش!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب (یا آب‌انبار) به‌دست یزید افتادن&#039;&#039;&#039; - در مورد کاری گفته می‌شود که انجام آن به دست شخص تنگ نظری باشد.<br /> <br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب برداشتن&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;آب برداشتن کاری یا حرفی&#039;&#039;&#039;: موضوع دیگری سوای آنچه در ظاهر هست، در باطن داشتن: «این حرف یارو خیلی آب بر‌می‌دارد!»؛ ریشه‌های دیگری داشتن؛ مهم بودن ؛ به‌جاهای دیگر بستگی داشتن «من از اول فهمیدم که کارهای یارو آب برمی‌دارد!» کاسه‌ئی زیر نیمکاسه بودن .... &#039;&#039;&#039;لولهنگ (لولئین) کسی زیاد آب‌برداشتن&#039;&#039;&#039;: دارای نفوذ و اعتبار بودن شخصی که تصور نفوذ و اعتبارش نمی‌رفته است: «بابا؛ لولهنگ تو هم خیلی آب برمی‌داشت و ما نمی‌دانستیم!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;لب آب بردن و تشنه برگرداندن&#039;&#039;&#039; - خیلی زرنگ و حیله‌گر بودن. زرنگ و کاربر بودن به‌اندازه‌ئی که بتوان تشنه‌ئی را به‌آب برد و همچنان تشنه بازگرداند!<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌سوراخ مورچه‌ریختن&#039;&#039;&#039; - جماعت را به‌هول و تکان انداختن؛ عده‌ئی را با حرفی یا یا عملی به‌جوش و خروش افکندن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;فوت آب بودن&#039;&#039;&#039; - اصطلاح شاگردان مدارس ابتدائی، برای آنکه نشان بدهنپد دروس حفظی خود را خوب از برگرداده‌اند.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب پاکی روی دست کسی ریختن&#039;&#039;&#039; - کسی را بالمره ناامید کردن؛ امید کسی را یکسره از میان بردن.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (بقیه دارد)<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == لالائی‌ها ==<br /> <br /> لالا، لالا - گل آبشن<br /> <br /> باباب رفته، چشمام روشن.<br /> <br /> لالا، لالا - گل پسته<br /> <br /> بابات رفته کمربسته.<br /> <br /> لالا، لالا - گل نعنا<br /> <br /> بابات رفته به‌کوه تنها.<br /> <br /> لالا، لالا - گل لاله<br /> <br /> پلنگ در کوچه می‌ناله {{نشان||۲}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل زیره<br /> <br /> بچه‌م آروم نمی‌گیره<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(تهران)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> لالا، لالا، گل قندم<br /> <br /> عزیز دود دلبندم. {{نشان|۳}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل پونه<br /> <br /> گدا اومد در خونه<br /> <br /> یه نون دادم بدش اومد <br /> <br /> دو نون دادم خوشش اومد<br /> <br /> خودش رفت و سگش اومد. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(شیراز)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == قصه‌ی آقا کوزه ==<br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> متل آذربایجانی<br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> یکی بود، یکی نبود. <br /> <br /> یه کوزه‌ئی بود. یه روز صبح سرپوششو گذاشت و راه افتاد بره شیره دزدی. <br /> <br /> رفت و رفت و رفت ... تا تو راه رسید به یه کژدم.<br /> <br /> کژدم ازش پرسید : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - شیره دزدی!»<br /> <br /> کژدم گفت : « - منم می‌بری؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - بیا بریم.» و با همدیگه راه افتادن.<br /> <br /> یک کمی که رفتن* رسیدن به یه سوزن جوالدوز.<br /> <br /> جوالدوز گفت : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - زهرمارو کوزه، درد و کوزه ... بگو : آقا کوزه!»<br /> <br /> بعد که جوالدوز این جور گفت و جوابشو شنید، اونم راه افتاد و همراهشون رفت.<br /> <br /> کمی که رفتند، رسیدند به یه کلاغ و بعدم به یه مرغ و، همه با هم راه افتادن به‌طرف خونه‌ئی که قرار بود برن شیره دزدی ...<br /> <br /> وقتی از در وارد می‌شدن، کلوخ پشت در، گفت : « - به منم شیره میدین؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - آره، به‌تو هم شیره میدیم.»<br /> <br /> اونوخت کوزه به مرغ گفت : « - تو برو تو اجاق»، کژدم گذاشت تو قوطی چخماق، جوالدوزه هم رفت تو قوطی کبریت و کلاغم رفت نشست سر در حیاط.<br /> <br /> کوزه رفت سراغ تاغار شیره و قورت قورت دهنشو پر کرد ... یه‌هو صاحبخونه از خواب بیدار شد و به‌زنش گفت : « - زن! پاشو که دزد اومده.»<br /> <br /> زن گفت : « - مرد!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> و هردوشون گرفتن خوابیدن.<br /> <br /> کمی بعد زنه از خواب بیدار شد و به‌شوهره گفت:<br /> <br /> « مرد! پاشو پاشو، انگار دزد اومده!»<br /> <br /> مرد گفت :‌ « - زن!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> زن پاشد سرشو از پنجره درآورد. کلاغه که اینو دید، پرید سر زنه رو نوک زد. زن گفت : وای! و رفت سراغ قوطی کبریت که بببینه چه خبره؛ کبریتو که ورداشت، جوالدوزه فرو رفت تو دستش .. زن قوطی رو انداخت و فریاد زنون رفت که سنگ چخماقو ورداره، که کژدمه دستشو نیش زد.<br /> <br /> زن گفت : « - ای وای! ای وای!» و رفت که از اجاق آتیش ورداره بلکه بتونه چراغو روشن کنه، که یه مرتبه مرغه از بالای اجاق بال و پری زد و چشمای زنه پر خاک و خاکستر شد.<br /> <br /> کوزه که دیگه حالا شکمشو پرشیره کرده بود و غلتون غلتون داشت می‌رفت، دم در که رسید کلوخ پشت در گفت : « - کو سهم ما؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « « - بذا برم، بذا برم، همین حالا صابخونه سر می‌رسه؛ سهمت باشه بعد!»<br /> <br /> کلوخه که دلخور شده بود با یه حرکت تنه‌شو زد به‌کوزه و کوزه رو تیکه تیکه کرد و شیره‌ها ریخت رو زمین ...<br /> <br /> صبح که شد، بچه‌ها تو کوچه جمع شده بودن و تیکه سفال‌ها رو می‌لیسیدن ...<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> ضبط کننده و مترجم: &#039;&#039;&#039;علیرضا نابدل&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> (از خوی)<br /> <br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == ترانه‌ها ==<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;۱- تنهایی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> دلم، جونم، دلم کرده هوایت<br /> <br /> کجا جویم، کجا حویم، کجایت؟<br /> <br /> صدایت می‌زنم، شاید ز شیراز<br /> <br /> رسونه باد بر گوشم صدایت.<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> الا مرغ سفید تاج بر سر!<br /> <br /> خبر از مو ببر امشو به‌دلبر،<br /> <br /> بگو ؛ «هر کی جدامون کرده هم<br /> <br /> خدامیده سزایش‌روز محشر!»<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> گل سرخ و سفیدم، کی می‌آیی؟<br /> <br /> بنفشه برگ‌بیدم، کی می آیی؟<br /> <br /> تو گفتی : «گل در آیه مو می‌آیم»<br /> <br /> کل عالم تموم شد، کی می‌آیی؟»<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> یه روزه‌ رفته‌ای، سی روزه حالا.<br /> <br /> زمستون رفته‌ای، نوروز حالا.<br /> <br /> خودت گفتی : «سر هفته می‌آیم»<br /> <br /> بیا بشمر ببین چن روزه حالا!<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> <br /> <br /> == پاورقی‌ها ==<br /> #{{پاورقی|۱}}از مسجد سلیمان تا شوشتر سراسر دامنه‌های کوهستان پوشیده از بوته‌‌های گل سرخ است.<br /> #{{پاورقی|۲}}ظاهراً : «&#039;&#039;&#039;پلنگ در کوه چه می‌ناله&#039;&#039;&#039;» برده است.<br /> ‌#{{پاورقی|۳}}&#039;&#039;&#039;دود&#039;&#039;&#039; (بروزن:رود) لغت شیرازی، به‌معنای فرزند است: &#039;&#039;&#039;زادود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30448 2012-03-05T06:28:39Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> کار تدوین «فرهنگ عامیانه» کاری است بس عظیم و دشوار؛ کاری است که می‌باید با تلاش علاقمدانه همگان انجام پذیرد.<br /> <br /> این کار، در بسیاری از کشورهای جهان انجام پذیرفته و در کشور ما نیز تا کنون در این باره اقدامات گرانبهائی صورت گرفته است. اما هنوز بسیاری از کارها که می‌باید شده باشد انجام نپذیرفته، و آنچه ما را بکوشش برمی‌انگیزد همین است.<br /> <br /> یک سال و چند ماه پیش از این، هنگامی که در هفته نامه گرامی فردوسی بدین امر همت گماشتیم گروهی از خوانندگان علاقمندی و توجه فراوانی نسبت بدین مهم باز نمودند و از آن میان، کسانی که خود به‌تنهایی در این راه به‌کوشش‌هایی پراکنده برخاسته بودند، گردآورده‌های خود را بی‌هیچ دریغی به‌اختیار ما نهادند ... این‌بار با توشه‌ئی و تجربه‌ئی که از گذشته اندوخته‌ایم، در صفحاتی بیشتر به‌ادامه آن کار برمی‌خیزیم و ازدوستان خود می‌خواهیم که با دقت و تأملی شایسته، ما را به‌تهیه و تدوین کتاب کوچه، یاری دهند.<br /> <br /> آنچه در این صفحات خواهد آمد، هبارت خواهد بود از زبان کوچه، حکایات امثال، عقاید و آداب، متل‌ها، واسونک‌ها، دوبیتی‌ها، ترانه‌ها، لالائی‌ها، تصنیف‌ها، معماها، تعزیه‌خوانی‌ها، ترانه بازی‌ها و جز اینها ....<br /> <br /> طرح جمع‌آوری لغات عامیانه، نخستین بار به‌وسیله استاد دهخدا در «امثال و حکم» و پس از آن به‌وسیله امیرقلی امینی در «هزار و یک سخن در امثال و حکم» و «فرهنگ عوام» و نیز به‌وسیله جمال‌زاده در آخر کتاب «یکی بود یکی نبود» پایه گذاشته شد.<br /> <br /> کار ما کاری است که با مشارکت همه خوانندگان و علاقمندان به‌تدوین این آثار صورت خواهد گرفت و بدین ترتیب امید بسیار هست که از لغزش‌ها، اشتباهات و تغییرات در متون اصلی محفوظ بماند.<br /> <br /> برای وصول بدین هدف، آثاری که به‌وسیله خواننندگان و علاقمندان ضبط شده و برای ما فرستاده می‌شود، در صفحات خاص خویش درج می‌گردد و صفحاتی در انتهای بخش کتاب کوچه، برای نظرات اصلاحی خوانندگان باز خواهد بود تا چنانچه سهو و اشتباهی در کار ضبط یا چاپ متنی رفته باشد، اصلاح شود.<br /> <br /> آنچه در طول هر هفته به‌وسیله خوانندگان فرستاده شده باشد در محل بخصوص اعلام می‌شود تا به‌نوبت مورد بررسی قرار گیرد.<br /> <br /> از دوستانی که برای این بخش مطالبی می‌فرستند تمنا می‌شود به‌این نکته توجه داشته باشند که چون هر متن برای آسانی مطابقه با روایات دیگر آن، در پرونده خاصی ضبط می‌گردد، از نوشتن چند مطلب در یک صفحه خودداری فرمایند.<br /> <br /> <br /> == معّما ==<br /> اون چیه که:<br /> <br /> نه دست داره نه پا،<br /> <br /> خبر می‌بره همه‌جا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- نامه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> همیشه سرپاست؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- در&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> شب نوکره، روز بی‌بی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- رختخواب&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> یکی رفت؛<br /> <br /> یکی موند؛<br /> <br /> یکی کله‌شو جنبوند؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- باد، کوه، خوشه گندم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> از اینجا تا به‌شوشتر<br /> <br /> همه‌ش خون کبوتر؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گل سرخ&#039;&#039;&#039;{{نشان|۱}}<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> - نه دست داره نه پا،<br /> <br /> بالا می‌ره پیش خدا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- دود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> دستمال آبی،<br /> <br /> پر از گلابی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- آسمان&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> - بافتم و بافتم،<br /> <br /> پشت کوه انداختم؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گیس&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آب&#039;&#039;&#039; - عصاره هر چیز؛ شیره هر چیز؛ رطوبتی که در چیزی هست: «آب هویج» و غیره ...<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب‌آورده&#039;&#039;&#039; - چیزی که بدون تحمل رنج و خرجی به‌دست آمده باشد. نظیر: باد‌آورده : «پدره که مرد، پول مفت آب آورده‌ئی گیر محمود آمد.»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب افتادن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;آب افتادن میوه&#039;&#039;&#039; . از حد رسیده شدن و پختگی گذشتن میوه، و به لهیدگی و فساد رفتن : «هلوئی که آب افتاده. هندوانه‌ئی که آب افتاده » <br /> &#039;&#039;&#039;آب افتادن دهان&#039;&#039;&#039; : به‌هوس افتادن. به‌طمع خوردن چیزی یا عشقبازی با کسی افتادن : «آنقدر از خوشگلی دختره تعریف کردند که دهن یارو آب افتاد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب انداختن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;اب انداختن ماست، آش، و جزاینها&#039;&#039;&#039; ... : مقدمه ترش شدن و تجزیه شدن و فاسد شدن. &#039;&#039;&#039;دهن کسی را آب‌انداختن&#039;&#039;&#039; : کسی را به طمع خوردن چیزی یا عضقبازی با کسی انداختن. «دهان یارو را آب انداختند !» &#039;&#039;&#039;زیر کسی آب انداختن&#039;&#039;&#039;: کسی را به‌حقه و تزویر از جائی بلند کردن؛ باعث بیکاری کسی شدن : «وقتی حسن در اهواز مأموریت داشت، دو سه نفر که دشمنش بودند زیرش آب انداختند ... »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌آب شدن&#039;&#039;&#039; - کسالت و ناخوشی به‌هم رساندن بر اثر مسافرت و تغییر ناگهانی آب و هوا و شرایط محیطی : «چیزی نیست؛ آب به‌آب شده‌ای» .<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آب تکان نخوردن&#039;&#039;&#039; - هیاهو و جنجالی که بر اثر اقدام به‌عملی تصور بروز آن می‌رفته است؛ رخ ندادن : «خیال می‌کردم بر اثر شنیدن این خبر دنیا را زیر رو رو خوهد کرد. اما آب از آب تکان نخورد. »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آتش در آوردن&#039;&#039;&#039; - فوق‌العاده زرنگ و کاربر بودن؛ کره از اب گرفتن ؛ «آنقدر ناقلا است که از آب آتش در می‌آورد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دریا دریا بخشیدن&#039;&#039;&#039; - کاری بی‌ارزش و پیش‌پا افتاده کردن؛ کاری بی‌اهمیت انجام دادن: «آب از دریا می‌بخشی؟»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دست (کسی) نچکیدن&#039;&#039;&#039; - خیلی خسیس بودن. ناخن خشک بودن : «آنقدر خسیس است که آب از دستش نمی‌چکد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سرچشمه گل بودن&#039;&#039;&#039; - چیزی یا کاری از اصل و مبدأ خراب و نادرست بودن؛ «آب از سرچشمه گل است!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سر گذشتن&#039;&#039;&#039; - بی‌قید بودن نسبت به‌رسوائی یا زیانی، به دلیل تازگی نداشتن آن : «بابا ما که آب از سرمان گذشته» ... یا «آب که از سر گذشت چه یک نی چه صد نی!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آبی از کسی گرم شدن (یا: نشدن)&#039;&#039;&#039; - از جانب کسی احتمال مساعدت با فایده‌ئی رفتن یا نرفتن : «از او چشم کمک نداشته باش؛ آبی ازش گرم نمی‌شود!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از گلوی کسی بریدن&#039;&#039;&#039; - آسایش دیگران را سلب کردن. به‌بی‌رحمی، ساده‌ترین حقوق دیگران را سلب کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از لب و لوچه کسی سرازیر شدن&#039;&#039;&#039;. به منتهای شیفتگی و طمع رسیدن نسبت به چیزی یا کسی (رجوع کنید به «آب‌افتادن دهان»).<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;بر آب افتادن پته کسی&#039;&#039;&#039; - راز کسی آشکار شدن، رسوا شدن. &#039;&#039;&#039;پته کسی را برآب انداختن&#039;&#039;&#039; - رسوا کردن کسی، راز کسی را آشکار کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب خواستن و دست شستن&#039;&#039;&#039; - دیر به‌فکر کاری افتادن : «این کار دیگر حالا دیر شده؛ آب بخواه و دست بشو!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب بخور کش بیائی!&#039;&#039;&#039; - جواب آمیخته به استهزائی است که به آدم‌های طمع‌کار می‌دهند. نظیر: «طلبت باشد!» یا «بگو آش، بهمین خیال باش!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب (یا آب‌انبار) به‌دست یزید افتادن&#039;&#039;&#039; - در مورد کاری گفته می‌شود که انجام آن به دست شخص تنگ نظری باشد.<br /> <br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب برداشتن&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;آب برداشتن کاری یا حرفی&#039;&#039;&#039;: موضوع دیگری سوای آنچه در ظاهر هست، در باطن داشتن: «این حرف یارو خیلی آب بر‌می‌دارد!»؛ ریشه‌های دیگری داشتن؛ مهم بودن ؛ به‌جاهای دیگر بستگی داشتن «من از اول فهمیدم که کارهای یارو آب برمی‌دارد!» کاسه‌ئی زیر نیمکاسه بودن .... &#039;&#039;&#039;لولهنگ (لولئین) کسی زیاد آب‌برداشتن&#039;&#039;&#039;: دارای نفوذ و اعتبار بودن شخصی که تصور نفوذ و اعتبارش نمی‌رفته است: «بابا؛ لولهنگ تو هم خیلی آب برمی‌داشت و ما نمی‌دانستیم!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;لب آب بردن و تشنه برگرداندن&#039;&#039;&#039; - خیلی زرنگ و حیله‌گر بودن. زرنگ و کاربر بودن به‌اندازه‌ئی که بتوان تشنه‌ئی را به‌آب برد و همچنان تشنه بازگرداند!<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌سوراخ مورچه‌ریختن&#039;&#039;&#039; - جماعت را به‌هول و تکان انداختن؛ عده‌ئی را با حرفی یا یا عملی به‌جوش و خروش افکندن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;فوت آب بودن&#039;&#039;&#039; - اصطلاح شاگردان مدارس ابتدائی، برای آنکه نشان بدهنپد دروس حفظی خود را خوب از برگرداده‌اند.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب پاکی روی دست کسی ریختن&#039;&#039;&#039; - کسی را بالمره ناامید کردن؛ امید کسی را یکسره از میان بردن.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (بقیه دارد)<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == لالائی‌ها ==<br /> <br /> لالا، لالا - گل آبشن<br /> <br /> باباب رفته، چشمام روشن.<br /> <br /> لالا، لالا - گل پسته<br /> <br /> بابات رفته کمربسته.<br /> <br /> لالا، لالا - گل نعنا<br /> <br /> بابات رفته به‌کوه تنها.<br /> <br /> لالا، لالا - گل لاله<br /> <br /> پلنگ در کوچه می‌ناله {{نشان||۲}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل زیره<br /> <br /> بچه‌م آروم نمی‌گیره<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(تهران)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> لالا، لالا، گل قندم<br /> <br /> عزیز دود دلبندم. {{نشان|۳}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل پونه<br /> <br /> گدا اومد در خونه<br /> <br /> یه نون دادم بدش اومد <br /> <br /> دو نون دادم خوشش اومد<br /> <br /> خودش رفت و سگش اومد. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(شیراز)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == قصه‌ی آقا کوزه ==<br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> متل آذربایجانی<br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> یکی بود، یکی نبود. <br /> <br /> یه کوزه‌ئی بود. یه روز صبح سرپوششو گذاشت و راه افتاد بره شیره دزدی. <br /> <br /> رفت و رفت و رفت ... تا تو راه رسید به یه کژدم.<br /> <br /> کژدم ازش پرسید : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - شیره دزدی!»<br /> <br /> کژدم گفت : « - منم می‌بری؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - بیا بریم.» و با همدیگه راه افتادن.<br /> <br /> یک کمی که رفتن* رسیدن به یه سوزن جوالدوز.<br /> <br /> جوالدوز گفت : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - زهرمارو کوزه، درد و کوزه ... بگو : آقا کوزه!»<br /> <br /> بعد که جوالدوز این جور گفت و جوابشو شنید، اونم راه افتاد و همراهشون رفت.<br /> <br /> کمی که رفتند، رسیدند به یه کلاغ و بعدم به یه مرغ و، همه با هم راه افتادن به‌طرف خونه‌ئی که قرار بود برن شیره دزدی ...<br /> <br /> وقتی از در وارد می‌شدن، کلوخ پشت در، گفت : « - به منم شیره میدین؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - آره، به‌تو هم شیره میدیم.»<br /> <br /> اونوخت کوزه به مرغ گفت : « - تو برو تو اجاق»، کژدم گذاشت تو قوطی چخماق، جوالدوزه هم رفت تو قوطی کبریت و کلاغم رفت نشست سر در حیاط.<br /> <br /> کوزه رفت سراغ تاغار شیره و قورت قورت دهنشو پر کرد ... یه‌هو صاحبخونه از خواب بیدار شد و به‌زنش گفت : « - زن! پاشو که دزد اومده.»<br /> <br /> زن گفت : « - مرد!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> و هردوشون گرفتن خوابیدن.<br /> <br /> کمی بعد زنه از خواب بیدار شد و به‌شوهره گفت:<br /> <br /> « مرد! پاشو پاشو، انگار دزد اومده!»<br /> <br /> مرد گفت :‌ « - زن!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> زن پاشد سرشو از پنجره درآورد. کلاغه که اینو دید، پرید سر زنه رو نوک زد. زن گفت : وای! و رفت سراغ قوطی کبریت که بببینه چه خبره؛ کبریتو که ورداشت، جوالدوزه فرو رفت تو دستش .. زن قوطی رو انداخت و فریاد زنون رفت که سنگ چخماقو ورداره، که کژدمه دستشو نیش زد.<br /> <br /> زن گفت : « - ای وای! ای وای!» و رفت که از اجاق آتیش ورداره بلکه بتونه چراغو روشن کنه، که یه مرتبه مرغه از بالای اجاق بال و پری زد و چشمای زنه پر خاک و خاکستر شد.<br /> <br /> کوزه که دیگه حالا شکمشو پرشیره کرده بود و غلتون غلتون داشت می‌رفت، دم در که رسید کلوخ پشت در گفت : « - کو سهم ما؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « « - بذا برم، بذا برم، همین حالا صابخونه سر می‌رسه؛ سهمت باشه بعد!»<br /> <br /> کلوخه که دلخور شده بود با یه حرکت تنه‌شو زد به‌کوزه و کوزه رو تیکه تیکه کرد و شیره‌ها ریخت رو زمین ...<br /> <br /> صبح که شد، بچه‌ها تو کوچه جمع شده بودن و تیکه سفال‌ها رو می‌لیسیدن ...<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> ضبط کننده و مترجم: &#039;&#039;&#039;علیرضا نابدل&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> (از خوی)<br /> <br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == ترانه‌ها ==<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;۱- تنهایی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> دلم، جونم، دلم کرده هوایت<br /> <br /> کجا جویم، کجا حویم، کجایت؟<br /> <br /> صدایت می‌زنم، شاید ز شیراز<br /> <br /> رسونه باد بر گوشم صدایت.<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> الا مرغ سفید تاج بر سر!<br /> <br /> خبر از مو ببر امشو به‌دلبر،<br /> <br /> بگو ؛ «هر کی جدامون کرده هم<br /> <br /> خدامیده سزایش‌روز محشر!»<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> گل سرخ و سفیدم، کی می‌آیی؟<br /> <br /> بنفشه برگ‌بیدم، کی می آیی؟<br /> <br /> تو گفتی : «گل در آیه مو می‌آیم»<br /> <br /> کل عالم تموم شد، کی می‌آیی؟»<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> یه روزه‌ رفته‌ای، سی روزه حالا.<br /> <br /> زمستون رفته‌ای، نوروز حالا.<br /> <br /> خودت گفتی : «سر هفته می‌آیم»<br /> <br /> بیا بشمر ببین چن روزه حالا!<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> <br /> <br /> == پاورقی‌ها ==<br /> #{{پاورقی|۱}} از مسجد سلیمان تا شوشتر سراسر دامنه‌های کوهستان پوشیده از بوته‌‌های گل سرخ است.<br /> #{{پاورقی|۲}} ظاهراً : «&#039;&#039;&#039;پلنگ در کوه چه می‌ناله&#039;&#039;&#039;» برده است.<br /> ‌#{{پاورقی|۳}} &#039;&#039;&#039;دود&#039;&#039;&#039; (بروزن:رود) لغت شیرازی، به‌معنای فرزند است: &#039;&#039;&#039;زادود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30428 2012-03-04T04:52:12Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> کار تدوین «فرهنگ عامیانه» کاری است بس عظیم و دشوار؛ کاری است که می‌باید با تلاش علاقمدانه همگان انجام پذیرد.<br /> <br /> این کار، در بسیاری از کشورهای جهان انجام پذیرفته و در کشور ما نیز تا کنون در این باره اقدامات گرانبهائی صورت گرفته است. اما هنوز بسیاری از کارها که می‌باید شده باشد انجام نپذیرفته، و آنچه ما را بکوشش برمی‌انگیزد همین است.<br /> <br /> یک سال و چند ماه پیش از این، هنگامی که در هفته نامه گرامی فردوسی بدین امر همت گماشتیم گروهی از خوانندگان علاقمندی و توجه فراوانی نسبت بدین مهم باز نمودند و از آن میان، کسانی که خود به‌تنهایی در این راه به‌کوشش‌هایی پراکنده برخاسته بودند، گردآورده‌های خود را بی‌هیچ دریغی به‌اختیار ما نهادند ... این‌بار با توشه‌ئی و تجربه‌ئی که از گذشته اندوخته‌ایم، در صفحاتی بیشتر به‌ادامه آن کار برمی‌خیزیم و ازدوستان خود می‌خواهیم که با دقت و تأملی شایسته، ما را به‌تهیه و تدوین کتاب کوچه، یاری دهند.<br /> <br /> آنچه در این صفحات خواهد آمد، هبارت خواهد بود از زبان کوچه، حکایات امثال، عقاید و آداب، متل‌ها، واسونک‌ها، دوبیتی‌ها، ترانه‌ها، لالائی‌ها، تصنیف‌ها، معماها، تعزیه‌خوانی‌ها، ترانه بازی‌ها و جز اینها ....<br /> <br /> طرح جمع‌آوری لغات عامیانه، نخستین بار به‌وسیله استاد دهخدا در «امثال و حکم» و پس از آن به‌وسیله امیرقلی امینی در «هزار و یک سخن در امثال و حکم» و «فرهنگ عوام» و نیز به‌وسیله جمال‌زاده در آخر کتاب «یکی بود یکی نبود» پایه گذاشته شد.<br /> <br /> کار ما کاری است که با مشارکت همه خوانندگان و علاقمندان به‌تدوین این آثار صورت خواهد گرفت و بدین ترتیب امید بسیار هست که از لغزش‌ها، اشتباهات و تغییرات در متون اصلی محفوظ بماند.<br /> <br /> برای وصول بدین هدف، آثاری که به‌وسیله خواننندگان و علاقمندان ضبط شده و برای ما فرستاده می‌شود، در صفحات خاص خویش درج می‌گردد و صفحاتی در انتهای بخش کتاب کوچه، برای نظرات اصلاحی خوانندگان باز خواهد بود تا چنانچه سهو و اشتباهی در کار ضبط یا چاپ متنی رفته باشد، اصلاح شود.<br /> <br /> آنچه در طول هر هفته به‌وسیله خوانندگان فرستاده شده باشد در محل بخصوص اعلام می‌شود تا به‌نوبت مورد بررسی قرار گیرد.<br /> <br /> از دوستانی که برای این بخش مطالبی می‌فرستند تمنا می‌شود به‌این نکته توجه داشته باشند که چون هر متن برای آسانی مطابقه با روایات دیگر آن، در پرونده خاصی ضبط می‌گردد، از نوشتن چند مطلب در یک صفحه خودداری فرمایند.<br /> <br /> <br /> == معّما ==<br /> اون چیه که:<br /> <br /> نه دست داره نه پا،<br /> <br /> خبر می‌بره همه‌جا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- نامه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> همیشه سرپاست؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- در&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> شب نوکره، روز بی‌بی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- رختخواب&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> یکی رفت؛<br /> <br /> یکی موند؛<br /> <br /> یکی کله‌شو جنبوند؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- باد، کوه، خوشه گندم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> از اینجا تا به‌شوشتر<br /> <br /> همه‌ش خون کبوتر؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گل سرخ&#039;&#039;&#039;{{نشان|۱}}<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> - نه دست داره نه پا،<br /> <br /> بالا می‌ره پیش خدا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- دود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> دستمال آبی،<br /> <br /> پر از گلابی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- آسمان&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> - بافتم و بافتم،<br /> <br /> پشت کوه انداختم؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گیس&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آب&#039;&#039;&#039; - عصاره هر چیز؛ شیره هر چیز؛ رطوبتی که در چیزی هست: «آب هویج» و غیره ...<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب‌آورده&#039;&#039;&#039; - چیزی که بدون تحمل رنج و خرجی به‌دست آمده باشد. نظیر: باد‌آورده : «پدره که مرد، پول مفت آب آورده‌ئی گیر محمود آمد.»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب افتادن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;آب افتادن میوه&#039;&#039;&#039; . از حد رسیده شدن و پختگی گذشتن میوه، و به لهیدگی و فساد رفتن : «هلوئی که آب افتاده. هندوانه‌ئی که آب افتاده » <br /> &#039;&#039;&#039;آب افتادن دهان&#039;&#039;&#039; : به‌هوس افتادن. به‌طمع خوردن چیزی یا عشقبازی با کسی افتادن : «آنقدر از خوشگلی دختره تعریف کردند که دهن یارو آب افتاد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب انداختن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;اب انداختن ماست، آش، و جزاینها&#039;&#039;&#039; ... : مقدمه ترش شدن و تجزیه شدن و فاسد شدن. &#039;&#039;&#039;دهن کسی را آب‌انداختن&#039;&#039;&#039; : کسی را به طمع خوردن چیزی یا عضقبازی با کسی انداختن. «دهان یارو را آب انداختند !» &#039;&#039;&#039;زیر کسی آب انداختن&#039;&#039;&#039;: کسی را به‌حقه و تزویر از جائی بلند کردن؛ باعث بیکاری کسی شدن : «وقتی حسن در اهواز مأموریت داشت، دو سه نفر که دشمنش بودند زیرش آب انداختند ... »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌آب شدن&#039;&#039;&#039; - کسالت و ناخوشی به‌هم رساندن بر اثر مسافرت و تغییر ناگهانی آب و هوا و شرایط محیطی : «چیزی نیست؛ آب به‌آب شده‌ای» .<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آب تکان نخوردن&#039;&#039;&#039; - هیاهو و جنجالی که بر اثر اقدام به‌عملی تصور بروز آن می‌رفته است؛ رخ ندادن : «خیال می‌کردم بر اثر شنیدن این خبر دنیا را زیر رو رو خوهد کرد. اما آب از آب تکان نخورد. »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آتش در آوردن&#039;&#039;&#039; - فوق‌العاده زرنگ و کاربر بودن؛ کره از اب گرفتن ؛ «آنقدر ناقلا است که از آب آتش در می‌آورد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دریا دریا بخشیدن&#039;&#039;&#039; - کاری بی‌ارزش و پیش‌پا افتاده کردن؛ کاری بی‌اهمیت انجام دادن: «آب از دریا می‌بخشی؟»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دست (کسی) نچکیدن&#039;&#039;&#039; - خیلی خسیس بودن. ناخن خشک بودن : «آنقدر خسیس است که آب از دستش نمی‌چکد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سرچشمه گل بودن&#039;&#039;&#039; - چیزی یا کاری از اصل و مبدأ خراب و نادرست بودن؛ «آب از سرچشمه گل است!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سر گذشتن&#039;&#039;&#039; - بی‌قید بودن نسبت به‌رسوائی یا زیانی، به دلیل تازگی نداشتن آن : «بابا ما که آب از سرمان گذشته» ... یا «آب که از سر گذشت چه یک نی چه صد نی!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آبی از کسی گرم شدن (یا: نشدن)&#039;&#039;&#039; - از جانب کسی احتمال مساعدت با فایده‌ئی رفتن یا نرفتن : «از او چشم کمک نداشته باش؛ آبی ازش گرم نمی‌شود!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از گلوی کسی بریدن&#039;&#039;&#039; - آسایش دیگران را سلب کردن. به‌بی‌رحمی، ساده‌ترین حقوق دیگران را سلب کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از لب و لوچه کسی سرازیر شدن&#039;&#039;&#039;. به منتهای شیفتگی و طمع رسیدن نسبت به چیزی یا کسی (رجوع کنید به «آب‌افتادن دهان»).<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;بر آب افتادن پته کسی&#039;&#039;&#039; - راز کسی آشکار شدن، رسوا شدن. &#039;&#039;&#039;پته کسی را برآب انداختن&#039;&#039;&#039; - رسوا کردن کسی، راز کسی را آشکار کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب خواستن و دست شستن&#039;&#039;&#039; - دیر به‌فکر کاری افتادن : «این کار دیگر حالا دیر شده؛ آب بخواه و دست بشو!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب بخور کش بیائی!&#039;&#039;&#039; - جواب آمیخته به استهزائی است که به آدم‌های طمع‌کار می‌دهند. نظیر: «طلبت باشد!» یا «بگو آش، بهمین خیال باش!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب (یا آب‌انبار) به‌دست یزید افتادن&#039;&#039;&#039; - در مورد کاری گفته می‌شود که انجام آن به دست شخص تنگ نظری باشد.<br /> <br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب برداشتن&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;آب برداشتن کاری یا حرفی&#039;&#039;&#039;: موضوع دیگری سوای آنچه در ظاهر هست، در باطن داشتن: «این حرف یارو خیلی آب بر‌می‌دارد!»؛ ریشه‌های دیگری داشتن؛ مهم بودن ؛ به‌جاهای دیگر بستگی داشتن «من از اول فهمیدم که کارهای یارو آب برمی‌دارد!» کاسه‌ئی زیر نیمکاسه بودن .... &#039;&#039;&#039;لولهنگ (لولئین) کسی زیاد آب‌برداشتن&#039;&#039;&#039;: دارای نفوذ و اعتبار بودن شخصی که تصور نفوذ و اعتبارش نمی‌رفته است: «بابا؛ لولهنگ تو هم خیلی آب برمی‌داشت و ما نمی‌دانستیم!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;لب آب بردن و تشنه برگرداندن&#039;&#039;&#039; - خیلی زرنگ و حیله‌گر بودن. زرنگ و کاربر بودن به‌اندازه‌ئی که بتوان تشنه‌ئی را به‌آب برد و همچنان تشنه بازگرداند!<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌سوراخ مورچه‌ریختن&#039;&#039;&#039; - جماعت را به‌هول و تکان انداختن؛ عده‌ئی را با حرفی یا یا عملی به‌جوش و خروش افکندن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;فوت آب بودن&#039;&#039;&#039; - اصطلاح شاگردان مدارس ابتدائی، برای آنکه نشان بدهنپد دروس حفظی خود را خوب از برگرداده‌اند.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب پاکی روی دست کسی ریختن&#039;&#039;&#039; - کسی را بالمره ناامید کردن؛ امید کسی را یکسره از میان بردن.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (بقیه دارد)<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == لالائی‌ها ==<br /> <br /> لالا، لالا - گل آبشن<br /> <br /> باباب رفته، چشمام روشن.<br /> <br /> لالا، لالا - گل پسته<br /> <br /> بابات رفته کمربسته.<br /> <br /> لالا، لالا - گل نعنا<br /> <br /> بابات رفته به‌کوه تنها.<br /> <br /> لالا، لالا - گل لاله<br /> <br /> پلنگ در کوچه می‌ناله {{نشان||۲}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل زیره<br /> <br /> بچه‌م آروم نمی‌گیره<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(تهران)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> لالا، لالا، گل قندم<br /> <br /> عزیز دود دلبندم. {{نشان|۳}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل پونه<br /> <br /> گدا اومد در خونه<br /> <br /> یه نون دادم بدش اومد <br /> <br /> دو نون دادم خوشش اومد<br /> <br /> خودش رفت و سگش اومد. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(شیراز)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == قصه‌ی آقا کوزه ==<br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> متل آذربایجانی<br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> یکی بود، یکی نبود. <br /> <br /> یه کوزه‌ئی بود. یه روز صبح سرپوششو گذاشت و راه افتاد بره شیره دزدی. <br /> <br /> رفت و رفت و رفت ... تا تو راه رسید به یه کژدم.<br /> <br /> کژدم ازش پرسید : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - شیره دزدی!»<br /> <br /> کژدم گفت : « - منم می‌بری؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - بیا بریم.» و با همدیگه راه افتادن.<br /> <br /> یک کمی که رفتن* رسیدن به یه سوزن جوالدوز.<br /> <br /> جوالدوز گفت : « - کوزه، کجا؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - زهرمارو کوزه، درد و کوزه ... بگو : آقا کوزه!»<br /> <br /> بعد که جوالدوز این جور گفت و جوابشو شنید، اونم راه افتاد و همراهشون رفت.<br /> <br /> کمی که رفتند، رسیدند به یه کلاغ و بعدم به یه مرغ و، همه با هم راه افتادن به‌طرف خونه‌ئی که قرار بود برن شیره دزدی ...<br /> <br /> وقتی از در وارد می‌شدن، کلوخ پشت در، گفت : « - به منم شیره میدین؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « - آره، به‌تو هم شیره میدیم.»<br /> <br /> اونوخت کوزه به مرغ گفت : « - تو برو تو اجاق»، کژدم گذاشت تو قوطی چخماق، جوالدوزه هم رفت تو قوطی کبریت و کلاغم رفت نشست سر در حیاط.<br /> <br /> کوزه رفت سراغ تاغار شیره و قورت قورت دهنشو پر کرد ... یه‌هو صاحبخونه از خواب بیدار شد و به‌زنش گفت : « - زن! پاشو که دزد اومده.»<br /> <br /> زن گفت : « - مرد!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> و هردوشون گرفتن خوابیدن.<br /> <br /> کمی بعد زنه از خواب بیدار شد و به‌شوهره گفت:<br /> <br /> « مرد! پاشو پاشو، انگار دزد اومده!»<br /> <br /> مرد گفت :‌ « - زن!‌بگیر بخواب، دزد کدومه؟»<br /> <br /> زن پاشد سرشو از پنجره درآورد. کلاغه که اینو دید، پرید سر زنه رو نوک زد. زن گفت : وای! و رفت سراغ قوطی کبریت که بببینه چه خبره؛ کبریتو که ورداشت، جوالدوزه فرو رفت تو دستش .. زن قوطی رو انداخت و فریاد زنون رفت که سنگ چخماقو ورداره، که کژدمه دستشو نیش زد.<br /> <br /> زن گفت : « - ای وای! ای وای!» و رفت که از اجاق آتیش ورداره بلکه بتونه چراغو روشن کنه، که یه مرتبه مرغه از بالای اجاق بال و پری زد و چشمای زنه پر خاک و خاکستر شد.<br /> <br /> کوزه که دیگه حالا شکمشو پرشیره کرده بود و غلتون غلتون داشت می‌رفت، دم در که رسید کلوخ پشت در گفت : « - کو سهم ما؟»<br /> <br /> کوزه گفت : « « - بذا برم، بذا برم، همین حالا صابخونه سر می‌رسه؛ سهمت باشه بعد!»<br /> <br /> کلوخه که دلخور شده بود با یه حرکت تنه‌شو زد به‌کوزه و کوزه رو تیکه تیکه کرد و شیره‌ها ریخت رو زمین ...<br /> <br /> صبح که شد، بچه‌ها تو کوچه جمع شده بودن و تیکه سفال‌ها رو می‌لیسیدن ...<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> ضبط کننده و مترجم: &#039;&#039;&#039;علیرضا نابدل&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> (از خوی)<br /> <br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == ترانه‌ها ==<br /> <br /> === تنها‌ئی===<br /> <br /> <br /> #{{پاورقی|۱}} از مسجد سلیمان تا شوشتر سراسر دامنه‌های کوهستان پوشیده از بوته‌‌های گل سرخ است.<br /> #{{پاورقی|۲}} ظاهراً : «&#039;&#039;&#039;پلنگ در کوه چه می‌ناله&#039;&#039;&#039;» برده است.<br /> ‌#{{پاورقی|۳}} &#039;&#039;&#039;دود&#039;&#039;&#039; (بروزن:رود) لغت شیرازی، به‌معنای فرزند است: &#039;&#039;&#039;زادود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30423 2012-03-03T23:13:37Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> کار تدوین «فرهنگ عامیانه» کاری است بس عظیم و دشوار؛ کاری است که می‌باید با تلاش علاقمدانه همگان انجام پذیرد.<br /> <br /> این کار، در بسیاری از کشورهای جهان انجام پذیرفته و در کشور ما نیز تا کنون در این باره اقدامات گرانبهائی صورت گرفته است. اما هنوز بسیاری از کارها که می‌باید شده باشد انجام نپذیرفته، و آنچه ما را بکوشش برمی‌انگیزد همین است.<br /> <br /> یک سال و چند ماه پیش از این، هنگامی که در هفته نامه گرامی فردوسی بدین امر همت گماشتیم گروهی از خوانندگان علاقمندی و توجه فراوانی نسبت بدین مهم باز نمودند و از آن میان، کسانی که خود به‌تنهایی در این راه به‌کوشش‌هایی پراکنده برخاسته بودند، گردآورده‌های خود را بی‌هیچ دریغی به‌اختیار ما نهادند ... این‌بار با توشه‌ئی و تجربه‌ئی که از گذشته اندوخته‌ایم، در صفحاتی بیشتر به‌ادامه آن کار برمی‌خیزیم و ازدوستان خود می‌خواهیم که با دقت و تأملی شایسته، ما را به‌تهیه و تدوین کتاب کوچه، یاری دهند.<br /> <br /> آنچه در این صفحات خواهد آمد، هبارت خواهد بود از زبان کوچه، حکایات امثال، عقاید و آداب، متل‌ها، واسونک‌ها، دوبیتی‌ها، ترانه‌ها، لالائی‌ها، تصنیف‌ها، معماها، تعزیه‌خوانی‌ها، ترانه بازی‌ها و جز اینها ....<br /> <br /> طرح جمع‌آوری لغات عامیانه، نخستین بار به‌وسیله استاد دهخدا در «امثال و حکم» و پس از آن به‌وسیله امیرقلی امینی در «هزار و یک سخن در امثال و حکم» و «فرهنگ عوام» و نیز به‌وسیله جمال‌زاده در آخر کتاب «یکی بود یکی نبود» پایه گذاشته شد.<br /> <br /> کار ما کاری است که با مشارکت همه خوانندگان و علاقمندان به‌تدوین این آثار صورت خواهد گرفت و بدین ترتیب امید بسیار هست که از لغزش‌ها، اشتباهات و تغییرات در متون اصلی محفوظ بماند.<br /> <br /> برای وصول بدین هدف، آثاری که به‌وسیله خواننندگان و علاقمندان ضبط شده و برای ما فرستاده می‌شود، در صفحات خاص خویش درج می‌گردد و صفحاتی در انتهای بخش کتاب کوچه، برای نظرات اصلاحی خوانندگان باز خواهد بود تا چنانچه سهو و اشتباهی در کار ضبط یا چاپ متنی رفته باشد، اصلاح شود.<br /> <br /> آنچه در طول هر هفته به‌وسیله خوانندگان فرستاده شده باشد در محل بخصوص اعلام می‌شود تا به‌نوبت مورد بررسی قرار گیرد.<br /> <br /> از دوستانی که برای این بخش مطالبی می‌فرستند تمنا می‌شود به‌این نکته توجه داشته باشند که چون هر متن برای آسانی مطابقه با روایات دیگر آن، در پرونده خاصی ضبط می‌گردد، از نوشتن چند مطلب در یک صفحه خودداری فرمایند.<br /> <br /> <br /> == معّما ==<br /> اون چیه که:<br /> <br /> نه دست داره نه پا،<br /> <br /> خبر می‌بره همه‌جا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- نامه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> همیشه سرپاست؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- در&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> شب نوکره، روز بی‌بی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- رختخواب&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> یکی رفت؛<br /> <br /> یکی موند؛<br /> <br /> یکی کله‌شو جنبوند؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- باد، کوه، خوشه گندم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> از اینجا تا به‌شوشتر<br /> <br /> همه‌ش خون کبوتر؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گل سرخ&#039;&#039;&#039;{{نشان|۱}}<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> - نه دست داره نه پا،<br /> <br /> بالا می‌ره پیش خدا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- دود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> دستمال آبی،<br /> <br /> پر از گلابی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- آسمان&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> - بافتم و بافتم،<br /> <br /> پشت کوه انداختم؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گیس&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آب&#039;&#039;&#039; - عصاره هر چیز؛ شیره هر چیز؛ رطوبتی که در چیزی هست: «آب هویج» و غیره ...<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب‌آورده&#039;&#039;&#039; - چیزی که بدون تحمل رنج و خرجی به‌دست آمده باشد. نظیر: باد‌آورده : «پدره که مرد، پول مفت آب آورده‌ئی گیر محمود آمد.»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب افتادن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;آب افتادن میوه&#039;&#039;&#039; . از حد رسیده شدن و پختگی گذشتن میوه، و به لهیدگی و فساد رفتن : «هلوئی که آب افتاده. هندوانه‌ئی که آب افتاده » <br /> &#039;&#039;&#039;آب افتادن دهان&#039;&#039;&#039; : به‌هوس افتادن. به‌طمع خوردن چیزی یا عشقبازی با کسی افتادن : «آنقدر از خوشگلی دختره تعریف کردند که دهن یارو آب افتاد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب انداختن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;اب انداختن ماست، آش، و جزاینها&#039;&#039;&#039; ... : مقدمه ترش شدن و تجزیه شدن و فاسد شدن. &#039;&#039;&#039;دهن کسی را آب‌انداختن&#039;&#039;&#039; : کسی را به طمع خوردن چیزی یا عضقبازی با کسی انداختن. «دهان یارو را آب انداختند !» &#039;&#039;&#039;زیر کسی آب انداختن&#039;&#039;&#039;: کسی را به‌حقه و تزویر از جائی بلند کردن؛ باعث بیکاری کسی شدن : «وقتی حسن در اهواز مأموریت داشت، دو سه نفر که دشمنش بودند زیرش آب انداختند ... »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌آب شدن&#039;&#039;&#039; - کسالت و ناخوشی به‌هم رساندن بر اثر مسافرت و تغییر ناگهانی آب و هوا و شرایط محیطی : «چیزی نیست؛ آب به‌آب شده‌ای» .<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آب تکان نخوردن&#039;&#039;&#039; - هیاهو و جنجالی که بر اثر اقدام به‌عملی تصور بروز آن می‌رفته است؛ رخ ندادن : «خیال می‌کردم بر اثر شنیدن این خبر دنیا را زیر رو رو خوهد کرد. اما آب از آب تکان نخورد. »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آتش در آوردن&#039;&#039;&#039; - فوق‌العاده زرنگ و کاربر بودن؛ کره از اب گرفتن ؛ «آنقدر ناقلا است که از آب آتش در می‌آورد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دریا دریا بخشیدن&#039;&#039;&#039; - کاری بی‌ارزش و پیش‌پا افتاده کردن؛ کاری بی‌اهمیت انجام دادن: «آب از دریا می‌بخشی؟»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دست (کسی) نچکیدن&#039;&#039;&#039; - خیلی خسیس بودن. ناخن خشک بودن : «آنقدر خسیس است که آب از دستش نمی‌چکد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سرچشمه گل بودن&#039;&#039;&#039; - چیزی یا کاری از اصل و مبدأ خراب و نادرست بودن؛ «آب از سرچشمه گل است!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سر گذشتن&#039;&#039;&#039; - بی‌قید بودن نسبت به‌رسوائی یا زیانی، به دلیل تازگی نداشتن آن : «بابا ما که آب از سرمان گذشته» ... یا «آب که از سر گذشت چه یک نی چه صد نی!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آبی از کسی گرم شدن (یا: نشدن)&#039;&#039;&#039; - از جانب کسی احتمال مساعدت با فایده‌ئی رفتن یا نرفتن : «از او چشم کمک نداشته باش؛ آبی ازش گرم نمی‌شود!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از گلوی کسی بریدن&#039;&#039;&#039; - آسایش دیگران را سلب کردن. به‌بی‌رحمی، ساده‌ترین حقوق دیگران را سلب کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از لب و لوچه کسی سرازیر شدن&#039;&#039;&#039;. به منتهای شیفتگی و طمع رسیدن نسبت به چیزی یا کسی (رجوع کنید به «آب‌افتادن دهان»).<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;بر آب افتادن پته کسی&#039;&#039;&#039; - راز کسی آشکار شدن، رسوا شدن. &#039;&#039;&#039;پته کسی را برآب انداختن&#039;&#039;&#039; - رسوا کردن کسی، راز کسی را آشکار کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب خواستن و دست شستن&#039;&#039;&#039; - دیر به‌فکر کاری افتادن : «این کار دیگر حالا دیر شده؛ آب بخواه و دست بشو!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب بخور کش بیائی!&#039;&#039;&#039; - جواب آمیخته به استهزائی است که به آدم‌های طمع‌کار می‌دهند. نظیر: «طلبت باشد!» یا «بگو آش، بهمین خیال باش!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب (یا آب‌انبار) به‌دست یزید افتادن&#039;&#039;&#039; - در مورد کاری گفته می‌شود که انجام آن به دست شخص تنگ نظری باشد.<br /> <br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب برداشتن&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;آب برداشتن کاری یا حرفی&#039;&#039;&#039;: موضوع دیگری سوای آنچه در ظاهر هست، در باطن داشتن: «این حرف یارو خیلی آب بر‌می‌دارد!»؛ ریشه‌های دیگری داشتن؛ مهم بودن ؛ به‌جاهای دیگر بستگی داشتن «من از اول فهمیدم که کارهای یارو آب برمی‌دارد!» کاسه‌ئی زیر نیمکاسه بودن .... &#039;&#039;&#039;لولهنگ (لولئین) کسی زیاد آب‌برداشتن&#039;&#039;&#039;: دارای نفوذ و اعتبار بودن شخصی که تصور نفوذ و اعتبارش نمی‌رفته است: «بابا؛ لولهنگ تو هم خیلی آب برمی‌داشت و ما نمی‌دانستیم!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;لب آب بردن و تشنه برگرداندن&#039;&#039;&#039; - خیلی زرنگ و حیله‌گر بودن. زرنگ و کاربر بودن به‌اندازه‌ئی که بتوان تشنه‌ئی را به‌آب برد و همچنان تشنه بازگرداند!<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌سوراخ مورچه‌ریختن&#039;&#039;&#039; - جماعت را به‌هول و تکان انداختن؛ عده‌ئی را با حرفی یا یا عملی به‌جوش و خروش افکندن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;فوت آب بودن&#039;&#039;&#039; - اصطلاح شاگردان مدارس ابتدائی، برای آنکه نشان بدهنپد دروس حفظی خود را خوب از برگرداده‌اند.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب پاکی روی دست کسی ریختن&#039;&#039;&#039; - کسی را بالمره ناامید کردن؛ امید کسی را یکسره از میان بردن.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (بقیه دارد)<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == لالائی‌ها ==<br /> <br /> لالا، لالا - گل آبشن<br /> <br /> باباب رفته، چشمام روشن.<br /> <br /> لالا، لالا - گل پسته<br /> <br /> بابات رفته کمربسته.<br /> <br /> لالا، لالا - گل نعنا<br /> <br /> بابات رفته به‌کوه تنها.<br /> <br /> لالا، لالا - گل لاله<br /> <br /> پلنگ در کوچه می‌ناله {{نشان||۲}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل زیره<br /> <br /> بچه‌م آروم نمی‌گیره<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(تهران)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> لالا، لالا، گل قندم<br /> <br /> عزیز دود دلبندم. {{نشان|۳}}<br /> <br /> لالا، لالا - گل پونه<br /> <br /> گدا اومد در خونه<br /> <br /> یه نون دادم بدش اومد <br /> <br /> دو نون دادم خوشش اومد<br /> <br /> خودش رفت و سگش اومد. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;(شیراز&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> #{{پاورقی|۱}} از مسجد سلیمان تا شوشتر سراسر دامنه‌های کوهستان پوشیده از بوته‌‌های گل سرخ است.<br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30398 2012-03-03T06:08:29Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> کار تدوین «فرهنگ عامیانه» کاری است بس عظیم و دشوار؛ کاری است که می‌باید با تلاش علاقمدانه همگان انجام پذیرد.<br /> <br /> این کار، در بسیاری از کشورهای جهان انجام پذیرفته و در کشور ما نیز تا کنون در این باره اقدامات گرانبهائی صورت گرفته است. اما هنوز بسیاری از کارها که می‌باید شده باشد انجام نپذیرفته، و آنچه ما را بکوشش برمی‌انگیزد همین است.<br /> <br /> یک سال و چند ماه پیش از این، هنگامی که در هفته نامه گرامی فردوسی بدین امر همت گماشتیم گروهی از خوانندگان علاقمندی و توجه فراوانی نسبت بدین مهم باز نمودند و از آن میان، کسانی که خود به‌تنهایی در این راه به‌کوشش‌هایی پراکنده برخاسته بودند، گردآورده‌های خود را بی‌هیچ دریغی به‌اختیار ما نهادند ... این‌بار با توشه‌ئی و تجربه‌ئی که از گذشته اندوخته‌ایم، در صفحاتی بیشتر به‌ادامه آن کار برمی‌خیزیم و ازدوستان خود می‌خواهیم که با دقت و تأملی شایسته، ما را به‌تهیه و تدوین کتاب کوچه، یاری دهند.<br /> <br /> آنچه در این صفحات خواهد آمد، هبارت خواهد بود از زبان کوچه، حکایات امثال، عقاید و آداب، متل‌ها، واسونک‌ها، دوبیتی‌ها، ترانه‌ها، لالائی‌ها، تصنیف‌ها، معماها، تعزیه‌خوانی‌ها، ترانه بازی‌ها و جز اینها ....<br /> <br /> طرح جمع‌آوری لغات عامیانه، نخستین بار به‌وسیله استاد دهخدا در «امثال و حکم» و پس از آن به‌وسیله امیرقلی امینی در «هزار و یک سخن در امثال و حکم» و «فرهنگ عوام» و نیز به‌وسیله جمال‌زاده در آخر کتاب «یکی بود یکی نبود» پایه گذاشته شد.<br /> <br /> کار ما کاری است که با مشارکت همه خوانندگان و علاقمندان به‌تدوین این آثار صورت خواهد گرفت و بدین ترتیب امید بسیار هست که از لغزش‌ها، اشتباهات و تغییرات در متون اصلی محفوظ بماند.<br /> <br /> برای وصول بدین هدف، آثاری که به‌وسیله خواننندگان و علاقمندان ضبط شده و برای ما فرستاده می‌شود، در صفحات خاص خویش درج می‌گردد و صفحاتی در انتهای بخش کتاب کوچه، برای نظرات اصلاحی خوانندگان باز خواهد بود تا چنانچه سهو و اشتباهی در کار ضبط یا چاپ متنی رفته باشد، اصلاح شود.<br /> <br /> آنچه در طول هر هفته به‌وسیله خوانندگان فرستاده شده باشد در محل بخصوص اعلام می‌شود تا به‌نوبت مورد بررسی قرار گیرد.<br /> <br /> از دوستانی که برای این بخش مطالبی می‌فرستند تمنا می‌شود به‌این نکته توجه داشته باشند که چون هر متن برای آسانی مطابقه با روایات دیگر آن، در پرونده خاصی ضبط می‌گردد، از نوشتن چند مطلب در یک صفحه خودداری فرمایند.<br /> <br /> <br /> == معّما ==<br /> اون چیه که:<br /> <br /> نه دست داره نه پا،<br /> <br /> خبر می‌بره همه‌جا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- نامه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> همیشه سرپاست؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- در&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> شب نوکره، روز بی‌بی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- رختخواب&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> یکی رفت؛<br /> <br /> یکی موند؛<br /> <br /> یکی کله‌شو جنبوند؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- باد، کوه، خوشه گندم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> از اینجا تا به‌شوشتر<br /> <br /> همه‌ش خون کبوتر؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گل سرخ&#039;&#039;&#039;{{نشان|۱}}<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> - نه دست داره نه پا،<br /> <br /> بالا می‌ره پیش خدا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- دود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> دستمال آبی،<br /> <br /> پر از گلابی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- آسمان&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> - بافتم و بافتم،<br /> <br /> پشت کوه انداختم؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گیس&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آب&#039;&#039;&#039; - عصاره هر چیز؛ شیره هر چیز؛ رطوبتی که در چیزی هست: «آب هویج» و غیره ...<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب‌آورده&#039;&#039;&#039; - چیزی که بدون تحمل رنج و خرجی به‌دست آمده باشد. نظیر: باد‌آورده : «پدره که مرد، پول مفت آب آورده‌ئی گیر محمود آمد.»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب افتادن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;آب افتادن میوه&#039;&#039;&#039; . از حد رسیده شدن و پختگی گذشتن میوه، و به لهیدگی و فساد رفتن : «هلوئی که آب افتاده. هندوانه‌ئی که آب افتاده » <br /> &#039;&#039;&#039;آب افتادن دهان&#039;&#039;&#039; : به‌هوس افتادن. به‌طمع خوردن چیزی یا عشقبازی با کسی افتادن : «آنقدر از خوشگلی دختره تعریف کردند که دهن یارو آب افتاد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب انداختن&#039;&#039;&#039; . &#039;&#039;&#039;اب انداختن ماست، آش، و جزاینها&#039;&#039;&#039; ... : مقدمه ترش شدن و تجزیه شدن و فاسد شدن. &#039;&#039;&#039;دهن کسی را آب‌انداختن&#039;&#039;&#039; : کسی را به طمع خوردن چیزی یا عضقبازی با کسی انداختن. «دهان یارو را آب انداختند !» &#039;&#039;&#039;زیر کسی آب انداختن&#039;&#039;&#039;: کسی را به‌حقه و تزویر از جائی بلند کردن؛ باعث بیکاری کسی شدن : «وقتی حسن در اهواز مأموریت داشت، دو سه نفر که دشمنش بودند زیرش آب انداختند ... »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب به‌آب شدن&#039;&#039;&#039; - کسالت و ناخوشی به‌هم رساندن بر اثر مسافرت و تغییر ناگهانی آب و هوا و شرایط محیطی : «چیزی نیست؛ آب به‌آب شده‌ای» .<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آب تکان نخوردن&#039;&#039;&#039; - هیاهو و جنجالی که بر اثر اقدام به‌عملی تصور بروز آن می‌رفته است؛ رخ ندادن : «خیال می‌کردم بر اثر شنیدن این خبر دنیا را زیر رو رو خوهد کرد. اما آب از آب تکان نخورد. »<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از آتش در آوردن&#039;&#039;&#039; - فوق‌العاده زرنگ و کاربر بودن؛ کره از اب گرفتن ؛ «آنقدر ناقلا است که از آب آتش در می‌آورد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دریا دریا بخشیدن&#039;&#039;&#039; - کاری بی‌ارزش و پیش‌پا افتاده کردن؛ کاری بی‌اهمیت انجام دادن: «آب از دریا می‌بخشی؟»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از دست (کسی) نچکیدن&#039;&#039;&#039; - خیلی خسیس بودن. ناخن خشک بودن : «آنقدر خسیس است که آب از دستش نمی‌چکد!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سرچشمه گل بودن&#039;&#039;&#039; - چیزی یا کاری از اصل و مبدأ خراب و نادرست بودن؛ «آب از سرچشمه گل است!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از سر گذشتن&#039;&#039;&#039; - بی‌قید بودن نسبت به‌رسوائی یا زیانی، به دلیل تازگی نداشتن آن : «بابا ما که آب از سرمان گذشته» ... یا «آب که از سر گذشت چه یک نی چه صد نی!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آبی از کسی گرم شدن (یا: نشدن)&#039;&#039;&#039; - از جانب کسی احتمال مساعدت با فایده‌ئی رفتن یا نرفتن : «از او چشم کمک نداشته باش؛ آبی ازش گرم نمی‌شود!»<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از گلوی کسی بریدن&#039;&#039;&#039; - آسایش دیگران را سلب کردن. به‌بی‌رحمی، ساده‌ترین حقوق دیگران را سلب کردن.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آب از لب و لوچه کسی سرازیر شدن&#039;&#039;&#039;. به منتهای شیفتگی و طمع رسیدن نسبت به چیزی یا کسی (رجوع کنید به «آب‌افتادن دهان»).<br /> <br /> #{{پاورقی|۱}} از مسجد سلیمان تا شوشتر سراسر دامنه‌های کوهستان پوشیده از بوته‌‌های گل سرخ است.<br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30384 2012-03-02T06:36:01Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> کار تدوین «فرهنگ عامیانه» کاری است بس عظیم و دشوار؛ کاری است که می‌باید با تلاش علاقمدانه همگان انجام پذیرد.<br /> <br /> این کار، در بسیاری از کشورهای جهان انجام پذیرفته و در کشور ما نیز تا کنون در این باره اقدامات گرانبهائی صورت گرفته است. اما هنوز بسیاری از کارها که می‌باید شده باشد انجام نپذیرفته، و آنچه ما را بکوشش برمی‌انگیزد همین است.<br /> <br /> یک سال و چند ماه پیش از این، هنگامی که در هفته نامه گرامی فردوسی بدین امر همت گماشتیم گروهی از خوانندگان علاقمندی و توجه فراوانی نسبت بدین مهم باز نمودند و از آن میان، کسانی که خود به‌تنهایی در این راه به‌کوشش‌هایی پراکنده برخاسته بودند، گردآورده‌های خود را بی‌هیچ دریغی به‌اختیار ما نهادند ... این‌بار با توشه‌ئی و تجربه‌ئی که از گذشته اندوخته‌ایم، در صفحاتی بیشتر به‌ادامه آن کار برمی‌خیزیم و ازدوستان خود می‌خواهیم که با دقت و تأملی شایسته، ما را به‌تهیه و تدوین کتاب کوچه، یاری دهند.<br /> <br /> آنچه در این صفحات خواهد آمد، هبارت خواهد بود از زبان کوچه، حکایات امثال، عقاید و آداب، متل‌ها، واسونک‌ها، دوبیتی‌ها، ترانه‌ها، لالائی‌ها، تصنیف‌ها، معماها، تعزیه‌خوانی‌ها، ترانه بازی‌ها و جز اینها ....<br /> <br /> طرح جمع‌آوری لغات عامیانه، نخستین بار به‌وسیله استاد دهخدا در «امثال و حکم» و پس از آن به‌وسیله امیرقلی امینی در «هزار و یک سخن در امثال و حکم» و «فرهنگ عوام» و نیز به‌وسیله جمال‌زاده در آخر کتاب «یکی بود یکی نبود» پایه گذاشته شد.<br /> <br /> کار ما کاری است که با مشارکت همه خوانندگان و علاقمندان به‌تدوین این آثار صورت خواهد گرفت و بدین ترتیب امید بسیار هست که از لغزش‌ها، اشتباهات و تغییرات در متون اصلی محفوظ بماند.<br /> <br /> برای وصول بدین هدف، آثاری که به‌وسیله خواننندگان و علاقمندان ضبط شده و برای ما فرستاده می‌شود، در صفحات خاص خویش درج می‌گردد و صفحاتی در انتهای بخش کتاب کوچه، برای نظرات اصلاحی خوانندگان باز خواهد بود تا چنانچه سهو و اشتباهی در کار ضبط یا چاپ متنی رفته باشد، اصلاح شود.<br /> <br /> آنچه در طول هر هفته به‌وسیله خوانندگان فرستاده شده باشد در محل بخصوص اعلام می‌شود تا به‌نوبت مورد بررسی قرار گیرد.<br /> <br /> از دوستانی که برای این بخش مطالبی می‌فرستند تمنا می‌شود به‌این نکته توجه داشته باشند که چون هر متن برای آسانی مطابقه با روایات دیگر آن، در پرونده خاصی ضبط می‌گردد، از نوشتن چند مطلب در یک صفحه خودداری فرمایند.<br /> <br /> <br /> == معّما ==<br /> اون چیه که:<br /> <br /> نه دست داره نه پا،<br /> <br /> خبر می‌بره همه‌جا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- نامه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> همیشه سرپاست؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- در&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> شب نوکره، روز بی‌بی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- رختخواب&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> یکی رفت؛<br /> <br /> یکی موند؛<br /> <br /> یکی کله‌شو جنبوند؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- باد، کوه، خوشه گندم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> از اینجا تا به‌شوشتر<br /> <br /> همه‌ش خون کبوتر؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گل سرخ&#039;&#039;&#039;{{نشان|۱}}<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> - نه دست داره نه پا،<br /> <br /> بالا می‌ره پیش خدا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- دود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> دستمال آبی،<br /> <br /> پر از گلابی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- آسمان&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> - بافتم و بافتم،<br /> <br /> پشت کوه انداختم؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گیس&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> #{{پاورقی|۱}} از مسجد سلیمان تا شوشتر سراسر دامنه‌های کوهستان پوشیده از بوته‌‌های گل سرخ است.<br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30383 2012-03-02T06:30:13Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> کار تدوین «فرهنگ عامیانه» کاری است بس عظیم و دشوار؛ کاری است که می‌باید با تلاش علاقمدانه همگان انجام پذیرد.<br /> <br /> این کار، در بسیاری از کشورهای جهان انجام پذیرفته و در کشور ما نیز تا کنون در این باره اقدامات گرانبهائی صورت گرفته است. اما هنوز بسیاری از کارها که می‌باید شده باشد انجام نپذیرفته، و آنچه ما را بکوشش برمی‌انگیزد همین است.<br /> <br /> یک سال و چند ماه پیش از این، هنگامی که در هفته نامه گرامی فردوسی بدین امر همت گماشتیم گروهی از خوانندگان علاقمندی و توجه فراوانی نسبت بدین مهم باز نمودند و از آن میان، کسانی که خود به‌تنهایی در این راه به‌کوشش‌هایی پراکنده برخاسته بودند، گردآورده‌های خود را بی‌هیچ دریغی به‌اختیار ما نهادند ... این‌بار با توشه‌ئی و تجربه‌ئی که از گذشته اندوخته‌ایم، در صفحاتی بیشتر به‌ادامه آن کار برمی‌خیزیم و ازدوستان خود می‌خواهیم که با دقت و تأملی شایسته، ما را به‌تهیه و تدوین کتاب کوچه، یاری دهند.<br /> <br /> آنچه در این صفحات خواهد آمد، هبارت خواهد بود از زبان کوچه، حکایات امثال، عقاید و آداب، متل‌ها، واسونک‌ها، دوبیتی‌ها، ترانه‌ها، لالائی‌ها، تصنیف‌ها، معماها، تعزیه‌خوانی‌ها، ترانه بازی‌ها و جز اینها ....<br /> <br /> طرح جمع‌آوری لغات عامیانه، نخستین بار به‌وسیله استاد دهخدا در «امثال و حکم» و پس از آن به‌وسیله امیرقلی امینی در «هزار و یک سخن در امثال و حکم» و «فرهنگ عوام» و نیز به‌وسیله جمال‌زاده در آخر کتاب «یکی بود یکی نبود» پایه گذاشته شد.<br /> <br /> کار ما کاری است که با مشارکت همه خوانندگان و علاقمندان به‌تدوین این آثار صورت خواهد گرفت و بدین ترتیب امید بسیار هست که از لغزش‌ها، اشتباهات و تغییرات در متون اصلی محفوظ بماند.<br /> <br /> برای وصول بدین هدف، آثاری که به‌وسیله خواننندگان و علاقمندان ضبط شده و برای ما فرستاده می‌شود، در صفحات خاص خویش درج می‌گردد و صفحاتی در انتهای بخش کتاب کوچه، برای نظرات اصلاحی خوانندگان باز خواهد بود تا چنانچه سهو و اشتباهی در کار ضبط یا چاپ متنی رفته باشد، اصلاح شود.<br /> <br /> آنچه در طول هر هفته به‌وسیله خوانندگان فرستاده شده باشد در محل بخصوص اعلام می‌شود تا به‌نوبت مورد بررسی قرار گیرد.<br /> <br /> از دوستانی که برای این بخش مطالبی می‌فرستند تمنا می‌شود به‌این نکته توجه داشته باشند که چون هر متن برای آسانی مطابقه با روایات دیگر آن، در پرونده خاصی ضبط می‌گردد، از نوشتن چند مطلب در یک صفحه خودداری فرمایند.<br /> <br /> <br /> == معّما ==<br /> اون چیه که:<br /> <br /> نه دست داره نه پا،<br /> <br /> خبر می‌بره همه‌جا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- نامه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> همیشه سرپاست؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- در&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> شب نوکره، روز بی‌بی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- رختخواب&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> یکی رفت؛<br /> <br /> یکی موند؛<br /> <br /> یکی کله‌شو جنبوند؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- باد، کوه، خوشه گندم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که:<br /> <br /> از اینجا تا به‌شوشتر<br /> <br /> همه‌ش خون کبوتر؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گل سرخ&#039;&#039;&#039;{{نشان|۱}}<br /> <br /> {مسجد سلیمان}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> اون چیه که :<br /> <br /> - نه دست داره نه پا،<br /> <br /> بالا می‌ره پیش خدا؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- دود&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> دستمال آبی،<br /> <br /> پر از گلابی؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- آسمان&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {شیراز}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> این چیه:<br /> <br /> - بافتم و بافتم،<br /> <br /> پشت کوه انداختم؟<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;- گیس&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> {تهران}<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> #{{پاورقی|۱}} از مسجد سلیمان تا شوشتر سراسر دامنه‌های کوهستان پوشیده از بوته‌‌های گل سرخ است.<br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30362 2012-03-01T07:06:15Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> کار تدوین «فرهنگ عامیانه» کاری است بس عظیم و دشوار؛ کاری است که می‌باید با تلاش علاقمدانه همگان انجام پذیرد.<br /> <br /> این کار، در بسیاری از کشورهای جهان انجام پذیرفته و در کشور ما نیز تا کنون در این باره اقدامات گرانبهائی صورت گرفته است. اما هنوز بسیاری از کارها که می‌باید شده باشد انجام نپذیرفته، و آنچه ما را بکوشش برمی‌انگیزد همین است.<br /> <br /> یک سال و چند ماه پیش از این، هنگامی که در هفته نامه گرامی فردوسی بدین امر همت گماشتیم گروهی از خوانندگان علاقمندی و توجه فراوانی نسبت بدین مهم باز نمودند و از آن میان، کسانی که خود به‌تنهایی در این راه به‌کوشش‌هایی پراکنده برخاسته بودند، گردآورده‌های خود را بی‌هیچ دریغی به‌اختیار ما نهادند ... این‌بار با توشه‌ئی و تجربه‌ئی که از گذشته اندوخته‌ایم، در صفحاتی بیشتر به‌ادامه آن کار برمی‌خیزیم و ازدوستان خود می‌خواهیم که با دقت و تأملی شایسته، ما را به‌تهیه و تدوین کتاب کوچه، یاری دهند.<br /> <br /> آنچه در این صفحات خواهد آمد، هبارت خواهد بود از زبان کوچه، حکایات امثال، عقاید و آداب، متل‌ها، واسونک‌ها، دوبیتی‌ها، ترانه‌ها، لالائی‌ها، تصنیف‌ها، معماها، تعزیه‌خوانی‌ها، ترانه بازی‌ها و جز اینها ....<br /> <br /> طرح جمع‌آوری لغات عامیانه، نخستین بار به‌وسیله استاد دهخدا در «امثال و حکم» و پس از آن به‌وسیله امیرقلی امینی در «هزار و یک سخن در امثال و حکم» و «فرهنگ عوام» و نیز به‌وسیله جمال‌زاده در آخر کتاب «یکی بود یکی نبود» پایه گذاشته شد.<br /> <br /> کار ما کاری است که با مشارکت همه خوانندگان و علاقمندان به‌تدوین این آثار صورت خواهد گرفت و بدین ترتیب امید بسیار هست که از لغزش‌ها، اشتباهات و تغییرات در متون اصلی محفوظ بماند.<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87_%DB%B1&diff=30360 2012-03-01T05:55:53Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN001P123.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN001P124.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN001P125.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN001P126.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN001P127.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۷]]<br /> [[Image:KHN001P128.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۸]]<br /> [[Image:KHN001P129.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۲۹]]<br /> [[Image:KHN001P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۰]]<br /> [[Image:KHN001P131.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:KHN001P132.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲|کتاب هفته شماره یک صفحه ۱۳۲]]<br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> [[رده:کتاب هفته ۱]]<br /> [[رده:کتاب هفته]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30359 2012-03-01T05:52:40Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ژورد رنولد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بابیک&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بیلیوره&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آلمن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;دووال&#039;&#039;&#039;. جلسه روز ۱۷ مارس تا ساعت ۳ بعداز نیمه شب به‌درازا می‌کشد، کمیسیون‌ها انتخاب می‌شوند. <br /> <br /> == ۱۸ مارس ==<br /> صبح زود سربازان مسلح کوچه‌‌های &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; را اشغال می‌کنند. اعلامیه‌ئی از طرف &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; به‌دیوارها چسبانده‌اند: «افرادی با سوءنیت به‌بهانه مقاومت در برابر پروسی‌ها... بخشی از شهر را به‌دست گرفته‌اند... خرید و فروش متوقف شده و مغازه‌های شهر بی‌مشتری است... خطاکاران که ادعای حکومتی مستقل دارند به‌دست عدالت سپرده خواهند شد... مردم پاریس، شما ما را در توسل به‌زور تأئید خواهید کرد زیرا باید به‌هر قیمت شده، نظم که شرط رفاه شماست به‌طور کامل و فوری برقرار شود.» مردم به‌سربازان نزدیک می‌شوند، با آن‌‌ها بحث می‌کنند، از آنان می‌خواهند به‌توصیه کمیته مرکزی به‌مردم بپیوندند. سربازان مرددند؛ درست نمی‌دانند برای چه می‌جنگند. اما از این طرف دفاع شکل می‌گیرد. باریکادها برپا می‌شود. گارد ملی در محله هیجدهم به‌حال آماده‌باش در می‌آید. سربازان محافظ تپه &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; با دیدن دسته فدرالیست‌ها، تفنگ‌ها را سرازیر می‌گیرند و به‌آن‌ها راه عبور می‌دهند ژنرال &#039;&#039;&#039;لوکنت&#039;&#039;&#039; با قاطعیت و حماقت تمام نافرمانان را در برج &#039;&#039;&#039;سولفرینو&#039;&#039;&#039; زندانی می‌کند و یک دسته ژاندارم به‌جای‌شان می‌گذارد. دسته‌ئی دیگر از سربازان گارد، زنان و بچه‌ها با فریاد «زنده‌باد جمهوری!» سر می‌رسند. &#039;&#039;&#039;لوکنت&#039;&#039;&#039; سه بار فرمان آتش می‌دهد، اما کسی اطاعت نمی‌کند. همزمان با آن، عملیات ژنرال &#039;&#039;&#039;پاتورل&#039;&#039;&#039;، ژنرال &#039;&#039;&#039;سوسی‌ پل&#039;&#039;&#039;، ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039;، ژنرال &#039;&#039;&#039;فارون&#039;&#039;&#039;، ژنرال &#039;&#039;&#039;ماریوز&#039;&#039;&#039; در قسمت‌های دیگر شهر با شکست مواجه می‌شود. همه جا سربازان به‌مردم می‌پیوندند. همه جا باریکارد برپا می‌شود. صدای مقاومت‌ناپذیر انقلاب محله به‌محله و نفر به‌نفر پخش می‌شود.<br /> <br /> <br /> == در کمیته مرکزی ==<br /> اعضای کمیته مرکزی گرد می‌آیند. &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039; به بازجوئی از افسران دستگیر شده می‌پردازد اما چیز زیادی به‌دست نمی‌آورد. &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آرنولد&#039;&#039;&#039; به‌محلات خود می‌شتابند تا مقاومت را سازمان دهند. &#039;&#039;&#039;برژره&#039;&#039;&#039; فرماندهی &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; را بر عهده می‌گیرد. بقیه اعضا به جلسه می‌روند. نخستین تصمیم: برقراری ارتباط بین کمیته و محله‌هاست. عده زیادی داوطلب می‌شوند و به‌مأموریت می‌روند. عده کمی از آن‌ها برمی‌گردند. اما اطلاعات‌شان برای کمیته کافی‌ است: &#039;&#039;&#039;دووال&#039;&#039;&#039; در &#039;&#039;&#039;پانتئون&#039;&#039;&#039; منتظر دستور است. &#039;&#039;&#039;فالتو&#039;&#039;&#039; با ۵ تا ۶ گردان در کوچه &#039;&#039;&#039;سِور&#039;&#039;&#039; آماده است. &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039;، شهرداری محله سوم را با چند گردان در اختیار دارد، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; در &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; در &#039;&#039;&#039;باتینیول&#039;&#039;&#039; با افرادشان آماده‌اند. کمیته مرکزی با در نظر گرفتن وضع، فرمان حمله می‌دهد. هیچ کدام‌شان آموزش نظامی ندیده‌اند، اما شور عظیمی به‌حرکت‌شان در می‌آورد: اول حمله به‌مراکز حساس شهر و تصرف آن‌ها، بعد اجتماع عمومی در جلو شهرداری، ساعت ۳/۵ اعضای کمیته برای اجرای تصمیمات از هم جدا می‌شوند. فقط &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039; و دو نفر دیگر در محل می‌مانند.<br /> <br /> در همین ساعت &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; وحشت‌زده به‌&#039;&#039;&#039;ورسای&#039;&#039;&#039; می‌گریزد و فرمان تخلیه پاریس را به‌سپاهیان می‌دهد. در میان روز در حالی که تمام کمیته‌ها در شهر مشغول فعالیت‌اند. در نقطه‌ئی دور از عرصه نبرد، مردم ژنرال &#039;&#039;&#039;لو کنت&#039;&#039;&#039; و ژنرال &#039;&#039;&#039;کلمان توما&#039;&#039;&#039; را اعدام می‌کنند. اما قیام در شهر همچنان پیش می‌رود. &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; پادگان &#039;&#039;&#039;پرنس اوژن&#039;&#039;&#039; را می‌گیرد و به‌سمت شهرداری سرازیر می‌شود. &#039;&#039;&#039;دووال&#039;&#039;&#039; که از &#039;&#039;&#039;پانتئون&#039;&#039;&#039; راه افتاده بود، مقّر شهربانی را تصرف می‌کند. &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;برژره&#039;&#039;&#039; با سپاهیان &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; به ستاد میدان &#039;&#039;&#039;واندوم&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و پس از تسخیر، آن را برای دفاع آماده می‌کنند. در ساعت ۷/۵، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; پس از تصرف چاپخانه ملی از یک طرف به&#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; که از &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; سرازیر شده می‌پیوندند و از طرف دیگر به‌&#039;&#039;&#039;رانویه&#039;&#039;&#039;، دوست &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; که در رأس گارد ملی از &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; آمده است. شهرداری محاصره می‌شود. &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; وارد ساختمان می‌شود ، چراغ‌ها را روشن می‌کند و پرچم سرخ را بالا می‌برد: نخستین انقلاب کارگری جهان به‌پیروزی می‌رسد.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> از کتاب «کمون»<br /> <br /> تألیف آلبر اولیویه<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;ترجمه منوچهر هزارخانی&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30358 2012-03-01T05:50:59Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ژورد رنولد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بابیک&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بیلیوره&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آلمن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;دووال&#039;&#039;&#039;. جلسه روز ۱۷ مارس تا ساعت ۳ بعداز نیمه شب به‌درازا می‌کشد، کمیسیون‌ها انتخاب می‌شوند. <br /> <br /> == ۱۸ مارس ==<br /> صبح زود سربازان مسلح کوچه‌‌های &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; را اشغال می‌کنند. اعلامیه‌ئی از طرف &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; به‌دیوارها چسبانده‌اند: «افرادی با سوءنیت به‌بهانه مقاومت در برابر پروسی‌ها... بخشی از شهر را به‌دست گرفته‌اند... خرید و فروش متوقف شده و مغازه‌های شهر بی‌مشتری است... خطاکاران که ادعای حکومتی مستقل دارند به‌دست عدالت سپرده خواهند شد... مردم پاریس، شما ما را در توسل به‌زور تأئید خواهید کرد زیرا باید به‌هر قیمت شده، نظم که شرط رفاه شماست به‌طور کامل و فوری برقرار شود.» مردم به‌سربازان نزدیک می‌شوند، با آن‌‌ها بحث می‌کنند، از آنان می‌خواهند به‌توصیه کمیته مرکزی به‌مردم بپیوندند. سربازان مرددند؛ درست نمی‌دانند برای چه می‌جنگند. اما از این طرف دفاع شکل می‌گیرد. باریکادها برپا می‌شود. گارد ملی در محله هیجدهم به‌حال آماده‌باش در می‌آید. سربازان محافظ تپه &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; با دیدن دسته فدرالیست‌ها، تفنگ‌ها را سرازیر می‌گیرند و به‌آن‌ها راه عبور می‌دهند ژنرال &#039;&#039;&#039;لوکنت&#039;&#039;&#039; با قاطعیت و حماقت تمام نافرمانان را در برج &#039;&#039;&#039;سولفرینو&#039;&#039;&#039; زندانی می‌کند و یک دسته ژاندارم به‌جای‌شان می‌گذارد. دسته‌ئی دیگر از سربازان گارد، زنان و بچه‌ها با فریاد «زنده‌باد جمهوری!» سر می‌رسند. &#039;&#039;&#039;لوکنت&#039;&#039;&#039; سه بار فرمان آتش می‌دهد، اما کسی اطاعت نمی‌کند. همزمان با آن، عملیات ژنرال &#039;&#039;&#039;پاتورل&#039;&#039;&#039;، ژنرال &#039;&#039;&#039;سوسی‌ پل&#039;&#039;&#039;، ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039;، ژنرال &#039;&#039;&#039;فارون&#039;&#039;&#039;، ژنرال &#039;&#039;&#039;ماریوز&#039;&#039;&#039; در قسمت‌های دیگر شهر با شکست مواجه می‌شود. همه جا سربازان به‌مردم می‌پیوندند. همه جا باریکارد برپا می‌شود. صدای مقاومت‌ناپذیر انقلاب محله به‌محله و نفر به‌نفر پخش می‌شود.<br /> <br /> <br /> == در کمیته مرکزی ==<br /> اعضای کمیته مرکزی گرد می‌آیند. &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039; به بازجوئی از افسران دستگیر شده می‌پردازد اما چیز زیادی به‌دست نمی‌آورد. &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آرنولد&#039;&#039;&#039; به‌محلات خود می‌شتابند تا مقاومت را سازمان دهند. &#039;&#039;&#039;برژره&#039;&#039;&#039; فرماندهی &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; را بر عهده می‌گیرد. بقیه اعضا به جلسه می‌روند. نخستین تصمیم: برقراری ارتباط بین کمیته و محله‌هاست. عده زیادی داوطلب می‌شوند و به‌مأموریت می‌روند. عده کمی از آن‌ها برمی‌گردند. اما اطلاعات‌شان برای کمیته کافی‌ است: &#039;&#039;&#039;دووال&#039;&#039;&#039; در &#039;&#039;&#039;پانتئون&#039;&#039;&#039; منتظر دستور است. &#039;&#039;&#039;فالتو&#039;&#039;&#039; با ۵ تا ۶ گردان در کوچه &#039;&#039;&#039;سِور&#039;&#039;&#039; آماده است. &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039;، شهرداری محله سوم را با چند گردان در اختیار دارد، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; در &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; در &#039;&#039;&#039;باتینیول&#039;&#039;&#039; با افرادشان آماده‌اند. کمیته مرکزی با در نظر گرفتن وضع، فرمان حمله می‌دهد. هیچ کدام‌شان آموزش نظامی ندیده‌اند، اما شور عظیمی به‌حرکت‌شان در می‌آورد: اول حمله به‌مراکز حساس شهر و تصرف آن‌ها، بعد اجتماع عمومی در جلو شهرداری، ساعت ۳/۵ اعضای کمیته برای اجرای تصمیمات از هم جدا می‌شوند. فقط &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039; و دو نفر دیگر در محل می‌مانند.<br /> <br /> در همین ساعت &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; وحشت‌زده به‌&#039;&#039;&#039;ورسای&#039;&#039;&#039; می‌گریزد و فرمان تخلیه پاریس را به‌سپاهیان می‌دهد. در میان روز در حالی که تمام کمیته‌ها در شهر مشغول فعالیت‌اند. در نقطه‌ئی دور از عرصه نبرد، مردم ژنرال &#039;&#039;&#039;لو کنت&#039;&#039;&#039; و ژنرال &#039;&#039;&#039;کلمان توما&#039;&#039;&#039; را اعدام می‌کنند. اما قیام در شهر همچنان پیش می‌رود. &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; پادگان &#039;&#039;&#039;پرنس اوژن&#039;&#039;&#039; را می‌گیرد و به‌سمت شهرداری سرازیر می‌شود. &#039;&#039;&#039;دووال&#039;&#039;&#039; که از &#039;&#039;&#039;پانتئون&#039;&#039;&#039; راه افتاده بود، مقّر شهربانی را تصرف می‌کند. &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;برژره&#039;&#039;&#039; با سپاهیان &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; به ستاد میدان &#039;&#039;&#039;واندوم&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و پس از تسخیر، آن را برای دفاع آماده می‌کنند. در ساعت ۷/۵، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; پس از تصرف چاپخانه ملی از یک طرف به&#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; که از &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; سرازیر شده می‌پیوندند و از طرف دیگر به‌&#039;&#039;&#039;رانویه&#039;&#039;&#039;، دوست &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; که در رأس گارد ملی از &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; آمده است. شهرداری محاصره می‌شود. &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; وارد ساختمان می‌شود ، چراغ‌ها را روشن می‌کند و پرچم سرخ را بالا می‌برد: نخستین انقلاب کارگری جهان به‌پیروزی می‌رسد.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> از کتاب «کمون»<br /> <br /> تألیف آلبر اولیویه<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;ترجمه منوچهر هزارخانی&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30355 2012-03-01T02:31:28Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ژورد رنولد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بابیک&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بیلیوره&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آلمن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;دووال&#039;&#039;&#039;. جلسه روز ۱۷ مارس تا ساعت ۳ بعداز نیمه شب به‌درازا می‌کشد، کمیسیون‌ها انتخاب می‌شوند. <br /> <br /> == ۱۸ مارس ==<br /> صبح زود سربازان مسلح کوچه‌‌های &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; را اشغال می‌کنند. اعلامیه‌ئی از طرف &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; به‌دیوارها چسبانده‌اند: «افرادی با سوءنیت به‌بهانه مقاومت در برابر پروسی‌ها... بخشی از شهر را به‌دست گرفته‌اند... خرید و فروش متوقف شده و مغازه‌های شهر بی‌مشتری است... خطاکاران که ادعای حکومتی مستقل دارند به‌دست عدالت سپرده خواهند شد... مردم پاریس، شما ما را در توسل به‌زور تأئید خواهید کرد زیرا باید به‌هر قیمت شده، نظم که شرط رفاه شماست به‌طور کامل و فوری برقرار شود.» مردم به‌سربازان نزدیک می‌شوند، با آن‌‌ها بحث می‌کنند، از آنان می‌خواهند به‌توصیه کمیته مرکزی به‌مردم بپیوندند. سربازان مرددند؛ درست نمی‌دانند برای چه می‌جنگند. اما از این طرف دفاع شکل می‌گیرد. باریکادها برپا می‌شود. گارد ملی در محله هیجدهم به‌حال آماده‌باش در می‌آید. سربازان محافظ تپه &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; با دیدن دسته فدرالیست‌ها، تفنگ‌ها را سرازیر می‌گیرند و به‌آن‌ها راه عبور می‌دهند ژنرال &#039;&#039;&#039;لوکنت&#039;&#039;&#039; با قاطعیت و حماقت تمام نافرمانان را در برج &#039;&#039;&#039;سولفرینو&#039;&#039;&#039; زندانی می‌کند و یک دسته ژاندارم به‌جای‌شان می‌گذارد. دسته‌ئی دیگر از سربازان گارد، زنان و بچه‌ها با فریاد «زنده‌باد جمهوری!» سر می‌رسند. &#039;&#039;&#039;لوکنت&#039;&#039;&#039; سه بار فرمان آتش می‌دهد، اما کسی اطاعت نمی‌کند. همزمان با آن، عملیات ژنرال &#039;&#039;&#039;پاتورل&#039;&#039;&#039;، ژنرال &#039;&#039;&#039;سوسی‌ پل&#039;&#039;&#039;، ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039;، ژنرال &#039;&#039;&#039;فارون&#039;&#039;&#039;، ژنرال &#039;&#039;&#039;ماریوز&#039;&#039;&#039; در قسمت‌های دیگر شهر با شکست مواجه می‌شود. همه جا سربازان به‌مردم می‌پیوندند. همه جا باریکارد برپا می‌شود. صدای مقاومت‌ناپذیر انقلاب محله به‌محله و نفر به‌نفر پخش می‌شود.<br /> <br /> <br /> == در کمیته مرکزی ==<br /> اعضای کمیته مرکزی گرد می‌آیند. &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039; به بازجوئی از افسران دستگیر شده<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30351 2012-03-01T02:12:01Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ژورد رنولد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بابیک&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بیلیوره&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آلمن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;دووال&#039;&#039;&#039;. جلسه روز ۱۷ مارس تا ساعت ۳ بعداز نیمه شب به‌درازا می‌کشد، کمیسیون‌ها انتخاب می‌شوند. <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30350 2012-03-01T02:08:08Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ژورد رنولد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بابیک&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بیلیوره&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آلمن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039;، ئود و دووال. جلسه روز ۱۷ مارس تا ساعت ۳ بعداز نیمه شب به‌درازا می‌کشد، کمیسیون‌ها انتخاب می‌شوند. <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30349 2012-03-01T02:07:20Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ژورد رنولد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بابیک&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بیلیوره&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آلمن&#039;&#039;&#039;، وارلن، ئود و دووال. جلسه روز ۱۷ مارس تا ساعت ۳ بعداز نیمه شب به‌درازا می‌کشد، کمیسیون‌ها انتخاب می‌شوند. <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30348 2012-03-01T02:04:49Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ژورد رنولد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بابیک&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039;، بیلیوره، آلمن، وارلن، ئود و دووال. جلسه روز ۱۷ مارس تا ساعت ۳ بعداز نیمه شب به‌درازا می‌کشد، کمیسیون‌ها انتخاب می‌شوند. <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30243 2012-02-28T07:33:57Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ژورد رنولد&#039;&#039;&#039;، بابیک، آسی، بیلیوره، آلمن، وارلن، ئود و دووال. جلسه روز ۱۷ مارس تا ساعت ۳ بعداز نیمه شب به‌درازا می‌کشد، کمیسیون‌ها انتخاب می‌شوند. <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30242 2012-02-28T07:32:12Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، ژورد رنولد، بابیک، آسی، بیلیوره، آلمن، وارلن، ئود و دووال. جلسه روز ۱۷ مارس تا ساعت ۳ بعداز نیمه شب به‌درازا می‌کشد، کمیسیون‌ها انتخاب می‌شوند. <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30241 2012-02-28T07:31:13Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند آرئو، ژورد رنولد، بابیک، آسی، بیلیوره، آلمن، وارلن، ئود و دووال. جلسه روز ۱۷ مارس تا ساعت ۳ بعداز نیمه شب به‌درازا می‌کشد، کمیسیون‌ها انتخاب می‌شوند. <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30240 2012-02-28T07:29:02Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند آرئو، ژورد رنولد، بابیک، آسی، بیلیوره<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30239 2012-02-28T07:19:21Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;ژورد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آرنولد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بابیک&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بیلیوره&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30238 2012-02-28T07:18:32Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30237 2012-02-28T07:17:53Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30236 2012-02-28T07:17:14Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;ژورد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آرنولد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بابیک&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039;، <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30233 2012-02-28T07:14:42Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30232 2012-02-28T07:13:56Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند،<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30230 2012-02-28T07:13:05Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;ژورد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آرنولد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بابیک&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بیلیوره&#039;&#039;&#039; &#039;&#039;&#039;آلمن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;دووال&#039;&#039;&#039;. جلسه روز ۱۷ مارس تا ساعت ۳ بعداز نیمه شب به‌درازا می‌کشد، کمیسیون‌ها انتخاب می‌شوند. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30228 2012-02-28T07:12:00Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند،<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30227 2012-02-28T07:10:47Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30226 2012-02-28T07:09:48Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ه<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30225 2012-02-28T07:08:41Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد.<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30224 2012-02-28T07:08:10Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس شانزده لیزه را اشغال خواهند کرد.<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30223 2012-02-28T07:06:48Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30222 2012-02-28T07:05:18Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30221 2012-02-28T06:58:56Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها نیروی باقی‌مانده از انقلاب است و باید در برابر مجلس سلطنت‌طلب موضع بگیرد. در جلسه ۲۴ فوریه گارد ملی موضع می‌گیرد: «گارد ملی فقط از نمایندگان منتخب خودش اطاعت می‌کند. گارد ملی علیه هر نوع کوششی برای خلع سلاح اعتراض می‌کند و در صورت لزوم مسلحانه ایستادگی خواهد کرد.» شور انقلابی دوباره اوج می‌گیرد. روز ۲۵ فوریه، یک سرجوخه به‌اتهام جاسوسی کشته می‌شود و جسدش را به‌رودخانه سن می‌اندازند. روز ۲۶ فووریه گارد ملی توپ‌های &#039;&#039;&#039;شانزه‌لیزه&#039;&#039;&#039; و جنگ‌افزارهای &#039;&#039;&#039;واگرام&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پاسی&#039;&#039;&#039; را جمع می‌کند و به‌&#039;&#039;&#039;باستیل&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; می‌برد. سنگربندی شروع می‌شود. فدرالیست‌ها، &#039;&#039;&#039;برونل&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پیازا&#039;&#039;&#039;، افسران شورشی را آزاد می‌کنند و انبار باروت دولتی را صبط می‌کنند. سپاهی که &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; برای مقابله می‌فرستند به‌آنان می‌پیوندد. قدرت به‌اردوی انقلاب باز می‌گردد.<br /> <br /> روز ۲۷ فوریه حکومت اعلام می‌کند که در اول ماه مارس، ۳۰ هزار آلمانی &#039;&#039;&#039;شانزده لیزه&#039;&#039;&#039; را اشغال خواهند کرد. تب اعتراض بالا می‌گیرد. صبح روز ۲۸ فوریه، کمیته ۲۰ محله، انترناسیونال‌، فدراسیون مجامع کارگری با هم مانیفستی منتشر می‌کنند: «هر نوع حمله، مردم را هرف سرکوبی دشمنان انقلاب قرار می‌دهد و خوسات‌های اجتماعی را به‌خون می‌کشد. ما هنوز روزهای سیاه ژوئن را به‌یاد داریم.» اما صدای آنان انعکاسی ندارد. می‌بایست از طریق کمیته مرکزی و به‌سرعت وارد عمل شد. همان روز در جلسه‌ئی در شهرداری محله دوم، فرماندهان گردان‌ها به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرند مسلحانه در مقابل پروسی‌ها بایستند. انترناسیونالیست‌ها به‌اجتماع بزرگ همان شب نماینده می‌فرستند و دیگران را قانع می‌کنند که این سیاست خطرناک را کنار بگذراند. شب هنگام اعلامیه‌ئی در کادر سیاه منتشر می‌شود: «همشهریان، هر نوع حمله در حکم نابودی جمهوری است ... در اطراف محله‌هائی که دشمن در آن‌ها مستقر شود سنگربندی خواهد شد، به‌نحوی که رابطه این بخش به‌کلی با محله‌های دیگر شهر قطع شود.» روز اول مارس سپاهیان پروس در خیابان‌های خلوت، از مقابل مغازه‌های بسته و خانه‌های مزّین به‌پرچم سیاه عبور می‌کنند. انترناسیولیست‌ها به‌کمیته مرکزی نزدیک‌تر می‌شوند. روز ۳ مارس در انتخابات کمیسیون موّقت اجرائی، دو انترناسیونالیست‌، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پندی&#039;&#039;&#039; هم انتخاب می‌شوند. گارد ملی هنوز جنبه تدافعی دارد و از جمهوری پاریس ( در مقابل بقیه فرانسه) دفاع می‌کند. اما در جلسه ۱۰ مارس وضع عوض می‌شود: دیگر صحبت از دفاع نیست، صحبت از انقلاب است: «اول جمهوری فرانسه، بعد جمهوری جهانی، به‌جای ارتش دائمی، تسلیح تمام ملت .... حذف سرکوب، بردگی و استبداد از هر نوع، استقرار حاکمیت ملت، آزادی شهروندان در حکومت بر خود.» مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039; برای خفه‌ کردن جمهوری پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس به‌تکاپو می‌افتد. روز ۲ مارس، پاریس را از پایتختی خلع می‌کند. روزنامه‌ها را می‌بندد و تعدادی از متهمان ۳۱ اکتبر از حمله &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; از طرف شورای جنگی به‌اعدام محکوم می‌شوند. انقلابیون در مواضع خود محکم‌تر می‌شوند» علیرغم پیشنهاد &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039;، شهردار محله هیجدهم، کمیته مرکزی توپ‌ها را پس نمی‌دهد. روز ۱۳ مارس مقامات نظامی دستور توقیف &#039;&#039;&#039;دو وال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;لئومیّه&#039;&#039;&#039; را صادر می‌کنند، اما نتیجه‌ئی نمی‌گیرند. روز ۱۵ ماری گارد ملی چهارمین اجلاس خود را برگزار می‌کند و اعضای ثابت کمیته را برمی‌گزیند: عده‌ئی گمنام و بدون تعلق گروهی، همراه با &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; و انترناسیولیست‌هائی مانند &#039;&#039;&#039;آرئو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;ژورد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آرنولد&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بابیک&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آسی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بیلیوره&#039;&#039;&#039; &#039;&#039;&#039;آلمن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;وارلن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;دووال&#039;&#039;&#039;. جلسه روز ۱۷ مارس تا ساعت ۳ بعداز نیمه شب به‌درازا می‌کشد، کمیسیون‌ها انتخاب می‌شوند. <br /> <br /> <br /> == ۱۸ مارس ==<br /> صبح زود سربازان مسلح کوچه‌های &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; را اشغال می‌کنند. اعلامیه‌ئی از طرف &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; به‌دیوارها چسبانده‌اند: «افرادی با سوء نیت به‌بهانه مقاومت در برابر پروسی‌ها ... بخشی از شهر را به‌دست گرفته‌‌اند... خرید و فروش متوقف شده و مغازه‌های شهر بی‌مشتری است.... خطاکاران که ادعای حکومتی مستقل دارند به‌دست عدالت سپرده خواهند شد ... مردم پاریس، شما ما در توسل به‌زور تأئید خواهید کرد زیرا باید به‌هر قیمت شده، نظم که شرط رفاه شماست به‌طور کامل و فوری برقرار شود.» مردم به سربازان نزدیک می‌شوند، با آن‌ها بحث می‌کنند، از آنان می‌خواهند به‌توصیه کمیته مرکزی به‌مردم بپیوندند. سربازان مرددند؛ درست نمی‌دانند برای چه می‌جنگند. اما از این طرف دفاع شکل می‌گیرد. بارکادها برپا می‌شود. گارد ملی در محله هیجدهم به‌حال آماده‌باش در می‌آید. سربازان محافظ تپه &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; با دیدن دسته فدرالیست‌ها، تفنگ‌ها را سرازیر می‌گیرند و به‌آنها راه عبور می‌دهند. ژنرال &#039;&#039;&#039;لوکنت&#039;&#039;&#039; با قاطعیت و حماقت تمام نافرمانان را در برج &#039;&#039;&#039;سولفرینو&#039;&#039;&#039; زندانی می‌کند و یک دسته ژاندارم به‌جای‌شان می‌گذارد. دسته‌ئی دیگر از سربازان گارد، زنان و بچه‌ها با فریاد «زنده‌باد جمهروی!» سر می‌رسند. &#039;&#039;&#039;لوکنت&#039;&#039;&#039; سه‌بار فرمان آتش می‌دهد، اما کسی اطاعت نمی‌کند. مردم دستگیرش می‌کنند و مجبورش می‌کنند دستور تخلیه &#039;&#039;&#039;مونمارتر&#039;&#039;&#039; را صادر کند. همزمان با آن، عملیات ژنرال &#039;&#039;&#039;پاتورل&#039;&#039;&#039; ، ژنرال &#039;&#039;&#039;سوسی پل&#039;&#039;&#039; ، ژنرال <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30220 2012-02-28T05:52:28Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> == ۲۲ ژانویه ==<br /> شب ۲۲ ژانویه مردم به‌زندان &#039;&#039;&#039;مازاسی&#039;&#039;&#039; هجوم می‌برند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و زندانیان سیاسی دیگر را با فریادهای «زنده‌باد کمون!» آزاد می‌کنند. ظهر ۲۲ ژانویه گارد ملی و مردم جلوی ساختمان شهرداری جمع می‌شوند اما نمی‌دانند که حکومت پس از تجربه ۳۱ اکتبر به &#039;&#039;&#039;لوور&#039;&#039;&#039; تغییر مکان داده و فقط کارمندان و سربازان وفادارش را در شهرداری به‌جا گذاشته است. ناگهان از داخل ساختمان تیراندازی شروع می شود. گارد به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;رائول ریگو&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; موضع می‌گیرد. &#039;&#039;&#039;ساپیا&#039;&#039;&#039; تیر می‌خورد و &#039;&#039;&#039;نیموآ&#039;&#039;&#039; با ژندارم‌هایش سر می‌رسد. شورشیان عقب می‌نشینند و سی کشته و زخمی به‌جا می‌گذارند. پس از سقوط امپراتوری، نخستین بار است که فرانسویان همدیگر را می‌کشند. فردای آن روز &#039;&#039;&#039;ونیوآ&#039;&#039;&#039; شورشیان را «عمال پروس» می‌خواند و روزنامه‌ها و باشگاه‌ها را می‌بندد. وضع غیرقابل تحمل می‌شود. فرانسویان نه تنها با نارنجک‌های ارتش پروس، بلکه با گلوله‌های &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; هم کشته می‌شوند. سرما و قحطی بیداد می‌کند. روز ۲۷ ژانویه بمباران قطع می‌شود. آتش‌بس امضا شده است. اعلام آتش‌بس، پرداخت ۲۰۰ میلیون فرانک غرامت و خلع‌سلاح استحکامات نظامی آشوب به‌‌پا می‌مند. در ارتش منظم، نطفه‌هائی از شورش بروز می‌کند. مردم به‌مغازه‌ها می‌ریزند و اجناس را غارت می‌کنند. روز ۳۱ ژانویه &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; فرانسویان را به‌مسّلح شدن و مقاومت فرا می‌خواند. بیسمارک، وحشت‌زده، برای مقابله با او دست به‌کار می‌شود. &#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; روز ۶ قوریه استعفا می‌کند.<br /> <br /> باز انتخابات، باز بازی پارلمانتازیسم جهش انقلابی را خرد می‌کند. باز سرگرمی بالیست‌های گوناگون، از پاریس، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;گاریبالدی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;تولن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;مالون&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039; انتخاب می‌شوند. اما شهرستانی‌ها به‌دست‌راستی‌های افراطی رأی می‌دهند: در مجلس &#039;&#039;&#039;بوردو&#039;&#039;&#039;، ۴۰۰ نفر از نمایندگان سلطنت‌طلبند. گارد ملی تنها<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30218 2012-02-28T02:10:36Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;&#039;&#039;&#039;متن ضخیم&#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت قبلی که مسأله دفاع ملی را جدی می‌گرفت)، &#039;&#039;&#039;لوئی بلان&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;لورو روسن&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;ویکتور هوگو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;میلی‌یر&#039;&#039;&#039;. &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; خواستار اقدام از راه قانونی است.بقیه هم که غالباً نماینده مجلس‌اند، متزلزل و مرددند. مگر می‌شود با یک مشت آدم مرّدد انقلاب کرد؟ پشت سر هم لیست پیشنهاد می‌رسد، اما بی‌فایده است. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; از راه می‌رسد، بالا می‌رود و لیست خوش را می‌خواند. بحث در می‌گیرد. در این میان &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فری&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آدام&#039;&#039;&#039; از فرصت استفاده می‌کنند و می‌زنند به‌چاک. ساعت ۳ صبح یک گردان از سربازان حکومتی از راه زیرزمین سربازخانه &#039;&#039;&#039;لوبو&#039;&#039;&#039;، به‌شهرداری می‌رسد و حکومت را نجات می‌دهد. &#039;&#039;&#039;لیسا گاره&#039;&#039;&#039; می‌نویسد: «تزلزل پیشگامان، بکارت حکومت در ماه سپتامبر را به‌آن بازگرداند.» حکومت در مراجعه به‌آرای عمومی، در برابر ۵۵۷هزار رأی موافق فقط ۶۳هزار رأی مخالف داشت. پاریس جنگ داخلی نمی‌خواست، هرچند که حاضر بود به‌یک انقلابی گردن نهد. جنگ، ضمن تقویت احساس وحدت ملی، نیروهای انقلابی را از هم پراکنده بود. حکومت، بگیر و ببند را آغاز می‌کند و باشگاه‌ّا را می‌بندد، اما گرسنگی و قحطی همچنان پا برجاست. شهردارانی که روز ۵ نوامبر انتخاب می‌شوند اکثراً میانه‌رو و اعتدالی‌اند. اما وضع طوری است که به‌زودی رو در روی حکومت دفاع ملی قرار می‌گیرند. در جلسات پایان ماه دسامبر، &#039;&#039;&#039;دلکلوز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;کلمانسو&#039;&#039;&#039; یک بار دیگر موضوع &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را مطرح می‌کنند و خواستار برکناری ژنرال‌های مهم و سنگین‌تر شدن وزنه غیرنظامیان در حکومت می‌شوند. روز ۵ ژانویه بمباران پاریس آغاز می‌شود. منسجم‌ترین گروه‌های انقلابی، گروه انترناسیونال، مشغول بازسازی خود می‌شود. در جلسه ۱۲ ژانویه تصمیم به‌انتشار یک روزنامه ارگان می‌گیرد. روز ۵۶ ژانویه اعلامیه‌ئی که &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;تریدون&#039;&#039;&#039; نوشته بودند با امضای عده‌ئی منتشر می‌شود. امضاکنندگان خواستار کنار رفتن حکومت و برپائی کمون می‌شدند. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; واکنش نشان می‌دهد و عده‌ئی از امضاکننده‌ها را بازداشت می‌کند. روز ۱۹ ژانویه خروج سربازان برای مقابله با دشمن با شکست مواجه می‌شود. باز پرچم‌های سرخ در پاریس به‌گردش در می‌آید: «زنده باد کمون!» ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; کنار می‌رود و ژنرال &#039;&#039;&#039;وینوآ&#039;&#039;&#039; جایش را می‌گیرد. <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30121 2012-02-25T00:24:09Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این فلاکت را در دست خود دارد. اما نارضائی مردم در کنار همه این هیاهوها به‌تدریج شکل می‌گیرد؛ نفرت از واسطه‌‌ها و فروشندگان محتکر، جیره‌بندی اجناس. ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; هرچند که از دفاع دم می‌زند، اما به‌صلح می‌اندیشد و از احساس تب‌آلود میهندوستی مردم ناراحت است. با اوج گرفتن بحران، افدامات اقتصادی کمیته‌های محله‌ها در سایه‌ اقدامات مسلحانه گارد ملی می‌رود. &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; نه تنها پروسی‌ها، که پاریسی‌ها را نیز در برابر خود می‌بیند. در آغاز ماه اکتبر گردان‌های &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌فرماندهی &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; چند بار به‌مقابل شهرداری پاریس می‌آیند و خواهان اخراج مرتجعان از ادارات، انتخابات فوری و سربازگیری می‌شوند. حکومت مخالفت می‌‌کند. &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; تصمیم می‌گیرند قاطعانه‌تر عمل کنند و در جلسه‌ئی از ۶۵ فرمانده گردان، پیشنهاد واژگون کردن حکومت و برپائی &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; را می‌دهند. تها ۱۲ نفر این قطعنامه را امضا نمی‌کنند، اما قضیّه به‌گوش &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039;، رئیس پلیس، مي‌رسد و او بازداشت توطئه‌گران را می‌خواهد. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غیبش می‌زند و &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039; به &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; پناه می‌برد و تصمیم به‌مقاومت می‌گیرد. حکومت جا می‌زند و &#039;&#039;&#039;کراتری&#039;&#039;&#039; استعفا می‌کند.<br /> <br /> <br /> == ۳۱ اکتبر ==<br /> حکومت، تسلیم شهر &#039;&#039;&#039;متز&#039;&#039;&#039; و میانجیگری چهار قدرت برای امضای آتش‌بس حهت انتخابات مجلس را به‌مردم اعلام می‌کند. مردم به‌شدت برانگیخته می‌شوند و جداً به‌فکر تعویض حکومت می‌افتند. اما حکومت جانشین کجاست؟ همه سازمان‌ّای انقلابی از جمله سازمان &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; غافلگیر می‌شوند. یک جبهه متحد انقلابی وجود ندارد. هر گروه برای خود عمل می‌کند. روز ۳۱ اکتبر مردم به‌شهرداری، مقّر حکومت می‌ریزند. یکی از نمایندگان کمیته ۲۰ محله بالا می‌رود و برکناری حکومت جدید را می‌خوانند: &#039;&#039;&#039;دوریان&#039;&#039;&#039; (تنها عضو حکومت <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30060 2012-02-23T06:35:03Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک «حکومت دفاع ملی» با رهبری نظامی ژنرال &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; تشکیل دهند، چون همه نمایندگان جمهوریخواه‌اند (جز &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; که او هم مجازاً جمهوریخواه است). بنابراین حکومت خود به‌خود جمهوریخواه از آب در می‌آید. <br /> <br /> <br /> با کنار گذاشتن نمایندگان ولایات، شکافی میان پاریس و شهرستان‌هاپیدا می‌شود و مردم پاریس منفور ساکنان شهرهای دیگر می‌شوند. سربازان روحیه‌شان را باخته‌اند، اما &#039;&#039;&#039;تروشو&#039;&#039;&#039; به‌زودی قشون را سرو سامان می‌دهد، به‌طوری که رژه نظامی ۱۳ سپتامبر او را قهرمان و نجات‌دهنده پاریس می‌کند. توده کم حافظه‌ او را یکی از قربانیان امپراتور به‌حساب می‌آورد و فراموش می‌کند که در کودتای ۲ دسامبر او وَردست مارشال &#039;&#039;&#039;دوسن آرنو&#039;&#039;&#039; بود. پاریس غرق در شور و هیجان است، اما کسی نمی‌داند وضع به‌کجا خواهد کشید.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، که از ۴ سپتامبر مخفی شده بود، توصیه کرده بود: «مردم را به‌گرفتن مجلس تشویق کنید. نمایندگان اپوزیسیون را مجبور کنید سقوط امپراتوری و برقراری جمهوری را اعلام کنند و بالاخره &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریدو&#039;&#039;&#039; را که محکوم به‌اعدام شده‌اند از زندان نجات دهید.»<br /> <br /> همه این کارها انجام شده بود و همه منتظر بودند که «پیرمرد» حالا چه خواهد گفت. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; برخلاف انتظار توجه خود را معطوف مسأله میهن می‌کند. «وطن در خطر است.» این موضعگیری &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هوادارانش را سردرگم می‌کند. اما به‌زودی متوجه اشتباه خود می‌شوند. در میان انترناسیولیست‌ها هم نوسان‌هائی وجود دارد. شب ۴ سپتامبر، مجامع کارگری بیانیه‌ئی خطاب به‌مردم آلمان صادر می‌کنند: «فرانسه جمهوریخواه از تو دعوت می‌کند که به‌نام عدالت، سلاحت را زمین بگذاری، و گرنه ما مجبور خواهیم شد تا آخرین نفر بجنگیم و از خون تو و خودمان سیل جاری کنیم. ما آنچه را که در سال ۱۷۹۳ برای اردوئی که علیه ما متحد شده بود گفتیم، علیه تو تکرار می‌کنیم؛ خلق فرانسه با دشمنی که سرزمینش را اشغال کرده است، صلح نمی‌کند.»<br /> <br /> این بیانیه &#039;&#039;&#039;کارل مارکس&#039;&#039;&#039; را خشمگین کرد و آن را «شووینیسم خالص» خواند، چون در جهت مخالف خواست او برای هر چه سریع‌تر رسیدن به‌صلح بود. با این همه، با کارگران فرانسوی توصیه کرد که کاری نکنند اساس جمهوری لرزان شود و امضای ترک مخاصمه به‌خطر بیفتد. اما می‌دانیم که فرانسوی‌‌ها در آن زمان به‌مواضع مارکسیست‌ها توجه زیادی نداشتند و بیش‌تر مجذوب صدای دیگری بودند؛ صدای &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039;، که بر ضرورت همراه کرد جنگ و انقلاب پافشاری می‌کند. از پایان ژوئیه، او دوستانش را با نامه بمباران می‌کرد که در تدارک قیام عمومی باشند. شورش‌های ۸ و ۹ اوت در مارسی و پاریس به‌توصیه او در گرفت، اما خیلی زود فرو نشست. &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; که سال‌ها زندان پیر و فرسوده‌اش کرده از این شکست‌ها فقط یک نتیجه می‌گیرد: باید شخصاً در ماحرا دخالت کند. روز ۱۴ سپتامبر &#039;&#039;&#039;باکوئین&#039;&#039;&#039; از سویس به‌لیون می‌رود.<br /> <br /> اما پر پاریس وضع به‌گونه‌ئی است که باید اختلاف‌های عقیدتی را کنار گذاشت و فرانسویان را به‌سرعت متحد کرد. در ۵ سپتامبر جلسه بسیار مهمی برگزار می‌شود. اعضای انترناسیونال سوسیالیست‌های پیرو پیروان گرایش‌های گوناگون تصمیم می‌گیرند. برای همبستگی و پیوستگی اقدامات‌شان، کمیته مرکزی از نمایندگان ۲۰ محله پاریس (هر محله چهار نماینده) تشکیل دهند و در هر محله یک کمیته مراقبت به‌وجود بیاورند. در انتخاباتی که برگزار می‌شود کسانی که از افق‌ها و مواضع کاملاً مختلف انتخاب می‌شوند و پیوند جدید و خوسات‌های مشترکی میان‌شان پیدا می‌شود. این فدراسیون‌ جدید با آن که نقش مهمی ندارد، به‌عنوان یک «نیروی جدید» معرفی می‌شود. &#039;&#039;&#039;ژول والس&#039;&#039;&#039; در روزنامه‌اش «شورش» می‌نویسد: «ما در تمام شهر، شبکه‌ئی از یک فدراسیون به‌وجود آورده‌ایم. این‌ها ۸۰ نفر آدم فقیرند که از ۸۰ زاغه آمده‌اند و به‌نام تمام کوچه‌های پاریس که در فقر و مبارزه‌ئی‌جوئی همبسته‌اند، حرکت خواهند کرد و اگر لازم شود حمله خواهند برد.«<br /> <br /> روز ۶ سپتامبر حکومت دفاع ملی رأساً شهرداران و معاونان شهرداری‌های [ناحیه‌ئی] پاریس را منصوب می‌کند و به‌این ترتیب اعمال خودرسرانه‌ رژیمی را که خود به‌آن اعتراض داشت ادامه می‌دهد. . روز ۱۵ سپتامبر زیر فشار عناصر انقلابی تصمیم به‌برگزاری انتخابات شهرداری‌ها بیش از انتخابات مجلس گرفته می‌شود. وضع پاریس روز به ‌روز بدتر می‌شود. شمار بیکاران روز افزون است. روز ۱۷ سپتامبر کمیته مرکزی برنامه‌اش را اعلام می‌کند: &#039;&#039;&#039;انتخابات شهرداری‌ها؛ گذاشتن پلیس در اختیار شهرداری؛ انتخاب و مسؤولیت قضات؛ آزادی مطلق مطبوعات، اجتماعات و تشکیل سازمان‌ها؛ ضبط مواد اولیه مورد نیاز؛ جیره‌بندی؛ مسلح کردن همه شهروندان؛ فرستادن کمیسرهائی به‌ولایات برای تشویق آن‌‌ها به قیام.&#039;&#039;&#039; کم‌کم قدرت جدید از بطن زندگی مردم سر بر می‌آورد. شوراهای شهرداری‌ها به‌سبب نزدیکی، ارگان‌های مورد توجه مردم می‌شوند. روز ۱۸ سپتامبر ارتش‌های سوم و و چهارم آلمان به‌هم می‌پیوندند و محاصره پاریس شروع می‌شود. مبارزه &#039;&#039;&#039;کمونارها&#039;&#039;&#039; و حکومت دفاع ملی شدت می‌گیرد.<br /> <br /> روز ۲۰ سپتامبر کمیته ۲۰ محله پاریس جلسه مهمی تشکیل می‌دهد و در قطعنامه‌های خود برای نخستین بار از &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; سخن به‌میان می‌آورد و اعلام می‌کند که «جمهوری نمی تواند با دشمنی که خاکش را اشغال کرده گفت و گو کند.» لحن، تندتر و مبارزه‌جویانه‌تر [از قطعنامه‌های پیشین] است. فردای آن روز برنامه به‌حکومت تسلیم می‌شود اما &#039;&#039;&#039;ژول فری&#039;&#039;&#039; بررسی آن را تا ۲۸ سپتامبر به‌تعویق می‌اندازد. <br /> <br /> گارد ملی، از آن جا که فرماندهانش انتخابی‌اند، به‌زودی در محله‌های پیشرفته‌تر مبدل به‌یک نیروی چریکی واقعی می‌شود. تقریباً تمام نمایندگان کمیته محله ماهر کدام در رأس یک گردان قرار می‌‌گیرند. باشگاه‌های انقلابی نیز به‌این جوّ دامن می‌زنند و به‌تدریج به‌مردم می‌فهمانند که راه نجات‌شان تنها در پا کردن &#039;&#039;&#039;کمون&#039;&#039;&#039; است. حتی بورژواها هم از این کارها بدشان نمی‌آید. چون نئاترها تعطیل‌ است به‌تماشای مجامع و اجتماعات پرسروصدا می‌روند و کنجکاوی خود را ارضا می‌کنند. معرکه‌گیران و خُل‌وضع‌ها هم فراوانند که هر کدام نقشه «تنها راه» شکست پروس و خروج از این<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30057 2012-02-23T05:11:50Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> == پایان اوت ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; سیاست سکوت [در برابر حوادث] را منظماً دنبال می‌کند. مطبوعات فقط شایعات و اخبار نادرست پخش می‌کنند و با این کاربر اضطراب پاریسی‌ها می‌افزایند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039;، دشمن امپراطوری و جنگ، دوباره وارد صحنه می‌شود. اما نمی‌تواند نقش آقای «مگه به‌شما نگفتم؟» را درست و حسابی بازی کند، چون نقش فرماندهی هم وسوسه‌اش می‌کند، چرا که در کتاب‌های تاریخی‌اش از هنر قشون و نقشه‌‌های جنگی آن قدر گفته بود که حال بتواند خودش را یک استراتژ واقعی بداند. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; می‌خواهد مدافع پاریس باشد، به‌بقیه فرانسه کاری ندارد. می‌گوید: «من بودم که تمام استحکامات پاریس را ساختم.» آرزو می‌کند که دشمن، پاریس را محاصره کند تا به‌او نشان بدهد که یک من دوغ چقدر کرده دارد. روز ۱۹ اوت، تصویبنامه‌ئی ایجاد یک «کمیته دفاع از استحکامات پاریس» را اعلام می‌کند که به‌زودی قرار می‌شود از خدمات آقای &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; هم استفاده کند. کمیته‌چی‌ها مشغول ورّاجی‌های خودشان بودند که روز ۲ سپتامبر خبر سقوط &#039;&#039;&#039;سدان&#039;&#039;&#039; می‌رسد. &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; کاملاً گیج می‌شود. وزیر امپراتوری که این خبر را به‌او می‌دهد، از او می‌پرسد آیا قصد دارد کاری بکند؟ &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; جواب می‌دهد: «من دیگر هیچ چیز نیستم.»<br /> <br /> <br /> == ۳ سپتامبر ==<br /> &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; صبح خبر فاجعه را به‌مجلس می‌دهد، مجلس از هم وا می‌رود. هیچ‌ کس نمی‌داند چه باید کرد. پارلمان از مردم بریده، پاریس در خود فر رفته و فرانسه هاج و واج است. نه احساسی هست نه فکری. گروه‌ها، احزاب، افراد، همه درب و داغان شده‌اند. اما شب‌هنگام - مثلاً شب ۶ اوت - پاریس تب می‌کند. مردم به‌روزنامه‌فروشی‌ها هجوم می‌آوردند با هم بحث می‌کنند، هیجان‌زده و مضطرب‌اند. بهت‌زدگی جای خود را به‌خشم و غضب داده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در خاطراتش می‌نویسد: «سرانجام با منظره آشفته و متلاطم ملتی رو‌به‌رو شده‌ایم که تصمیم گرفته است خود را [با کمک] ناممکن‌های ادوار انقلابی نجات دهد.»<br /> <br /> <br /> == ۴ سپتامبر ==<br /> در صبحگاه این یکشنبه ابری، نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی بگیرند و در پیچ و تاب کلماتی‌اند که واقعیت را، بی‌آن تغییر دهد، از نظرها پنهان کند. اما توده مردم در این خط نیست. از ساعت ۱۰ صبح کارگران حومه پاریس و بورژواهای دموکرات در میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; منتظر اعلام خبر خلع امپراتورند. حدود ساعت ۲، در پی اعلام تنفس مجلس، بخشی از گارد ملی که به‌‌مردم پیوسته وارد مجلس می‌شود و مردم را به‌دنبال خود می‌کشد. راهروها و تریبون‌ها خیلی زود اشغال می‌شود. &#039;&#039;&#039;اشنیدر&#039;&#039;&#039;، رئیس مجلس، کرسی‌اش را ترک می‌کند. &#039;&#039;&#039;رژر&#039;&#039;&#039;، یکی از اعضای کمون آینده روی میز می‌رود و خطاب به &#039;&#039;&#039;تی‌یر&#039;&#039;&#039; و سایر نمایندگان می‌گوید: «مردم دیگر صبر نمی‌کنند. ما تا ساعت ۲ صبر کردیم. حالا خودمان خلع امپراتوری را اعلام می‌کنیم.» &#039;&#039;&#039;&#039;گامبتا&#039;&#039;&#039; پشت تریبون می‌رود و با صدای گرم و صافش اعلام می‌کند: «لوئی ناپلئون بناپارت و سلسله‌اش از این پس بر فرانسه حکومت نمی‌کنند.» هیاهو و همهمه ادامه دارد. &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; بهترین راه خروج از بی‌نظمی را در انجام مراسم سنّتی انقلاب‌ها می‌بیند و از مردم می‌خواهد با هم به‌شهرداری بروند. مردم هم راه می‌افتند. ساعت ۴ بعدازظهر استقرار جمهوری اعلام می‌شود. شهر غرق در شادی است و پروسی‌ها فراموش می‌شوند.<br /> <br /> جلوی در مجلس مردی تفنگ به‌دست مردم را دعوت می‌کند: «ورود آزاد است، داخل شوید.» و مردم هجوم می‌آورند. مردم، آشکارا، یه‌چیزی که واژگون کرده‌اند بیش از حکومتی قرار است به‌آن‌ها معرفی شود اهمیت می‌دهند. به‌سقوط «دیکتاتور» و و عنوان جمهوری دلخوش‌اند و به‌جنگ و فرانسه فکر نمی‌کنند. ساعت ۵ هنوز دستپخت پارلمان حاضر نیست. انقلابیون خارج شهرداری، انترناسیولیست‌‌ها و &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; نمی‌خواند &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;فلورنس&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;دولکلوز&#039;&#039;&#039;، و &#039;&#039;&#039;فلیکس پیا&#039;&#039;&#039; را در حکومت جا دهند. اما نمایندگان دست به‌عصا شده‌اند. چانه زدن‌ها ادامه می‌یابد، چون هیچ نیروئی آن قدر قوی نیست که بتواند خواست خود را بر دیگران تحمیل کند. سرانجام تصمیم می‌گیرند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند به‌طناب آرای عمومی آویزان شوند و تصویب می‌کنند که همه نمایندگان پاریس یک <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30021 2012-02-21T05:44:53Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> «من به‌نشانه نفرت از کسانی که میهنم را تسلیم کرده‌اند و به‌نشانه نفرت از نظم کهنه اجتماعی آمده‌ام تا زیر پرچم کارگران پاریس بروم.» <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;سرهنگ روسل&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == اوت ۱۸۷۰ ==<br /> فرانسوی‌ها، بی‌خبر از همه جا و همه چیز، در رؤیا به‌سر می‌برند. ارتش مقتدر پروس و ارتش بی‌تحرّک و بی‌سازمان امپراتوری دوم فرانسه درگیر جنگ‌اند. روز ۶ اوت از پورس [پاریس]، قوطی پخش شایعات، خبر می‌رسد که ارتش پروس شکست خورده و ۲۵۰۰۰ اسیر جنگی داده است. شایعه در همه جا می‌پیچد. روزنامه &#039;&#039;&#039;مارسی‌یز&#039;&#039;&#039; آن را در بوق می‌دمد. هر کس مدعی است که متن خبر را خودش دیده است. &#039;&#039;&#039;ادمون دو گنکور&#039;&#039;&#039; در دفتر خاطراتش می‌نویسد: «چه توّهم غریبی!» اما نه.، این توّهم برای فرانسویانی که سه‌چهارم‌شان در خواب و خیال‌اند غریب نیست، عادی است. همان روزی که فرانسوی‌ها خیال می‌کردند فاتح‌اند. شهرهای &#039;&#039;&#039;فروشویلر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فورباخ&#039;&#039;&#039; سقوط می‌کنند و آلزاس تسلیم می‌شود.<br /> <br /> فردای آن روز شهر گیج و ساکت و بی‌حرکت است. اما از آن عصر دوباره جنب و جوش شروع می‌شود. چون اپوزیسیون پی‌ می‌برد که شکست امپراتوری سکوی پرش بی‌نظیری برای اوست. سرود &#039;&#039;&#039;مارسی یز&#039;&#039;&#039; و فریاد «زنده‌باد جمهوری!» در شهر می‌پیچد. دولت سراسیمه می‌شود و می‌خواهد بیست‌ نفر از نمایندگان چپ، از جمله &#039;&#039;&#039;گامیتا&#039;&#039;&#039;، &#039;&#039;&#039;آراگو&#039;&#039;&#039;، و &#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; را دستگیر کند و به &#039;&#039;&#039;بل - ایل&#039;&#039;&#039; بفرستند. &#039;&#039;&#039;امیل اولیویه&#039;&#039;&#039; حکومت نظامی اعلام می‌کند و خواستار تشکیل مجلس می‌شود. روز ۹ اوت، در مجلس پیشنهاد &#039;&#039;&#039;ژول فاور&#039;&#039;&#039; مبنی بر فرستادن کمیته‌ئی ۱۵ نفری از نمایندگان تام‌الاختیار برای عقب راندن تهاجم خارجی از سوی رئیس مجلس مخالف قانون تلّقی و رد می‌شود. نمایندگان چپ به‌هیجان می‌آیند و مردم را برای نجات وطن فرا می‌خوانند. &#039;&#039;&#039;گرانیه دو کاسانیاک&#039;&#039;&#039; از این سرسختی اپوزیسیون حیرت می‌کند و فریاد می‌زند: « این که سرآغاز یک انقلاب است!»<br /> <br /> اما انقلاب از بیرون مجلس آغاز می‌شود. کارگران &#039;&#039;&#039;بلویل&#039;&#039;&#039; به‌میدان &#039;&#039;&#039;کنکورد&#039;&#039;&#039; می‌ریزند و فریاد می‌زنند: «مرگ بر اولیویه!» این خواست آن‌ها اتفاقاً زود برآورده می‌شود. در پایان جلسه، کابینه او جایش را به‌کابینه &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039; می‌دهد. وخامت وضع نظامی به‌فضاحت اوضاع اقتصادی می‌کشد. روز ۱۳ اوت ورشکستگی مالی به‌حدی است که مجلس مجبور می‌شود به‌جای ۵۰۰ میلیون فرانک، دستور چاپ ۲۴۰۰ میلیون فرانک اسکناس جدید را بدهد.<br /> <br /> در این میان وضع انقلابیون چگونه است؟ محافل کارگری به‌سبب بیکاری یا اجبار به‌کار کردن در صنایع، جنگی، مخالفت با جنگ و کناره‌گیری از درگیری زیر عنوان صلحدوستی، در ضعف و بی سازمانی به‌سر می‌برند. تنها &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; مانده‌اند که با کمال میل حاضرند بازی ۱۷۹۳ را تکرار کنند. «پیرمرد» که مخفیانه از بروکسل گریخته و به‌پاریس آمده، اکنون دستجات مسلح و آماده‌ئی دارد. پس از چند جلسه در خانه &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039;، تصمیم گرفته می‌شود که روز ۱۴ اوت به‌ایستگاه آتش‌نشانی &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; حمله برند و جنگ‌افرازهای موجود در آن را ضبط کنند.<br /> <br /> <br /> == ۱۴ اوت ==<br /> جنگ هنوز دور است و بولوار &#039;&#039;&#039;لاویلت&#039;&#039;&#039; در این روز تعطیل،‌ آرام و آراسته است. مردم دور شعبده‌بازان حلقه زده‌اند یا زیر آفتاب لَخت‌کننده تابستانی به‌آرامی گردش می‌کنند و می‌کوشند گرفتاری‌های‌شان را فعلاً فراموش کنند. &#039;&#039;&#039;بلانکیست‌ها&#039;&#039;&#039; هم این جا و آن جا پراکنده‌اند و انتظار رسیدن ساعت مقرر را می‌کشند. ساعت ۳ بعدازظهر، صدای سوتی بلند می‌شود. صد نفری به‌سرعت گرد هم می‌آیند و به‌ایستگاه آتش‌نشانی هجوم می‌برند. &#039;&#039;&#039;بلانکی‌&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کنند. جنگ درگیر می‌شود. طرف، آن طور که تصور می‌شود، کوتاه نمی‌آید. سعی می‌کنند مذاکره کنند، اما گروهبان‌ها سر می‌رسند و دوباره نبرد در می‌گیرد. فریادهای «زنده‌باد جمهوری!»، «مرگ بر پروسی‌ها!» و «مسلّح شوید!» کسی را برنمی‌انگیزد. مردم وارفته و مبهوت مشغول تماشای یک رژه‌اند. &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039; خود را در میان توده‌ئی که بیست سال به‌دنبالش می‌گردد، و هنوز پیدایش نکرده، گم و گور می‌کند. شب‌هنگام، &#039;&#039;&#039;ئود&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بریده&#039;&#039;&#039; در اثر بی‌احتیاطی در بولوار دستگیر می‌شوند. &#039;&#039;&#039;پالیکائو&#039;&#039;&#039;، که یک دروغ بیش‌تر یا کم‌تر برایش تفاوتی ندارد، از این فرصت طلائی بهره می‌گیرد و [در مجلس] اعلام می‌کند: «این‌ها مزدوران پروسی‌اند. مدارکش در جیب من است و می‌توانم نشان‌تان بدهم.» اما، به‌گفته &#039;&#039;&#039;بلانکی&#039;&#039;&#039;، هیچ یک از نمایندگان نگفت: «نشان بدهید.»<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87_%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D8%AF&diff=30014 2012-02-20T19:49:29Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:34-064.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:34-065.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:34-066.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:34-067.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:34-068.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:34-069.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:34-070.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:34-071.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:34-072.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:34-073.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:34-074.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:34-075.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:34-076.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۷۶]]<br /> <br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B1:Roya&diff=30013 2012-02-20T19:48:56Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>{{خوشامد}} --[[کاربر:Robofa|Robofa]] ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۴:۲۱ (PST)<br /> <br /> ==پیشنهاد تایپ==<br /> *سلام، چون دیدم به دو تا از کاربرها یادآوری کردی برای تایپ، فکر کردم که بهت بگم [[چگونه نخستین انقلاب کارگری جهان به قدرت می‌رسد]] الآن به وضعیت ناقص برگشته، اگر وقت داشته باشی برای تایپ‌ش. مرسی.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۹:۰۰ (PST)<br /> <br /> ::* مرسی محدثه. شروع می‌کنمش. --[[کاربر:Roya|Roya]] ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۴۸ (PST)</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B1:%D9%85%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%87&diff=30001 2012-02-20T08:14:51Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>{{خوشامد}} --[[کاربر:Robofa|Robofa]] ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۲۳ (PST)<br /> <br /> این مقاله از ۲۱ ژانویه تغییر کرده نکرده است. اگر ممکن است آن را به حالت ناقص در آورید تا من آن را تایپ کنم. ممنون --[[کاربر:Roya|Roya]] ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۰:۱۴ (PST)</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B1:%D9%85%D8%B1%D8%AC%D8%A7%D9%86&diff=30000 2012-02-20T08:00:34Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>{{خوشامد}} --[[کاربر:Robofa|Robofa]] ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۲۰ (PST)<br /> <br /> این مقاله از ۲۲ ژانویه تغییری نکرده. اگر امکان دارد آن را به حالت ناقص در آورید که من آن را تایپ کنم. ممنون. --[[کاربر:Roya|Roya]] ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۰:۰۰ (PST)</div>

Roya http://irpress.org/index.php?title=%D8%B5%D9%86%D8%AF%D9%88%D9%82_%D9%BE%D8%B3%D8%AA%DB%8C_%DB%B1%DB%B1%DB%B3%DB%B2-%DB%B1%DB%B5_%D8%B4%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%87%D9%94_%DB%B2%DB%B7&diff=29999 2012-02-20T07:25:04Z

<p>Roya: </p> <hr /> <div>[[Image:27-131.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۱]]<br /> [[Image:27-132.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۲]]<br /> [[Image:27-133.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۳]]<br /> [[Image:27-134.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۴]]<br /> [[Image:27-135.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۵]]<br /> [[Image:27-136.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۶]]<br /> [[Image:27-137.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۷]]<br /> [[Image:27-138.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۸]]<br /> [[Image:27-139.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۳۹]]<br /> [[Image:27-140.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۴۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۷ صفحه ۱۴۰]]<br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;سردبیر محترم هفته‌نامه کتاب جمعه:&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> ضمن سلام و تقدیم بهترین سپاس‌ها به‌حضورتان به‌خاطر کتاب خوب جمعه، اجازه بدهید بدین وسیله از خانم ناشناس ولی بسیار محترم و وطن‌پرستی که در بعدازظهر دوشنبه 1/11/58 خواندن «کتاب جمعه»را به‌من توصیه کردند تشکر و قدردانی و حق‌شناسی کنم. خواهشمند است به‌هر صورت دستور فرمائید این سپاسنامه در آن نشریه درج شود. امیدوارم اینجانب نیز در آینده بتوانم همانند آن خانم محترم در معرفی این هفته‌نامه به‌نسل روشن و جوان سهمی داشته باشم.<br /> <br /> با تشکر و سپاس فراوان:<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;محمدحسین خلیلی: &#039;&#039;&#039; دانشجوی سال دوم علوم بانکی<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آقای مصطفی ذبیحی&#039;&#039;&#039; (اراک)<br /> <br /> حداکثر برداشت ما این است که تصمیم گرفته‌اید با ما شوخی کنید. با منطق می‌خواهید به‌جنگ بلاهت بروید؟<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آقای دکتر حسین میرشجاعی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> به‌شرح بالا مراجعه بفرمائید، امیدواریم متقاعدتان کند که گناه از ما نیست.<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آقای عزیزالله حاجی مشهدی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> اگر به‌منابعی از ادبیات معاصر افریقا و فی‌الجمله داستان کوتاه دسترسی دارید بی‌فیض‌مان نگذارید.<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;جناب بهرام افراسیابی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> کتاب &#039;&#039;&#039;انقلاب پرتغال&#039;&#039;&#039;، نوشتۀ &#039;&#039;&#039;گیل گرین&#039;&#039;&#039; به‌ترجمۀ خود را که «به‌مناسبت ترجمۀ روان و ماهرانه ایشان از &#039;&#039;&#039;نقد مارکسیسم رودنسون و دربارۀ عربستان بی‌سلاطین»برای خانم (و نه آقای)آزاه امضا فرموده‌اید خدمت ایشان تقدیم کردیم و حامل تشکرات خانم&#039;&#039;&#039;آزاده&#039;&#039;&#039; از محبت دلگرم‌کنندۀ شما هستیم.<br /> <br /> از خوانندگان علاقمندی که ترجمۀ شعر، قصه، و مقاله برای ترجمه می‌فرستند تقاضا می‌شود زیرا کسی از اصل آن‌ها را نیز ضمیمۀ ترجمۀ خود کنند. پیشاپیش سپاسگزاریم.<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039;آقای سعید عدل&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> در پاسخ آن همه محبتی که فرموده‌اید فقط می‌توانم در یک جمله بگویم «از صمیم قلب متشکرم». تنها چیزی که دارم و به‌آن می‌بالم همین محبت‌ها است که از همه چیزی خواستنی‌تر و گرانبهاتر است.<br /> <br /> 1) خود نیز در فکر آن هستیم که تاریخچه‌ئی از مبارزات ضدامپریالیستی، و در مجموع، چگونگی شکل گرفتن و اهداف سازمان‌های مترقی انقلابی فراهم کنیم. تاکنون پانزده گروه و سازمان دعوت ما را پذیرفته‌اند و می‌توانیم به‌خوانندگان علاقه‌مند مژده بدهیم که به‌زودی در زمینۀ این مسائل مطالب قابل توجه و با اهمیتی در کتاب جمعه خواهد آمد که عجالتاً از طرح آن‌ها چشم‌پوشی می‌کنیم.<br /> 2) در موضوع گروه‌های فشار و غیره، منتظریم ببینیم با اظهار علاقه مکرّر آقای بنی‌صدر در مورد ایجاد فضای باز سیاسی چه وضعی پیش خواهد آمد. ما نیز مثل شما و بسیاری دیگر انتظار می‌کشیم تا ببینیم چه پیش می‌آید.<br /> <br /> 3) در مورد این که «برای دریافت کمک‌های مالی خوانندگان اقدام به‌افتتاح حسابی در یکی از بانک‌ها»بکنیم، با تشکر فراوان از لطف شما، عجالتاً به‌کمک مالی خوانندگان و علاقه‌مندان نیازی پیش نیامده و مجله خودکفاست. امّا چنان که پیش از این نیز گفته‌ایم‌ تاکنون هرگز از کیفیت چاپ و صحافی مجله راضی نبوده‌ایم و لازم می‌دانیم مجله با کیفیت بسیار خوب به‌چاپ برسد تا بتوانیم آلبوم‌های ارزنده‌ئی از عکس و نقاشی به‌طور دائم در مجله تقدیم خوانندگان کنیم. امّا چاپ بهتر مستلزم هزینه‌های بیش‌تری است و تنها در این مورد است که خوانندگان علاقه‌مند می‌توانند از طریق تبلیغ مجله در میان کسان و دوستان خود و تشویق آن‌ها به‌قبول اشتراک مجله جنبۀ مالی آن را برای وصول به‌امکانات بیش‌تر تقویت کنند. خوشبختانه مجلّه نیز می‌تواند به‌راحتی جای خود را نزد دوستان و کسانِ خوانندگان ما باز کند، گیرم اصلِ موضوع آشنا کردن آنان با چنین نشریه‌ئی است. در همین شماره نامۀ دانشجوئی را ملاحظه می‌کنید که از ما خواسته‌اند تشکر و احساس حقشناسی‌شان را به‌خانم ناشناسی که مجلّه را به‌ایشان معرفی کرده‌اند اعلام کنیم.<br /> <br /> 4) شاید از نظرتان گذشته باشد که تاکنون به‌دفعات در مجله اعلام کرده‌ایم که «نویسندۀ خاصی»نداریم و برای چاپ آثار همۀ نویسندگان و شاعران به‌قول شما«پرمایه»آماده‌ایم، ولی این جور بویش می‌آید که آقایان و خانم‌ها حرف زیادی برای گفتن و مطلب زیادی برای نوشتن ندارند و یا، به‌دلائلی که خودشان می‌دانند، تو حال و هوای نوشتن و سرودن نیستند.<br /> <br /> 5) به‌چشم. «آنارشیسم را از نظر یک اصطلاح سیاسی، و یک برداشت فلسفی، و به‌خصوص برداشتی که &#039;&#039;&#039;یک آنارشیست&#039;&#039;&#039; از آن دارد»در شمارۀ دیگر معرفی خواهیم کرد، و بعدها دربارۀ سؤال دیگرتان&#039;&#039;&#039;اگزیستانسیالیسم&#039;&#039;&#039;، چرا که شرح آن به‌سادگی مقدور نیست.<br /> <br /> حقیقت این است که ما چنین صفحاتی در مجله گشوده بودیم. &#039;&#039;&#039;در پاسخ خوانندگان&#039;&#039;&#039;. ولی چند هفته‌ئی است که از خیر آن گذشته‌‌ایم تا بعد ببینیم چه گونه می‌شود اشکالی را که در عمل پیش آمده مرتفع کرد.- اشکال قضیه این است که هر عقیدۀ سیاسی یا فلسفی برای خود یک &#039;&#039;&#039;تعریف علمی&#039;&#039;&#039; دارد، و این که فلان عقیده یا مکتب خوب است یا بد، چیزی است که بستگی دارد به‌منافع خاص یا نظرِ فردِ ناظر. پس معرفی یک عقیدۀ فلسفی یا سیاسی، اگر با جبهه‌گیری و از فلان یا بهمان زاویه صورت بگیرد، کار درستی نیست. اگر شما خواستید بدانید یک &#039;&#039;&#039;لیبرال&#039;&#039;&#039; یا یک &#039;&#039;&#039;فاشیست&#039;&#039;&#039; چه می‌گوید و چه عقیده‌ئی دارد و من از موضع یک &#039;&#039;&#039;آنارشیست&#039;&#039;&#039; یا یک &#039;&#039;&#039;کمونیست&#039;&#039;&#039; به‌شرح آن مکاتب پرداختم جواب درستی به‌شما نداده‌ام؛ زیرا آنچه نصیب شما شده «عقیده یک آنارشیست یا یک کمونیست نسبت به‌لیبرالیسم یا فاشیسم»است و نه بیش. برای آن که من به‌سؤال شما در مورد مثلاً &#039;&#039;&#039;ماتریالیسم&#039;&#039;&#039; جواب درست بدهم، نباید از موضع یک &#039;&#039;&#039;ایده‌آلیست&#039;&#039;&#039; یا هر چیز دیگر به‌ماتریالیسم نگاه کنم بلکه در کمال بی‌طرفی باید به‌شما بگویم که «ماتریالیسم چنین اعتقادی است و چنین می‌گوید.»<br /> <br /> متأسفانه ما نخست برداشتیم در پاسخ خواننده‌ئی که پرسیده بود «&#039;&#039;&#039;لیبرالیسم&#039;&#039;&#039; چیست؟» (و نپرسیده بود که عقیدۀ ما در باب لیبرال‌ها چیست) گفتیم «این یک مشی سیاسی - اقتصادی است و چنین می‌گوید.» بی‌درنگ از این جا و آنجا شنیدیم که کتاب جمعه را «یک مشت لیبرال اداره می‌کنند!»<br /> <br /> بعد در پاسخ خواننده دیگری درباره &#039;&#039;&#039;فالانژ&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;فالانژیسم&#039;&#039;&#039; به‌‌همان شیوه عمل کردیم.- دوستان انگشت تحّیر به‌منقار گزیدند که «یحتمل میان همکاران کتاب جمعه و فالانژها و بوجارهای لنجانِ حزبِ باد، پشت پرده ساخت و پاختی صورت گرفته.» - وقس غلیهذا. <br /> <br /> بنابراین، در شماره دیگر، با یقین به‌این که بیکاران کنار گود خواهند گفت اخیراً کشف کرده‌اند که مخارج کتاب جمعه را آنارشیست‌ها می‌پردازند، &#039;&#039;&#039;آنارشیسم&#039;&#039;&#039; را - از دیدگاه خود آن‌‌‌ها - معرفی خواهیم کرد!<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;خانم رؤیا زارع&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> احساسات محبت‌آمیزتان به‌راستی عمیق‌تر از آن است که بتوانم جوابی در‌خور بدان بدهم. <br /> <br /> - اینکه نوشته‌اید شکستی را که در بحث راجع به‌روشنکفران از دوستان خود خورده‌اید «نمی‌توانید تحمل کنید» و معذلک از آن‌‌‌ها با عنوان &#039;&#039;&#039;دوستانی واقعاً پاک و خوب و مهربان&#039;&#039;&#039; یاد می‌کنید و می‌نویسید «من واقعاً دوست‌شان دارم» نشانه روح بلند شماست و نشانه این قضاوت کاملاً درست‌تان که از اظهار عقیده نادرست کسانی که مسائل را تنها از یک سو می‌نگرند و نمی‌توانند جهات مختلف قضایا را هم در قضاوت‌های خود در نظر بگیرند رنجش حاصل نباید کرد.<br /> <br /> متأسفانه طی این یک ساله اخیر روحیه مطلق‌زدگی و انحصارطلبی چنان در افکار پاره‌ئی از قشرهای با وجدان ولی ناآگاه رسوخ داده شده است که به‌راستی معلوم نیست آثار سیاه آن را چه گونه باید زدود. بارها شنیده‌ام از دوستان، که مثلاً فلان دبیر، سر کلاس اول یا دوم دبیرستان تا دهان باز کرده است که چیزی بگوید مشتی نوجوان سیزده چهارده ساله در برابر او ایستاده‌اند که «این حرف‌‌ها تبلیغ مارکسیستی است!»<br /> <br /> من نمی‌دانم یک نوجوان که &#039;&#039;&#039;خدشه&#039;&#039;&#039; را &#039;&#039;&#039;خطچه&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;توصیه&#039;&#039;&#039; را &#039;&#039;&#039;توسعه&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;توضیح&#039;&#039;&#039; را &#039;&#039;&#039;توزیع&#039;&#039;&#039; می‌نویسد از چه سالی خواندن آثار &#039;&#039;&#039;مارکس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;انگلس&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پلخانف&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بوخاربن&#039;&#039;&#039; &#039;&#039;&#039;لوکاچ&#039;&#039;&#039; و امثالهم را شروع کرده که در سیزده سالگی متخصص مسايل پیچیده فلسفی شده است و بی‌درنگ می‌تواند در فلان عبارت احتمالاً ساده دبیر خود افکار مارکسیستی را تشخیص بدهد. فقط این را می‌دانم که اگر هر چه زودتر با این روحیه به‌طور جدّی مبارزه نشود فاتحه نسل آینده را باید خواند. قرار نیست ما پس از دو هزار و پانصد سال از چنگ مشتی ساواکی عمله ظلم نجات پیدا کنیم و در چنگال اردوئی از اکره جهل گرفتار شویم.<br /> <br /> نام‌های آن همه مبارزانی که فی‌المثل از دو سازمان معتبر مجاهدین خلق و چریک‌های فدائی به خاک و خون کشیده شدند یا در میدان‌های اعدام برابر جوخه آتش قرار گرفتند البته بر کسی پوشیده نیست. خوب، شما فکر کنید در حالی که فلان فرد روحانی‌نما رُِک و پوست‌کنده منکر بدیهیات می‌شود و فی‌المثل در برابر عالم و آدم از رادیو و تلویزیون اعلام می‌کند که «فقط روحانی مبارزه کرده است» دیگر از یک نوجوان ناآگاه چه انتظاری می‌توان داشت؟ انتظار باید داشت که اخلاق و ایمان و دست کم موازین اسلامی را در رفتار و گفتار و کردار خود مراعات کند؟<br /> <br /> اما در مورد شخص من، خانم رؤیا، خودتان را ناراحت نکنید. من نه ادعائی دارم نه چیزی می‌خواهم، حتی کدخدائی جوشقان را. در سال ۵۲ ممنوع‌القلم اعلام شدم و چون دیگر هیچ کاری ازم ساخته نبود و هر روزنه‌ئی را مسدود کرده بودند به‌خارج مهاجرت کردم (با هجرت اشتباه نشود) که شاید در آنجا بشود دست به‌عمل حدّاقلی زد. اجازه بدهید مطلبی را بگویم و این پرگوئی را ختم کنم» افراد را باید روی عمل‌شان قضاوت کرد نه روی محل اقامت‌شان. <br /> <br /> زنده باشید.<br /> <br /> {{گلوله}}&#039;&#039;&#039; آقای حیدری‌فرد &#039;&#039;&#039; (بابل)<br /> <br /> مسأله اعتماد و اطمینان در میان نیست، هر امری قاعده‌ئی دارد. ترتیب تقاضای اشتراک در داخل جلد مجله آمده است.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای محمد دهقان&#039;&#039;&#039; (سلماس)<br /> <br /> دوست عزیز، بارها توضیح داده‌ایم که سی درصد تخفیفِ دانشجوئی عبارت از همان مبلغی است که کارمزد فروشندگان مجله است بنابراین فیش بانکی و فتوکپی کارت تحصیلی باید به‌ دفتر مجله برسد تا مجله مستقیماً به‌نشانی تقاضا کننده ارسال شود. از همکاری‌تان در معرفی مجله به‌دیگران بسیار متشکریم.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای مهدی صورتی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> با سپاس و تشکرات قلبی، و با پوزش بسیار، چون موضوعاتی که عنوان فرموده‌اید عیناً همان‌هاست که در نامه آقای &#039;&#039;&#039;سعید عدل&#039;&#039;&#039; نیز آمده، تمنا می‌کنم برای جلوگیری از دوباره کاری به پاسخ ایشان در همین شماره مراجعه بفرمائید. با عذرخواهی مجدد.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای ژاک یوسفی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> به تلفن ۸۳۸۸۳۲ مراجعه کنید.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای وحید&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> با تشکر از لطف شما که وقت گرانبها را صرف مقابله برگردان &#039;&#039;&#039;شاهزاده کوچولو&#039;&#039;&#039; فرموده‌اید، باید عرض کنم در برگردان یک اثر مترجم باید بیش‌تر طرف زبان خود را بگیرد و نسبت به‌آن حساسیت به‌خرج دهد نه جانب زبان متن اصلی را. البته این بدان معنی نیست که مترجم هرچه خواست بکند، بل درست به‌عکس، این عمل مستقیماً باید در جهتِ حفظ شیوه نگارش متن صورت بگیرد. مثلاً در شیوه نثر کتاب مورد نظر عبارت &#039;&#039;&#039;درآمد که&#039;&#039;&#039; و یا &#039;&#039;&#039;در جوابم درآمد&#039;&#039;&#039; (که هر دو اصطلاحی بسیار رایج و معادل دقیق &#039;&#039;&#039;به من گفت&#039;&#039;&#039; یا &#039;&#039;&#039;در جواب من گفت&#039;&#039;&#039; است) به‌همان راحتی در متن فارسی می‌نشیند که معادل فرانسه آن در متن اصلی نشسته است. همان طور که &#039;&#039;&#039;دوباره درآمد&#039;&#039;&#039; به‌جای &#039;&#039;&#039;تکرار کرد&#039;&#039;&#039;. که هردو معادل Repeta است و بدون شک انتخاب این یا آن به‌سلیقه شخص مترجم بستگی پیدا می‌کند. امّا در همین جمله (سطر هشتم ص ۲۵) &#039;&#039;&#039;مثل یک چیز جدی&#039;&#039;&#039; را ترجمه اشتباه‌آمیزِ Comme une chose tres serieuse تلقی نکنید. این کلمه &#039;&#039;&#039;چیز&#039;&#039;&#039;، درست در همین سیاقِ سخن گفتنِ نزدیک به‌محاوره و دقیقاً با همین کاربرد، در تداول تهرانیان به‌وفور به‌کار می‌رود. <br /> <br /> در سطر چهارم صفحه ۲۷ حق با شماست. عبارتی بین‌الهلالین آمده که در ترجمه از قلم افتاده است که با تشکر از شما بدین وسیله اصلاح می‌شود:<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;... مثلاً اول بار که هواپیمای مرا دید (راستی از روی هواپیمایم نقاشی نمی‌کنم، کشیدن آن برای من خیلی سخت است) ازم پرسید ...&#039;&#039;<br /> <br /> ضمناً ملاحظه می‌کنید کلمه &#039;&#039;&#039;راستی&#039;&#039;&#039; را که در اصل نیست و در ترجمه آمده. با فقدان این کلمه در ترجمه، حالت متن اصلی منتقل نمی‌شود. سلیقه‌ است دیگر.<br /> <br /> درباره کلمه &#039;&#039;&#039;بُتّگی&#039;&#039;&#039; (ص ۳۲، س آخر) سؤال فرموده‌اید: «اگر کوچکی و کوچک بودن را &#039;&#039;&#039;بُتّگی&#039;&#039;&#039; گفتید چرا بزرگ شدن را &#039;&#039;&#039;درختگی!&#039;&#039;&#039; یا &#039;&#039;&#039;درختی&#039;&#039;&#039; نگفتید؟» (علامت تعجب از خود شماست البته.)<br /> <br /> جوابش بسیار ساده است: از &#039;&#039;&#039;بچّه&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;اَخته&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بُتّه&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;شلخته&#039;&#039;&#039; می‌توانیم &#039;&#039;&#039;بچگی&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;اَختگی&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;بُتّگی&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;شلختگی&#039;&#039;&#039; بسازیم، امّا از &#039;&#039;&#039;درخت&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آهن&#039;&#039;&#039; نمی‌توانیم. علتش آن است این سه کلمه اخیر به‌خلاف چهار کلمه اول به‌&#039;&#039;&#039;های غیرملفوظ&#039;&#039;&#039; ختم نمی‌شود. اگر دیده باشید، شاگرد شوفرها به‌سرِ چکّش می‌گویند &#039;&#039;&#039;کَلّگی&#039;&#039;&#039;؛ مثلاً: «کلّگی چکُش از دسته در رفت نزدیک بود بخورد تو سرِ تقی.» - خوب دیگر. آن‌ها هم با این که دستور زبان نخوانده‌اند به‌طور قیاسی یا سماعی می‌دانند که های غیرملفوظ آخر کلمه &#039;&#039;&#039;کلّه&#039;&#039;&#039; تبدیل به &#039;&#039;&#039;گ&#039;&#039;&#039; می‌شود و به‌‌همین سبب هرگز به‌جای &#039;&#039;&#039;کلّگی&#039;&#039;&#039; نمی‌گویند &#039;&#039;&#039;سرِگی&#039;&#039;&#039;.<br /> <br /> امّا از همه چیز گذشته، وقتی الگوئی به‌فصاحت این ضرب‌المثل بسیار رایج دَم دست‌مان است که «خرِ ما از &#039;&#039;&#039;کُرگی&#039;&#039;&#039; دُم نداشت» چرا نتوانیم بگوئیم «بائوباب از &#039;&#039;&#039;بُتگی&#039;&#039;&#039; شروع می‌کند به‌گُنده شدن»؟<br /> <br /> دوباره برگردیم به‌مصدرِ &#039;&#039;&#039;درآمدن&#039;&#039;&#039;، چون در قسمت چهارم نامه‌تان بار دیگر به‌آن پرداخته‌اید که (ص ۴۱، س ۱۵) «&#039;&#039;&#039;گفته بود از درآمده بود&#039;&#039;&#039; زیباتر و رساتر است.» - خوب ممکن است به‌سلیقه شما این از آن &#039;&#039;&#039;زیباتر&#039;&#039;&#039; باشد، اما دیگر &#039;&#039;&#039;رساتر&#039;&#039;&#039; چرا؟ نکند حضرت‌تان &#039;&#039;&#039;درآمدن&#039;&#039;&#039; را فقط در معنی &#039;&#039;&#039;خارج شدن&#039;&#039;&#039; می‌پذیرید؟ جای استاد &#039;&#039;&#039;مسعود فرزاد&#039;&#039;&#039; خالی. آن حضرت حافظشناس نابغه هم بر آمدن را همه جا فقط به‌معنی &#039;&#039;&#039;بیرون آمدن&#039;&#039;&#039; می‌گرفت. در یادداشت‌های چاپ شده‌اش ذیل مصراعِ &#039;&#039;&#039;با سلیمان چون برآیم من که مورم مرکب است&#039;&#039;&#039; مرقوم فرموده است: «حافظ &#039;&#039;&#039;برآمدن&#039;&#039;&#039; را جاهای دیگر هم در همین معنی آورده است، از جمله در این بیت:<br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;بده کشتی می، تا خوش برآئیم&#039;&#039;&#039;<br /> &#039;&#039;&#039;از این دریای ناپیدا کرانه(!)&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> <br /> و تازه تنها این نیست، در قسمت پنجم نامه‌تان این عبارت ترجمه را از سطر ۵ صفحه ۴۱ نقل کرده‌اید: «تو اخترک من ببر م نمی‌رسد.» - و زیر &#039;&#039;&#039;به‌هم نمی‌رسد&#039;&#039;&#039; را چهار بار خط کشیده مرقوم فرموده‌اید که «&#039;&#039;&#039;نیست و زندگی نمی‌کند&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;وجود ندارد&#039;&#039;&#039; معنی‌ئی است که با llny a pas کاملاً &#039;&#039;&#039;می‌خواند&#039;&#039;&#039;، ولی &#039;&#039;&#039;به‌هم نمی‌رسد&#039;&#039;&#039; بسیار دور از ذهن است.» - که باید عرض کنم خلاف به‌عرض‌تان رسیده. یکی از معانی &#039;&#039;&#039;به‌هم نرسیدن&#039;&#039;&#039; همانا &#039;&#039;&#039;نبودن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;زندگی نکردن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;وجود نداشتن&#039;&#039;&#039; است، و دست بر قضا در این معنی رایج‌ترین معادل این افعال است در نداول تهرانیان: «تو تمام شهر یک مثقال گوشت به‌هم نمی‌رسد.» - و باز در قسمت ششم نامه با اشاره به‌‌همین اصطلاح در سطر اول صفحه ۴۲ معادل‌های &#039;&#039;&#039;پیدا نمی‌شود&#039;&#039;&#039; و یا &#039;&#039;&#039;گیر نمی‌آید&#039;&#039;&#039; را پیشنهاد فرموده‌اید که معادل‌های کاملاً درستی است و لاجرم انتخاب این یا آن دیگر بستگی پیدا می‌کند به سلیقه شخصی افراد.<br /> <br /> در قسمت هفتم، با اشاره به‌سطر ۱۱ صفحه ۴۲ نوشته‌اید «&#039;&#039;&#039;آمدنا&#039;&#039;&#039; خیلی شل است.»<br /> <br /> من همیشه سعی کرده‌ام در نگارش یا ترجمه متنی که لازم است به‌طبیعت زبان محاوره نزدیک باشد مستقیما از مصطلحاتی که در تداول وجود دارد و به‌اعتقاد من همچون جواهرات تراش خورده‌ئی می‌درخشد استفاده کنم و حتی در صورت امکان برای ساختن ترکیبات تازه، آن‌ها را الگو قرار بدهم.<br /> <br /> در زبان محاوره به‌نوعی پسوند «آ» برخورده‌ام که فوق‌العاده زیباست، امّا تنها در افعال سه‌گانه &#039;&#039;&#039;رفتن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;برگشتن&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;آمدن&#039;&#039;&#039; استعمال می‌شود، یا بهتر است بگویم که من آن را تنها به‌دنبال این سه مصدر دیده‌ام. این پسوند، از فعل، نوعی &#039;&#039;&#039;ظرف زمانی&#039;&#039;&#039; می‌سازد برای انجام گرفتن یا انجام دادن عملی دیگر. به مثال‌هایش توجه کنید:<br /> <br /> ۱) &#039;&#039;&#039;آمدنا، پدربزرگ را دیدم.&#039;&#039;&#039; - یعنی در حالی که یا همان جور که داشتم می‌آمدم... به فرانسه En venant.<br /> <br /> ۲) &#039;&#039;&#039;برگشتنا یک بسته سیگار هم برای من بگیر.&#039;&#039;&#039; - یعنی همان جور که یا موقعی که داری برمی‌گردی... به‌فرانسهEn retour nant.<br /> <br /> ۳)&#039;&#039;&#039;بی‌زحمت، رفتنا، در را هم محکم ببند.&#039;&#039;&#039; - یعنی در حال رفتن، یا در حالی که یا همان جور که می‌روی... به‌فرانسه En paratant.<br /> <br /> اگر فرصتی دست می‌داد، این پسوند بسار گویا و زیبا را با یک یک افعال فارسی به‌محک می‌زدم ببینم که مثلاً &#039;&#039;&#039;خوردنا&#039;&#039;&#039; می‌شود گفت؟ «آدم، خوردنا حرف نمی‌زند.» (یعنی در حال خوردن و با دهنِ پُر.) - &#039;&#039;&#039;بلند شدنا&#039;&#039;&#039; می‌شود گفت؟ «بلند شدنا سرش خورد به‌ گوشه پیش بخاری.» (یعنی درحال برخاستن.) - &#039;&#039;&#039;جویدنا&#039;&#039;&#039; می‌شود گفت؟ «جویدنا یک ریگ گنده رفت زیر دندانم.» (یعنی همچنان که لقمه را می‌جویدم.) - و جز این‌ها ...<br /> <br /> همچنین بعید نیست که این پسوند خلاصه شده نشانه &#039;&#039;&#039;ان&#039;&#039;&#039; باشد که در زبان کتابت به‌کار می‌رود و همین معنی را افاده می‌کند: &#039;&#039;&#039;دوان&#039;&#039;&#039; (= در حال دویدن،) &#039;&#039;&#039;خندان&#039;&#039;&#039; (= در حال خندیدن)، &#039;&#039;&#039;روان&#039;&#039;&#039; (= در حال رفتن) - و غیره...<br /> <br /> در هر صورت، برای گسترش دادن به‌زبان، یکی از بهترین راه‌های استفاده از این گونه نکته‌هاست که متأسفانه بسیار دست کم گرفته می‌شوند. در هر حال، اعتقاد من بر این است که وقتی می‌شود نوشت &#039;&#039;&#039;آمدنا هنوز به شکل دانه بود&#039;&#039;&#039; دلیلی وجود ندارد که بنویسیم &#039;&#039;&#039;آخر وقتی آمده بود&#039;&#039;&#039; یا &#039;&#039;&#039;آخر به‌شکل دانه به‌این اخترک آمده بود&#039;&#039;&#039; که اشکال پیشنهادی خود شماست و ضمناً سرزنشی که پیش از این به‌من کرده بودید اینجا به‌خود شما برمی‌گردد: برای این که از &#039;&#039;&#039;آمدنا&#039;&#039;&#039; استفاده نکنید مجبور شده‌اید کلمه &#039;&#039;&#039;آخر&#039;&#039;&#039; و عبارتِ &#039;&#039;&#039;به این اخترک&#039;&#039;&#039; را که در متن نیست به‌ترجمه اضافه کنید!<br /> <br /> در بخش هشتم (سطر ۶ صفحه ۴۵) ایرادتان را به &#039;&#039;&#039;محبت آرام&#039;&#039;&#039; می‌پذیرم و استدلالتان را نه. مفهوم مخالف محبت آرام، محبت تند و خشن نیست. اظهار محبت می‌تواند آرام باشد یا با هیجان ... الخ.<br /> <br /> ایراد نهم (سطر ۷ صفحه ۴۵) حق با شماست. با سپاس بسیار عبارت به‌این شکل تصحیح می‌شود: «خُب دیگر، دوستت دارم، گر چه اشتباه من باعث شد تو روحت هم از این موضوع خبردار نشود ...»<br /> <br /> ایراد دهم (سطر ۱۳ صفحه ۴۶). حق با شماست. با تشکر فراوان جمله به‌این صورت تصحیح می‌شود: « این کار را برای تو غدقن می‌کنم.»<br /> <br /> ایراد یازدهم (سطر ۷ صفحه ۵۰) به‌شرح ایضاً. جمله به‌این صورت تصحیح می‌شود: «مالِ اظهار تشکر است. منظورم موقعی است که...»<br /> <br /> از لطف شما و از توجه عمیق‌تان بسیار ممنونم.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای م.حاجی‌نژاد&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> دلیلی ندارد که نرسیده باشد. اگر تاکنون به‌چاپ نرسیده دلیلش این است که یا مردود شده یا هنوز نوبت خواندن آن نرسیده. هر هفته صدها صفحه داستان و قصه به‌دفتر مجله می‌رسد که چون صفحات معدودی برای چاپ آن‌ها داریم لاجرم بر هم انباشته می‌شود. قرار است ضمن یکی دو هفته آینده مطالبی را که به‌دفتر مجله رسیده و هنوز مورد بررسی قرار نگرفته در چند شماره اعلام کنیم. و از آن پس عنوان مطالبی نیز که هر هفته شورای دبیران غیر قابل چاپ تشخیص بدهد برای اطلاع نویسندگان یا مترجمان آن‌ها در مجله اعلام شود.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;خانم گلی خ.&#039;&#039;&#039; (کرمان)<br /> <br /> ۱) من به‌راستی متأسفم از این که خود را مجبور می‌بینم با صراحت تمام خدمت‌تان عرض کنم که فریب خورده‌اید و به سنگلاخ ذهنیات افتاده‌اید من به آن افراد و به‌پایمردی‌های‌شان احترام می‌گذارم اما به‌تخیلات واهی‌شان عقیده‌ئی ندارم. از این صریح‌تر نمی‌توانم حرفم را بگویم. آن حرف‌ها فقط وعده تو‌خالی است. امیدوارم روزی شما را ببینم و حضوراً با شما حرف بزنم. تو را به‌خدا دیگر این شعارها را ببوسید و احترام بگذارید و بعد، خیلی محترمانه بگذاریدشان روی رف. هزاران سال است که جوامع بشری فریب این امیدهای واهی خالی از تعلق و منطق را خورده و به‌جای آن که نگاهی از روی خرد به‌پیرامون خود کند چشم بر هم نهاده به‌آرزوی «آن روز خوش» شعار دلخوشکنک غرغره کرده است. دست کم پنج هزار سال است - تا آنجا که تاریخ مدّون خبر می‌دهد ۰ بشریت فریب این شعارها را می‌خورد. سختگیرتر باشید و فریب آن حرف‌های تو خالیِ پوچ و پا در هوا را نخورید.<br /> <br /> ۲)&#039;&#039;&#039;ناجی&#039;&#039;&#039; به‌معنی &#039;&#039;&#039;نجات‌دهنده&#039;&#039;&#039;، غلط مشهور است. &#039;&#039;&#039;ناجی&#039;&#039;&#039; یعنی نجات‌یافته و &#039;&#039;&#039;منجی&#039;&#039;&#039; یعنی &#039;&#039;&#039;نجات‌دهنده&#039;&#039;&#039; - فرهنگی که نام برده‌اید نیز فرهنگ معتبری نیست؛ اغلاطش سر به‌جهنم می‌زند.<br /> <br /> ۳) خیر. فتوکپی کارت تحصیلی باید به ضمیمه فیش بانکی - که چگونگی آن در داخل جلد مجله آمده - به‌دفتر مجله ارسال شود. اگر دانش‌آموزان دبیرستان‌ها کارت تحصیلی ندارند می‌توانند از دفتر دبیرستان نامه‌ئی بگیرند که دانش‌آموز بودن‌شان را گواهی کرده باشد.<br /> <br /> ۴) باز هم برای من نامه بنویسید.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای فریبرز س.&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> <br /> ببینید عزیزم؛ ما یقین داریم که خوانندگان مجله به «شعر» کاملاً بی‌موقعی که شما سروده‌اید هیچ توجهی نخواهند کرد: <br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;هزار بار اگر به‌خاکم سپارند&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;هزار دهان می‌شوم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> :::::&#039;&#039;&#039;بر هزار خار[؟]&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;که فریاد برکشم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> :::::&#039;&#039;&#039;هزاران بار&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;تو را دوست می‌دارم&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> :::::&#039;&#039;&#039;ای یار!&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> <br /> اگر هم توجهی کنند ثمره‌اش این خواهد بود که زیر لب بگویند: «آی خروس بی‌محل!» - و حق با آن‌‌‌هاست. می‌دانید چرا؟ آخر همگی حواس‌شان پی این است که آقای رئیس جمهوری با آزادی‌های مورد ادعایش چه خواهد کرد و ماجرای کردستان و گنبد و خوزستان و بلوچستان به‌کجا خواهد کشید!<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;خانم یا آقای ج. میلاگردی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> در طرح‌های شما، اندیشه و مضمون بسیار قوی است امّا در اجرای آن قلم‌اندازی می‌کنید. آن مضامین به‌طراحی محکم‌تر و مهارت فنی سنجیده‌تری محتاج است. اگر کارتان را جدّی می‌گیرید بیش‌تر تمرین کنید، از آسان‌گیری بپرهیزید و به‌حداقل راضی نشوید. چند تا از طرح‌های‌تان را در این صفحات آورده‌ایم. در مورد شعرتان: تصور می‌کنم تا اینجا طرح‌های‌تان می‌چربد.<br /> <br /> پیش‌بینی نمی‌توان کرد. پسند من و ما مطرح نیست، آموزگار اصلی محیط و شرایط زندگی شما خواهد بود. فقط کار کنید.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای حسین مرزآبادی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> ۱) این که اختصاص دادن چند (و حداقل هشت) صفحه از مجموع ۱۶۰ صفحه مجله به «جبران کمبود مطلب» تلقی شود، دیگر واقعاً از آن حرف‌هاست! وانگهی، مطلبی را که به‌عنوان «دلیل» ذکر کرده‌اید (موضوع نسبت بهای مجله با بهای بهترین کتاب شطرنج، که در عین حال دلیلی بسیار بی‌پایه است) مطلبی است که با همین کلمات توسط یکی از دوستان ما، در دفتر مجله نیز مطرح شده است آیا شما «اسم مستعار» همان رفیق ما نیستید؟ - در هر حال ما موضوع ماندن یا رفتن صفحات شطرنج را به‌تصمیم خوانندگان واگذاشته‌ایم.<br /> <br /> ۲) این نظر شما که «مجله به‌غیر از چند شماره اول از لحاظ داستان بسیار کم است» آیا با قضیه شطرنج ارتباطی ندارد؟ - منظورم این است که داستان بیش‌تری می‌خواهید و شطرنج را نمی‌خواهید. خب، اگر کسانی که خواهان شطرنجند و علاقه‌ئی به‌خواندن داستان ندارند به‌ما نوشته باشند «قصه بازی را بگذارید کنار و صفحات شطرنج را بیش‌تر کنید» چه؟ - فکر نمی‌کنید به‌خاطر چند صفحه دارید به‌حق دوستداران شطرنج تجاوز می‌کنید؟<br /> <br /> ۳) «محافظه‌کار افراطی» بودن مجله و این که «از ترس بستن مجله‌تان به‌سراغ شطرنج و طلب باران می‌روید» مطلبی است که جوابش بماند. امّا آیا این که «کتاب جمعه وزین‌ترین هفتگی است که از ابتدای انقلاب به‌طور مرتب منتشر شده، مطالب مربوط به‌کردستان و شیلی، و همچنین بحث در شعارهای دوران انقلاب و بسیاری از مطالب‌تان را بسیار پسندیدم» با ایرادت‌تان می‌خواند؟<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای علیرضا غ.&#039;&#039;&#039; (آبادان)<br /> <br /> متأسفانه آنچه را که فرستاده‌اید حتی نمی‌توانیم بخوانیم، زیرا اگر هم رأی به‌چاپ آن‌ها داده شود به‌دلیل نوع خاص «ستون‌بندی» شما چاپخانه از ما نخواهد پذیرفت! - هر قطعه را روی یک صفحه کاغذ مرقوم بفرمائید، و یک روی آن. طراحی با خودکار آبی هم قابل استفاده نیست، با مرکب و روی کاغذ سفید بکشید که در صورت پذیرش شورای دبیران قابل کلیشه شدن باشد.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای عزیز گوشه دزفولی&#039;&#039;&#039; (شوشتر)<br /> <br /> ۱) مطالبی که مرقوم داشته‌اید تا به‌قول خودتان به‌عنوان «موضوع قابل توجهی» مظرح شود، در کمال تأسف، در روال کار کتاب جمعه نیست. حسن نیت و محبت شما به‌جای خود، امّا همکاران ما که می‌باید به‌ناگزیر مطالبِ منطبق با روال مجله را از میان انبوهی مطلب انتخاب کنند و به‌«ادیتور»های معدود مجله برسانند کارشان آنچنان فشرده است که در عرض هفته ناگزیرند صدها صفحه مطلب را مرور کنند. آنچه شما «به‌عنوان موضوع پیشنهادی» مطرح کرده‌اید متأسفانه به‌کار «روزانه‌نویس‌»های نشریاتی می‌آید که به‌طور یومیّه منتشر می‌شوند. ما نویسنده‌ئی که بتواند از این نوع «موضوعات قابل توجه» استفاده کند نداریم.<br /> <br /> ۲) دفتر توزیع ما مجله را مستقیماً برای سرپرست توزیع در مرکز هر استان می‌فرستد. علاقمندات مجله در شوشتر باید از سرپرست توزیع مطبوعات در استان بخواهند که سهمیه کافی برای مرکز پخش مطبوعات در شوشتر در نظر بگیرد.<br /> <br /> ۳) عکس‌هائی که در مجلات و روزنامه‌های قدیم و جدید به‌چاپ رسیده اگر به‌قدر کافی روشن و تمیز باشد قابل استفاده است. متشکریم.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای محمود سعادت‌پور&#039;&#039;&#039; (تهران)<br /> <br /> پیشنهاد شما که «هرچند شماره یک بار مجله را اختصاص بدهید به‌چاپ آثار خوانندگان» چه نتیجه‌ئی در بر دارد؟ ارضای خاطر نویسندگانی که نه مطلب جالبی برای گفتن دارند و نه تجربه و استعدادی برای نوشتن؟ <br /> <br /> مجله در برابر خوانندگانی که بسیار جدی به‌مسائل نگاه می‌کنند شدیداً احساس مسؤولیت می‌کند. امری که شما توصیه می‌کنید واقعاً جه لطفی دارد؟ ما با کمال دقت از میان مطالب رسیده آنچه را که جالب توجه و قابل عرضه باشد انتخاب و چاپ می‌کنیم. پس شماره‌ئی که شما پیشنهاد می‌کنید در حقیقت خواهد شد «جُنگِ آثار غیر قابل چاپ»! - آیا چنین مجموعه‌ئی برای خود شما جالب خواهد بود؟<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای غلامحسین پرتابیان&#039;&#039;&#039; (کازرون)<br /> <br /> سپاس مرا از بابت شعری که در نهایت محبت برای من سروده‌اید بپذیرید. چیزی بسیار بیش‌ر از اثر «یک آغازگر» و «تازه‌کار» در آن هست و نشان می‌دهد که در هر حال بی‌تجربه نیستید. توصیه من مثل همیشه این است که به«زبان» بیش‌تر توجه کنید. از یاد ببرید که یک فارسی زبان هستید. صِرفِ فارسی زبان بودن، برای «شعر فارسی سرودن» کافی نیست. برای این کار باید فرض کنید که اصلاً فارسی نمی‌دانید، و از نو به‌کشف آن برخیزید. از چاپ شعرتان در مجله، به‌دلیل آن که موضوع خصوصی است پوزش می‌خوام امّا آن را چون یادگار عزیزی از شما که امیدوارم روزی شاعر بزرگی شوید حفظ خواهم کرد. <br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای احمد نقشبندی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> با تشکر از راهنمائی‌هاتان، قبلاً دوستان دیگری محبت کرده عین شماره‌های آن مجله را در اختیار ما گذاشته‌اند.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای محمدرضا جوکار&#039;&#039;&#039; (خورموج)<br /> <br /> گردآوری اشعار محلّی کاری است که هرچه جدی‌تر باید تعقیب شود. بخصوص که در زمینه رفع ستم ملی، مسأله اولویت زبان‌های محلی و آزادی‌های فرهنگی اقوام ایرانی در دستور روز مردم مبارز کشور ما قرار دارد و هر قومی باید فرهنگ افواهی خود را به‌صورت فرهنگ مکتوب در آورد. برای انعکاس دادن این آثار، &#039;&#039;&#039;کتاب جمعه&#039;&#039;&#039; بارها اعلام کرده‌ است. امّا متأسفانه دوستان کار را سهل می‌گیرند. هم اکنون پرونده قطوری از اشعار ترکی، کردی، بلوچی، ترکمنی و جز این‌ها در آرشیو ماست که هیچ یک قابل استفاده نیست. فی‌المثل دوستی که یادداشت فارسیش را هم بر اثر بدی خط و بی‌توجهی در نوشتن نمی‌شود خواند و فی‌المثل در ابندای نامه و به‌دنبال خطاب &#039;&#039;&#039;اقای سردبیر&#039;&#039;&#039; کلمه &#039;&#039;&#039;عزیز&#039;&#039;&#039; را چنان نوشته که از &#039;&#039;&#039;خربزه&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;جُربزه&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;جزیره&#039;&#039;&#039; تا &#039;&#039;&#039;عرّوتیز&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;غربزده&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;قمروزیر&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;قِربریز&#039;&#039;&#039; همه چیز می‌‌تواند خواند، چند صفحه شعر محلی (که اسم نمی‌برم از کجا) فرستاده است که، -واویلا!- تصور کنید که این سایه دست فی‌الواقع به‌درد چه کاری می‌خورد؟<br /> <br /> در هر صورت چاپ اشعار محلی فقط در صورتی برای ما - که آشنائی با گویش‌ها یا زبان‌ها نداریم - فقط در صورتی میسر است که متن آن‌ها به‌دقت تمام ماشین شده باشد، اِعراب‌گذاری شده باشد، و آوانویسی شده باشد. کاری که شما نیز باید در مورد اشعار &#039;&#039;&#039;شیخ علی شیخ حمود&#039;&#039;&#039; (که حتی تلفظ جزو آخر اسم او را هم روشن نکرده‌اید) انجام بدهید تا زحمتی که کشیده‌اید بی‌ثمر نماند. برای آوانویسی به‌نامه آقای &#039;&#039;&#039;کاظم زارعیان&#039;&#039;&#039; در همین شماره مراجعه کنید.<br /> <br /> دیگر این که دوستان ما به‌صرف ایت که مجله اعلام کرده است خود را در حک و اصلاح مقالات آزاد می‌داند غالباً کمترین توجهی به‌آنچه می‌نویسند نمی‌کنند. درست است که ویراستاران مجله به‌قول معروف «مو از ماست می‌کشند» ولی آخر آن‌ها با جملاتی از این نوع چه می‌توانند بکنند جز این که یکسره از خیر مطلب - در هر درجه از اهمیت که باشد - بگذرند؟<br /> <br /> ملاحظه بفرمائید:<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;میراث گرانبهای نیاکان با با تحریفات نابه‌جا بعضی‌ها اصالت خود را از دست داده و یا با فروش کردن صفحات و کلمات بلیغ آن به‌بیگانگان پشت پا به‌ادبیات محلّی خود زده و یا دانسته و یا ندانسته افراد بومی و محلی، این دره‌های ناب همراه با خلق آن را در زندان‌های سینه خود مدفون کرده‌اند&#039;&#039;&#039;... و غیره.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای امید الف.&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> یادداشتی که روی داستان و یا به‌قول خودتان &#039;&#039;&#039;دردودلِ&#039;&#039;&#039; (کذا در سراسر نامه!) خود گذاشته بودید کار را ما سبک کرد تا آن را نخوانده بایگانی کنیم. به‌اتفاق شما و دیگر خوانندگان قسمتی از این یادداشت را مرور می‌کنیم:<br /> <br /> «آنچه را که من به‌عنوان اصل و منشأ گرفتم همان &#039;&#039;&#039;نمی‌دانمِ&#039;&#039;&#039; معروفِ لاادریّون و فرضیه شکاکیّون است. امّا در طول داستان، از آن به‌ماتریالیسم و بعد، از آن به‌ایده‌آلیسم و دوباره به تفاوت واقعیت و حقیقت، و به نقص و ضعف احساس‌های ما برای درک حقایق جهان رسیده‌ام و از این رو همواره یک &#039;&#039;&#039;دور تسلسل&#039;&#039;&#039; را پیموده‌ام و آخرالامر نتیجه گرفته‌ام که من به‌بی‌اعتقادی خودم هم اعتقادی ندارم.»<br /> <br /> موفق باشید!<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای غلامعباس دهار&#039;&#039;&#039; (آبادان)<br /> <br /> دید شاعرانه بسیار عمیقی دارید. بخش دوم &#039;&#039;&#039;چهار فصل مرثیه&#039;&#039;&#039; در عین سادگی بسیار زیباست. شعر هر چه ساده‌تر باشد زیبائی خود را عریان‌تر جلوه می‌دهد. شعرهای پیچیده‌، بیش‌تر فریبند، و گرنه به‌آن همه لفاف و کاغذ رنگین و حقه‌بازی در شکل و بیان غیرذلک نیازی پیدا نمی‌کنند. <br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> از اوج<br /> <br /> :::::تا فرود<br /> <br /> فاصله<br /> <br /> انگشتی است و ماشه‌ئی،<br /> <br /> و بدین‌سان<br /> <br /> ::::: پرنده<br /> <br /> بر تصویر لرزان خویش <br /> <br /> منطبق می‌شود.<br /> <br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای احمد ل.&#039;&#039;&#039; (تهران)<br /> <br /> هر دو شعری که فرستاده‌اید به‌راستی پرمایه اسن جز این که لغزش‌هائی از بابت زبان و بیان دارند. فی‌المثل:<br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> آن اشتیاق سرخ شکفتن<br /> <br /> در برگ برگِ باغ<br /> <br /> :::: گلپر(؟) شد ...<br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> <br /> یا مثلاً &#039;&#039;&#039;تحقیر گشتن&#039;&#039;&#039; در قسمت دوم شعر راستی چرا باید &#039;&#039;&#039;گشتن&#039;&#039;&#039; را به‌جای شدن به‌کار برد که نه زیباست نه درست. همچنین است در &#039;&#039;&#039;تابوی عشق&#039;&#039;&#039;:<br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> ما هیزم کدام حادثه گشتیم<br /> <br /> ما هیزم کدام حادثه می‌گردیم؟<br /> <br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> <br /> و چند سطر پائین‌تر:<br /> <br /> {{وسط‌چین}}<br /> بیا آتش شویم<br /> <br /> حادثه گردیم.<br /> <br /> {{پایان وسط‌چین}}<br /> <br /> لطف بفرمائید و این اشکالات را اصلاح کنید.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای ع. فاضل&#039;&#039;&#039; <br /> <br /> به‌خلاف تصور شما من اسطوره و تاریخ را با هم مخلوط نکرده‌ام بل عبارتی آورده‌ام که عیناً چنین است:« داستان ضحاک و فریدون اسطوره‌ئی است که حقیقت تاریخی قلب شده‌اش &#039;&#039;&#039;می‌تواند&#039;&#039;&#039; کودتای داریوش برعلیه بردیا باشد.» - البته عبارت قلم‌انداز نوشته شده و شما حق داشته‌اید متوحه منظور من نشوید. قصدم از «حقیقت تاریخی قلب شده» اسطوره ضحاک نیست، بلکه کودتای داریوش است که آن را در سنگ نبشته بیستون تحریف کرده، &#039;&#039;&#039;بردیا&#039;&#039;&#039; را «&#039;&#039;&#039;گئومات&#039;&#039;&#039; غاصب» خوانده است. و اشاره‌ام به‌این واقعیت تاریخی بیش‌تر برای رفع این نظریه اشتباه‌آمیز بود که گروهی معتقدند چنان اصلاحات انقلابی در آن روزگار (هزار و پانصد ششصد سال پیش از فردوسی) عملی نبوده و از لحاظ تاریخی آنا کرونیتیک یا نابهنگام است. قصدم این بود که نشان بدهم عمل آن اسطوره در تاریخ هم اتفاق افتاده است. <br /> <br /> از محبت‌تان ممنونم. نامه دیگری نزد من دارید که روزی به‌آن جواب خواهم داد.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای محمدحسن زردوانی&#039;&#039;&#039; (تبریز)<br /> <br /> طریق رسیدن به‌کمال همان است در حاشیه شعرتان نوشته‌اید. به‌پیروزی خود شک نداشته باشید، چرا که پایمردی تنها راه وصول به‌آن است.<br /> <br /> {{گلوله}} &#039;&#039;&#039;آقای رسول مهران‌پور&#039;&#039;&#039; (برایتون انگلستان)<br /> <br /> مجله را می‌توانید از تهران توسط یکی از اقوام‌تان مشترک شوید. ضمناً نماینده مجله در لندن آقای مجید برتوش است، با تلفن ۵۱۹۲۸۴۲ می‌توانید با ایشان تماس بگیرید.<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۷]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Roya