http://irpress.org/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Parastoo 2026-10-08T10:26:55Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.35.2 http://irpress.org/index.php?title=%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%8C_%D9%BE%D8%B4%D8%AA_%D8%AF%D8%B1%D9%87%D8%A7&diff=44151 2022-03-26T03:56:03Z

<p>Parastoo: «تنها، پشت درها» را محافظت کرد ([ویرایش=تنها مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=تنها مدیران] (بی‌پایان))</p> <hr /> <div>[[Image:KHN017P172.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۲|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۲]]<br /> [[Image:KHN017P173.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۳|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۳]]<br /> [[Image:KHN017P174.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۴|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۴]]<br /> <br /> <br /> … و او دیوانه‌ای تنهاست در زنجیر صد آواز<br /> <br /> و گاهی چون شعاع صبح می‌ریزد به روی بسترش خاموش<br /> ::::::::او آرام می‌آید به سوی نور<br /> <br /> و دستی می‌کشد بر صبح و بر خورشید و بر نور<br /> <br /> و می‌خواهد بگرید یا بخندد در میان نور<br /> <br /> و می‌خواهد بمیرد یا بماند در میان نور.<br /> <br /> <br /> و گاهی در سکوت وحشی خورشید و خاک و انزوا،<br /> :::::در مشت‌هایش پنجهٔ صد شیر می‌روید،<br /> <br /> و او می‌خواهد از جائی که خوابیده است یا آرام بنشسته است،<br /> ::::::::::::برخیزد.<br /> <br /> و بگریزد میان دره‌های سبز،<br /> و یا چون زنبقی وحشی میان ریگ‌ها روید،<br /> و یا خورشید را در تپه‌ها بر سینه بفشارد<br /> <br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست با آوار صد دیوار<br /> <br /> و گاهی چشم در چشمان مردان و زنان شهر می‌دوزد.<br /> <br /> و می‌خواهد بخواند خط‌ناخوانای رازی را که پشت چشم‌ها خفته است<br /> <br /> و می‌خواهد بپیماید بیابان سیاهی را که پشت قلب‌ها مانده است<br /> <br /> و می‌خواهد بکوبد گام بر هر جادهٔ پندار<br /> <br /> و در هر گام او تنهاست با آوار صد دیوار.<br /> <br /> <br /> و شب‌ها پشت درها می‌نشیند<br /> <br /> کسی او را نمی‌بیند<br /> <br /> و گوئی چشم‌هایش زان او نیست<br /> <br /> و گوئی زانوانش زان او نیست<br /> <br /> و گوئی دست‌هایش زان او نیست.<br /> <br /> <br /> و شب‌ها پشت درها می‌نشیند<br /> <br /> تو گوئی یادی از آن رفته‌ها را باز می‌بیند:<br /> <br /> :::- فراز جاده باران عشق می‌خواند<br /> :::و شب‌ها بر تپه‌ها آرام می‌گرید<br /> :::درون دره صد بید است، صد مجنون<br /> :::میان کوه صد تیشه است، صد فرهاد<br /> :::فراز جاده باران عشق می‌بارد<br /> :::سواری سوی قلعه اسب می‌تازد.<br /> :::و زیر لب سرود وصل می‌خواند:<br /> <br /> <br /> ::::::«دعائی از برای عشق کوهم<br /> ::::::دعائی از برای پشت کوهت<br /> ::::::دعائی از برای برق چشمت<br /> ::::::دعائی از برای درد روحم.<br /> <br /> <br /> ::::::به سوی کوه‌های عشق هی! هی!<br /> ::::::به سوی چشمه‌های دور هی! هی!<br /> ::::::به سوی قلعه‌های مهر هی! هی!<br /> ::::::به سوی تپه‌های نور هی! هی!»-<br /> <br /> فراز جاده باران درد می‌خواند<br /> <br /> و مردی پشت در خاموش می‌ماند<br /> <br /> تو گوئی یادی از آن رفته‌ها را باز می‌خواند:<br /> <br /> :::«- کسی آیا کلیدی بر در انداخت؟<br /> :::کسی دروازهٔ خورشید را بگشود؟<br /> :::کسی آیا سکوت قلعه را بشکست؟<br /> :::کسی آیا شراب عشق را نوشید؟<br /> :::کسی آیا فراز جاده نعل اسب را کوبید؟»<br /> <br /> فراز جاده باران مرگ می‌خواند<br /> <br /> و مردی پشت در خاموش می‌ماند:<br /> <br /> :::«کسی آیا شراب عشق را نوشید؟<br /> :::کسی آیا …»<br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست با آوار صد دیوار<br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست در زنجیر صد آواز.<br /> <br /> ::::::::::::::::رضا براهنی<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۱۷]]<br /> [[رده:شعر]]<br /> [[رده:رضا براهنی]]<br /> [[رده:مقالات نهایی‌شده]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%8C_%D9%BE%D8%B4%D8%AA_%D8%AF%D8%B1%D9%87%D8%A7&diff=44150 2022-03-26T03:49:57Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN017P172.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۲|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۲]]<br /> [[Image:KHN017P173.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۳|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۳]]<br /> [[Image:KHN017P174.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۴|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۴]]<br /> <br /> <br /> … و او دیوانه‌ای تنهاست در زنجیر صد آواز<br /> <br /> و گاهی چون شعاع صبح می‌ریزد به روی بسترش خاموش<br /> ::::::::او آرام می‌آید به سوی نور<br /> <br /> و دستی می‌کشد بر صبح و بر خورشید و بر نور<br /> <br /> و می‌خواهد بگرید یا بخندد در میان نور<br /> <br /> و می‌خواهد بمیرد یا بماند در میان نور.<br /> <br /> <br /> و گاهی در سکوت وحشی خورشید و خاک و انزوا،<br /> :::::در مشت‌هایش پنجهٔ صد شیر می‌روید،<br /> <br /> و او می‌خواهد از جائی که خوابیده است یا آرام بنشسته است،<br /> ::::::::::::برخیزد.<br /> <br /> و بگریزد میان دره‌های سبز،<br /> و یا چون زنبقی وحشی میان ریگ‌ها روید،<br /> و یا خورشید را در تپه‌ها بر سینه بفشارد<br /> <br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست با آوار صد دیوار<br /> <br /> و گاهی چشم در چشمان مردان و زنان شهر می‌دوزد.<br /> <br /> و می‌خواهد بخواند خط‌ناخوانای رازی را که پشت چشم‌ها خفته است<br /> <br /> و می‌خواهد بپیماید بیابان سیاهی را که پشت قلب‌ها مانده است<br /> <br /> و می‌خواهد بکوبد گام بر هر جادهٔ پندار<br /> <br /> و در هر گام او تنهاست با آوار صد دیوار.<br /> <br /> <br /> و شب‌ها پشت درها می‌نشیند<br /> <br /> کسی او را نمی‌بیند<br /> <br /> و گوئی چشم‌هایش زان او نیست<br /> <br /> و گوئی زانوانش زان او نیست<br /> <br /> و گوئی دست‌هایش زان او نیست.<br /> <br /> <br /> و شب‌ها پشت درها می‌نشیند<br /> <br /> تو گوئی یادی از آن رفته‌ها را باز می‌بیند:<br /> <br /> :::- فراز جاده باران عشق می‌خواند<br /> :::و شب‌ها بر تپه‌ها آرام می‌گرید<br /> :::درون دره صد بید است، صد مجنون<br /> :::میان کوه صد تیشه است، صد فرهاد<br /> :::فراز جاده باران عشق می‌بارد<br /> :::سواری سوی قلعه اسب می‌تازد.<br /> :::و زیر لب سرود وصل می‌خواند:<br /> <br /> <br /> ::::::«دعائی از برای عشق کوهم<br /> ::::::دعائی از برای پشت کوهت<br /> ::::::دعائی از برای برق چشمت<br /> ::::::دعائی از برای درد روحم.<br /> <br /> <br /> ::::::به سوی کوه‌های عشق هی! هی!<br /> ::::::به سوی چشمه‌های دور هی! هی!<br /> ::::::به سوی قلعه‌های مهر هی! هی!<br /> ::::::به سوی تپه‌های نور هی! هی!»-<br /> <br /> فراز جاده باران درد می‌خواند<br /> <br /> و مردی پشت در خاموش می‌ماند<br /> <br /> تو گوئی یادی از آن رفته‌ها را باز می‌خواند:<br /> <br /> :::«- کسی آیا کلیدی بر در انداخت؟<br /> :::کسی دروازهٔ خورشید را بگشود؟<br /> :::کسی آیا سکوت قلعه را بشکست؟<br /> :::کسی آیا شراب عشق را نوشید؟<br /> :::کسی آیا فراز جاده نعل اسب را کوبید؟»<br /> <br /> فراز جاده باران مرگ می‌خواند<br /> <br /> و مردی پشت در خاموش می‌ماند:<br /> <br /> :::«کسی آیا شراب عشق را نوشید؟<br /> :::کسی آیا …»<br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست با آوار صد دیوار<br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست در زنجیر صد آواز.<br /> <br /> ::::::::::::::::رضا براهنی<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۱۷]]<br /> [[رده:شعر]]<br /> [[رده:رضا براهنی]]<br /> [[رده:مقالات نهایی‌شده]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%8C_%D9%BE%D8%B4%D8%AA_%D8%AF%D8%B1%D9%87%D8%A7&diff=44149 2022-03-26T03:45:51Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN017P172.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۲|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۲]]<br /> [[Image:KHN017P173.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۳|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۳]]<br /> [[Image:KHN017P174.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۴|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۴]]<br /> <br /> <br /> {{در حال بازنگری}}<br /> <br /> … و او دیوانه‌ای تنهاست در زنجیر صد آواز<br /> <br /> و گاهی چون شعاع صبح می‌ریزد به روی بسترش خاموش<br /> ::::::::او آرام می‌آید به سوی نور<br /> <br /> و دستی می‌کشد بر صبح و بر خورشید و بر نور<br /> <br /> و می‌خواهد بگرید یا بخندد در میان نور<br /> <br /> و می‌خواهد بمیرد یا بماند در میان نور.<br /> <br /> <br /> و گاهی در سکوت وحشی خورشید و خاک و انزوا،<br /> :::::در مشت‌هایش پنجهٔ صد شیر می‌روید،<br /> <br /> و او می‌خواهد از جائی که خوابیده است یا آرام بنشسته است،<br /> ::::::::::::برخیزد.<br /> <br /> و بگریزد میان دره‌های سبز،<br /> و یا چون زنبقی وحشی میان ریگ‌ها روید،<br /> و یا خورشید را در تپه‌ها بر سینه بفشارد<br /> <br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست با آوار صد دیوار<br /> <br /> و گاهی چشم در چشمان مردان و زنان شهر می‌دوزد.<br /> <br /> و می‌خواهد بخواند خط‌ناخوانای رازی را که پشت چشم‌ها خفته است<br /> <br /> و می‌خواهد بپیماید بیابان سیاهی را که پشت قلب‌ها مانده است<br /> <br /> و می‌خواهد بکوبد گام بر هر جادهٔ پندار<br /> <br /> و در هر گام او تنهاست با آوار صد دیوار.<br /> <br /> <br /> و شب‌ها پشت درها می‌نشیند<br /> <br /> کسی او را نمی‌بیند<br /> <br /> و گوئی چشم‌هایش زان او نیست<br /> <br /> و گوئی زانوانش زان او نیست<br /> <br /> و گوئی دست‌هایش زان او نیست.<br /> <br /> <br /> و شب‌ها پشت درها می‌نشیند<br /> <br /> تو گوئی یادی از آن رفته‌ها را باز می‌بیند:<br /> <br /> :::- فراز جاده باران عشق می‌خواند<br /> :::و شب‌ها بر تپه‌ها آرام می‌گرید<br /> :::درون دره صد بید است، صد مجنون<br /> :::میان کوه صد تیشه است، صد فرهاد<br /> :::فراز جاده باران عشق می‌بارد<br /> :::سواری سوی قلعه اسب می‌تازد.<br /> :::و زیر لب سرود وصل می‌خواند:<br /> <br /> <br /> ::::::«دعائی از برای عشق کوهم<br /> ::::::دعائی از برای پشت کوهت<br /> ::::::دعائی از برای برق چشمت<br /> ::::::دعائی از برای درد روحم.<br /> <br /> <br /> ::::::به سوی کوه‌های عشق هی! هی!<br /> ::::::به سوی چشمه‌های دور هی! هی!<br /> ::::::به سوی قلعه‌های مهر هی! هی!<br /> ::::::به سوی تپه‌های نور هی! هی!»-<br /> <br /> فراز جاده باران درد می‌خواند<br /> <br /> و مردی پشت در خاموش می‌ماند<br /> <br /> تو گوئی یادی از آن رفته‌ها را باز می‌خواند:<br /> <br /> :::«- کسی آیا کلیدی بر در انداخت؟<br /> :::کسی دروازهٔ خورشید را بگشود؟<br /> :::کسی آیا سکوت قلعه را بشکست؟<br /> :::کسی آیا شراب عشق را نوشید؟<br /> :::کسی آیا فراز جاده نعل اسب را کوبید؟»<br /> <br /> فراز جاده باران مرگ می‌خواند<br /> <br /> و مردی پشت در خاموش می‌ماند:<br /> <br /> :::«کسی آیا شراب عشق را نوشید؟<br /> :::کسی آیا …»<br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست با آوار صد دیوار<br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست در زنجیر صد آواز.<br /> <br /> ::::::::::::::::رضا براهنی<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۱۷]]<br /> [[رده:شعر]]<br /> [[رده:رضا براهنی]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B1%D8%AF%D9%87:%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%B6%D8%A7_%D9%85%D9%85%DB%8C%D8%B2&diff=44148 2022-03-26T03:41:25Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>طرح‌هایی که با نام مرتضا (مرتضی) ممیز منتشر شده‌اند.</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B1%D8%AF%D9%87:%D8%B1%D8%B6%D8%A7_%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%86%DB%8C&diff=44147 2022-03-26T03:39:49Z

<p>Parastoo: صفحه‌ای تازه حاوی «مطالبی که با نام رضا براهنی منتشر شده‌اند.» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>مطالبی که با نام رضا براهنی منتشر شده‌اند.</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%8C_%D9%BE%D8%B4%D8%AA_%D8%AF%D8%B1%D9%87%D8%A7&diff=44146 2022-03-26T03:38:03Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN017P172.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۲|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۲]]<br /> [[Image:KHN017P173.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۳|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۳]]<br /> [[Image:KHN017P174.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۴|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۴]]<br /> <br /> <br /> {{در حال بازنگری}}<br /> <br /> … و او دیوانه‌ای تنهاست در زنجیر صد آواز<br /> <br /> و گاهی چون شعاع صبح می‌ریزد به روی بسترش خاموش<br /> ::::::::او آرام می‌آید به سوی نور<br /> <br /> و دستی می‌کشد بر صبح و بر خورشید و بر نور<br /> <br /> و می‌خواهد بگرید یا بخندد در میان نور<br /> <br /> و می‌خواهد بمیرد یا بماند در میان نور.<br /> <br /> <br /> و گاهی در سکوت وحشی خورشید و خاک و انزوا،<br /> :::::در مشت‌هایش پنجهٔ صد شیر می‌روید،<br /> <br /> و او می‌خواهد از جائی که خوابیده است یا آرام بنشسته است،<br /> ::::::::::::برخیزد.<br /> <br /> و بگریزد میان دره‌های سبز،<br /> و یا چون زنبقی وحشی میان ریگ‌ها روید،<br /> و یا خورشید را در تپه‌ها بر سینه بفشارد<br /> <br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست با آوار صد دیوار<br /> <br /> و گاهی چشم در چشمان مردان و زنان شهر می‌دوزد.<br /> <br /> و می‌خواهد بخواند خط‌ناخوانای رازی را که پشت چشم‌ها خفته است<br /> <br /> و می‌خواهد بپیماید بیابان سیاهی را که پشت قلب‌ها مانده است<br /> <br /> و می‌خواهد بکوبد گام بر هر جادهٔ پندار<br /> <br /> و در هر گام او تنهاست با آور صد دیوار.<br /> <br /> <br /> و شب‌ها پست درها می‌نشیند<br /> <br /> کسی او را نمی‌بیند<br /> <br /> و گوئی چشم‌هایش زان او نیست<br /> <br /> و گوئی زانوانش زان او نیست<br /> <br /> و گوئی دست‌هایش زان او نیست.<br /> <br /> <br /> و شب‌ها پشت درها می‌نشیند<br /> <br /> تو گوئی یادی از آن رفته‌ها را باز می‌بیند:<br /> <br /> :::- فراز جاده باران عشق می‌خواند<br /> :::و شب‌ها بر تپه‌ها آرام می‌گرید<br /> :::درون دره صد بید است، صد مجنون<br /> :::میان کوه صد تیشه است، صد فرهاد<br /> :::فراز جاده باران عشق می‌بارد<br /> :::سواری سوی قلعه اسب می‌تازد.<br /> :::و زیر لب سرود وصل می‌خواند:<br /> <br /> <br /> ::::::«دعائی از برای عشق کوهم<br /> ::::::دعائی از برای پشت کوهت<br /> ::::::دعائی از برای برق چشمت<br /> ::::::دعائی از برای درد روحم.<br /> <br /> <br /> ::::::به سوی کوه‌های عشق هی! هی!<br /> ::::::به سوی چشمه‌های دور هی! هی!<br /> ::::::به سوی قلعه‌های مهر هی! هی!<br /> ::::::به سوی تپه‌های نور هی! هی!»-<br /> <br /> فراز جاده باران درد می‌خواند<br /> <br /> و مردی پشت در خاموش می‌ماند<br /> <br /> تو گوئی یادی از آن رفته‌ها را باز می‌خواند:<br /> <br /> :::«- کسی آیا کلیدی بر در انداخت؟<br /> :::کسی دروازهٔ خورشید را بگشود؟<br /> :::کسی آیا سکوت قلعه را بشکست؟<br /> :::کسی آیا شراب عشق را نوشید؟<br /> :::کسی آیا فراز جاده نعل اسب را کوبید؟»<br /> <br /> فراز جاده باران مرگ می‌خواند<br /> <br /> و مردی پشت در خاموش می‌ماند:<br /> <br /> :::«کسی آیا شراب عشق را نوشید؟<br /> :::کسی آیا …»<br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست با آوار صد دیوار<br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست در زنجیر صد آواز.<br /> <br /> ::::::::::::::::رضا براهنی<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۱۷]]<br /> [[رده:شعر]]<br /> [[رده:رضا براهنی]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%8C_%D9%BE%D8%B4%D8%AA_%D8%AF%D8%B1%D9%87%D8%A7&diff=44145 2022-03-26T03:37:11Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN017P172.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۲|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۲]]<br /> [[Image:KHN017P173.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۳|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۳]]<br /> [[Image:KHN017P174.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۴|کتاب هفته شماره ۱۷ صفحه ۱۷۴]]<br /> <br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> <br /> … و او دیوانه‌ای تنهاست در زنجیر صد آواز<br /> <br /> و گاهی چون شعاع صبح می‌ریزد به روی بسترش خاموش<br /> ::::::::او آرام می‌آید به سوی نور<br /> <br /> و دستی می‌کشد بر صبح و بر خورشید و بر نور<br /> <br /> و می‌خواهد بگرید یا بخندد در میان نور<br /> <br /> و می‌خواهد بمیرد یا بماند در میان نور.<br /> <br /> <br /> و گاهی در سکوت وحشی خورشید و خاک و انزوا،<br /> :::::در مشت‌هایش پنجهٔ صد شیر می‌روید،<br /> <br /> و او می‌خواهد از جائی که خوابیده است یا آرام بنشسته است،<br /> ::::::::::::برخیزد.<br /> <br /> و بگریزد میان دره‌های سبز،<br /> و یا چون زنبقی وحشی میان ریگ‌ها روید،<br /> و یا خورشید را در تپه‌ها بر سینه بفشارد<br /> <br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست با آوار صد دیوار<br /> <br /> و گاهی چشم در چشمان مردان و زنان شهر می‌دوزد.<br /> <br /> و می‌خواهد بخواند خط‌ناخوانای رازی را که پشت چشم‌ها خفته است<br /> <br /> و می‌خواهد بپیماید بیابان سیاهی را که پشت قلب‌ها مانده است<br /> <br /> و می‌خواهد بکوبد گام بر هر جادهٔ پندار<br /> <br /> و در هر گام او تنهاست با آور صد دیوار.<br /> <br /> <br /> و شب‌ها پست درها می‌نشیند<br /> <br /> کسی او را نمی‌بیند<br /> <br /> و گوئی چشم‌هایش زان او نیست<br /> <br /> و گوئی زانوانش زان او نیست<br /> <br /> و گوئی دست‌هایش زان او نیست.<br /> <br /> <br /> و شب‌ها پشت درها می‌نشیند<br /> <br /> تو گوئی یادی از آن رفته‌ها را باز می‌بیند:<br /> <br /> :::- فراز جاده باران عشق می‌خواند<br /> :::و شب‌ها بر تپه‌ها آرام می‌گرید<br /> :::درون دره صد بید است، صد مجنون<br /> :::میان کوه صد تیشه است، صد فرهاد<br /> :::فراز جاده باران عشق می‌بارد<br /> :::سواری سوی قلعه اسب می‌تازد.<br /> :::و زیر لب سرود وصل می‌خواند:<br /> <br /> <br /> ::::::«دعائی از برای عشق کوهم<br /> ::::::دعائی از برای پشت کوهت<br /> ::::::دعائی از برای برق چشمت<br /> ::::::دعائی از برای درد روحم.<br /> <br /> <br /> ::::::به سوی کوه‌های عشق هی! هی!<br /> ::::::به سوی چشمه‌های دور هی! هی!<br /> ::::::به سوی قلعه‌های مهر هی! هی!<br /> ::::::به سوی تپه‌های نور هی! هی!»-<br /> <br /> فراز جاده باران درد می‌خواند<br /> <br /> و مردی پشت در خاموش می‌ماند<br /> <br /> تو گوئی یادی از آن رفته‌ها را باز می‌خواند:<br /> <br /> :::«- کسی آیا کلیدی بر در انداخت؟<br /> :::کسی دروازهٔ خورشید را بگشود؟<br /> :::کسی آیا سکوت قلعه را بشکست؟<br /> :::کسی آیا شراب عشق را نوشید؟<br /> :::کسی آیا فراز جاده نعل اسب را کوبید؟»<br /> <br /> فراز جاده باران مرگ می‌خواند<br /> <br /> و مردی پشت در خاموش می‌ماند:<br /> <br /> :::«کسی آیا شراب عشق را نوشید؟<br /> :::کسی آیا …»<br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست با آوار صد دیوار<br /> <br /> و او دیوانه‌ای تنهاست در زنجیر صد آواز.<br /> <br /> ::::::::::::::::رضا براهنی<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۱۷]]<br /> [[رده:شعر]]<br /> [[رده:رضا براهنی]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%A2%D9%87%D9%88%D8%A7%D9%86&diff=44144 2022-03-26T03:18:38Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN013P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۳ صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره ۱۳ صفحه ۱۳۰]]<br /> <br /> <br /> <br /> هزار چشم گشودند و شاخ رقصاندند<br /> <br /> فراز تپه هزار آهوی بلند اندام<br /> <br /> به‌عشق مهر گشودند بازوان، چیدند<br /> <br /> ستارگان کبود سپیده را آرام.<br /> <br /> <br /> فراز خاک بجنبید تپه‌ها سرمست<br /> <br /> نشست مهر فراز هزار جلگه و دشت<br /> <br /> ز تپه‌ها بچریدند و بادسان رفتند<br /> <br /> هزار آهوی زیبای آفتاب اندام.<br /> <br /> <br /> فراز کوه چو روئید مهر، خسته ز راه<br /> <br /> بکوفت باد بر او صخره‌های ابر سیاه<br /> <br /> خمید مهر و شکست و درون چاه افتاد<br /> <br /> نواختند طبل غروبش به نام، بر هر بام.<br /> <br /> <br /> هزار چشم ببستند و شاخ بشکستند<br /> <br /> ز قهر مهر هزار آهوی بلند اندام<br /> <br /> شگفت بر سر خاموش تپه‌ها، بر خاک<br /> <br /> ستارگان سپید شب سیاه، آرام.<br /> <br /> :::::::&#039;&#039;&#039;رضا – براهنی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۱۳]]<br /> [[رده:شعر]]<br /> [[رده:رضا براهنی]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]<br /> [[رده:مقالات نهایی‌شده]]<br /> <br /> <br /> {{لایک}}</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%A2%D9%87%D9%88%D8%A7%D9%86&diff=44143 2022-03-26T03:17:27Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN013P130.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۳ صفحه ۱۳۰|کتاب هفته شماره ۱۳ صفحه ۱۳۰]]<br /> <br /> <br /> <br /> هزار چشم گشودند و شاخ رقصاندند<br /> <br /> فراز تپه هزار آهوی بلند اندام<br /> <br /> به‌عشق مهر گشودند بازوان، چیدند<br /> <br /> ستارگان کبود سپیده را آرام.<br /> <br /> <br /> فراز خاک بجنبید تپه‌ها سرمست<br /> <br /> نشست مهر فراز هزار جلگه و دشت<br /> <br /> ز تپه‌ها بچریدند و بادسان رفتند<br /> <br /> هزار آهوی زیبای آفتاب اندام.<br /> <br /> <br /> فراز کوه چو روئید مهر، خسته ز راه<br /> <br /> بکوفت باد بر او صخره‌های ابر سیاه<br /> <br /> خمید مهر و شکست و درون چاه افتاد<br /> <br /> نواختند طبل غروبش به نام، بر هر بام.<br /> <br /> <br /> هزار چشم ببستند و شاخ بشکستند<br /> <br /> ز قهر مهر هزار آهوی بلند اندام<br /> <br /> شگفت بر سر خاموش تپه‌ها، بر خاک<br /> <br /> ستارگان سپید شب سیاه، آرام.<br /> <br /> :::::::&#039;&#039;&#039;رضا – براهنی&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۱۳]]<br /> [[رده:شعر]]<br /> [[رده:رضا براهنی]]<br /> [[رده:مرتضی ممیز]]<br /> [[رده:مقالات نهایی‌شده]]<br /> <br /> <br /> {{لایک}}</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D8%B1%D8%AC%D8%B3%D8%AA%D9%87_%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85...&diff=44141 2021-07-11T04:17:42Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۷۲.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN021P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN021P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN021P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN021P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN021P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN021P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN021P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN021P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN021P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN021P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN021P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN021P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۸]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> عزیز نسین<br /> <br /> ترجمه: ثمین باغچه‌بان – احمد شاملو<br /> <br /> اهالی، به انتظار ورود رهبران و سخنگویان حزبی، این پا و آن پا می‌کردند.<br /> <br /> روش این حزب، با روش احزاب دیگر زمین تا آسمان فرق داشت. چون که اینها، ده به ده، قصبه به قصبه، ایالت به ایالت سفر می‌کردند و از نزدیک با مردم تماس می‌گرفتند.<br /> <br /> رجال، پیش از اینکه مرکز را به عزم سفر تبلیغاتی ترک کنند، یک «جلسه فوق‌العاده» تشکیل دادند و بر سر «پاره‌ئی مسائل اساسی» مفصلاً گفتگو کردند.<br /> <br /> پخته‌ترینشان گفته بود که: «هم‌مسلکان عزیز! متأسفانه باید به این حقیقت تلخ اعتراف کنیم که تماس مراکز رهبری حزب با مردم، آنطوری نیست که باید باشد... ما به این شهر و آن شهر سفر می‌کنیم و در میدان‌ها می‌رویم بالای کرسی خطابه، صدامان را می‌اندازیم به سرمان و هرچه به ذهنمان رسید بر زبان می‌آوریم و دیگر هیچ توجهی به این نکته اساسی که شنونده‌های ما چیزی از حرف‌هایمان دستگیرشان می‌شود یا نه، نداریم... این، یکی از اشتباهات بزرگ ماست، و باعث می‌شود که میان مردم و مراکز رهبری حزب، تفاهم لازم به وجود نیاید... ما باید از نزدیک با مردم تماس بگیریم و برای صحبت کردن با آنها زبان خودشان را به کار ببریم و هدف‌های حزب را به زبان خود آنها برایشان تشریح و تحلیل بکنیم تا بتوانند بفهمند که در صورت به دست آوردن قدرت، چه می‌خواهیم بکنیم و باصطلاح «برنامه عملیات ما» چه خواهد بود... با زبان ساده، رفقا! با زبان بسیار بسیار ساده باید این مطالب را برای مردم توضیح بدهیم. ما باید از خیلی خیلی نزدیک با محرومیت‌ها و خواست‌های جوربه‌جور مردم آشنائی پیدا کنیم. باید توی آنها گردش کنیم، به حرف‌ها و به درددل‌های آنها گوش بدهیم و دردهایشان را آن‌طور که لازم است بفهمیم و درک کنیم تا در جست‌وجوی راه چاره این دردها و محرومیت‌ها به اشکال برنخوریم...»<br /> <br /> فریاد «صحیح است، صحیح است» و «احسنت احسنت» به آسمان رفت و این عقیده، سخت مورد پسند افتاد. هیچکس مخالف نبود و همه، با اکثریت آراء، مطالب سخنران را تأیید کردند و قرار شد که از آن به بعد، سخنگویان و مبلغین حزبی، به جای رفتن بالای کرسی خطابه و ایراد نطق‌های «زیبا» و «ادبی» بروند قاطی مردم، از نزدیک با آنها تماس بگیرند، به حرف دانه‌دانه‌شان گوش بدهند و به یکی یکی سؤال‌هایشان جواب بگویند، با دردهای آنها خوب آشنا بشوند و هدفها و برنامه‌های حزبی را حسابی برایشان تشریح کنند تا خوب «ملکه‌شان» بشود و نقطه تاریکی برایشان باقی نماند.<br /> <br /> اما...<br /> <br /> اما توی دنیا خیلی چیزها هست که به زبان آسان می‌نماید، و آدم فکرش را که می‌کند می‌بیند کردنش کاری ندارد، و فقط وقتی پای عمل به میان می‌آید، تازه متوجه می‌شود که بله – کار، کار حضرت فیل است!<br /> <br /> این هم یکی از آن کارها بود. بله رفتن بالای کرسی خطابه، و ایراد نطقهای آتشین از روی اوراق ماشین‌شده و پاک و تمیز، کار سختی نیست، اما... مگر می‌شود که آدم همین جوری راه بیفتد برود توی «مردم» – با دهاتی‌ها و آدمهای بی‌سوادی که اسم خودشان را هم بلد نیستند درست تلفظ کنند «تماس» بگیرد و «معضلات امور جهانی» را به «زبان ساده» برای آنها «تحلیل» کند و با «برنامه‌ها و هدف‌ها»ی حزبی «تطبیق» بدهد و وای! وای! مگر همچو چیزی ممکن است؟<br /> <br /> ماها، معمولاً «دهاتی» را آدم حساب نمی‌کنیم. وقتی با او طرف می‌شویم، تو دلمان می‌گوئیم که: «خوب، ولش هر چی باشه باز بالاخره یارو دهاتیه!»<br /> <br /> اما... اما اگر پاش بیفتد، همین «دهاتی» چنان سئوال پیچت می‌کند، چنان اشتباهاتت را تو صورتت برمی‌گرداند و چنان سر بزنگاه خرخره‌ات را می‌چسبد که مثل خر توی گل بمانی و راه پس و پیشت را گم کنی.... چنان به‌جا ازت می‌پرسد «چرا؟» و چنان به‌موقع به‌ات می‌گوید که «این حرفها را اون حزب دیگه هم به ما گفته»، که اعتبار و حیثیت هرچه حزب و حزبی است از یک پول سیاه هم بی‌قیمت‌تر می‌شود.<br /> <br /> خوب.<br /> <br /> با در نظر گرفتن نکات فوق بود که یک هیأت پنج نفری از اعضای کاردان و چیزفهم حزبی، برای تشریح برنامه‌های حزب و «تماس گرفتن» با دهاتی‌ها و پاسخ گفتن به سؤال‌هایشان از طرف کمیته مرکزی انتخاب شد.<br /> <br /> این هیئت تشکیل شده بود از: یک دکتر اقتصاد، یک پروفسور حقوق، یک متخصص و کارشناس دارائی، یک مهندس کشاورزی و یک دکتر طب که تحصیلات عالی خودش را در آمریکا گذرانده بود.<br /> <br /> بله. این است. حالا اگه مردند بیایند سؤال بکنند و جواب بستانند. این پنج نفر رجل روشنفکر حزبی، موضوعی روی دنیا نبود که نتوانند آن را از جنبه‌های مختلف و بر اساس مرام و برنامه حزب خود، تحلیل و تجزیه‌اش کنند و به آن جواب بگویند دهاتی که سهل است، بگو برود اربابش را بیاورد!<br /> <br /> باری – حزب، به تمام دهات و قصباتی که در آنها شعبه داشت بخشنامه‌ئی فرستاد و اعلام کرد که هیأت بزودی با سلام و صلوات وارد خواهد شد.<br /> <br /> این اقدام، اهالی قصبهٔ «م» را نگرفت! میمی‌ها، نسبت به این موضوع ابراز احساساتی نکردند و گفتند:<br /> <br /> «- ای بابا! سؤال و جواب دیگه چه صیغه‌ئی‌یه؟ این تخم لق را دیگه کدوم شیر پاک خورده‌ئی تو دهن اینا شیکونده؟<br /> <br /> مسئول تشکیلات قرقرکنان گفته بود:<br /> <br /> «- این دیگه چه فرقه‌شه، اختراع تازه‌س؟... اونا مث بچهٔ آدم میومدن می‌رفتن بالای بلندی وامیسادن یه چیزهائی به هم می‌بافتن، ما هم بالاخره می‌فهمیدیم یا نمی‌فهمیدیم دستی واسه‌شون می‌زدیم و هورائی می‌کشیدیم و زنده‌بادی می‌گفتیم، سر و ته قضیه هم می‌اومد، اونام شب می‌موندن فردا صبح راشونو می‌کشیدن می‌رفتن رد کارشون. حالا تکلیف چیه؟ حالا ما «مردم» از کجا پیدا کنیم بیاریم که با اینا سؤال و جواب کنن؟ - تازه گیرم مردمش هم پیدا شد، کیه که بیاد با اینا اختلاط کنه و از حرف‌های اینا چیزی سرش بشه؟»<br /> <br /> مش سلیم بزاز، گفت:<br /> <br /> «- حالا تو فکر سؤالای خودمونو نمی‌خواد بکنی، یه جوری راس و ریس می‌کنیم و سرو تهش را بهم میاریم... بالاخره یه چیزائی ازشون می‌پرسم دیگه، حرف که قحط نیس، اما... آخه نشنیدی که میگن «حرف، حرف میاره»؟... اومدیم و عشقمون گل کرد و زد پس کله‌شون که اونا یک چیزی از ما بپرسن... فکر اینجاشو بکن... اگه اینجوری شد چه خاکی به سرمون بریزیم؟... جلو مردم و جلو آدمائی که ازون حزب میان تا سروگوش آب بدن، همچی می‌شیم سکهٔ یه پول.»<br /> <br /> مسئول گفت:<br /> <br /> «- راهشو پیدا کردم: اولاً دل‌بخواهی نیس که، هر کی خواست، چاک دهنشو واز کنه و هر چی تو دلش بود بریزه بیرون... یکی این... دوماً هم، خودمون پیش‌پیش اونائی رو که باید حرف بزنن انتخاب می‌کنیم.»<br /> <br /> همه گفتند: احسنت!<br /> <br /> مسئول تشکیلات گفت:<br /> <br /> «- خوب... کی می‌تونه حرف بزنه؟... هر کس مرد میدونه بیاد جلو.»<br /> <br /> کسی جوابی نداد... همه به هم نگاه کردند و بعضی‌ها هم گردن کشیدند که «مرد میدان» را بهتر ببینند، اما میدان همانطور باکره مانده و مردی برایش پیدا نشد.<br /> <br /> رئیس به مم کاظم – دلاک حمام منحصر به فرد ده – نگاه کرد و گفت:<br /> <br /> «- چیه کاظم، جیرجیرک؟... پس چرا لال موندی؟... تو که صب تا شوم واسه خلق الـله بلبل‌زبونی می‌کنی، چطور پس حالا، مثل تازی که وقت شیکار شاشش می‌گیره، از زبون افتادی؟»<br /> <br /> مم کاظم دلاک گفت:<br /> <br /> «- صاب اختیار تشیف دارین جناب رئیس! آخه بزرگتری گفتن کوچیک‌تری گفتن... جائی که بزرگترها باشن، بلانسبت، این گه‌خوری‌ها به ما نیومده...»<br /> <br /> خلاصه... هیچکس زیر بار نمی‌رفت و مسئولیت این امر خطیر را بر عهده نمی‌گرفت. تا بالاخره مسئول تشکیلات مجبور شد که «رأساً اقدام کند»: رو کرد به اوستا صالح، و به‌اش گفت:<br /> <br /> «- اوسا صالح جون! هزاری هم که بگی نه، این که کار کار خودته و دست خودتو می‌بوسه!»<br /> <br /> اوستا صالح بادی انداخت به غبغبش، سرش را انداخت پائین، و گفت:<br /> <br /> «- مگر اینکه علی‌آقا هم باشن...»<br /> <br /> همان جور که در کمیتهٔ مرکزی حزب، برای جوابگوئی به سؤالات مردم، هیئتی انتخاب شده بود، در شعبهٔ حزب هم اوستا صالح و علی‌آقا، برای سؤال کردن از رجال، انتخاب شدند.<br /> <br /> مسئول تشکیلات صدایش را صاف کرد و گفت:<br /> <br /> « - همه‌تون گوشاتونو خوب واکنین. نباید کاری کرد که پیش اعضای اون یکی حزب، پاک خیط و پیط بشیم ها... بالاخره خواهین دید وقتش که شد، چه خودی چه غیره؛ همه جمع می شن ببینن چه خبره... اگه چیزی را نفهمیدین، اصلاً و ابداً، به هیچ وجه نباید به روی خودتون بیارین یا کاری بکنین که معلوم بشه نفهمیده‌این... هر چی هم که دستگیرتون شد، برای باقی مردم بگین که اونام دستگیرشون بشه و عقب نمونن...<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> هیئت، روز بعد باید وارد می‌شد.<br /> <br /> اوستا صالح و علی آقا سؤالاتی را که مسئول بخش ترتیب داده بود از حفظ کرده بودند.<br /> <br /> ساعت سه‌ونیم بعدازظهر بود که چهار تا اتومبیل وارد قصبهٔ «م»ها شد اعضای هیأت، با میمی‌هائی که پیشوازشان رفته بودند، وارد محل حزب شدند. چای و شیرینی صرف شد... هیأت عجله داشت که هر چه زودتر به انجام وظائف و مأموریت خود بپردازد. عضو برجستهٔ هیئت که دکتر در علم حقوق بود، گفت:<br /> <br /> « - از آنجائی که برگزاری میتینگ ممنوع است، بهتر است با رفقا دوستانه‌تر و از نزدیک‌تر صحبت کنیم... اینجاها جای مناسبی پیدا می‌شه؟<br /> <br /> «- قهوه‌خونه هس.<br /> <br /> قهوه‌خانه و باغچه پشتش پر از جمعیت شد.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۱]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:عزیز نسین]]<br /> [[رده:احمد شاملو]]<br /> [[رده:ثمین باغچه‌بان]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D8%B1%D8%AC%D8%B3%D8%AA%D9%87_%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85...&diff=44140 2021-07-02T01:27:00Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۷۱.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN021P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN021P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN021P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN021P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN021P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN021P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN021P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN021P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN021P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN021P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN021P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN021P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۸]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> عزیز نسین<br /> <br /> ترجمه: ثمین باغچه‌بان – احمد شاملو<br /> <br /> اهالی، به انتظار ورود رهبران و سخنگویان حزبی، این پا و آن پا می‌کردند.<br /> <br /> روش این حزب، با روش احزاب دیگر زمین تا آسمان فرق داشت. چون که اینها، ده به ده، قصبه به قصبه، ایالت به ایالت سفر می‌کردند و از نزدیک با مردم تماس می‌گرفتند.<br /> <br /> رجال، پیش از اینکه مرکز را به عزم سفر تبلیغاتی ترک کنند، یک «جلسه فوق‌العاده» تشکیل دادند و بر سر «پاره‌ئی مسائل اساسی» مفصلاً گفتگو کردند.<br /> <br /> پخته‌ترینشان گفته بود که: «هم‌مسلکان عزیز! متأسفانه باید به این حقیقت تلخ اعتراف کنیم که تماس مراکز رهبری حزب با مردم، آنطوری نیست که باید باشد... ما به این شهر و آن شهر سفر می‌کنیم و در میدان‌ها می‌رویم بالای کرسی خطابه، صدامان را می‌اندازیم به سرمان و هرچه به ذهنمان رسید بر زبان می‌آوریم و دیگر هیچ توجهی به این نکته اساسی که شنونده‌های ما چیزی از حرف‌هایمان دستگیرشان می‌شود یا نه، نداریم... این، یکی از اشتباهات بزرگ ماست، و باعث می‌شود که میان مردم و مراکز رهبری حزب، تفاهم لازم به وجود نیاید... ما باید از نزدیک با مردم تماس بگیریم و برای صحبت کردن با آنها زبان خودشان را به کار ببریم و هدف‌های حزب را به زبان خود آنها برایشان تشریح و تحلیل بکنیم تا بتوانند بفهمند که در صورت به دست آوردن قدرت، چه می‌خواهیم بکنیم و باصطلاح «برنامه عملیات ما» چه خواهد بود... با زبان ساده، رفقا! با زبان بسیار بسیار ساده باید این مطالب را برای مردم توضیح بدهیم. ما باید از خیلی خیلی نزدیک با محرومیت‌ها و خواست‌های جوربه‌جور مردم آشنائی پیدا کنیم. باید توی آنها گردش کنیم، به حرف‌ها و به درددل‌های آنها گوش بدهیم و دردهایشان را آن‌طور که لازم است بفهمیم و درک کنیم تا در جست‌وجوی راه چاره این دردها و محرومیت‌ها به اشکال برنخوریم...»<br /> <br /> فریاد «صحیح است، صحیح است» و «احسنت احسنت» به آسمان رفت و این عقیده، سخت مورد پسند افتاد. هیچکس مخالف نبود و همه، با اکثریت آراء، مطالب سخنران را تأیید کردند و قرار شد که از آن به بعد، سخنگویان و مبلغین حزبی، به جای رفتن بالای کرسی خطابه و ایراد نطق‌های «زیبا» و «ادبی» بروند قاطی مردم، از نزدیک با آنها تماس بگیرند، به حرف دانه‌دانه‌شان گوش بدهند و به یکی یکی سؤال‌هایشان جواب بگویند، با دردهای آنها خوب آشنا بشوند و هدفها و برنامه‌های حزبی را حسابی برایشان تشریح کنند تا خوب «ملکه‌شان» بشود و نقطه تاریکی برایشان باقی نماند.<br /> <br /> اما...<br /> <br /> اما توی دنیا خیلی چیزها هست که به زبان آسان می‌نماید، و آدم فکرش را که می‌کند می‌بیند کردنش کاری ندارد، و فقط وقتی پای عمل به میان می‌آید، تازه متوجه می‌شود که بله – کار، کار حضرت فیل است!<br /> <br /> این هم یکی از آن کارها بود. بله رفتن بالای کرسی خطابه، و ایراد نطقهای آتشین از روی اوراق ماشین‌شده و پاک و تمیز، کار سختی نیست، اما... مگر می‌شود که آدم همین جوری راه بیفتد برود توی «مردم» – با دهاتی‌ها و آدمهای بی‌سوادی که اسم خودشان را هم بلد نیستند درست تلفظ کنند «تماس» بگیرد و «معضلات امور جهانی» را به «زبان ساده» برای آنها «تحلیل» کند و با «برنامه‌ها و هدف‌ها»ی حزبی «تطبیق» بدهد و وای! وای! مگر همچو چیزی ممکن است؟<br /> <br /> ماها، معمولاً «دهاتی» را آدم حساب نمی‌کنیم. وقتی با او طرف می‌شویم، تو دلمان می‌گوئیم که: «خوب، ولش هر چی باشه باز بالاخره یارو دهاتیه!»<br /> <br /> اما... اما اگر پاش بیفتد، همین «دهاتی» چنان سئوال پیچت می‌کند، چنان اشتباهاتت را تو صورتت برمی‌گرداند و چنان سر بزنگاه خرخره‌ات را می‌چسبد که مثل خر توی گل بمانی و راه پس و پیشت را گم کنی.... چنان به‌جا ازت می‌پرسد «چرا؟» و چنان به‌موقع به‌ات می‌گوید که «این حرفها را اون حزب دیگه هم به ما گفته»، که اعتبار و حیثیت هرچه حزب و حزبی است از یک پول سیاه هم بی‌قیمت‌تر می‌شود.<br /> <br /> خوب.<br /> <br /> با در نظر گرفتن نکات فوق بود که یک هیأت پنج نفری از اعضای کاردان و چیزفهم حزبی، برای تشریح برنامه‌های حزب و «تماس گرفتن» با دهاتی‌ها و پاسخ گفتن به سؤال‌هایشان از طرف کمیته مرکزی انتخاب شد.<br /> <br /> این هیئت تشکیل شده بود از: یک دکتر اقتصاد، یک پروفسور حقوق، یک متخصص و کارشناس دارائی، یک مهندس کشاورزی و یک دکتر طب که تحصیلات عالی خودش را در آمریکا گذرانده بود.<br /> <br /> بله. این است. حالا اگه مردند بیایند سؤال بکنند و جواب بستانند. این پنج نفر رجل روشنفکر حزبی، موضوعی روی دنیا نبود که نتوانند آن را از جنبه‌های مختلف و بر اساس مرام و برنامه حزب خود، تحلیل و تجزیه‌اش کنند و به آن جواب بگویند دهاتی که سهل است، بگو برود اربابش را بیاورد!<br /> <br /> باری – حزب، به تمام دهات و قصباتی که در آنها شعبه داشت بخشنامه‌ئی فرستاد و اعلام کرد که هیأت بزودی با سلام و صلوات وارد خواهد شد.<br /> <br /> این اقدام، اهالی قصبهٔ «م» را نگرفت! میمی‌ها، نسبت به این موضوع ابراز احساساتی نکردند و گفتند:<br /> <br /> «- ای بابا! سؤال و جواب دیگه چه صیغه‌ئی‌یه؟ این تخم لق را دیگه کدوم شیر پاک خورده‌ئی تو دهن اینا شیکونده؟<br /> <br /> مسئول تشکیلات قرقرکنان گفته بود:<br /> <br /> «- این دیگه چه فرقه‌شه، اختراع تازه‌س؟... اونا مث بچهٔ آدم میومدن می‌رفتن بالای بلندی وامیسادن یه چیزهائی به هم می‌بافتن، ما هم بالاخره می‌فهمیدیم یا نمی‌فهمیدیم دستی واسه‌شون می‌زدیم و هورائی می‌کشیدیم و زنده‌بادی می‌گفتیم، سر و ته قضیه هم می‌اومد، اونام شب می‌موندن فردا صبح راشونو می‌کشیدن می‌رفتن رد کارشون. حالا تکلیف چیه؟ حالا ما «مردم» از کجا پیدا کنیم بیاریم که با اینا سؤال و جواب کنن؟ - تازه گیرم مردمش هم پیدا شد، کیه که بیاد با اینا اختلاط کنه و از حرف‌های اینا چیزی سرش بشه؟»<br /> <br /> مش سلیم بزاز، گفت:<br /> <br /> «- حالا تو فکر سؤالای خودمونو نمی‌خواد بکنی، یه جوری راس و ریس می‌کنیم و سرو تهش را بهم میاریم... بالاخره یه چیزائی ازشون می‌پرسم دیگه، حرف که قحط نیس، اما... آخه نشنیدی که میگن «حرف، حرف میاره»؟... اومدیم و عشقمون گل کرد و زد پس کله‌شون که اونا یک چیزی از ما بپرسن... فکر اینجاشو بکن... اگه اینجوری شد چه خاکی به سرمون بریزیم؟... جلو مردم و جلو آدمائی که ازون حزب میان تا سروگوش آب بدن، همچی می‌شیم سکهٔ یه پول.»<br /> <br /> مسئول گفت:<br /> <br /> «- راهشو پیدا کردم: اولاً دل‌بخواهی نیس که، هر کی خواست، چاک دهنشو واز کنه و هر چی تو دلش بود بریزه بیرون... یکی این... دوماً هم، خودمون پیش‌پیش اونائی رو که باید حرف بزنن انتخاب می‌کنیم.»<br /> <br /> همه گفتند: احسنت!<br /> <br /> مسئول تشکیلات گفت:<br /> <br /> «- خوب... کی می‌تونه حرف بزنه؟... هر کس مرد میدونه بیاد جلو.»<br /> <br /> کسی جوابی نداد... همه به هم نگاه کردند و بعضی‌ها هم گردن کشیدند که «مرد میدان» را بهتر ببینند، اما میدان همانطور باکره مانده و مردی برایش پیدا نشد.<br /> <br /> رئیس به مم کاظم – دلاک حمام منحصر به فرد ده – نگاه کرد و گفت:<br /> <br /> «- چیه کاظم، جیرجیرک؟... پس چرا لال موندی؟... تو که صب تا شوم واسه خلق الـله بلبل‌زبونی می‌کنی، چطور پس حالا، مثل تازی که وقت شیکار شاشش می‌گیره، از زبون افتادی؟»<br /> <br /> مم کاظم دلاک گفت:<br /> <br /> «- صاب اختیار تشیف دارین جناب رئیس! آخه بزرگتری<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۱]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:عزیز نسین]]<br /> [[رده:احمد شاملو]]<br /> [[رده:ثمین باغچه‌بان]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D8%B1%D8%AC%D8%B3%D8%AA%D9%87_%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85...&diff=44139 2021-07-01T06:26:42Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۷۰.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN021P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN021P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN021P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN021P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN021P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN021P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN021P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN021P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN021P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN021P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN021P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN021P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۸]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> عزیز نسین<br /> <br /> ترجمه: ثمین باغچه‌بان – احمد شاملو<br /> <br /> اهالی، به انتظار ورود رهبران و سخنگویان حزبی، این پا و آن پا می‌کردند.<br /> <br /> روش این حزب، با روش احزاب دیگر زمین تا آسمان فرق داشت. چون که اینها، ده به ده، قصبه به قصبه، ایالت به ایالت سفر می‌کردند و از نزدیک با مردم تماس می‌گرفتند.<br /> <br /> رجال، پیش از اینکه مرکز را به عزم سفر تبلیغاتی ترک کنند، یک «جلسه فوق‌العاده» تشکیل دادند و بر سر «پاره‌ئی مسائل اساسی» مفصلاً گفتگو کردند.<br /> <br /> پخته‌ترینشان گفته بود که: «هم‌مسلکان عزیز! متأسفانه باید به این حقیقت تلخ اعتراف کنیم که تماس مراکز رهبری حزب با مردم، آنطوری نیست که باید باشد... ما به این شهر و آن شهر سفر می‌کنیم و در میدان‌ها می‌رویم بالای کرسی خطابه، صدامان را می‌اندازیم به سرمان و هرچه به ذهنمان رسید بر زبان می‌آوریم و دیگر هیچ توجهی به این نکته اساسی که شنونده‌های ما چیزی از حرف‌هایمان دستگیرشان می‌شود یا نه، نداریم... این، یکی از اشتباهات بزرگ ماست، و باعث می‌شود که میان مردم و مراکز رهبری حزب، تفاهم لازم به وجود نیاید... ما باید از نزدیک با مردم تماس بگیریم و برای صحبت کردن با آنها زبان خودشان را به کار ببریم و هدف‌های حزب را به زبان خود آنها برایشان تشریح و تحلیل بکنیم تا بتوانند بفهمند که در صورت به دست آوردن قدرت، چه می‌خواهیم بکنیم و باصطلاح «برنامه عملیات ما» چه خواهد بود... با زبان ساده، رفقا! با زبان بسیار بسیار ساده باید این مطالب را برای مردم توضیح بدهیم. ما باید از خیلی خیلی نزدیک با محرومیت‌ها و خواست‌های جوربه‌جور مردم آشنائی پیدا کنیم. باید توی آنها گردش کنیم، به حرف‌ها و به درددل‌های آنها گوش بدهیم و دردهایشان را آن‌طور که لازم است بفهمیم و درک کنیم تا در جست‌وجوی راه چاره این دردها و محرومیت‌ها به اشکال برنخوریم...»<br /> <br /> فریاد «صحیح است، صحیح است» و «احسنت احسنت» به آسمان رفت و این عقیده، سخت مورد پسند افتاد. هیچکس مخالف نبود و همه، با اکثریت آراء، مطالب سخنران را تأیید کردند و قرار شد که از آن به بعد، سخنگویان و مبلغین حزبی، به جای رفتن بالای کرسی خطابه و ایراد نطق‌های «زیبا» و «ادبی» بروند قاطی مردم، از نزدیک با آنها تماس بگیرند، به حرف دانه‌دانه‌شان گوش بدهند و به یکی یکی سؤال‌هایشان جواب بگویند، با دردهای آنها خوب آشنا بشوند و هدفها و برنامه‌های حزبی را حسابی برایشان تشریح کنند تا خوب «ملکه‌شان» بشود و نقطه تاریکی برایشان باقی نماند.<br /> <br /> اما...<br /> <br /> اما توی دنیا خیلی چیزها هست که به زبان آسان می‌نماید، و آدم فکرش را که می‌کند می‌بیند کردنش کاری ندارد، و فقط وقتی پای عمل به میان می‌آید، تازه متوجه می‌شود که بله – کار، کار حضرت فیل است!<br /> <br /> این هم یکی از آن کارها بود. بله رفتن بالای کرسی خطابه، و ایراد نطقهای آتشین از روی اوراق ماشین‌شده و پاک و تمیز، کار سختی نیست، اما... مگر می‌شود که آدم همین جوری راه بیفتد برود توی «مردم» – با دهاتی‌ها و آدمهای بی‌سوادی که اسم خودشان را هم بلد نیستند درست تلفظ کنند «تماس» بگیرد و «معضلات امور جهانی» را به «زبان ساده» برای آنها «تحلیل» کند و با «برنامه‌ها و هدف‌ها»ی حزبی «تطبیق» بدهد و وای! وای! مگر همچو چیزی ممکن است؟<br /> <br /> ماها، معمولاً «دهاتی» را آدم حساب نمی‌کنیم. وقتی با او طرف می‌شویم، تو دلمان می‌گوئیم که: «خوب، ولش هر چی باشه باز بالاخره یارو دهاتیه!»<br /> <br /> اما... اما اگر پاش بیفتد، همین «دهاتی» چنان سئوال پیچت می‌کند، چنان اشتباهاتت را تو صورتت برمی‌گرداند و چنان سر بزنگاه خرخره‌ات را می‌چسبد که مثل خر توی گل بمانی و راه پس و پیشت را گم کنی.... چنان به‌جا ازت می‌پرسد «چرا؟» و چنان به‌موقع به‌ات می‌گوید که «این حرفها را اون حزب دیگه هم به ما گفته»، که اعتبار و حیثیت هرچه حزب و حزبی است از یک پول سیاه هم بی‌قیمت‌تر می‌شود.<br /> <br /> خوب.<br /> <br /> با در نظر گرفتن نکات فوق بود که یک هیأت پنج نفری از اعضای کاردان و چیزفهم حزبی، برای تشریح برنامه‌های حزب و «تماس گرفتن» با دهاتی‌ها و پاسخ گفتن به سؤال‌هایشان از طرف کمیته مرکزی انتخاب شد.<br /> <br /> این هیئت تشکیل شده بود از: یک دکتر اقتصاد، یک پروفسور حقوق، یک متخصص و کارشناس دارائی، یک مهندس کشاورزی و یک دکتر طب که تحصیلات عالی خودش را در آمریکا گذرانده بود.<br /> <br /> بله. این است. حالا اگه مردند بیایند سؤال بکنند و جواب بستانند. این پنج نفر رجل روشنفکر حزبی، موضوعی روی دنیا نبود که نتوانند آن را از جنبه‌های مختلف و بر اساس مرام و برنامه حزب خود، تحلیل و تجزیه‌اش کنند و به آن جواب بگویند دهاتی که سهل است، بگو برود اربابش را بیاورد!<br /> <br /> باری – حزب، به تمام دهات و قصباتی که در آنها شعبه داشت بخشنامه‌ئی فرستاد و اعلام کرد که هیأت بزودی با سلام و صلوات وارد خواهد شد.<br /> <br /> این اقدام، اهالی قصبهٔ «م» را نگرفت! میمی‌ها، نسبت به این موضوع ابراز احساساتی نکردند و گفتند:<br /> <br /> «- ای بابا! سؤال و جواب دیگه چه صیغه‌ئی‌یه؟ این تخم لق را دیگه کدوم شیر پاک خورده‌ئی تو دهن اینا شیکونده؟<br /> <br /> مسئول تشکیلات قرقرکنان گفته بود:<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۱]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:عزیز نسین]]<br /> [[رده:احمد شاملو]]<br /> [[رده:ثمین باغچه‌بان]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B1%D8%AF%D9%87:%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%B6%D8%A7_%D9%85%D9%85%DB%8C%D8%B2&diff=44136 2021-06-18T19:26:55Z

<p>Parastoo: صفحه‌ای تازه حاوی «طرح‌هایی که با نام مرتضی ممیز منتشر شده‌اند.» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>طرح‌هایی که با نام مرتضی ممیز منتشر شده‌اند.</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B1%D8%AF%D9%87:%D8%A2%D9%86%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%86_%DA%86%D8%AE%D9%88%D9%81&diff=44135 2021-06-18T19:26:32Z

<p>Parastoo: صفحه‌ای تازه حاوی «مطالبی که با نام آنتوان چخوف منتشر شده‌اند.» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>مطالبی که با نام آنتوان چخوف منتشر شده‌اند.</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B1%D8%AF%D9%87:%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%D8%B1%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%B1&diff=44134 2021-06-18T19:26:15Z

<p>Parastoo: صفحه‌ای تازه حاوی «مطالبی که با نام همایون نوراحمر منتشر شده‌اند.» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>مطالبی که با نام همایون نوراحمر منتشر شده‌اند.</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B1%D8%AF%D9%87:%D8%AB%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%A8%D8%A7%D8%BA%DA%86%D9%87%E2%80%8C%D8%A8%D8%A7%D9%86&diff=44133 2021-06-18T17:01:02Z

<p>Parastoo: صفحه‌ای تازه حاوی «مطالبی که با نام ثمین باغچه‌بان منتشر شده‌اند.» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>مطالبی که با نام ثمین باغچه‌بان منتشر شده‌اند.</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B1%D8%AF%D9%87:%D8%B9%D8%B2%DB%8C%D8%B2_%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%86&diff=44132 2021-06-18T17:00:29Z

<p>Parastoo: صفحه‌ای تازه حاوی «مطالبی که با نام عزیز نسین منتشر شده‌اند.» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>مطالبی که با نام عزیز نسین منتشر شده‌اند.</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D8%B1%D8%AC%D8%B3%D8%AA%D9%87_%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85...&diff=44131 2021-06-18T16:53:11Z

<p>Parastoo: تایپ تا پایان صفحهٔ ۶۹.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN021P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN021P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN021P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN021P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN021P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN021P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN021P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN021P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN021P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN021P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN021P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN021P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۸]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> عزیز نسین<br /> <br /> ترجمه: ثمین باغچه‌بان – احمد شاملو<br /> <br /> اهالی، به انتظار ورود رهبران و سخنگویان حزبی، این پا و آن پا می‌کردند.<br /> <br /> روش این حزب، با روش احزاب دیگر زمین تا آسمان فرق داشت. چون که اینها، ده به ده، قصبه به قصبه، ایالت به ایالت سفر می‌کردند و از نزدیک با مردم تماس می‌گرفتند.<br /> <br /> رجال، پیش از اینکه مرکز را به عزم سفر تبلیغاتی ترک کنند، یک «جلسه فوق‌العاده» تشکیل دادند و بر سر «پاره‌ئی مسائل اساسی» مفصلاً گفتگو کردند.<br /> <br /> پخته‌ترینشان گفته بود که: «هم‌مسلکان عزیز! متأسفانه باید به این حقیقت تلخ اعتراف کنیم که تماس مراکز رهبری حزب با مردم، آنطوری نیست که باید باشد... ما به این شهر و آن شهر سفر می‌کنیم و در میدان‌ها می‌رویم بالای کرسی خطابه، صدامان را می‌اندازیم به سرمان و هرچه به ذهنمان رسید بر زبان می‌آوریم و دیگر هیچ توجهی به این نکته اساسی که شنونده‌های ما چیزی از حرف‌هایمان دستگیرشان می‌شود یا نه، نداریم... این، یکی از اشتباهات بزرگ ماست، و باعث می‌شود که میان مردم و مراکز رهبری حزب، تفاهم لازم به وجود نیاید... ما باید از نزدیک با مردم تماس بگیریم و برای صحبت کردن با آنها زبان خودشان را به کار ببریم و هدف‌های حزب را به زبان خود آنها برایشان تشریح و تحلیل بکنیم تا بتوانند بفهمند که در صورت به دست آوردن قدرت، چه می‌خواهیم بکنیم و باصطلاح «برنامه عملیات ما» چه خواهد بود... با زبان ساده، رفقا! با زبان بسیار بسیار ساده باید این مطالب را برای مردم توضیح بدهیم. ما باید از خیلی خیلی نزدیک با محرومیت‌ها و خواست‌های جوربه‌جور مردم آشنائی پیدا کنیم. باید توی آنها گردش کنیم، به حرف‌ها و به درددل‌های آنها گوش بدهیم و دردهایشان را آن‌طور که لازم است بفهمیم و درک کنیم تا در جست‌وجوی راه چاره این دردها و محرومیت‌ها به اشکال برنخوریم...»<br /> <br /> فریاد «صحیح است، صحیح است» و «احسنت احسنت» به آسمان رفت و این عقیده، سخت مورد پسند افتاد. هیچکس مخالف نبود و همه، با اکثریت آراء، مطالب سخنران را تأیید کردند و قرار شد که از آن به بعد، سخنگویان و مبلغین حزبی، به جای رفتن بالای کرسی خطابه و ایراد نطق‌های «زیبا» و «ادبی» بروند قاطی مردم، از نزدیک با آنها تماس بگیرند، به حرف دانه‌دانه‌شان گوش بدهند و به یکی یکی سؤال‌هایشان جواب بگویند، با دردهای آنها خوب آشنا بشوند و هدفها و برنامه‌های حزبی را حسابی برایشان تشریح کنند تا خوب «ملکه‌شان» بشود و نقطه تاریکی برایشان باقی نماند.<br /> <br /> اما...<br /> <br /> اما توی دنیا خیلی چیزها هست که به زبان آسان می‌نماید، و آدم فکرش را که می‌کند می‌بیند کردنش کاری ندارد، و فقط وقتی پای عمل به میان می‌آید، تازه متوجه می‌شود که بله – کار، کار حضرت فیل است!<br /> <br /> این هم یکی از آن کارها بود. بله رفتن بالای کرسی خطابه، و ایراد نطقهای آتشین از روی اوراق ماشین‌شده و پاک و تمیز، کار سختی نیست، اما... مگر می‌شود که آدم همین جوری راه بیفتد برود توی «مردم» – با دهاتی‌ها و آدمهای بی‌سوادی که اسم خودشان<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۱]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:عزیز نسین]]<br /> [[رده:احمد شاملو]]<br /> [[رده:ثمین باغچه‌بان]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D9%81%D8%AA%D8%AD_%D8%A8%D8%B1%D9%84%D9%86!&diff=44130 2021-06-18T04:18:18Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN005P133.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۳|کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۳]]<br /> [[Image:KHN005P134.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۴|کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۴]]<br /> [[Image:KHN005P135.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۵|کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۵]]<br /> [[Image:KHN005P136.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۶|کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۶]]<br /> [[Image:KHN005P137.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۷|کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۷]]<br /> [[Image:KHN005P138.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۸|کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۸]]<br /> [[Image:KHN005P139.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۹|کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۳۹]]<br /> [[Image:KHN005P140.jpg|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۴۰|کتاب هفته شماره ۵ صفحه ۱۴۰]]<br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> <br /> <br /> این قصه را در ایام جنگ برلن در صندوق مجله‌ی صبا انداخته بودند. معلوم نشد نویسنده‌ی آن کیست. هرکه هست خدایش به سلامت دارد.<br /> <br /> -----<br /> <br /> اول این را بدانید که برلن، پایتخت آلمان نیست که روزی عروس دنیا بود و اکنون جهنم خداست؛ اما مطمئن باشید قصه‌ی این برلن که چیزی از خفایای زندگی ما را فاش می‌کند، از سرگذشت آلمان عبرت‌انگیزتر است.<br /> <br /> چند هفته بود به تهران آمده بودم، مشکلی داشتم، به هر در می‌زدم بسته بود به هر که رو کردم نومید شدم. دل‌ها همه یخ‌زده بود و من در این شهر بزرگ، چون دکتر «نانسن» در یخ‌های قطب، نومید و سرمازده، ایام بدی داشتم، خدا برای شما نخواهد.<br /> <br /> در مهمان‌خانه‌ی … اتاقی داشتم. در اتاق روبروی من زن زیبایی، نه بلکه فرشته‌ی رویایی بود که به همان نگاه اول دل و دین مرا غارت کرد. از زیبایی او چه بگویم! چهره‌اش جذبه‌ی جادویی داشت، در چشمانش برقی می‌درخشید که بیننده را به رویاهای دور می‌برد. قد رسا و حرکات فریبنده و لباس شیک و آرایش بسیار ظریفش او را از زیبارویان عادی خیلی بالاتر برده بود و من که در همه‌ی عمر به تور دختران حوا نیفتاده بودم، از همان روز اول چنان به بند وی افتادم که آرزوی فرار نداشتم. کار و گرفتاری را از یاد بردم و تمام روز در اتاق نشسته در را نیمه‌باز می‌گذاشتم تا فرشته‌ی زیبا از برابر من بگذرد و به یک نگاه اورا ببینم و همه‌ی روز به جاذبه‌ی او که چون آفتاب بهاری گرم و ملایم بود خوش باشم.<br /> <br /> یادم رفت بگویم که نام این آفت جان «برلن» بود و درست همان روزها که متفقین پایتخت آلمان را زیر بمباران داشتند و می‌خواستند با محو آلمان نازی دنیا را در عدالت و آزادی غرق کنند؛ چنان که کردند؛ من بیچاره در مهمان‌خانه‌ی… برای فتح برلن نقشه می‌کشیدم و ای دریغ که پیاپی شکست می‌خوردم. کار من این بود که شب تا صبح بیدار باشم و ستاد ارتش من، مرکب از خودم و خودم و خودم، نقشه‌ی عملیات فردا را می‌کشید و صبح‌گاهان عملیات جنگی مطابق نقشه آغاز می‌شد و من حمله‌ای را که می‌پنداشتم نهایی است شروع می‌کردم اما به محض این‌که تا پشت دیوار منیع برلن می‌رسیدم، نمی‌دانم چه رعب خارق‌العاده‌ای مرا می‌گرفت که مظفرانه عقب‌نشینی می‌کردم و من که پلنگ‌آسا برای در هم شکستن پیش رفته بودم مانند موش به گوشه‌ی اتاق پناه برده باقیمانده‌ی روز و تمام شب را به فکر حمله‌ی فردا بودم.<br /> قیافه‌ی من، باید اعتراف کنم، طوری نبود که توجه برلن را جلب کند. صورتم به طوری که می‌گویند کمی زشت است، بینی بزرگ و کج، گونه‌ی پرچین و آفتاب‌زده با یکی دو سالک عمیق و فرورفتگی‌های نامنظم که یادگار آبله‌ی دوران طفولیت است، مرا به صف مردانی درآورده که قطعاً کج‌سلیقه‌ترین زن دنیا از خطر عشق من مصون خواهد ماند. اما همین قیافه‌ی زشت‌نما، به نظر خودم ملاحتی دارد که با وجود این، بینی بزرگ و سالک عمیق و ابله‌ی بی‌شمارم، آن‌قدرها که تصور می‌کنند زننده نیست و به دیده‌ی انصاف در قیافه‌ی من جذبه‌ی ملایمی هست که اگر کسی به قدر خودم در چهره‌ام دقیق شود، قطعاً متوجه آن می‌شود، به همین جهت من شخصاً خودم را بسیار دوست دارم و در اوج درون‌بینی وقتی فضائل خویش را با ذره‌بین دقت می‌نگرم این دوستی تا سرحد عشق پیش می‌رود و به شخصیت جالب خودم که در پس ظاهری زشت باطنی چنین زیبا و فریبنده دارد آفرین می‌زنم، زیرا اگر روزگار به من ستم کرده و صورتم زشت است در عوض از هوش و فراست هیچ کم ندارم و حتی به عقیده‌ی خودم اگر پنج احمق کامل هوش مرا تقسیم کنند هیچ کدامشان حق ندارد از بی‌هوشی شکایت کند.<br /> اما برلن از این نکات خبر نداشت و پیوسته سرسخت و نفوذناپذیر، چون یخ متحرک، از مقابلم می‌گذشت و مرا از بوی عطر دلاویز خویش سرمست می‌کرد اما، اگر اجازه داشته باشم درباره‌ی خودم از حدود ادب تجاوز کنم، باید صریح بگویم که اعتنای سگ به من نمی‌کرد و حتی، این دیگر به کلی محرمانه است، گاهی کوشش‌های نومیدانه‌ی مرا که به جلب توجه او کرده بودم با نگاه حقارتی که از فحش گویا زننده‌تر بود، تلقی می‌کرد و مرا چون وافوری‌های مانده ز تریاک در خمیازه‌ی دائم می‌گذاشت.<br /> <br /> این کشاکش چهار هفته بود، که در اثنای آن برلن سقوط کرد، هیتلر خودکشی کرد، کوبلز زهر خورد، گورینگ فرار کرد و برلن چون شیر زخمی به چنگال خرس افتاد؛ اما برلن من هم‌چنان سرسخت و تسخیرنشدنی بود و من بی‌نوا در کارزار عشق نه یارای ستیز داشتم نه پای گریز.<br /> <br /> یک روز معجزه‌ای شد. آن روز متارکه بود و من که از حمله و عقب‌نشینی مکرر خسته بودم، تصمیم داشتم چند روز راحت‌باش کنم تا قوای تازه به جبهه برسانم. همان‌روز برلن بی‌اعتنا، هنگامی که از مقابل اتاق من می‌گذشت قدم راست کرد و مرا نگریست و من سرشار از موفقیت که سر از پا نمیشناختم، اطمینان یافتم که مقدمات فتح آماده است و برلن با صدای ملیح و زنگ‌دارش که در گوش من از صدای گویندگان عراقی خوش‌تر بود، با فارسی شکسته‌ای که نشان می‌داد دلبر ترساست گفت: «شما تا کی اینجا هستید؟» و من که هدف سؤال او را نفهمیده بودم دست و پایم را گم کردم و اگر قول می‌دهید قضیه را آفتابی نکنید و آبرویم را نبرید محرمانه می‌گویم که سخت به تته‌پته افتادم و او که مرا هاج و واج دید گفت: «ممکن است اتاقتان را با اتاق من عوض کنید؟» و من که آرزو داشتم راهی به قلب سخت برلن باز کنم، با کلمات بریده و حرکات سر و دست، فهمانیدم که اتاق من و جان من و مال من، متعلق به اوست.<br /> <br /> اسباب‌کشی زحمت نداشت، او به اتاق من آمد و من با چمدانم به اتاق او رفتم و خوشحال بودم که در آن اتاق، از هوایی که او تنفس کرده و از عطر مستی‌انگیزش آکنده است، تنفس می‌کنم. این، مرحله‌ی اول فیروزی بود.<br /> <br /> آن روز گذشت و شب آمد و من مثل همیشه تا نیمه‌شب بیدار بودم. ناگهان صدای پایی آمد و دستی به در خورد، نزدیک بود از خوشحالی فریاد کنم. پنداشتم این برلن است که آمده از پس یک جنگ طولانی و خسته‌کننده، البته برای من، درباره‌ی صلح یا تسلیم بلاشرط گفتگو کند. البته حق دارید بگویید که من در این پندار چون شتر گرسنه بودم که همه پنبه‌دانه به خواب می‌بیند. از تختخواب پریدم. چنان شوق‌زده بودم که سر از پا نمی‌شناختم و به همین جهت فراموش کردم چراغ را روشن کنم. از میان تاریکی یک جفت دست به گردنم حلقه شد و من که به پندار برلن را در مقابل خود آماده‌ی تسلیم می‌دیدم، غرق در شادی شدم. صدایی گفت: «عزیزم!» و بوسه‌ی آبداری روی لبان من که فراموش کردم بگویم سبیل بسیار کلفتی بر بالای آن آویخته است، نقش بست. و من که داشتم از لذت و شور مالامال می‌شدم، خشونت یک جفت سبیل را با موهای زمخت، روی لب‌هایم احساس کردم که گویی از کلفتی با سبیل من سر جنگ داشت. من یکه خوردم و او یکه خورد و گردن مرا که سخت چسبیده بود رها کرد. و من تازه به فکر افتادم که باید چراغ را روشن کنم.<br /> <br /> کلید چراغ را در تاریکی و اضطراب به زحمت جستم و بالا زدم، اتاق غرق نور شد. در آستانه‌ی در مرد بلند قطوری با سبیل‌های کلفت و خنجری، و چشمان قرمز و باد کرده ایستاده بود. سبیلو مضطرب و خجل بود. اضطراب من نیز از او کم نبود. هر دو به تاریکی دلبر خیالی خود را با ولع تمام بوسیده بودیم و حالا به روشنایی می‌دیدیم که تلاقی دو جفت سبیل کلفت چه زشت و مهوع است! و من هنوز تأسف می‌خوردم که چرا آن شب از اضطزاب و شرم فرصت نکردم به قدر کافی از این حادثه بخندم. اگر شما فرصت و حالی دارید غفلت مرا جبران کنید. در این دنیای شلوغ که دلایل غم و گریه و اسف بیشتر، و وسایل خنده و شادی کمتر است، ارفاقات کمیاب و شیرین، از این قبیل را آسان از دست نباید داد.<br /> <br /> سبیلو «ببخشیدی» گفت و رفت و من دراز کشیدم. یک دقیقه بعد دستی به در خورد و من با عصبانیت باز کردم. چراغ روشن بود. جوانکی شیک‌پوش و عصابه‌دست بود، به دیدن من جا خورد، گفت «ببخشید اتاق را عوضی گرفته‌ام.» و رفت. نزدیک صبح یکی دیگر، من خسته را که تمام شب از تحیر بی‌خواب بودم و داشتم به پرتگاه خواب می‌لغزیدم بیدار کرد، او هم اتاق را عوضی گرفته بود.<br /> <br /> و از صبح کارها صورت دیگر گرفت، یک سبد گل برای من آوردند که کارت ظریفی بدان آویخته بود. یک روی کارت نوشته بود: «برای آن که فراموشم نکنی.» و روی دیگر با خط طلایی نام و نشان آقای… نماینده‌ی مجلس دیده می‌شد که افتخار آشنایی ایشان را نداشتم. شنیده بودم از معاملات نخ و رنگ و شکر و پارچه جیبی انباشته اما این، دلیل نمی‌شد که برای من ناآشنا گل بفرستند و کارت بنویسد و انتظار داشته باشد فراموشش نکنم!<br /> <br /> به پیش‌خدمت گفتم: «مال من نیست.» گفت: «برای شماره‌ی ۱۳ آورده‌اند که اتاق شماست.» معلوم شد ۱۳ همیشه نحس نیست و ممکن است لطف نماینده‌ی مجلسی را جلب کند. گل را بالای تخت‌خواب گذاشتم و تصمیم گرفتم تا عمر دارم آقای … را فراموش نکنم، زیرا مسلماً اگر آن میلیون‌ها که از مال مردم برده بود، به دقت تقسیم می‌شد، بیش از این سبد گل نصیب من نمی‌شد و دیگر حسابی نداشتیم. از شما نیز خواهش می‌کنم هیچ‌وقت ایشان را فراموش نکنید، زیرا گلی که برای من فرستاده بود واقعاً زیبا و گران‌قدر بود و من به عمر گذشته لطفی چنین دل‌پذیر از کس ندیده بودم. و اگر زمانه همین است که هست و در این بیست سی سال آینده که در اثنای آن ارادتمند شما مشمول عنایت عزرائیل می‌شود، تغییر عمده‌ای در مکانیسم دنیا رخ ندهد، قطعاً به عمر باقیمانده نیز نخواهم دید.<br /> <br /> کمی بعد معجزه تکرار شد؛ یک کیک بزرگ با جعبه‌ی بسیار شیک رسید. کارت وزیر … پهلوی آن بود که نوشته بود: «برای تجدید ارادت» و این قضیه برای عقل بسیار قاصر من از حیرت‌انگیز هم بیشتر بود. چند روز پیش از جنگ برلن،<br /> <br /> <br /> (عکس)<br /> <br /> موضوع: وقتی به اتاق برلن آمدم هر روز مرتب هدایای گران‌قیمت از طرف اشخاص معروف برایم می‌آمد و مرا غرق تعجب می‌ساخت.<br /> <br /> <br /> ص. ۱۳۸<br /> یعنی پیش از آن که به خاطر چشمان فتان برلن جهان و جهانیان را فراموش کنم و با صید نگاه او معتکف مهمان‌خانه شوم، سه هفته تمام به این در و آن در دویدم و روزها مبل اتاق انتظار شدم و عاقبت به زیارت همین جناب وزیر که اکنون برای تجدید ارادت من شیرینی فرستاده، نائل نشدم که نشدم. پیش‌خدمت خاص پیوسته می‌گفت: «کمیسیون دارند!» و این کمیسیون‌های لعنتی، چون نطق پیش از دستور، چنان دراز بود که همه‌ی وقت را می‌گرفت و بعد جناب وزیر در میان تعظیم پیش‌خدمتان و زمزمه‌ی شکایت مراجعات، تا دم خانه‌ی وزارت می‌خرامید و اتوموبیل شماره‌ رنگی را سوار شده چون رویاهای جوانی به سرعت می‌رفت.<br /> <br /> حتی روزهای ملاقات که اتاق وزیر به همه‌ی منتظران باز بود، من بی‌نوای بی‌دست و پا، از اول وقت در اتاق انتظار جا می‌گرفتم و تا دو ساعت و سه ساعت از ظهر، روی آن صندلی چندش‌آور خشکم می‌زد و دم آخر پیش‌خدمت می‌آمد که آقا گرفتارند فرمودند: «روز دیگر تشریف بیاورید.» و نمی‌گفت این روز دیگر چه روزیست. و اکنون اعجاز شده که جناب ایشان با همه‌ی گرفتاری که شب و روزش را پر کرده و به گفته‌ی منشی خاص فرصت ناهار ندارد، به یاد من افتاده و هدیه فرستاده و تجدید ارادت کرده است. واحیرتا! وزیر از کجا کشف کرده که سابقاً ارادتمند مخلص شما بوده که اکنون از پی تجدید آن برآمده است؟ این دیگر از آن معماهاست که اگر مرا دیوانه نکند باید مطمئن بود که مطلقاً استعداد دیوانه شدن ندارم.<br /> <br /> و دنباله‌ی هدیه‌ها قطع نشد. آقای … بازرگان معروف و عضو انجمن ملی مبارزه با فحشا و دبیر کل تشکلیلات بین‌المللی اصلاح اخلاق که سال پیش به حج رفته بود و در بازار تهران نایب حجت‌الاسلام طغطغی بود و سهم اما و رد مظالم می‌گفت، یک جعبه‌ی بزرگ پسته فرستاده و کارتی داخل آن گذاشته نوشته بود: «خواهش می‌کنم کار را فراموش نکنید، همه‌ی امیدم به مرحمت شماست وگرنه کارزار است» و آقای … نویسنده‌ی بزرگ و سرشناس، نسخه‌ی آخرین کتاب خود را امضاء کرده برای من فرستاده وقت شرف‌یابی خواسته بود. مدیر روزنامه‌ی «خاور تاریک» هدیه‌ی ناقابلی، یک جعبه خاتم، فرستاده و تأکید کرد بود: حتماً امشب به ملاقات آقای … نخست‌وزیر سابق بروم. خانه خلوت است و ایشان مشتاق ملاقات منند. و باز تأکید کرده بود: قطعاً بروم که این ملاقات کلید توفیق است و کار سفارت آقای … به دست همین آقا جوش می‌خورد و برای او که مرا به مردم معتبر تهران معرفی کرده بی‌منفعت نیست. <br /> <br /> تا نزدیک ظهر بیشتر از ده هدیه و نامه گرفتم. گیج شده بودم. نمی‌دانستم چه شده که همه‌ی سرشناسان تهران ندیده و نشناخته ارادتمند و دوستدار منند و اتاقم را از هدیه‌هاشان پر کرده‌اند. داستان ملک عجیب هزار و یک شب یادم آمد که انگشتر جادو داشت و همه مسخر او بودند. گفتم: «مگر انگشتر جادو دارم و بی‌خبرم وگرنه این مردم که همگی صاحب جاه و مقامند و جلب عنایت یکی‌شان مشکل روزگاران است، بیهوده دلبا‌خته‌ی من نمی‌شدند.»<br /> <br /> تلفن زنگ زد، گوشی را گرفتم، از آن طرف صدا آمد، آقای … نماینده‌ی مجلس بود، اظهار اشتیاق و ارادت کرد و گفت. «کار انجام شد دیروز اجازه‌ی نطق خواستم روزنامه‌ی … هم که از دوستان است مقاله‌ی مفصل نوشت. وزیر … که در قصه ذی‌نفع بود مرعوب شد و اطمینان داد که همین پس فردا لایحه‌ را به مجلس خواهد داد. همه‌ی این‌ها به خاطر چشمان زیبای توست.» (بی‌اختیار به سوی آینه برگشتم و صورت پرآبله و چشمان قی‌آلود خودم را دیدم و از خجالت عرق کردم) و او می‌گفت: در راه رضای من هر مشکلی آسان است و اگر وزیر … عاقل نشود، دولت را متزلزل می‌کند. و ضمناً استدعا داشت: حتماً امشب سرافرازش کنم، رفقا جمعند و حضرت والا… می‌خواهد به من معرفی شود. و من چنان گیج بودم که یادم رفت بپرسم خانه‌اش کجاست.<br /> <br /> ظهر شد، از هیجان و حیرت له شده بودم. ناهار نخورده دراز کشیدم. به حال اغما بودم، ناگهان در به هم خورد و یکی بی‌خبر به اتاق دوید. آشفته چشم گشودم تا به این احمق بی‌ادب اعتراض کنم و آقای غیرت‌مند آشنای دیرین را که سال‌ها بود نمی‌دانستم کجاست، روبرو دیدم و با شوق به استقبال او جستم. اما غیرت‌مند از دیدن من برآشفت و فریاد زد: «بی‌شرف! بی‌غیرت!» پنداشتم دیوانه است و خاموش ماندم و او که خموشی مرا دید، برق‌آسا جلو دوید و پیش‌ از آن‌که فرصت دفاع داشته باشن، دو مشتی به سرم کوفت؛ از خود رفتم.<br /> <br /> روی تخت بیمارستان … چشم گشودم. غیرت‌مند پهلوی من بود، با چند جمله همه چیز روشن شد. یک ماه پیش، زن آلمانی خود، یعنی برلن را، در مهمان‌خانه گذاشته و به سفر رفته بود و چون بازگشته و مرا در اتاق او دیده بود پنداشته بود با زنش آشنایی داشته و فاتح برلن بوده‌ام.<br /> <br /> ماجرای فتح برلن ختم شد. و من بی‌نوای مشت‌خورده‌ی اهانت دیده، گرگ دهن‌آلوده‌ی یوسف ندریده، از فتح گذشتم و به غیرت‌مند نگفتم: «آشنای عزیز! چه غافلی که بیگانگان از همه سو برلن را در میان گرفته‌ند و چه می‌دانی که خیلی‌ها در حصار نیز رخنه کرده‌اند!»<br /> <br /> سه روز بعد، روزنامه‌ها نوشتند: «مهندس غیرت‌مند که سال‌ها در آلمان بوده و درس کشاورزی خوانده معاون وزارت … شده» و بعضی‌شان که مردم بسیار وطن‌پرستی بودند، این انتصاب را طلیعه‌ی اصلاحات دیگر می‌شمردند که کاری به کاردانی افتاده و مرد لایقی به مقام عالی رسیده. و من فهمیدم که زمام‌دارن برلن با نیروی اشغال‌گر، کنار آمده‌اند و کبوتر صلح بال‌افشانی کرده‌ ست و خندیدم شما هم می‌توانید از این فرصت استفاده کرده کمی ‌بخندید و برای آن که خوشبختانه خندیدن مالیات و عوارض ندارد.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}ابوالقاسم پاینده{{پایان چپ‌چین}} <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۵]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:ابوالقاسم پاینده]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44129 2021-06-18T04:04:54Z

<p>Parastoo: پایان تایپ.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> ایوان پطروویچ با لکنت زبان گفت: «حقیقت این است که نمی‌خواهم وقتی او وارد این‌جا می‌شود، لیزا خودش را نشان بدهد. به او نوشتم و گفتم که تو مریض شده و برای معالجه به قفقاز رفته‌ای. زشت است که شما او را ملاقات کنید می‌فهمید!»<br /> <br /> لیزا گفت: «بسیار خوب.»<br /> <br /> گروهولسکی اندیشید: «حرف معقولانه‌ای است. او ازخودگذشتگی کرده پس چرا ما این کار را نکنیم؟»<br /> <br /> «حتماً باید این موضوع را در نظر بگیریم والا ممکن است ناراحتی زیادی به وجود آید. او به رسوم و قواعد زیاد اهمیت می‌دهد. ممکن است تو را نفرین کند»<br /> <br /> سعی کن لیزا که تو خانه بمانی و بیرون نیائی. همین. خیلی این‌جا نمی‌ماند نگران نباش.»<br /> <br /> ورود باباپیوتر زیاد به طول نیانجامید. یک صبح آفتابی، ایوان پطروویچ با عجله نزد آنان شتافت و با ترس زیاد گفت: «وارد شد! حالا خوابیده؛ اما تقاضا دارم که خیلی احتیاط کنید...»<br /> <br /> از این جهت لیزا خودش را در چهاردیواری خانه‌شان محبوس ساخت: هرگز به حیاط و ایوان نرفت، تنها از پشت پرده پنجره آسمان را نظاره می‌کرد. بدبختانه پدر ایوان پطروویچ تمام اوقات خود را در بیرون از اطاق می‌گذراند و حتی شبها در ایوان می‌خوابید.<br /> <br /> کشیش کوچک‌اندام معمولاً با خرقه و کلاهی بزرگ که لبه‌ای رو به بالا داشت در حیاط قدم می‌زد و با عینک قدیمی‌اش به اطراف ناآشنای خود نظر می‌انداخت. ایوان پطروویچ هم که نشان «استاینس لاوس» را روی یقه‌اش نصب کرده بود، به دنبالش حرکت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف به ندرت این مدال را می‌زد. اما دوست داشت آن را به خانواده خود نشان بدهد و همیشه در حضورشان از آن استفاده می‌کرد.<br /> <br /> در این اثنا، الیزا از کسالت و تنهائی مشرف به مرگ بود و گروهولسکی هم زندگی رقت‌باری داشت. او مجبور بود که تنها و بدون همسرش بیرون برود پیوسته می‌گریست. اما مردانه این سرنوشت را پذیرفته بود. و بالاتر از همه هر صبح بوگروف نزد آنان می‌آمد و بدون آن‌که ضرورتی باشد، از سلامتی پدرش صحبت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف می‌گفت: «دیشب خوب خوابید! اما از این‌که من خیارشور در خانه نداشتم کمی ناراحت شد. علاقه زیادی به میشوتکا دارد، همیشه با سرش بازی می‌کند...»<br /> <br /> دو هفته بعد باباپیوتر آخرین گردش خود را در حیاط انجام داد و بدون آن‌که گروهولسکی بتواند خوشحالی‌اش را پنهان سازد آن‌جا را ترک گفت. کشیش پیر از این مسافرت لذت برده بود و با رضایت خاطر مراجعت می‌کرد. گروهولسکی و لیزا به روش سابق خود برگشتند. گروهولسکی قبلاً در وضعی تهدیدکننده‌تر و مصیبتی عظیم‌تر از باباپیوتر گرفتار آمده بود، شروع کرد به دعا کردن!<br /> <br /> ایوان پطروویچ عادت داشت که هر روز نزد آنها برود. آدم خوبی بود، اما اگر راستش را بخواهید کمی باعث دردسرشان شده بود. موقع ناهار می‌آمد، با آنها غذا می‌خورد و ساعتها آن‌جا می‌نشست. این کار زیاد بد نبود اما آنها مجبور بودند مخصوصاً برای او ودکا بخرند تا در سر غذا بنوشد، مشروبی که گروهولسکی حتی طاقت نوشیدن یک گیلاسش را هم نداشت. پنج گیلاس بزرگ ودکا می‌نوشید و تا انتهای غذا وراجی می‌کرد. تازه این کار هم زیاد بد نبود، تا ساعت دو بعد از نیمه‌شب در آن‌جا می‌ماند و نمی‌گذاشت آنها بخوابند. بدتر از همه این‌که حرفهائی می‌زد که نگفتنش بهتر بود.<br /> <br /> در حدود ساعت دو بعد از نیمه‌شب لیوانش را پر از ودکا و شامپانی می‌کرد و لاجرعه سر می‌کشید و بعد میشوتکا را در بازوان خود می‌گرفت و در حالی که گریه می‌کرد در حضور لیزا و گروهولسکی می‌گفت:<br /> <br /> «میشا، جگرگوشه‌ی من! من کیستم؟ آدم پستی که مادرت را فروخت. او را با سی تکه نقره عوض کرد! خدایا، مرا مجازات کن! میشل ایوانویچ، ای بچه خوک مادرت کجاست؟ رفته، به بردگی فروخته شده! من آدم رذلی هستم، همین طور است...»<br /> <br /> این کلمات و این اشکها چون نیشتری بر قلب گروهولسکی فرود می‌آمد، به صورت رنگ‌پریده لیزا نگاه می‌کرد و بدون آن‌که حرفی بزند دستهایش را فشار می‌داد.<br /> <br /> بعد با کمروئی می‌گفت: «برو بخواب ایوان پطروویچ.»<br /> <br /> «بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»<br /> <br /> گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل تحمل می‌دید. بوگروف بدون توجه به ناراحتی و ترس گروهولسکی، یک دفعه هم نشد که از کنار لیزا تکان بخورد. او را به ماهیگیری می‌برد، برایش داستان می‌گفت و با او به گردش می‌رفت. حتی یک بار از ناخوشی گروهولسکی استفاده کرد و لیزا را با کالسکه‌اش به گردش برد و آخر شب برگشتند. خدا می‌داند که کجا رفتند!<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که لبهایش را گاز می‌گرفت پیش خود اندیشید: «مسلماً کار زشت و وحشیانه‌ای است.»<br /> <br /> به‌علاوه گروهولسکی دوست داشت لیزا را زیاد ببوسد. او بدون این بوسه‌های شیرین نمی‌توانست زندگی کند اما با بودن ایوان پطروویچ، تا اندازه‌ای جلوی خودش را می‌گرفت. چه درد و عذابی! بیچاره فکر می‌کرد که به‌کلی فراموش شده است. اما سرنوشت به کمکش شتافت. غفلتاً ایوان پطروویچ برای مدت یک هفته غیبش زد. دوستانی آمدند و او و میشوتکا را با خودشان بردند.<br /> <br /> یک صبح زیبا؛ گروهولسکی که شاداب و سرحال به نظر می‌رسید از گردش روزانهٔ خود مراجعت کرد. دست‌هایش را به هم مالید و به لیزا گفت: برگشته است. بیشتر از این دیگر نمی‌توانم خوشحال باشم. ها، ها، ها...»<br /> <br /> «خنده‌ات برای چیست؟»<br /> <br /> «چند تا زن با خودش آورده.»<br /> <br /> «زن؟»<br /> <br /> «نمی‌دانم... اما کاملاً به او حق می‌دهم که با زنها باشد. بسیار عالی است! به‌علاوه او کاملاً جوان و فعال است. بیا این‌جا و نگاه کن...»<br /> <br /> گروهولسکی به دنبال لیزا به ایوان رفت و خانهٔ مقابل را به او نشان داد. هر دو زدند زیر خنده. خیلی مضحک بود. ایوان پطروویچ روی ایوان ایستاده بود و داشت می‌خندید زیر ایوان دو تا زن مومشکی و غریبه ایستاده و میشوتکا هم در کنارشان بود. آن دو زن با صدای بلند به زبان فرانسه صحبت می‌کردند و می‌خندیدند.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «ظاهراً فرانسوی هستند. آن‌که نزدیکتر ایستاده بد قیافه‌ای ندارد. همه‌شان آزادند، اما اهمیتی ندارد. بین آنها چیز خوب هم پیدا می‌شود. این‌ها که زیبا و بی‌حیا به نظر می‌رسند...»<br /> <br /> تمام مزه کار در این جا بود که ایوان پطروویچ دستهای بلندش را دراز کرد و شانه‌های یکی از زنها را گرفت. در هوا بلندش کرد و کشید پیش خودش تو ایوان.<br /> <br /> وقتی هر دو آنها را به این طریق روی ایوان گذاشت نوبت میشوتکا رسید. زنها دوباره پائین دویدند و بازی مجدداً آغاز گردید.<br /> <br /> گروهولسکی که مشتاقانه به این منظره نگاه می‌کرد زمزمه کرد: «خیلی قوی به نظر می‌رسد. بدنش خیلی عضله دارد.»<br /> <br /> این نمایش تقریباً شش بار تکرار شد. زنها آن‌قدر خوشحال به نظر می‌رسیدند که حتی هنگام بالا رفتن وقتی دامنهای مواجشان بر اثر یک باد شدید، بالا می‌رفت نگران و ناراحت نمی‌شدند. تنها گروهولسکی وقتی که زنها پایشان را روی نرده ایوان می‌انداختند، چشمانش را از روی شرم پائین می‌انداخت. لیزا فقط نگاه می‌کرد و می‌خندید. دلیلی نداشت که در جلوی مردها احساس شرمساری کند آنها گناهی نداشتند. تقصیر از زنها بود.<br /> <br /> ایوان پطروویچ که کمی ناراحت به نظر می‌رسید همان شب نزدشان شتافت تا اطلاع بدهد که «حالا او مرد خانه شده است...»<br /> <br /> او گفت: «نباید فکر کنید که آنها زنهای بی کس و کاری هستند. حقیقت این است که آنها فرانسوی هستند. کمی شلوغ می‌کنند و شراب می‌نوشند. همه‌کس این موضوع را می‌داند! این‌طور پرورش یافته‌اند. کاری نمی‌شود کرد! پرنس اجازه داد که آنها را با خودم بیاورم. بعد اضافه کرد: «تقریباً هیچ چیز در مقابلش نگرفت... اصرار کرد که آنها را با خودم بیاورم باید یک وقت شما را به پرنس معرفی کنم. او مرد تحصیل‌کرده‌ای است. پیوسته چیز می‌نویسد و مطالعه می‌کند... اما می‌دانید اسم این خانمها چیست؟ اسم یکیشان فانی است و آن یکی: ایزابل. آخ که چه اروپائی! ها، ها، ها! مقصودم اروپای غربی است! خوب باید بروم.»<br /> <br /> ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....<br /> <br /> یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز صبح، گروهولسکی دیرتر از موعد معمول از خواب برخاست و روی ایوان شروع به قدم زدن کرد. در این موقع چشمش به منظرهٔ تکان‌دهنده‌ای افتاد که باعث تعجب و خشمش شد!<br /> <br /> در زیر ایوان خانه روبرو آن دو زن فرانسوی ایستاده و با خوشحالی تمام صحبت می‌کردند، لیزا هم در وسط آنان دیده می‌شد. او متناوباً و از کنار چشم خانه خودش را می‌پائید، مثل این‌که می‌خواست بگوید: نمی‌دانم آیا آن ظالم، آن ستمگر، از خواب برخاسته است یا نه؟ (گروهولسکی نگاه‌های او را نزد خود این‌طور تعبیر کرد).<br /> <br /> ایوان پطروویچ با پیراهن روی ایوان ایستاده بود. ابتدا فانی و بعد ایزابل و در آخر لیزا را بلند کرد و روی ایوان گذاشت. به نظر می‌رسید لیزا را علی‌رغم ناراحتی گروهولسکی کمی بیشتر به خود فشار می‌دهد. و لیزا هم پایش را روی نرده انداخت و بالا رفت. آه، چه زنهائی! همه‌شان موجودات اسرارآمیزی هستند!<br /> <br /> وقتی لیزا به خانه برگشت، مثل آن‌که اصلاً چیزی اتفاق نیفتاده باشد، با نوک پنجه وارد اطاق شد و گروهولسکی در رختخواب دمر افتاده بود و ناله می‌کرد. رنگش پریده بود و لکه‌های قرمزرنگی روی گونه‌هایش دیده می‌شد....<br /> <br /> به محض آن‌که لیزا را دید از رختخواب بیرون پرید و در اطراف اطاق شروع کرد به قدم زدن....<br /> <br /> با صدای بلند فریاد زد: «این است طرز رفتار؟ ها؟ خیلی از تو ممنونم ننگ‌آور است، خانم عزیز! هرزگی محض است! دودستی نگاهش دار!»<br /> <br /> رنگ لیزا پرید و زد زیر گریه.<br /> <br /> زنهائی که خودشان را در کاری محق می‌دانند، معمولاً فریاد کشیده و دعوا و مرافعه راه می‌اندازند. اما آنهائی که به تقصیر خودشان اعتراف دارند فقط به گریه اکتفا می‌کنند....<br /> <br /> «خوب شرکتی با این موجودات فاسد دایر کرده‌ای! شکی نیست که عمل ناپسندانه‌ای انجام داده‌ای! نمی‌دانی آنها چکاره‌اند؟ آنها را خریده‌اند، فاحشه‌اند! تو که زن پاک و شایسته‌ای هستی چطور می‌توانی به آن‌جا بروی و معاشرشان باشی؟ و آن مرد... او! چه می‌خواهد؟ از من چه می‌خواهد؟ سر در نمی‌آورم نصف ثروت خودم را به او دادم – نه بیشتر از نصف! خودت می‌دانی. حتی بیشتر از آنچه که داشتم به او دادم. همه چیز به او دادم! گستاخی‌اش را تحمل کردم – او حق ندارد ترا «تو» صدا کند. آن گردشهای طولانی‌تان را با هم و آن بوسه‌های پس از شامتان را هم تحمل کرده‌ام. اما این یکی را دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. یکی از ما، یا من یا او! یکی از ما باید برود. دیگر نمی‌توانم این‌طور زندگی کنم. فکر می‌کنم می‌فهمی چه می‌گویم، یا این و یا آن یکی، کدامشان را می‌خواهی؟ این آن‌قدری است که من می‌توانم طاقت بیاورم: کاسه صبرم لبریز شده. به اندازه کافی رنج برده‌ام فوراً، همین الان می‌روم آن‌جا و با او صحبت می‌کنم. خیال می‌کند چه کسی است؟ بیچاره خیال می‌کند که خیلی....»<br /> <br /> گروهولسکی حرفهای دلیرانه و طعنه‌آمیزی زد اما فوراً آن‌جا نرفت، کمی ترسیده بود و تا اندازه‌ای احساس سرافکندگی در خود می‌کرد. از این جهت سه روز بعد به دیدن ایوان پطروویچ رفت.<br /> <br /> وقتی که وارد عمارت شخصی بوگروف شد و آن همه تجمل و ثروت را در اطراف او مشاهده کرد، دهانش از تعجب بازماند. تنها پرده‌های مخملی و صندلی‌های گران‌قیمت سالن کافی بود که انسان را به تعجب وادارد. گروهولسکی ثروتمندان متعددی را می‌شناخت اما تا به حال شخصی را به این تجمل و نعمت ندیده بود.<br /> <br /> وقتی گروهولسکی با ترس غیر قابل وصف خود وارد اطاق شد، با منظره عجیب و درهم و برهمی روبرو گردید. بشقاب‌هائی پر از تکه‌های کوچک نان روی پیانوی بزرگ قرار گرفته بود، لیوانی روی یک صندلی قرار داده شده بود و زنبیلی پر از تکه کهنه‌های بدنما از زیر میز به چشم می‌خورد. در کف پنجره‌ها پوست گردو ریخته شده بود و بوگروف خودش وقتی که گروهولسکی وارد اطاق شد وضع نامرتب و کثیفی داشت. در اطراف اطاق قدم می‌زد، صورتش قرمز شده بود، لباس نپوشیده بود و موهایش را شانه نکرده بود. داشت با خودش حرف می‌زد. به نظر می‌رسید که موضوعی وی را ناراحت کرده است. و میشوتکا در همین اطاق روی نیمکتی نشسته و فریادهای گوش‌خراشی سر داده بود.<br /> <br /> به محض آن‌که بوگروف گروهولسکی را دید فریاد زد: «واقعاً قبیح است، گریگوری واسیلیچ! به این وضع کثیف نگاه کنید! درست نگاه کنید بفرمائید بنشینید خواهش می‌کنم. ببخشید که این‌طور برهنه‌ام. نمی‌دانم چطور مردم می‌توانند با این کثافت زندگی کنند! هر چه به این نوکرها می‌گویم انجام نمی‌دهند وضع بسیار بدست و همه چیز گران.... خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف در مقابل میشوتکا ایستاد و غرید: «حیوان کوچولو، وقتی می‌گویم خفه شو؛ خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف گوش بچه را کشید.<br /> <br /> گروهولسکی با تأثر گفت: «اما این کار خوب نیست، ایوان پطروویچ. چطور دلت می‌آید که بچه کوچکی را کتک بزنی؟ تعجب می‌کنم....»<br /> <br /> «خوب پس چرا مدام زوزه می‌کشد؟ ساکت! و الا شلاقت می‌زنم!»<br /> <br /> «دیگر گریه نکن میشای عزیزم... بابا دیگر کتکت نمی‌زند. ایوان پطروویچ نباید او را بزنی. او بچه است... حالا... حالا یک اسب کوچولو می‌خواهی؟ برایت می‌فرستم. ایوان پطروویچ واقعاً که آدم غیر قابل تحملی هستی. خیلی سنگدل هستی.»<br /> <br /> گروهولسکی لحظه‌ای سکوت کرد و بعد گفت: «و حال زنهایت چطور است ایوان پطروویچ؟»<br /> <br /> «چه حالی. بی‌سروصدا بیرونشان کردم. آنها را در خارج هم می‌توانم ببینم. بچه دارد بزرگ می‌شود و نمی‌خواهم سرمشق بدی در زندگی داشته باشد اگر من تنها باشم، مسئله دیگری است. به علاوه آنها به چه درد من می‌خورند؟ خیلی مضحک است. من با آنها روسی حرف می‌زنم و آنها جوابم را به فرانسه می‌دهند. هیچ چیز سرشان نمی‌شود. مثل این است که با دیوار حرف می‌زنم.»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ می‌خواهم چند کلمه با شما صحبت کنم، اوه خیلی مهم نیست خلاصه این‌که می‌خواهم تقاضائی از شما بکنم.»<br /> <br /> «چه تقاضائی؟»<br /> <br /> «امکان دارد از این‌جا بروید؟ خیلی خوشحالیم از این‌که در جوار شما هستیم اما کمی ایجاد ناراحتی شده است. مثل این که منظورم را می‌فهمید؟ وضع کاملاً ناهنجاری به وجود آمده است... بر رنج و عذاب ناشی از معاشرت ما، شک و تردیدی افزوده شده است که به ما امر می‌کند از یکدیگر جدا شویم. بله حقیقت همین است. مرا خواهید بخشید. اما باید نزد شما این امر روشن باشد که زندگی با چنین نزدیکی و مصاحبتی، مردم را وادار می‌کند که تصور کنند.... شاید کلمه تصور کردن، در این مورد مناسب نباشد، ولی به هر حال هر طوریکه این زندگی را حساب کنید، زننده و مصیبت‌آور است....»<br /> <br /> «بله، من هم همین عقیده را دارم. خواهم رفت.»<br /> <br /> «خیلی از شما ممنونیم. ایوان پطروویچ، باور کنید گرمترین خاطره‌ها را از شما خواهیم داشت! این گذشتی که -»<br /> <br /> «خوب اما این همه اثاثیه را چه کار کنم؟ منظورم این است که بگویم آنها را از من می‌خرید؟ زیاد گران نیست. همه اثاثیه، کالسکه و پیانوی بزرگ را به مبلغ هشت.... نه، ده هزار روبل به شما می‌فروشم....»<br /> <br /> «خیلی خوب من این ده هزار روبل را به شما می‌دهم.»<br /> <br /> «پس معامله تمام شد. فردا این‌جا را ترک می‌کنم و می‌روم به مسکو. دیگر نمی‌توانم این‌جا زندگی کنم. همه چیز گران است. پول انسان به‌آسانی دود می‌شود، هر قدم که برمی‌دارم باید هزار روبل بدهم. باید جلویش را بگیرم. باید فکر خانواده‌ام را هم بکنم، خوب، خدا را شکر که اثاثیه را خریدید. چیزی دستم را گرفت والا به‌کلی ورشکست می‌شدم....»<br /> <br /> گروهولسکی از روی صندلی‌اش بلند شد، از بوگروف خداحافظی کرده و پیروزمندانه به خانه‌اش مراجعت نمود. همان شب ده هزار روبل برای بوگروف فرستاد.<br /> <br /> بوگروف و میشوتکا صبح زود روز بعد در «فئودوزیا» بودند...»<br /> <br /> ==۳==<br /> <br /> چندین ماه سپری گشت. بهار آمد.<br /> <br /> روزهای شفاف و آفتابی با آمدن بهار، فراوان گشت. همه چیز در روی زمین زیبا و دلپذیر به نظر می‌آمد. بادی گرم از جانب دریا و صحرا وزیدن گرفت. زمین با علفهای تازه پوشیده شد و برگهای سبز درختان نمایان گشت. طبیعت با جامه‌ای نو زندگی را از سر گرفت....<br /> <br /> گمام می‌رود با تجدید طبیعت و در آن وقت که همه چیز تازه و جوان می‌شود، امیدها و آرزوهای نو نیز در قلبهای مردم جانی تازه گیرد. اما دل انسان به‌آسانی زنده و تجدید نمی‌شود....<br /> <br /> گروهولسکی هنوز در همان خانه‌ی روستائی خود زندگی می‌کرد. امیدها و آرزوهایش حد اعتدال و طبیعی خود را داشت و هنوز روی لیزا متمرکز شده بود و به چیزی جز او نمی‌اندیشید. با اشتیاق تمام به لیزا نگاه می‌کرد و نزد خود می‌گفت: «اوه چه آدم خوشبختی هستم!» بیچاره خودش را واقعاً خوشبخت می‌دانست. اما لیزا مانند سابق روی ایوان می‌نشست و بی‌صدا به خانه روبرو خیره می‌شد و از وسط درختان آن، دریای آبی رنگ را نظاره می‌کرد... لیزا خیلی ساکت و آرام شده بود غالباً گریه می‌کرد و به‌ندرت در انداختن مشمع خردل به او کمک می‌کرد. تغییر حالتی در وی به وجود آمده بود. ندامت و پشیمانی چون خوره‌ای به جانش افتاده بود. سراسر وجودش آمال و آرزو شده بود. پسرش را، زندگی قبلی و ایام خوش گذشته‌اش را از دست داده بود. در زندگی قدیمی‌اش خوشی بخصوصی وجود نداشت اما بهتر از این یکی بود. اگر لااقل در آن وقت دوستانش را ملاقات می‌کرد، به تئاتر می‌رفت و در انجمن‌های عمومی شرکت می‌جست، اکنون در خانه گروهولسکی از همه چیز و همه کس دست کشیده و تنها شده بود... همه چیز در این خانه ساکت و آرام به نظر می‌رسد... گروهولسکی همیشه کسالت داشت و ناله می‌کرد. بوسه‌های مداومش برای او ملال‌انگیز شده بود. چون پیرمردی هشتادساله پیوسته از خوشی اشگ می‌ریخت! زندگی کسالت‌آوری شده بود! دیگر نه «مایکل سرگیچ» که دوست داشت با او «مازورکا» برقصد، در آن‌جا بود و نه «اسپریدون نیکلاویچ» پسر سردبیر روزنامه «کانتی تایمز».<br /> <br /> «اسپیریدون نیکلاویچ» خیلی خوب آواز می‌خواند و اشعار زیادی از حفظ داشت در آنجا دیگر نه سفره فقیرانه گسترده می‌شد و نه «ننه‌گراسیمفنا» که برای زیاد خوردن مربا، سرش نق بزند... هیچ‌کس در آنجا نبود! کم مانده بود که از ناراحتی و دلتنگی جانش به لب آید! تازه اگر گروهولسکی از تنهائی خود لذت می‌برد کار بیهوده‌ای بود. زیرا خیلی زودتر از آن چه که انتظار می‌رفت نتیجه خودخواهی‌اش را مشاهده کرد. در آغاز ماه مه وقتی‌که هوای عشق و سرمستی در جانها افتاد، گروهولسکی همه چیز را از دست داد: او زنی را که دوست داشت از دست داد و....<br /> <br /> در این سال یک بار دیگر بوگروف به کریمه آمد. اما خانه روبرو را اجاره نکرد بلکه پیوسته با پسرش بین دو شهر آمد و رفت می‌کرد، می‌نوشید، می‌خوابید و قمار می‌کرد. نه تنها شوقش را در شکار و ماهیگیری از دست داده بود، بلکه به زنهای فرانسوی هم رغبتی نشان نمی‌داد. بین خودمان باشد زنها کمی تیغش زده بودند!<br /> <br /> بوگروف لاغر و کج‌خلق شده بود به ندرت می‌خندید. عادت کرده بود که لباسهای کتانی بپوشد. چند دفعه به خانه گروهولسکی رفت و برای لیزا مربا و میوه و شکلات برد، تا مگر دلتنگی‌اش را به طریقی برطرف سازد.<br /> <br /> گروهولسکی از این ملاقاتها ترسی به دل راه نمی‌داد. زیرا نه تنها تعداد آنها زیاد نبود، بلکه مدتش هم کم بود. به علاوه بیشتر به خاطر میشوتکا بود. هیچکس نمی‌تواند فرزندی را از دیدار مادرش منع کند.<br /> <br /> بوگروف وارد می‌شد، هدایایش را پخش می‌کرد، چند کلمه‌ای حرف می‌زد و بعد دوباره می‌رفت. تازه آن چند کلمه حرف را هم مستقیماً با خود گروهولسکی می‌زد، نه با لیزا. از این جهت گروهولسکی موردی برای ترس خود نمی‌دید. مسلماً می‌بایستی آن ضرب‌المثل قدیمی روسی را به یاد آورده باشد که می‌گوید: «از آن سگی نترس که پارس می‌کند، از آن سگی بترس که ساکت و آرام است. (دریاهای آرام، عمیق‌اند)».<br /> <br /> ممکن است ضرب‌المثل ظالمانه‌ای باشد، اما در زندگی روزمره خیلی مفید به نظر می‌رسد...<br /> <br /> یک روز که گروهولسکی در باغ قدم می‌زد، صدای گفتگوی دو نفر را که یکیشان مرد و دیگری زن بود تشخیص داد. این صدا متعلق به بوگروف و لیزا بود.<br /> <br /> گروهولسکی لحظه‌ای گوش فرا داد، رنگش چون مرده‌ای پرید. آهسته و با احتیاط به طرف آلاچیق رفت و در پشت یک بوته یاس پنهان شد. با دقت نگاه کرد و گوش داد. بعد دستها و پاهایش یخ کرد و عرق سردی به پیشانی‌اش نشست.<br /> <br /> احساس ضعف کرد. چند تا از شاخه‌های بوته یاس را گرفت که زمین نخورد. همه چیز برایش تمام شده بود!<br /> <br /> بوگروف دست در کمر لیزا داشت و می‌گفت: «چکار می‌توانیم بکنیم، عزیزم؟ من خوکی بیش نبودم که ترا فروختم. حرص برم داشته بود. لعنت بر پول! چه فایده‌ای برایم داشت؟ فقط ظاهرم درست شد، در عوض یک مشت عذاب و دردسر برای خودم خریدم. هرگز آسایش نداشتم، خوشبخت نبودم و در هیچ جا کار و کسبی پیدا نکردم. در حقیقت رو به کسادی رفته بود. چیزی درباره آندروشکامارکوزین نشنیدی؟ ریاست دیوان را به او دادند. همان احمق را می‌گویم! و من مثل افلیج‌ها زمین‌گیر شده‌ام! ای خدا! وقتی ترا از دست دادم خوشبختی‌ام تمام شد.<br /> <br /> من خوک کثیفی هستم، آدم رذلی هستم. می‌دانی چه مکافاتی روز قیامت در انتظار من است! چه فکر می‌کنی؟»<br /> <br /> لیزا شروع کرد به گریه «بیا از این‌جا برویم وانیا دیگر نمی‌توانم تحمل کنم دارم از دلتنگی دق می‌کنم.»<br /> <br /> «کاری نمی‌توانیم بکنیم تو را فروخته‌ام.»<br /> <br /> «خوب پولها را پس بده.»<br /> <br /> «از خدا می‌خواهم. کاش می‌توانستم. اما همه پولها از دستم رفته. همه را خرج کرده‌ام؛ نه؛ باید از این کار منصرف شویم. ما هر دو به مجازات خود رسیده‌ایم:<br /> <br /> من برای حرص و طمع خودم و تو هم برای کارهای زشتت. حالا باید این کیفر و مجازات را تحمل کنیم. اعمال نیک و بد ما در روز قیامت پاداش داده می‌شود.»<br /> <br /> بوگروف در حالیکه چشمانش را به طرف آسمان بلند کرده و حالت روحانی پرهیزکاری به خود گرفته بود، ادامه داد:<br /> <br /> «اما این‌جا نمی‌مانم! حوصله‌ام سر رفته!»<br /> <br /> «مرا چه می‌گوئی؟ مگر حوصله من سر نرفته؟ فکر می‌کنی بدون تو به من خوش می‌گذرد؟ کاملاً خسته و فرسوده شده‌ام. سینه‌ام به سرفه افتاده. اما تو که زن قانونی من هستی، گوشت و استخوانت مال من است باید دندان روی جگر بگذاری، بسوزی و بسازی. من گاه‌گاه می‌آیم و ترا می‌بینم...»<br /> <br /> بوگروف خم شد و در گوش لیزا با صدای بلندی که می‌شد آن را از چند قدمی تشخیص داد گفت:<br /> <br /> «لیزا ناراحت نشو، حتی شبها هم پیشت خواهم آمد. من در فئودوزیا هستم زیاد دور نیست. تا آن‌جا که پول داشته باشم به خاطر تو در این حوالی می‌مانم. تا آخرین شاهی! و به‌زودی هم تمام می‌شود! زندگی برایم جهنم شده. سینه و معده‌ام درد می‌کند...»<br /> <br /> بوگروف ساکت شد. حالا نوبت لیزا رسیده بود.... و چطور با پریشانی خاطر این کار را به عهده گرفت! گریه را سر داد، زبان به گله و شکایت گشود و کوتاهی و قصور تمام خواستاران خود را ذکر کرد و گروهولسکی که تمام سخنان او را می‌شنید در آن لحظه خودش را غارتگر و جانی و جلادی پنداشت که....<br /> <br /> لیزا اضافه کرد: «و بیشتر از این چیست، او دارد مرا می‌کشد!»<br /> <br /> بوگروف پس از بوسیدن لیزا و خداحافظی از او؛ در باغ را باز کرد تا خارج شود اما در همان لحظه گروهولسکی را برابر خود یافت. گروهولسکی انتظارش را می‌کشید.<br /> <br /> گروهولسکی با صدای ضعیفی گفت: «من همه چیز را دیدم و شنیدم، ایوان پطروویچ، شما شخص بی‌ریا و منصفی نیستید. شما را ملامت نمی‌کنم، نمی‌توانید او را دوست نداشته باشید، اما او به من تعلق دارد! مال من است! چرا نمی‌خواهید این موضوع را بفهمید؟ من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم! چرا نمی‌خواهید بفهمید؟ درست است که شما رنج می‌برید، او را دوست دارید، اما مگر در مقابل این رنج؛ من چیزی به شما پرداخت نکرده‌ام؟ ترا به خدا، چرا از این‌جا نمی‌روید! برای همیشه بروید! خواهش می‌کنم! و الا باعث مرگم خواهید شد!»<br /> <br /> بوگروف با صدای ملایمی گفت: «اما من جائی ندارم بروم.»<br /> <br /> «منظورتان این است که همه ثروت خودتان را خرج کرده‌اید؟ واقعاً که آدم ولخرجی هستید، این‌طور نیست؟ عیبی ندارد. بروید به ملک من در چرنیکف، من این ملک را به شما می‌دهم. ملک کوچکی است اما جای لذت‌بخشی است. باور کنید.»<br /> <br /> بوگروف نیشش تا بناگوش باز شد: از شادی در آسمان هفتم سیر می‌کرد!<br /> <br /> «من این ملک را به عنوان هدیه به شما می‌دهم. به مأمور اجرای ثبت می‌نویسم و دستورات لازم را صادر می‌کنم. می‌توانید به همه بگوئید که آن را خریده‌اید. اما ترا به خدا دیگر بروید و دست از سرم بردارید!»<br /> <br /> «بسیار خوب. می‌روم. کاملاً می‌فهمم.»<br /> <br /> گروهولسکی که روح تازه‌ای به بدنش دمیده شده بود به درشکه‌ای دستور توقف داد و گفت: «خوب، برویم و سردفتری پیدا کنیم و ترتیب کار را فوراً بدهیم.»<br /> <br /> عصر روز بعد که لیزا روی صندلی باغ نشسته و مطابق معمول انتظار ایوان پطروویچ را می‌کشید، گروهولسکی آرام و بی سر و صدا نزدیکش آمد. در کنارش نشست و دستش را گرفت.<br /> <br /> پس از مکث کوتاهی گفت: «زندگی خیلی خسته‌کننده است این‌طور نیست لیزا؟ خیلی به تو بد می‌گذرد، نه؟ خوب چرا، جائی نرویم؟ چرا همیشه در خانه باشیم؟ باید برویم بیرون و خوش باشیم و مردم را ببینیم».<br /> <br /> «مگر همین را نمی‌خواهی؟»<br /> <br /> لیزا پریده‌رنگ می‌نمود و به راهی که ایوان پطروویچ همیشه از آن‌جا عبور می‌کرد و به سویش می‌آمد، خیره شده بود.<br /> <br /> «من هیچ چیز نمی‌خواهم.»<br /> <br /> گروهولسکی به فکر فرو رفت. او که می‌دانست لیزا انتظار چه کسی را می‌کشد و به چه شخصی می‌اندیشد گفت:<br /> <br /> «بیا برویم تو، لیزا هوا سرد شده.»<br /> <br /> «تو برو، من هم یک دقیقه دیگر می‌آیم.»<br /> <br /> گروهولسکی دوباره به اندیشه فرو رفت.<br /> <br /> او که احساس می‌کرد مته داغی را روی قلبش گذاشته و دارند فرو می‌برند، حالتی به صورت خود داد و گفت: «منتظر او هستی، نه؟»<br /> <br /> «بله، می‌خواهم یک جفت جوراب بدهم به او ببرد برای میشا....»<br /> <br /> «آخر او نمی‌آید این‌جا»<br /> <br /> «از کجا می‌دانی؟»<br /> <br /> «از این‌جا رفته...»<br /> <br /> لیزا با تعجب به گروهولسکی نگاه کرد.<br /> <br /> «رفته، رفته به ملک من در چرنیکف. این ملک را من به عنوان هدیه به او دادم.»<br /> <br /> رنگ لیزا مانند مرده سفید شد، شانه گروهولسکی را گرفت که نیفتد.<br /> <br /> «در ساعت سه، تا کشتی مشایعتش کردم.»<br /> <br /> لیزا چنگ بر سر زد، تلوتلو خورد و روی صندلی باغ افتاد و به شدت شروع کرد به لرزیدن.<br /> <br /> ناگهان فریاد زد: «وانیا! وانیای عزیزم، من هم با تو می‌آیم!» حالت غش و تشنج به او دست داده بود.<br /> <br /> از آن شب به بعد تا ماه ژوئیه همسایه‌ها دو پیکر روح مانند را می‌دیدند که از صبح زود تا شب در باغ گردش می‌کردند. منظره دلتنگ‌کننده‌ای بود. روح گروهولسکی با حالت ندامت و پشیمانی به دنبال روح لیزا به حرکت درمی‌آمد. از آن جهت آنها را روح می‌خوانم که دیگر شباهتی به خودشان نداشتند. بینهایت لاغر و فرسوده شده بودند به ارواح بیشتر شباهت داشتند تا به زندگان.<br /> <br /> در آغاز ماه ژوئیه، لیزا از خانه گروهولسکی فرار کرد. در یادداشتی برای او، نوشته بود که می‌رود و برای مدتی نزد «پسرش» می‌ماند.... برای مدتی! هنگام شب که گروهولسکی خوابیده بود این کار را می‌کند...<br /> <br /> پس از این که گروهولسکی نامه‌اش را خواند، مدت یک هفته تمام چون دیوانگان بدون هدف در خانه قدم زد. نه غذا خورد و نه خوابید. در ماه اوت تبی مدام وجودش را فرا گرفت. در ماه سپتامبر به مسافرت خارج رفت. به شدت مشروب می‌خورد و تسلی خودش را در میگساری و عیاشی جستجو می‌کرد. تمام ثروتش را به باد داد. بیچاره هنوز قادر نبود فکر زن محبوب را از خاطر خود محو سازد. اما اشخاص نه از خوشبختی می‌میرند و نه از بدبختی. موهای گروهولسکی سفید شد، اما زنده ماند. در حقیقت، هنوز هم حیات دارد...<br /> <br /> از مسافرت خارج برگشت و تصمیم گرفت به دیدار لیزا برود. بوگروف که با آغوش باز وی را پذیرفته بود متقاعدش ساخت که برای مدت نامعلومی مهمان او باشد و گروهولسکی هم تا به امروز به عنوان مهمان نزد بوگروف مانده است....<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> فرصتی پیدا کردم که امسال به ملک بوگروف «در گروهولوکا» بروم. مهمانان خود را در سر میز شام مشغول دیدم. ایوان پطروویچ از دیدار من خوشنود گشت و اصرار کرد که شام را با آنها صرف کنم. چاق و حتی کمی خمیده شده بود. اما صورتش شاداب به نظر می‌رسید، گونه‌هایش به سرخی می‌رفت و هنوز هم موهایش نریخته بود.<br /> <br /> لیزا تا اندازه‌ای فربه شده بود، اما این فربهی به او نمی‌آمد. صورتش کمی گردی خود را از داست داده بود. حالا بیشتر به یک خوک آبی شباهت داشت.<br /> <br /> افسوس! گونه‌هایش به نظر می‌رسید که از همه طرف چاق شده است. <br /> <br /> بوگروف خیلی آسوده‌خاطر به نظر می‌آید؛ هر چه بخواهند، در اختیار دارند در خانه‌شان همه چیز موجود است. خدمتگزاران متعددی در خدمتشان مشغولند.<br /> <br /> پس از شام همه دور هم نشستیم و مشغول اختلاط شدیم. من که فراموش کرده بودم لیزا پیانو بلد نیست از وی خواستم که برای ما آهنگی بنوازد.<br /> <br /> بوگروف گفت: «اما او نمی‌تواند پیانو بزند. موسیقی نمی‌داند! اوهوی ایوان! به گریگوری واسیلیچ بگو بیاید این‌جا. پس به چه درد می‌خورد؟» بوگروف رو به من کرد و اضافه کرد: «موسیقی‌دان ما لحظه‌ای دیگر می‌آید این‌جا. او گیتار می‌نوازد. ما پیانو را برای میشوتکا نگاه داشته‌ایم که با آن تمرین کند.»<br /> <br /> تقریباً پنج دقیقه بعد گروهولسکی وارد اطاق ناهارخوری شد. خواب‌آلود به نظر می‌آمد، موهایش را شانه نکرده و ریشش را نتراشیده بود. سری در مقابل من فرود آورد و در گوشه‌ای نشست.<br /> <br /> «کسی شنیده است که آدم به این زودی بخوابد؟»<br /> <br /> بوگروف رویش را به او کرد. «تو کاری جز خواب نداری! همیشه خواب‌آلود هستی! خوب بیا چیزی برای ما بزن که نشاط انگیز باشد....»<br /> <br /> گروهولسکی گیتارش را برداشت، سیم‌هایش را به صدا درآورد و خواند:<br /> <br /> «دیروز در انتظار معشوقه‌ام بودم....»<br /> <br /> در حالی که به سیمای خرسند بوگروف می‌نگریستم، گوش دادم. پیش خود اندیشیدم «چه صورت زشت و ترسناکی!» نزدیک بود گریه‌ام بگیرد....<br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی آوازش را تمام کرد در برابر ما تعظیمی کرد و از اطاق خارج شد.<br /> <br /> همان‌طور که گروهولسکی اطاق را ترک می‌کرد بوگروف گفت:<br /> <br /> «نمی‌دانم با او چه کار کنم؟ دائماً مرا ناراحت می‌کند! تمام روز را به تفکر می‌گذراند و شبها ناله‌اش را سر می‌دهد. یا مریض است یا بالاخره یک دردی دارد. و آن قدر برایش ناراحت هستم که خوابم نمی‌برد. احتمال دارد دیوانه بشود. خیال می‌کنید که او در این‌جا آدم بدبختی است. چرا باید بدبخت باشد؟ با ما غذا می‌خورد و می‌نوشد. فقط پول به او نمی‌دهیم. پولش را یا مشروب می‌خورد یا بیهوده به مصرف می‌رساند. مثل این‌که ناراحتی‌هایم به پایان نرسیده! خداوند مرا ببخشاید! آدم گناهکاری هستم.»<br /> <br /> اصرار کردند که شب را هم آن‌جا بمانم. وقتی صبح روز بعد از خواب برخاستم، صدای بوگروف را شنیدم که در اطاق دیگر با کسی دارد صحبت می‌کند.<br /> <br /> «هیچ کار درستی از دستت برنمی‌آید که انجام بدهی، احمق! کی شنیده که کسی پارو را رنگ سبز بزند؟ فکر کن مغز و شعورت را به کار انداز! خوب چرا چیزی نمی‌گوئی؟»<br /> <br /> صدائی که سعی می‌کرد خودش را تبرئه سازد بریده بریده گفت: «اما... اما اشتباه کردم.»<br /> <br /> این صدا متعلق به گروهولسکی بود.<br /> <br /> گروهولسکی مرا تا راه‌آهن مشایعت کرد.<br /> <br /> در راه برای من صحبت می‌کرد و می‌گفت: «آدم بی‌نهایت ظالم و ستیزه‌جوئی است. دوباره دنبال کلامش را گرفت و گفت: «مرد باتقوائی است اما کارفرمای بیرحمی نیز هست! عاطفه و شعور ندارد، فکرش کهنه است. اوه که چقدر مرا عذاب می‌دهد! اگر به خاطر آن زن خوب و باارزش نبود از مدتها پیش ترکش کرده بودم. اما نمی‌توانم لیزا را در این‌جا بگذارم. از یک جهت برای هر دومان این طور آسان‌ترست که با هم زندگی کنیم.»<br /> <br /> گروهولسکی آهی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «او آبستن است ملاحظه کردید؟ بچه به من تعلق دارد. بله مال من است لیزا بزودی می‌فهمد که اشتباه کرده است و دوباره خودش را تسلیم من می‌کند. بدون شک وجود او را نمی‌تواند تحمل کند....»<br /> <br /> بدون آن که بتوانم جلوی خودم را بگیرم، به گروهولسکی گفتم:<br /> <br /> «شما کاملاً آدم ضعیف‌النفسی هستید!»<br /> <br /> «بله، کاملاً صحیح است، آدم ضعیف‌النفسی هستم، از ابتدا همین طور بوده‌ام می‌دانی چگونه به دنیا آمدم؟ پدر مرحومم نسبت به منشی حقیری تنفر پیدا کرد: خدا می‌داند که چقدر او را آزار داد و محدود کرد! زندگی‌اش را کاملاً مسموم کرد! مادر مرحومم نیز زن دلسوزی بود که از طبقه متوسط و ساده‌ای به شمار می‌رفت. او دلش نسبت به آن منشی سوخت و عشقش را پذیرفت. من نتیجه این عشق بودم در این صورت چطور من که فرزند مرد ستمدیده‌ای بودم می‌توانستم شخصیت ممتازی داشته باشم؟ چنین شخصیتی را از کجا می‌توانستم بدست آورم؟ خوب زنگ دوم زده شد، خداحافظ، دوباره به ملاقات ما بیائید، اما به ایوان پطروویچ نگوئید که من درباره او حرفی زده‌ام!<br /> <br /> دست گروهولسکی را فشردم و پریدم توی قطار. سرش را در جهت حرکت قطار فرود آورد و به طرف منبع آب رفت. فکر می‌کنم تشنه‌اش بود...<br /> <br /> {{چپ‌چین}}پایان{{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44128 2021-06-18T02:20:45Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۹۷.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> ایوان پطروویچ با لکنت زبان گفت: «حقیقت این است که نمی‌خواهم وقتی او وارد این‌جا می‌شود، لیزا خودش را نشان بدهد. به او نوشتم و گفتم که تو مریض شده و برای معالجه به قفقاز رفته‌ای. زشت است که شما او را ملاقات کنید می‌فهمید!»<br /> <br /> لیزا گفت: «بسیار خوب.»<br /> <br /> گروهولسکی اندیشید: «حرف معقولانه‌ای است. او ازخودگذشتگی کرده پس چرا ما این کار را نکنیم؟»<br /> <br /> «حتماً باید این موضوع را در نظر بگیریم والا ممکن است ناراحتی زیادی به وجود آید. او به رسوم و قواعد زیاد اهمیت می‌دهد. ممکن است تو را نفرین کند»<br /> <br /> سعی کن لیزا که تو خانه بمانی و بیرون نیائی. همین. خیلی این‌جا نمی‌ماند نگران نباش.»<br /> <br /> ورود باباپیوتر زیاد به طول نیانجامید. یک صبح آفتابی، ایوان پطروویچ با عجله نزد آنان شتافت و با ترس زیاد گفت: «وارد شد! حالا خوابیده؛ اما تقاضا دارم که خیلی احتیاط کنید...»<br /> <br /> از این جهت لیزا خودش را در چهاردیواری خانه‌شان محبوس ساخت: هرگز به حیاط و ایوان نرفت، تنها از پشت پرده پنجره آسمان را نظاره می‌کرد. بدبختانه پدر ایوان پطروویچ تمام اوقات خود را در بیرون از اطاق می‌گذراند و حتی شبها در ایوان می‌خوابید.<br /> <br /> کشیش کوچک‌اندام معمولاً با خرقه و کلاهی بزرگ که لبه‌ای رو به بالا داشت در حیاط قدم می‌زد و با عینک قدیمی‌اش به اطراف ناآشنای خود نظر می‌انداخت. ایوان پطروویچ هم که نشان «استاینس لاوس» را روی یقه‌اش نصب کرده بود، به دنبالش حرکت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف به ندرت این مدال را می‌زد. اما دوست داشت آن را به خانواده خود نشان بدهد و همیشه در حضورشان از آن استفاده می‌کرد.<br /> <br /> در این اثنا، الیزا از کسالت و تنهائی مشرف به مرگ بود و گروهولسکی هم زندگی رقت‌باری داشت. او مجبور بود که تنها و بدون همسرش بیرون برود پیوسته می‌گریست. اما مردانه این سرنوشت را پذیرفته بود. و بالاتر از همه هر صبح بوگروف نزد آنان می‌آمد و بدون آن‌که ضرورتی باشد، از سلامتی پدرش صحبت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف می‌گفت: «دیشب خوب خوابید! اما از این‌که من خیارشور در خانه نداشتم کمی ناراحت شد. علاقه زیادی به میشوتکا دارد، همیشه با سرش بازی می‌کند...»<br /> <br /> دو هفته بعد باباپیوتر آخرین گردش خود را در حیاط انجام داد و بدون آن‌که گروهولسکی بتواند خوشحالی‌اش را پنهان سازد آن‌جا را ترک گفت. کشیش پیر از این مسافرت لذت برده بود و با رضایت خاطر مراجعت می‌کرد. گروهولسکی و لیزا به روش سابق خود برگشتند. گروهولسکی قبلاً در وضعی تهدیدکننده‌تر و مصیبتی عظیم‌تر از باباپیوتر گرفتار آمده بود، شروع کرد به دعا کردن!<br /> <br /> ایوان پطروویچ عادت داشت که هر روز نزد آنها برود. آدم خوبی بود، اما اگر راستش را بخواهید کمی باعث دردسرشان شده بود. موقع ناهار می‌آمد، با آنها غذا می‌خورد و ساعتها آن‌جا می‌نشست. این کار زیاد بد نبود اما آنها مجبور بودند مخصوصاً برای او ودکا بخرند تا در سر غذا بنوشد، مشروبی که گروهولسکی حتی طاقت نوشیدن یک گیلاسش را هم نداشت. پنج گیلاس بزرگ ودکا می‌نوشید و تا انتهای غذا وراجی می‌کرد. تازه این کار هم زیاد بد نبود، تا ساعت دو بعد از نیمه‌شب در آن‌جا می‌ماند و نمی‌گذاشت آنها بخوابند. بدتر از همه این‌که حرفهائی می‌زد که نگفتنش بهتر بود.<br /> <br /> در حدود ساعت دو بعد از نیمه‌شب لیوانش را پر از ودکا و شامپانی می‌کرد و لاجرعه سر می‌کشید و بعد میشوتکا را در بازوان خود می‌گرفت و در حالی که گریه می‌کرد در حضور لیزا و گروهولسکی می‌گفت:<br /> <br /> «میشا، جگرگوشه‌ی من! من کیستم؟ آدم پستی که مادرت را فروخت. او را با سی تکه نقره عوض کرد! خدایا، مرا مجازات کن! میشل ایوانویچ، ای بچه خوک مادرت کجاست؟ رفته، به بردگی فروخته شده! من آدم رذلی هستم، همین طور است...»<br /> <br /> این کلمات و این اشکها چون نیشتری بر قلب گروهولسکی فرود می‌آمد، به صورت رنگ‌پریده لیزا نگاه می‌کرد و بدون آن‌که حرفی بزند دستهایش را فشار می‌داد.<br /> <br /> بعد با کمروئی می‌گفت: «برو بخواب ایوان پطروویچ.»<br /> <br /> «بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»<br /> <br /> گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل تحمل می‌دید. بوگروف بدون توجه به ناراحتی و ترس گروهولسکی، یک دفعه هم نشد که از کنار لیزا تکان بخورد. او را به ماهیگیری می‌برد، برایش داستان می‌گفت و با او به گردش می‌رفت. حتی یک بار از ناخوشی گروهولسکی استفاده کرد و لیزا را با کالسکه‌اش به گردش برد و آخر شب برگشتند. خدا می‌داند که کجا رفتند!<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که لبهایش را گاز می‌گرفت پیش خود اندیشید: «مسلماً کار زشت و وحشیانه‌ای است.»<br /> <br /> به‌علاوه گروهولسکی دوست داشت لیزا را زیاد ببوسد. او بدون این بوسه‌های شیرین نمی‌توانست زندگی کند اما با بودن ایوان پطروویچ، تا اندازه‌ای جلوی خودش را می‌گرفت. چه درد و عذابی! بیچاره فکر می‌کرد که به‌کلی فراموش شده است. اما سرنوشت به کمکش شتافت. غفلتاً ایوان پطروویچ برای مدت یک هفته غیبش زد. دوستانی آمدند و او و میشوتکا را با خودشان بردند.<br /> <br /> یک صبح زیبا؛ گروهولسکی که شاداب و سرحال به نظر می‌رسید از گردش روزانهٔ خود مراجعت کرد. دست‌هایش را به هم مالید و به لیزا گفت: برگشته است. بیشتر از این دیگر نمی‌توانم خوشحال باشم. ها، ها، ها...»<br /> <br /> «خنده‌ات برای چیست؟»<br /> <br /> «چند تا زن با خودش آورده.»<br /> <br /> «زن؟»<br /> <br /> «نمی‌دانم... اما کاملاً به او حق می‌دهم که با زنها باشد. بسیار عالی است! به‌علاوه او کاملاً جوان و فعال است. بیا این‌جا و نگاه کن...»<br /> <br /> گروهولسکی به دنبال لیزا به ایوان رفت و خانهٔ مقابل را به او نشان داد. هر دو زدند زیر خنده. خیلی مضحک بود. ایوان پطروویچ روی ایوان ایستاده بود و داشت می‌خندید زیر ایوان دو تا زن مومشکی و غریبه ایستاده و میشوتکا هم در کنارشان بود. آن دو زن با صدای بلند به زبان فرانسه صحبت می‌کردند و می‌خندیدند.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «ظاهراً فرانسوی هستند. آن‌که نزدیکتر ایستاده بد قیافه‌ای ندارد. همه‌شان آزادند، اما اهمیتی ندارد. بین آنها چیز خوب هم پیدا می‌شود. این‌ها که زیبا و بی‌حیا به نظر می‌رسند...»<br /> <br /> تمام مزه کار در این جا بود که ایوان پطروویچ دستهای بلندش را دراز کرد و شانه‌های یکی از زنها را گرفت. در هوا بلندش کرد و کشید پیش خودش تو ایوان.<br /> <br /> وقتی هر دو آنها را به این طریق روی ایوان گذاشت نوبت میشوتکا رسید. زنها دوباره پائین دویدند و بازی مجدداً آغاز گردید.<br /> <br /> گروهولسکی که مشتاقانه به این منظره نگاه می‌کرد زمزمه کرد: «خیلی قوی به نظر می‌رسد. بدنش خیلی عضله دارد.»<br /> <br /> این نمایش تقریباً شش بار تکرار شد. زنها آن‌قدر خوشحال به نظر می‌رسیدند که حتی هنگام بالا رفتن وقتی دامنهای مواجشان بر اثر یک باد شدید، بالا می‌رفت نگران و ناراحت نمی‌شدند. تنها گروهولسکی وقتی که زنها پایشان را روی نرده ایوان می‌انداختند، چشمانش را از روی شرم پائین می‌انداخت. لیزا فقط نگاه می‌کرد و می‌خندید. دلیلی نداشت که در جلوی مردها احساس شرمساری کند آنها گناهی نداشتند. تقصیر از زنها بود.<br /> <br /> ایوان پطروویچ که کمی ناراحت به نظر می‌رسید همان شب نزدشان شتافت تا اطلاع بدهد که «حالا او مرد خانه شده است...»<br /> <br /> او گفت: «نباید فکر کنید که آنها زنهای بی کس و کاری هستند. حقیقت این است که آنها فرانسوی هستند. کمی شلوغ می‌کنند و شراب می‌نوشند. همه‌کس این موضوع را می‌داند! این‌طور پرورش یافته‌اند. کاری نمی‌شود کرد! پرنس اجازه داد که آنها را با خودم بیاورم. بعد اضافه کرد: «تقریباً هیچ چیز در مقابلش نگرفت... اصرار کرد که آنها را با خودم بیاورم باید یک وقت شما را به پرنس معرفی کنم. او مرد تحصیل‌کرده‌ای است. پیوسته چیز می‌نویسد و مطالعه می‌کند... اما می‌دانید اسم این خانمها چیست؟ اسم یکیشان فانی است و آن یکی: ایزابل. آخ که چه اروپائی! ها، ها، ها! مقصودم اروپای غربی است! خوب باید بروم.»<br /> <br /> ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....<br /> <br /> یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز صبح، گروهولسکی دیرتر از موعد معمول از خواب برخاست و روی ایوان شروع به قدم زدن کرد. در این موقع چشمش به منظرهٔ تکان‌دهنده‌ای افتاد که باعث تعجب و خشمش شد!<br /> <br /> در زیر ایوان خانه روبرو آن دو زن فرانسوی ایستاده و با خوشحالی تمام صحبت می‌کردند، لیزا هم در وسط آنان دیده می‌شد. او متناوباً و از کنار چشم خانه خودش را می‌پائید، مثل این‌که می‌خواست بگوید: نمی‌دانم آیا آن ظالم، آن ستمگر، از خواب برخاسته است یا نه؟ (گروهولسکی نگاه‌های او را نزد خود این‌طور تعبیر کرد).<br /> <br /> ایوان پطروویچ با پیراهن روی ایوان ایستاده بود. ابتدا فانی و بعد ایزابل و در آخر لیزا را بلند کرد و روی ایوان گذاشت. به نظر می‌رسید لیزا را علی‌رغم ناراحتی گروهولسکی کمی بیشتر به خود فشار می‌دهد. و لیزا هم پایش را روی نرده انداخت و بالا رفت. آه، چه زنهائی! همه‌شان موجودات اسرارآمیزی هستند!<br /> <br /> وقتی لیزا به خانه برگشت، مثل آن‌که اصلاً چیزی اتفاق نیفتاده باشد، با نوک پنجه وارد اطاق شد و گروهولسکی در رختخواب دمر افتاده بود و ناله می‌کرد. رنگش پریده بود و لکه‌های قرمزرنگی روی گونه‌هایش دیده می‌شد....<br /> <br /> به محض آن‌که لیزا را دید از رختخواب بیرون پرید و در اطراف اطاق شروع کرد به قدم زدن....<br /> <br /> با صدای بلند فریاد زد: «این است طرز رفتار؟ ها؟ خیلی از تو ممنونم ننگ‌آور است، خانم عزیز! هرزگی محض است! دودستی نگاهش دار!»<br /> <br /> رنگ لیزا پرید و زد زیر گریه.<br /> <br /> زنهائی که خودشان را در کاری محق می‌دانند، معمولاً فریاد کشیده و دعوا و مرافعه راه می‌اندازند. اما آنهائی که به تقصیر خودشان اعتراف دارند فقط به گریه اکتفا می‌کنند....<br /> <br /> «خوب شرکتی با این موجودات فاسد دایر کرده‌ای! شکی نیست که عمل ناپسندانه‌ای انجام داده‌ای! نمی‌دانی آنها چکاره‌اند؟ آنها را خریده‌اند، فاحشه‌اند! تو که زن پاک و شایسته‌ای هستی چطور می‌توانی به آن‌جا بروی و معاشرشان باشی؟ و آن مرد... او! چه می‌خواهد؟ از من چه می‌خواهد؟ سر در نمی‌آورم نصف ثروت خودم را به او دادم – نه بیشتر از نصف! خودت می‌دانی. حتی بیشتر از آنچه که داشتم به او دادم. همه چیز به او دادم! گستاخی‌اش را تحمل کردم – او حق ندارد ترا «تو» صدا کند. آن گردشهای طولانی‌تان را با هم و آن بوسه‌های پس از شامتان را هم تحمل کرده‌ام. اما این یکی را دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. یکی از ما، یا من یا او! یکی از ما باید برود. دیگر نمی‌توانم این‌طور زندگی کنم. فکر می‌کنم می‌فهمی چه می‌گویم، یا این و یا آن یکی، کدامشان را می‌خواهی؟ این آن‌قدری است که من می‌توانم طاقت بیاورم: کاسه صبرم لبریز شده. به اندازه کافی رنج برده‌ام فوراً، همین الان می‌روم آن‌جا و با او صحبت می‌کنم. خیال می‌کند چه کسی است؟ بیچاره خیال می‌کند که خیلی....»<br /> <br /> گروهولسکی حرفهای دلیرانه و طعنه‌آمیزی زد اما فوراً آن‌جا نرفت، کمی ترسیده بود و تا اندازه‌ای احساس سرافکندگی در خود می‌کرد. از این جهت سه روز بعد به دیدن ایوان پطروویچ رفت.<br /> <br /> وقتی که وارد عمارت شخصی بوگروف شد و آن همه تجمل و ثروت را در اطراف او مشاهده کرد، دهانش از تعجب بازماند. تنها پرده‌های مخملی و صندلی‌های گران‌قیمت سالن کافی بود که انسان را به تعجب وادارد. گروهولسکی ثروتمندان متعددی را می‌شناخت اما تا به حال شخصی را به این تجمل و نعمت ندیده بود.<br /> <br /> وقتی گروهولسکی با ترس غیر قابل وصف خود وارد اطاق شد، با منظره عجیب و درهم و برهمی روبرو گردید. بشقاب‌هائی پر از تکه‌های کوچک نان روی پیانوی بزرگ قرار گرفته بود، لیوانی روی یک صندلی قرار داده شده بود و زنبیلی پر از تکه کهنه‌های بدنما از زیر میز به چشم می‌خورد. در کف پنجره‌ها پوست گردو ریخته شده بود و بوگروف خودش وقتی که گروهولسکی وارد اطاق شد وضع نامرتب و کثیفی داشت. در اطراف اطاق قدم می‌زد، صورتش قرمز شده بود، لباس نپوشیده بود و موهایش را شانه نکرده بود. داشت با خودش حرف می‌زد. به نظر می‌رسید که موضوعی وی را ناراحت کرده است. و میشوتکا در همین اطاق روی نیمکتی نشسته و فریادهای گوش‌خراشی سر داده بود.<br /> <br /> به محض آن‌که بوگروف گروهولسکی را دید فریاد زد: «واقعاً قبیح است، گریگوری واسیلیچ! به این وضع کثیف نگاه کنید! درست نگاه کنید بفرمائید بنشینید خواهش می‌کنم. ببخشید که این‌طور برهنه‌ام. نمی‌دانم چطور مردم می‌توانند با این کثافت زندگی کنند! هر چه به این نوکرها می‌گویم انجام نمی‌دهند وضع بسیار بدست و همه چیز گران.... خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف در مقابل میشوتکا ایستاد و غرید: «حیوان کوچولو، وقتی می‌گویم خفه شو؛ خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف گوش بچه را کشید.<br /> <br /> گروهولسکی با تأثر گفت: «اما این کار خوب نیست، ایوان پطروویچ. چطور دلت می‌آید که بچه کوچکی را کتک بزنی؟ تعجب می‌کنم....»<br /> <br /> «خوب پس چرا مدام زوزه می‌کشد؟ ساکت! و الا شلاقت می‌زنم!»<br /> <br /> «دیگر گریه نکن میشای عزیزم... بابا دیگر کتکت نمی‌زند. ایوان پطروویچ نباید او را بزنی. او بچه است... حالا... حالا یک اسب کوچولو می‌خواهی؟ برایت می‌فرستم. ایوان پطروویچ واقعاً که آدم غیر قابل تحملی هستی. خیلی سنگدل هستی.»<br /> <br /> گروهولسکی لحظه‌ای سکوت کرد و بعد گفت: «و حال زنهایت چطور است ایوان پطروویچ؟»<br /> <br /> «چه حالی. بی‌سروصدا بیرونشان کردم. آنها را در خارج هم می‌توانم ببینم. بچه دارد بزرگ می‌شود و نمی‌خواهم سرمشق بدی در زندگی داشته باشد اگر من تنها باشم، مسئله دیگری است. به علاوه آنها به چه درد من می‌خورند؟ خیلی مضحک است. من با آنها روسی حرف می‌زنم و آنها جوابم را به فرانسه می‌دهند. هیچ چیز سرشان نمی‌شود. مثل این است که با دیوار حرف می‌زنم.»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ می‌خواهم چند کلمه با شما صحبت کنم، اوه خیلی مهم نیست خلاصه این‌که می‌خواهم تقاضائی از شما بکنم.»<br /> <br /> «چه تقاضائی؟»<br /> <br /> «امکان دارد از این‌جا بروید؟ خیلی خوشحالیم از این‌که در جوار شما هستیم اما کمی ایجاد ناراحتی شده است. مثل این که منظورم را می‌فهمید؟ وضع کاملاً ناهنجاری به وجود آمده است... بر رنج و عذاب ناشی از معاشرت ما، شک و تردیدی افزوده شده است که به ما امر می‌کند از یکدیگر جدا شویم. بله حقیقت همین است. مرا خواهید بخشید. اما باید نزد شما این امر روشن باشد که زندگی با چنین نزدیکی و مصاحبتی، مردم را وادار می‌کند که تصور کنند.... شاید کلمه تصور کردن، در این مورد مناسب نباشد، ولی به هر حال هر طوریکه این زندگی را حساب کنید، زننده و مصیبت‌آور است....»<br /> <br /> «بله، من هم همین عقیده را دارم. خواهم رفت.»<br /> <br /> «خیلی از شما ممنونیم. ایوان پطروویچ، باور کنید گرمترین خاطره‌ها را از شما خواهیم داشت! این گذشتی که -»<br /> <br /> «خوب اما این همه اثاثیه را چه کار کنم؟ منظورم این است که بگویم آنها را از من می‌خرید؟ زیاد گران نیست. همه اثاثیه، کالسکه و پیانوی بزرگ را به مبلغ هشت.... نه، ده هزار روبل به شما می‌فروشم....»<br /> <br /> «خیلی خوب من این ده هزار روبل را به شما می‌دهم.»<br /> <br /> «پس معامله تمام شد. فردا این‌جا را ترک می‌کنم و می‌روم به مسکو. دیگر نمی‌توانم این‌جا زندگی کنم. همه چیز گران است. پول انسان به‌آسانی دود می‌شود، هر قدم که برمی‌دارم باید هزار روبل بدهم. باید جلویش را بگیرم. باید فکر خانواده‌ام را هم بکنم، خوب، خدا را شکر که اثاثیه را خریدید. چیزی دستم را گرفت والا به‌کلی ورشکست می‌شدم....»<br /> <br /> گروهولسکی از روی صندلی‌اش بلند شد، از بوگروف خداحافظی کرده و پیروزمندانه به خانه‌اش مراجعت نمود. همان شب ده هزار روبل برای بوگروف فرستاد.<br /> <br /> بوگروف و میشوتکا صبح زود روز بعد در «فئودوزیا» بودند...»<br /> <br /> ==۳==<br /> <br /> چندین ماه سپری گشت. بهار آمد.<br /> <br /> روزهای شفاف و آفتابی با آمدن بهار، فراوان گشت. همه چیز در روی زمین زیبا و دلپذیر به نظر می‌آمد. بادی گرم از جانب دریا و صحرا وزیدن گرفت. زمین با علفهای تازه پوشیده شد و برگهای سبز درختان نمایان گشت. طبیعت با جامه‌ای نو زندگی را از سر گرفت....<br /> <br /> گمام می‌رود با تجدید طبیعت و در آن وقت که همه چیز تازه و جوان می‌شود، امیدها و آرزوهای نو نیز در قلبهای مردم جانی تازه گیرد. اما دل انسان به‌آسانی زنده و تجدید نمی‌شود....<br /> <br /> گروهولسکی هنوز در همان خانه‌ی روستائی خود زندگی می‌کرد. امیدها و آرزوهایش حد اعتدال و طبیعی خود را داشت و هنوز روی لیزا متمرکز شده بود و به چیزی جز او نمی‌اندیشید. با اشتیاق تمام به لیزا نگاه می‌کرد و نزد خود می‌گفت: «اوه چه آدم خوشبختی هستم!» بیچاره خودش را واقعاً خوشبخت می‌دانست. اما لیزا مانند سابق روی ایوان می‌نشست و بی‌صدا به خانه روبرو خیره می‌شد و از وسط درختان آن، دریای آبی رنگ را نظاره می‌کرد... لیزا خیلی ساکت و آرام شده بود غالباً گریه می‌کرد و به‌ندرت در انداختن مشمع خردل به او کمک می‌کرد. تغییر حالتی در وی به وجود آمده بود. ندامت و پشیمانی چون خوره‌ای به جانش افتاده بود. سراسر وجودش آمال و آرزو شده بود. پسرش را، زندگی قبلی و ایام خوش گذشته‌اش را از دست داده بود. در زندگی قدیمی‌اش خوشی بخصوصی وجود نداشت اما بهتر از این یکی بود. اگر لااقل در آن وقت دوستانش را ملاقات می‌کرد، به تئاتر می‌رفت و در انجمن‌های عمومی شرکت می‌جست، اکنون در خانه گروهولسکی از همه چیز و همه کس دست کشیده و تنها شده بود... همه چیز در این خانه ساکت و آرام به نظر می‌رسد... گروهولسکی همیشه کسالت داشت و ناله می‌کرد. بوسه‌های مداومش برای او ملال‌انگیز شده بود. چون پیرمردی هشتادساله پیوسته از خوشی اشگ می‌ریخت! زندگی کسالت‌آوری شده بود! دیگر نه «مایکل سرگیچ» که دوست داشت با او «مازورکا» برقصد، در آن‌جا بود و نه «اسپریدون نیکلاویچ» پسر سردبیر روزنامه «کانتی تایمز».<br /> <br /> «اسپیریدون نیکلاویچ» خیلی خوب آواز می‌خواند و اشعار زیادی از حفظ داشت در آنجا دیگر نه سفره فقیرانه گسترده می‌شد و نه «ننه‌گراسیمفنا» که برای زیاد خوردن مربا، سرش نق بزند... هیچ‌کس در آنجا نبود! کم مانده بود که از ناراحتی و دلتنگی جانش به لب آید! تازه اگر گروهولسکی از تنهائی خود لذت می‌برد کار بیهوده‌ای بود. زیرا خیلی زودتر از آن چه که انتظار می‌رفت نتیجه خودخواهی‌اش را مشاهده کرد. در آغاز ماه مه وقتی‌که هوای عشق و سرمستی در جانها افتاد، گروهولسکی همه چیز را از دست داد: او زنی را که دوست داشت از دست داد و....<br /> <br /> در این سال یک بار دیگر بوگروف به کریمه آمد. اما خانه روبرو را اجاره نکرد بلکه پیوسته با پسرش بین دو شهر آمد و رفت می‌کرد، می‌نوشید، می‌خوابید و قمار می‌کرد. نه تنها شوقش را در شکار و ماهیگیری از دست داده بود، بلکه به زنهای فرانسوی هم رغبتی نشان نمی‌داد. بین خودمان باشد زنها کمی تیغش زده بودند!<br /> <br /> بوگروف لاغر و کج‌خلق شده بود به ندرت می‌خندید. عادت کرده بود که لباسهای کتانی بپوشد. چند دفعه به خانه گروهولسکی رفت و برای لیزا مربا و میوه و شکلات برد، تا مگر دلتنگی‌اش را به طریقی برطرف سازد.<br /> <br /> گروهولسکی از این ملاقاتها ترسی به دل راه نمی‌داد. زیرا نه تنها تعداد آنها زیاد نبود، بلکه مدتش هم کم بود. به علاوه بیشتر به خاطر میشوتکا بود. هیچکس نمی‌تواند فرزندی را از دیدار مادرش منع کند.<br /> <br /> بوگروف وارد می‌شد، هدایایش را پخش می‌کرد، چند کلمه‌ای حرف می‌زد و بعد دوباره می‌رفت. تازه آن چند کلمه حرف را هم مستقیماً با خود گروهولسکی می‌زد، نه با لیزا. از این جهت گروهولسکی موردی برای ترس خود نمی‌دید. مسلماً می‌بایستی آن ضرب‌المثل قدیمی روسی را به یاد آورده باشد که می‌گوید: «از آن سگی نترس که پارس می‌کند، از آن سگی بترس که ساکت و آرام است. (دریاهای آرام، عمیق‌اند)».<br /> <br /> ممکن است ضرب‌المثل ظالمانه‌ای باشد، اما در زندگی روزمره خیلی مفید به نظر می‌رسد...<br /> <br /> یک روز که گروهولسکی در باغ قدم می‌زد، صدای گفتگوی دو نفر را که یکیشان مرد و دیگری زن بود تشخیص داد. این صدا متعلق به بوگروف و لیزا بود.<br /> <br /> گروهولسکی لحظه‌ای گوش فرا داد، رنگش چون مرده‌ای پرید. آهسته و با احتیاط به طرف آلاچیق رفت و در پشت یک بوته یاس پنهان شد. با دقت نگاه کرد و گوش داد. بعد دستها و پاهایش یخ کرد و عرق سردی به پیشانی‌اش نشست.<br /> <br /> احساس ضعف کرد. چند تا از شاخه‌های بوته یاس را گرفت که زمین نخورد. همه چیز برایش تمام شده بود!<br /> <br /> بوگروف دست در کمر لیزا داشت و می‌گفت: «چکار می‌توانیم بکنیم، عزیزم؟ من خوکی بیش نبودم که ترا فروختم. حرص برم داشته بود. لعنت بر پول! چه فایده‌ای برایم داشت؟ فقط ظاهرم درست شد، در عوض یک مشت عذاب و دردسر برای خودم خریدم. هرگز آسایش نداشتم، خوشبخت نبودم و در هیچ جا کار و کسبی پیدا نکردم. در حقیقت رو به کسادی رفته بود. چیزی درباره آندروشکامارکوزین نشنیدی؟ ریاست دیوان را به او دادند. همان احمق را می‌گویم! و من مثل افلیج‌ها زمین‌گیر شده‌ام! ای خدا! وقتی ترا از دست دادم خوشبختی‌ام تمام شد.<br /> <br /> من خوک کثیفی هستم، آدم رذلی هستم. می‌دانی چه مکافاتی روز قیامت در انتظار من است! چه فکر می‌کنی؟»<br /> <br /> لیزا شروع کرد به گریه «بیا از این‌جا برویم وانیا دیگر نمی‌توانم تحمل کنم دارم از دلتنگی دق می‌کنم.»<br /> <br /> «کاری نمی‌توانیم بکنیم تو را فروخته‌ام.»<br /> <br /> «خوب پولها را پس بده.»<br /> <br /> «از خدا می‌خواهم. کاش می‌توانستم. اما همه پولها از دستم رفته. همه را خرج کرده‌ام؛ نه؛ باید از این کار منصرف شویم. ما هر دو به مجازات خود رسیده‌ایم:<br /> <br /> من برای حرص و طمع خودم و تو هم برای کارهای زشتت. حالا باید این کیفر و مجازات را تحمل کنیم. اعمال نیک و بد ما در روز قیامت پاداش داده می‌شود.»<br /> <br /> بوگروف در حالیکه چشمانش را به طرف آسمان بلند کرده و حالت روحانی پرهیزکاری به خود گرفته بود، ادامه داد:<br /> <br /> «اما این‌جا نمی‌مانم! حوصله‌ام سر رفته!»<br /> <br /> «مرا چه می‌گوئی؟ مگر حوصله من سر نرفته؟ فکر می‌کنی بدون تو به من خوش می‌گذرد؟ کاملاً خسته و فرسوده شده‌ام. سینه‌ام به سرفه افتاده. اما تو که زن قانونی من هستی، گوشت و استخوانت مال من است باید دندان روی جگر بگذاری، بسوزی و بسازی. من گاه‌گاه می‌آیم و ترا می‌بینم...»<br /> <br /> بوگروف خم شد و در گوش لیزا با صدای بلندی که می‌شد آن را از چند قدمی تشخیص داد گفت:<br /> <br /> «لیزا ناراحت نشو، حتی شبها هم پیشت خواهم آمد. من در فئودوزیا هستم زیاد دور نیست. تا آن‌جا که پول داشته باشم به خاطر تو در این حوالی می‌مانم. تا آخرین شاهی! و به‌زودی هم تمام می‌شود! زندگی برایم جهنم شده. سینه و معده‌ام درد می‌کند...»<br /> <br /> بوگروف ساکت شد. حالا نوبت لیزا رسیده بود.... و چطور با پریشانی خاطر این کار را به عهده گرفت! گریه را سر داد، زبان به گله و شکایت گشود و کوتاهی و قصور تمام خواستاران خود را ذکر کرد و گروهولسکی که تمام سخنان او را می‌شنید در آن لحظه خودش را غارتگر و جانی و جلادی پنداشت که....<br /> <br /> لیزا اضافه کرد: «و بیشتر از این چیست، او دارد مرا می‌کشد!»<br /> <br /> بوگروف پس از بوسیدن لیزا و خداحافظی از او؛ در باغ را باز کرد تا خارج شود اما در همان لحظه گروهولسکی را برابر خود یافت. گروهولسکی انتظارش را می‌کشید.<br /> <br /> گروهولسکی با صدای ضعیفی گفت: «من همه چیز را دیدم و شنیدم، ایوان پطروویچ، شما شخص بی‌ریا و منصفی نیستید. شما را ملامت نمی‌کنم، نمی‌توانید او را دوست نداشته باشید، اما او به من تعلق دارد! مال من است! چرا نمی‌خواهید این موضوع را بفهمید؟ من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم! چرا نمی‌خواهید بفهمید؟ درست است که شما رنج می‌برید، او را دوست دارید، اما مگر در مقابل این رنج؛ من چیزی به شما پرداخت نکرده‌ام؟ ترا به خدا، چرا از این‌جا نمی‌روید! برای همیشه بروید! خواهش می‌کنم! و الا باعث مرگم خواهید شد!»<br /> <br /> بوگروف با صدای ملایمی گفت: «اما من جائی ندارم بروم.»<br /> <br /> «منظورتان این است که همه ثروت خودتان را خرج کرده‌اید؟ واقعاً که آدم ولخرجی هستید، این‌طور نیست؟ عیبی ندارد. بروید به ملک من در چرنیکف، من این ملک را به شما می‌دهم. ملک کوچکی است اما جای لذت‌بخشی است. باور کنید.»<br /> <br /> بوگروف نیشش تا بناگوش باز شد: از شادی در آسمان هفتم سیر می‌کرد!<br /> <br /> «من این ملک را به عنوان هدیه به شما می‌دهم. به مأمور اجرای ثبت می‌نویسم و دستورات لازم را صادر می‌کنم. می‌توانید به همه بگوئید که آن را خریده‌اید. اما ترا به خدا دیگر بروید و دست از سرم بردارید!»<br /> <br /> «بسیار خوب. می‌روم. کاملاً می‌فهمم.»<br /> <br /> گروهولسکی که روح تازه‌ای به بدنش دمیده شده بود به درشکه‌ای دستور توقف داد و گفت: «خوب، برویم و سردفتری پیدا کنیم و ترتیب کار را فوراً بدهیم.»<br /> <br /> عصر روز بعد که لیزا روی صندلی باغ نشسته و مطابق معمول انتظار ایوان پطروویچ را می‌کشید، گروهولسکی آرام و بی سر و صدا نزدیکش آمد. در کنارش نشست و دستش را گرفت.<br /> <br /> پس از مکث کوتاهی گفت: «زندگی خیلی خسته‌کننده است این‌طور نیست لیزا؟ خیلی به تو بد می‌گذرد، نه؟ خوب چرا، جائی نرویم؟ چرا همیشه در خانه باشیم؟ باید برویم بیرون و خوش باشیم و مردم را ببینیم».<br /> <br /> «مگر همین را نمی‌خواهی؟»<br /> <br /> لیزا پریده‌رنگ می‌نمود و به راهی که ایوان پطروویچ همیشه از آن‌جا عبور می‌کرد و به سویش می‌آمد، خیره شده بود.<br /> <br /> «من هیچ چیز نمی‌خواهم.»<br /> <br /> گروهولسکی به فکر فرو رفت. او که می‌دانست لیزا انتظار چه کسی را می‌کشد و به چه شخصی می‌اندیشد گفت:<br /> <br /> «بیا برویم تو، لیزا هوا سرد شده.»<br /> <br /> «تو برو، من هم یک دقیقه دیگر می‌آیم.»<br /> <br /> گروهولسکی دوباره به اندیشه فرو رفت.<br /> <br /> او که احساس می‌کرد مته داغی را روی قلبش گذاشته و دارند فرو می‌برند، حالتی به صورت خود داد و گفت: «منتظر او هستی، نه؟»<br /> <br /> «بله، می‌خواهم یک جفت جوراب بدهم به او ببرد برای میشا....»<br /> <br /> «آخر او نمی‌آید این‌جا»<br /> <br /> «از کجا می‌دانی؟»<br /> <br /> «از این‌جا رفته...»<br /> <br /> لیزا با تعجب به گروهولسکی نگاه کرد.<br /> <br /> «رفته، رفته به ملک من در چرنیکف. این ملک را من به عنوان هدیه به او دادم.»<br /> <br /> رنگ لیزا مانند مرده سفید شد، شانه گروهولسکی را گرفت که نیفتد.<br /> <br /> «در ساعت سه، تا کشتی مشایعتش کردم.»<br /> <br /> لیزا چنگ بر سر زد، تلوتلو خورد و روی صندلی باغ افتاد و به شدت شروع کرد به لرزیدن.<br /> <br /> ناگهان فریاد زد: «وانیا! وانیای عزیزم، من هم با تو می‌آیم!» حالت غش و تشنج به او دست داده بود.<br /> <br /> از آن شب به بعد تا ماه ژوئیه همسایه‌ها دو پیکر روح مانند را می‌دیدند که از صبح زود تا شب در باغ گردش می‌کردند. منظره دلتنگ‌کننده‌ای بود. روح گروهولسکی با حالت ندامت و پشیمانی به دنبال روح لیزا به حرکت درمی‌آمد. از آن جهت آنها را روح می‌خوانم که دیگر شباهتی به خودشان نداشتند. بینهایت لاغر و فرسوده شده بودند به ارواح بیشتر شباهت داشتند تا به زندگان.<br /> <br /> در آغاز ماه ژوئیه، لیزا از خانه گروهولسکی فرار کرد. در یادداشتی برای او، نوشته بود که می‌رود و برای مدتی نزد «پسرش» می‌ماند.... برای مدتی! هنگام شب که گروهولسکی خوابیده بود این کار را می‌کند...<br /> <br /> پس از این که گروهولسکی نامه‌اش را خواند، مدت یک هفته تمام چون دیوانگان بدون هدف در خانه قدم زد. نه غذا خورد و نه خوابید. در ماه اوت تبی مدام وجودش را فرا گرفت. در ماه سپتامبر به مسافرت خارج رفت. به شدت مشروب می‌خورد و تسلی خودش را در میگساری و عیاشی جستجو می‌کرد. تمام ثروتش را به باد داد. بیچاره هنوز قادر نبود فکر زن محبوب را از خاطر خود محو سازد. اما اشخاص نه از خوشبختی می‌میرند و نه از بدبختی. موهای گروهولسکی سفید شد، اما زنده ماند. در حقیقت، هنوز هم حیات دارد...<br /> <br /> از مسافرت خارج برگشت و تصمیم گرفت به دیدار لیزا برود. بوگروف که با آغوش باز وی را پذیرفته بود متقاعدش ساخت که برای مدت نامعلومی مهمان او باشد و گروهولسکی هم تا به امروز به عنوان مهمان نزد بوگروف مانده است....<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> فرصتی پیدا کردم که امسال به ملک بوگروف «در گروهولوکا» بروم. مهمانان خود را در سر میز شام مشغول دیدم. ایوان پطروویچ از دیدار من خوشنود گشت و اصرار کرد که شام را با آنها صرف کنم. چاق و حتی کمی خمیده شده بود. اما صورتش شاداب به نظر می‌رسید، گونه‌هایش به سرخی می‌رفت و هنوز هم موهایش نریخته بود.<br /> <br /> لیزا تا اندازه‌ای فربه شده بود، اما این فربهی به او نمی‌آمد. صورتش کمی گردی خود را از داست داده بود. حالا بیشتر به یک خوک آبی شباهت داشت.<br /> <br /> افسوس! گونه‌هایش به نظر می‌رسید که از همه طرف چاق شده است. <br /> <br /> بوگروف خیلی آسوده‌خاطر به نظر می‌آید؛ هر چه بخواهند، در اختیار دارند در خانه‌شان همه چیز موجود است. خدمتگزاران متعددی در خدمتشان مشغولند.<br /> <br /> پس از شام همه دور هم نشستیم و مشغول اختلاط شدیم. من که فراموش کرده بودم لیزا پیانو بلد نیست از وی خواستم که برای ما آهنگی بنوازد.<br /> <br /> بوگروف گفت: «اما او نمی‌تواند پیانو بزند. موسیقی نمی‌داند! اوهوی ایوان! به گریگوری واسیلیچ بگو بیاید این‌جا. پس به چه درد می‌خورد؟» بوگروف رو به من کرد و اضافه کرد: «موسیقی‌دان ما لحظه‌ای دیگر می‌آید این‌جا. او گیتار می‌نوازد. ما پیانو را برای میشوتکا نگاه داشته‌ایم که با آن تمرین کند.»<br /> <br /> تقریباً پنج دقیقه بعد گروهولسکی وارد اطاق ناهارخوری شد. خواب‌آلود به نظر می‌آمد، موهایش را شانه نکرده و ریشش را نتراشیده بود. سری در مقابل من فرود آورد و در گوشه‌ای نشست.<br /> <br /> «کسی شنیده است که آدم به این زودی بخوابد؟»<br /> <br /> بوگروف رویش را به او کرد. «تو کاری جز خواب نداری! همیشه خواب‌آلود هستی! خوب بیا چیزی برای ما بزن که نشاط انگیز باشد....»<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44127 2021-06-18T01:36:10Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۹۶.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> ایوان پطروویچ با لکنت زبان گفت: «حقیقت این است که نمی‌خواهم وقتی او وارد این‌جا می‌شود، لیزا خودش را نشان بدهد. به او نوشتم و گفتم که تو مریض شده و برای معالجه به قفقاز رفته‌ای. زشت است که شما او را ملاقات کنید می‌فهمید!»<br /> <br /> لیزا گفت: «بسیار خوب.»<br /> <br /> گروهولسکی اندیشید: «حرف معقولانه‌ای است. او ازخودگذشتگی کرده پس چرا ما این کار را نکنیم؟»<br /> <br /> «حتماً باید این موضوع را در نظر بگیریم والا ممکن است ناراحتی زیادی به وجود آید. او به رسوم و قواعد زیاد اهمیت می‌دهد. ممکن است تو را نفرین کند»<br /> <br /> سعی کن لیزا که تو خانه بمانی و بیرون نیائی. همین. خیلی این‌جا نمی‌ماند نگران نباش.»<br /> <br /> ورود باباپیوتر زیاد به طول نیانجامید. یک صبح آفتابی، ایوان پطروویچ با عجله نزد آنان شتافت و با ترس زیاد گفت: «وارد شد! حالا خوابیده؛ اما تقاضا دارم که خیلی احتیاط کنید...»<br /> <br /> از این جهت لیزا خودش را در چهاردیواری خانه‌شان محبوس ساخت: هرگز به حیاط و ایوان نرفت، تنها از پشت پرده پنجره آسمان را نظاره می‌کرد. بدبختانه پدر ایوان پطروویچ تمام اوقات خود را در بیرون از اطاق می‌گذراند و حتی شبها در ایوان می‌خوابید.<br /> <br /> کشیش کوچک‌اندام معمولاً با خرقه و کلاهی بزرگ که لبه‌ای رو به بالا داشت در حیاط قدم می‌زد و با عینک قدیمی‌اش به اطراف ناآشنای خود نظر می‌انداخت. ایوان پطروویچ هم که نشان «استاینس لاوس» را روی یقه‌اش نصب کرده بود، به دنبالش حرکت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف به ندرت این مدال را می‌زد. اما دوست داشت آن را به خانواده خود نشان بدهد و همیشه در حضورشان از آن استفاده می‌کرد.<br /> <br /> در این اثنا، الیزا از کسالت و تنهائی مشرف به مرگ بود و گروهولسکی هم زندگی رقت‌باری داشت. او مجبور بود که تنها و بدون همسرش بیرون برود پیوسته می‌گریست. اما مردانه این سرنوشت را پذیرفته بود. و بالاتر از همه هر صبح بوگروف نزد آنان می‌آمد و بدون آن‌که ضرورتی باشد، از سلامتی پدرش صحبت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف می‌گفت: «دیشب خوب خوابید! اما از این‌که من خیارشور در خانه نداشتم کمی ناراحت شد. علاقه زیادی به میشوتکا دارد، همیشه با سرش بازی می‌کند...»<br /> <br /> دو هفته بعد باباپیوتر آخرین گردش خود را در حیاط انجام داد و بدون آن‌که گروهولسکی بتواند خوشحالی‌اش را پنهان سازد آن‌جا را ترک گفت. کشیش پیر از این مسافرت لذت برده بود و با رضایت خاطر مراجعت می‌کرد. گروهولسکی و لیزا به روش سابق خود برگشتند. گروهولسکی قبلاً در وضعی تهدیدکننده‌تر و مصیبتی عظیم‌تر از باباپیوتر گرفتار آمده بود، شروع کرد به دعا کردن!<br /> <br /> ایوان پطروویچ عادت داشت که هر روز نزد آنها برود. آدم خوبی بود، اما اگر راستش را بخواهید کمی باعث دردسرشان شده بود. موقع ناهار می‌آمد، با آنها غذا می‌خورد و ساعتها آن‌جا می‌نشست. این کار زیاد بد نبود اما آنها مجبور بودند مخصوصاً برای او ودکا بخرند تا در سر غذا بنوشد، مشروبی که گروهولسکی حتی طاقت نوشیدن یک گیلاسش را هم نداشت. پنج گیلاس بزرگ ودکا می‌نوشید و تا انتهای غذا وراجی می‌کرد. تازه این کار هم زیاد بد نبود، تا ساعت دو بعد از نیمه‌شب در آن‌جا می‌ماند و نمی‌گذاشت آنها بخوابند. بدتر از همه این‌که حرفهائی می‌زد که نگفتنش بهتر بود.<br /> <br /> در حدود ساعت دو بعد از نیمه‌شب لیوانش را پر از ودکا و شامپانی می‌کرد و لاجرعه سر می‌کشید و بعد میشوتکا را در بازوان خود می‌گرفت و در حالی که گریه می‌کرد در حضور لیزا و گروهولسکی می‌گفت:<br /> <br /> «میشا، جگرگوشه‌ی من! من کیستم؟ آدم پستی که مادرت را فروخت. او را با سی تکه نقره عوض کرد! خدایا، مرا مجازات کن! میشل ایوانویچ، ای بچه خوک مادرت کجاست؟ رفته، به بردگی فروخته شده! من آدم رذلی هستم، همین طور است...»<br /> <br /> این کلمات و این اشکها چون نیشتری بر قلب گروهولسکی فرود می‌آمد، به صورت رنگ‌پریده لیزا نگاه می‌کرد و بدون آن‌که حرفی بزند دستهایش را فشار می‌داد.<br /> <br /> بعد با کمروئی می‌گفت: «برو بخواب ایوان پطروویچ.»<br /> <br /> «بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»<br /> <br /> گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل تحمل می‌دید. بوگروف بدون توجه به ناراحتی و ترس گروهولسکی، یک دفعه هم نشد که از کنار لیزا تکان بخورد. او را به ماهیگیری می‌برد، برایش داستان می‌گفت و با او به گردش می‌رفت. حتی یک بار از ناخوشی گروهولسکی استفاده کرد و لیزا را با کالسکه‌اش به گردش برد و آخر شب برگشتند. خدا می‌داند که کجا رفتند!<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که لبهایش را گاز می‌گرفت پیش خود اندیشید: «مسلماً کار زشت و وحشیانه‌ای است.»<br /> <br /> به‌علاوه گروهولسکی دوست داشت لیزا را زیاد ببوسد. او بدون این بوسه‌های شیرین نمی‌توانست زندگی کند اما با بودن ایوان پطروویچ، تا اندازه‌ای جلوی خودش را می‌گرفت. چه درد و عذابی! بیچاره فکر می‌کرد که به‌کلی فراموش شده است. اما سرنوشت به کمکش شتافت. غفلتاً ایوان پطروویچ برای مدت یک هفته غیبش زد. دوستانی آمدند و او و میشوتکا را با خودشان بردند.<br /> <br /> یک صبح زیبا؛ گروهولسکی که شاداب و سرحال به نظر می‌رسید از گردش روزانهٔ خود مراجعت کرد. دست‌هایش را به هم مالید و به لیزا گفت: برگشته است. بیشتر از این دیگر نمی‌توانم خوشحال باشم. ها، ها، ها...»<br /> <br /> «خنده‌ات برای چیست؟»<br /> <br /> «چند تا زن با خودش آورده.»<br /> <br /> «زن؟»<br /> <br /> «نمی‌دانم... اما کاملاً به او حق می‌دهم که با زنها باشد. بسیار عالی است! به‌علاوه او کاملاً جوان و فعال است. بیا این‌جا و نگاه کن...»<br /> <br /> گروهولسکی به دنبال لیزا به ایوان رفت و خانهٔ مقابل را به او نشان داد. هر دو زدند زیر خنده. خیلی مضحک بود. ایوان پطروویچ روی ایوان ایستاده بود و داشت می‌خندید زیر ایوان دو تا زن مومشکی و غریبه ایستاده و میشوتکا هم در کنارشان بود. آن دو زن با صدای بلند به زبان فرانسه صحبت می‌کردند و می‌خندیدند.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «ظاهراً فرانسوی هستند. آن‌که نزدیکتر ایستاده بد قیافه‌ای ندارد. همه‌شان آزادند، اما اهمیتی ندارد. بین آنها چیز خوب هم پیدا می‌شود. این‌ها که زیبا و بی‌حیا به نظر می‌رسند...»<br /> <br /> تمام مزه کار در این جا بود که ایوان پطروویچ دستهای بلندش را دراز کرد و شانه‌های یکی از زنها را گرفت. در هوا بلندش کرد و کشید پیش خودش تو ایوان.<br /> <br /> وقتی هر دو آنها را به این طریق روی ایوان گذاشت نوبت میشوتکا رسید. زنها دوباره پائین دویدند و بازی مجدداً آغاز گردید.<br /> <br /> گروهولسکی که مشتاقانه به این منظره نگاه می‌کرد زمزمه کرد: «خیلی قوی به نظر می‌رسد. بدنش خیلی عضله دارد.»<br /> <br /> این نمایش تقریباً شش بار تکرار شد. زنها آن‌قدر خوشحال به نظر می‌رسیدند که حتی هنگام بالا رفتن وقتی دامنهای مواجشان بر اثر یک باد شدید، بالا می‌رفت نگران و ناراحت نمی‌شدند. تنها گروهولسکی وقتی که زنها پایشان را روی نرده ایوان می‌انداختند، چشمانش را از روی شرم پائین می‌انداخت. لیزا فقط نگاه می‌کرد و می‌خندید. دلیلی نداشت که در جلوی مردها احساس شرمساری کند آنها گناهی نداشتند. تقصیر از زنها بود.<br /> <br /> ایوان پطروویچ که کمی ناراحت به نظر می‌رسید همان شب نزدشان شتافت تا اطلاع بدهد که «حالا او مرد خانه شده است...»<br /> <br /> او گفت: «نباید فکر کنید که آنها زنهای بی کس و کاری هستند. حقیقت این است که آنها فرانسوی هستند. کمی شلوغ می‌کنند و شراب می‌نوشند. همه‌کس این موضوع را می‌داند! این‌طور پرورش یافته‌اند. کاری نمی‌شود کرد! پرنس اجازه داد که آنها را با خودم بیاورم. بعد اضافه کرد: «تقریباً هیچ چیز در مقابلش نگرفت... اصرار کرد که آنها را با خودم بیاورم باید یک وقت شما را به پرنس معرفی کنم. او مرد تحصیل‌کرده‌ای است. پیوسته چیز می‌نویسد و مطالعه می‌کند... اما می‌دانید اسم این خانمها چیست؟ اسم یکیشان فانی است و آن یکی: ایزابل. آخ که چه اروپائی! ها، ها، ها! مقصودم اروپای غربی است! خوب باید بروم.»<br /> <br /> ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....<br /> <br /> یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز صبح، گروهولسکی دیرتر از موعد معمول از خواب برخاست و روی ایوان شروع به قدم زدن کرد. در این موقع چشمش به منظرهٔ تکان‌دهنده‌ای افتاد که باعث تعجب و خشمش شد!<br /> <br /> در زیر ایوان خانه روبرو آن دو زن فرانسوی ایستاده و با خوشحالی تمام صحبت می‌کردند، لیزا هم در وسط آنان دیده می‌شد. او متناوباً و از کنار چشم خانه خودش را می‌پائید، مثل این‌که می‌خواست بگوید: نمی‌دانم آیا آن ظالم، آن ستمگر، از خواب برخاسته است یا نه؟ (گروهولسکی نگاه‌های او را نزد خود این‌طور تعبیر کرد).<br /> <br /> ایوان پطروویچ با پیراهن روی ایوان ایستاده بود. ابتدا فانی و بعد ایزابل و در آخر لیزا را بلند کرد و روی ایوان گذاشت. به نظر می‌رسید لیزا را علی‌رغم ناراحتی گروهولسکی کمی بیشتر به خود فشار می‌دهد. و لیزا هم پایش را روی نرده انداخت و بالا رفت. آه، چه زنهائی! همه‌شان موجودات اسرارآمیزی هستند!<br /> <br /> وقتی لیزا به خانه برگشت، مثل آن‌که اصلاً چیزی اتفاق نیفتاده باشد، با نوک پنجه وارد اطاق شد و گروهولسکی در رختخواب دمر افتاده بود و ناله می‌کرد. رنگش پریده بود و لکه‌های قرمزرنگی روی گونه‌هایش دیده می‌شد....<br /> <br /> به محض آن‌که لیزا را دید از رختخواب بیرون پرید و در اطراف اطاق شروع کرد به قدم زدن....<br /> <br /> با صدای بلند فریاد زد: «این است طرز رفتار؟ ها؟ خیلی از تو ممنونم ننگ‌آور است، خانم عزیز! هرزگی محض است! دودستی نگاهش دار!»<br /> <br /> رنگ لیزا پرید و زد زیر گریه.<br /> <br /> زنهائی که خودشان را در کاری محق می‌دانند، معمولاً فریاد کشیده و دعوا و مرافعه راه می‌اندازند. اما آنهائی که به تقصیر خودشان اعتراف دارند فقط به گریه اکتفا می‌کنند....<br /> <br /> «خوب شرکتی با این موجودات فاسد دایر کرده‌ای! شکی نیست که عمل ناپسندانه‌ای انجام داده‌ای! نمی‌دانی آنها چکاره‌اند؟ آنها را خریده‌اند، فاحشه‌اند! تو که زن پاک و شایسته‌ای هستی چطور می‌توانی به آن‌جا بروی و معاشرشان باشی؟ و آن مرد... او! چه می‌خواهد؟ از من چه می‌خواهد؟ سر در نمی‌آورم نصف ثروت خودم را به او دادم – نه بیشتر از نصف! خودت می‌دانی. حتی بیشتر از آنچه که داشتم به او دادم. همه چیز به او دادم! گستاخی‌اش را تحمل کردم – او حق ندارد ترا «تو» صدا کند. آن گردشهای طولانی‌تان را با هم و آن بوسه‌های پس از شامتان را هم تحمل کرده‌ام. اما این یکی را دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. یکی از ما، یا من یا او! یکی از ما باید برود. دیگر نمی‌توانم این‌طور زندگی کنم. فکر می‌کنم می‌فهمی چه می‌گویم، یا این و یا آن یکی، کدامشان را می‌خواهی؟ این آن‌قدری است که من می‌توانم طاقت بیاورم: کاسه صبرم لبریز شده. به اندازه کافی رنج برده‌ام فوراً، همین الان می‌روم آن‌جا و با او صحبت می‌کنم. خیال می‌کند چه کسی است؟ بیچاره خیال می‌کند که خیلی....»<br /> <br /> گروهولسکی حرفهای دلیرانه و طعنه‌آمیزی زد اما فوراً آن‌جا نرفت، کمی ترسیده بود و تا اندازه‌ای احساس سرافکندگی در خود می‌کرد. از این جهت سه روز بعد به دیدن ایوان پطروویچ رفت.<br /> <br /> وقتی که وارد عمارت شخصی بوگروف شد و آن همه تجمل و ثروت را در اطراف او مشاهده کرد، دهانش از تعجب بازماند. تنها پرده‌های مخملی و صندلی‌های گران‌قیمت سالن کافی بود که انسان را به تعجب وادارد. گروهولسکی ثروتمندان متعددی را می‌شناخت اما تا به حال شخصی را به این تجمل و نعمت ندیده بود.<br /> <br /> وقتی گروهولسکی با ترس غیر قابل وصف خود وارد اطاق شد، با منظره عجیب و درهم و برهمی روبرو گردید. بشقاب‌هائی پر از تکه‌های کوچک نان روی پیانوی بزرگ قرار گرفته بود، لیوانی روی یک صندلی قرار داده شده بود و زنبیلی پر از تکه کهنه‌های بدنما از زیر میز به چشم می‌خورد. در کف پنجره‌ها پوست گردو ریخته شده بود و بوگروف خودش وقتی که گروهولسکی وارد اطاق شد وضع نامرتب و کثیفی داشت. در اطراف اطاق قدم می‌زد، صورتش قرمز شده بود، لباس نپوشیده بود و موهایش را شانه نکرده بود. داشت با خودش حرف می‌زد. به نظر می‌رسید که موضوعی وی را ناراحت کرده است. و میشوتکا در همین اطاق روی نیمکتی نشسته و فریادهای گوش‌خراشی سر داده بود.<br /> <br /> به محض آن‌که بوگروف گروهولسکی را دید فریاد زد: «واقعاً قبیح است، گریگوری واسیلیچ! به این وضع کثیف نگاه کنید! درست نگاه کنید بفرمائید بنشینید خواهش می‌کنم. ببخشید که این‌طور برهنه‌ام. نمی‌دانم چطور مردم می‌توانند با این کثافت زندگی کنند! هر چه به این نوکرها می‌گویم انجام نمی‌دهند وضع بسیار بدست و همه چیز گران.... خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف در مقابل میشوتکا ایستاد و غرید: «حیوان کوچولو، وقتی می‌گویم خفه شو؛ خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف گوش بچه را کشید.<br /> <br /> گروهولسکی با تأثر گفت: «اما این کار خوب نیست، ایوان پطروویچ. چطور دلت می‌آید که بچه کوچکی را کتک بزنی؟ تعجب می‌کنم....»<br /> <br /> «خوب پس چرا مدام زوزه می‌کشد؟ ساکت! و الا شلاقت می‌زنم!»<br /> <br /> «دیگر گریه نکن میشای عزیزم... بابا دیگر کتکت نمی‌زند. ایوان پطروویچ نباید او را بزنی. او بچه است... حالا... حالا یک اسب کوچولو می‌خواهی؟ برایت می‌فرستم. ایوان پطروویچ واقعاً که آدم غیر قابل تحملی هستی. خیلی سنگدل هستی.»<br /> <br /> گروهولسکی لحظه‌ای سکوت کرد و بعد گفت: «و حال زنهایت چطور است ایوان پطروویچ؟»<br /> <br /> «چه حالی. بی‌سروصدا بیرونشان کردم. آنها را در خارج هم می‌توانم ببینم. بچه دارد بزرگ می‌شود و نمی‌خواهم سرمشق بدی در زندگی داشته باشد اگر من تنها باشم، مسئله دیگری است. به علاوه آنها به چه درد من می‌خورند؟ خیلی مضحک است. من با آنها روسی حرف می‌زنم و آنها جوابم را به فرانسه می‌دهند. هیچ چیز سرشان نمی‌شود. مثل این است که با دیوار حرف می‌زنم.»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ می‌خواهم چند کلمه با شما صحبت کنم، اوه خیلی مهم نیست خلاصه این‌که می‌خواهم تقاضائی از شما بکنم.»<br /> <br /> «چه تقاضائی؟»<br /> <br /> «امکان دارد از این‌جا بروید؟ خیلی خوشحالیم از این‌که در جوار شما هستیم اما کمی ایجاد ناراحتی شده است. مثل این که منظورم را می‌فهمید؟ وضع کاملاً ناهنجاری به وجود آمده است... بر رنج و عذاب ناشی از معاشرت ما، شک و تردیدی افزوده شده است که به ما امر می‌کند از یکدیگر جدا شویم. بله حقیقت همین است. مرا خواهید بخشید. اما باید نزد شما این امر روشن باشد که زندگی با چنین نزدیکی و مصاحبتی، مردم را وادار می‌کند که تصور کنند.... شاید کلمه تصور کردن، در این مورد مناسب نباشد، ولی به هر حال هر طوریکه این زندگی را حساب کنید، زننده و مصیبت‌آور است....»<br /> <br /> «بله، من هم همین عقیده را دارم. خواهم رفت.»<br /> <br /> «خیلی از شما ممنونیم. ایوان پطروویچ، باور کنید گرمترین خاطره‌ها را از شما خواهیم داشت! این گذشتی که -»<br /> <br /> «خوب اما این همه اثاثیه را چه کار کنم؟ منظورم این است که بگویم آنها را از من می‌خرید؟ زیاد گران نیست. همه اثاثیه، کالسکه و پیانوی بزرگ را به مبلغ هشت.... نه، ده هزار روبل به شما می‌فروشم....»<br /> <br /> «خیلی خوب من این ده هزار روبل را به شما می‌دهم.»<br /> <br /> «پس معامله تمام شد. فردا این‌جا را ترک می‌کنم و می‌روم به مسکو. دیگر نمی‌توانم این‌جا زندگی کنم. همه چیز گران است. پول انسان به‌آسانی دود می‌شود، هر قدم که برمی‌دارم باید هزار روبل بدهم. باید جلویش را بگیرم. باید فکر خانواده‌ام را هم بکنم، خوب، خدا را شکر که اثاثیه را خریدید. چیزی دستم را گرفت والا به‌کلی ورشکست می‌شدم....»<br /> <br /> گروهولسکی از روی صندلی‌اش بلند شد، از بوگروف خداحافظی کرده و پیروزمندانه به خانه‌اش مراجعت نمود. همان شب ده هزار روبل برای بوگروف فرستاد.<br /> <br /> بوگروف و میشوتکا صبح زود روز بعد در «فئودوزیا» بودند...»<br /> <br /> ==۳==<br /> <br /> چندین ماه سپری گشت. بهار آمد.<br /> <br /> روزهای شفاف و آفتابی با آمدن بهار، فراوان گشت. همه چیز در روی زمین زیبا و دلپذیر به نظر می‌آمد. بادی گرم از جانب دریا و صحرا وزیدن گرفت. زمین با علفهای تازه پوشیده شد و برگهای سبز درختان نمایان گشت. طبیعت با جامه‌ای نو زندگی را از سر گرفت....<br /> <br /> گمام می‌رود با تجدید طبیعت و در آن وقت که همه چیز تازه و جوان می‌شود، امیدها و آرزوهای نو نیز در قلبهای مردم جانی تازه گیرد. اما دل انسان به‌آسانی زنده و تجدید نمی‌شود....<br /> <br /> گروهولسکی هنوز در همان خانه‌ی روستائی خود زندگی می‌کرد. امیدها و آرزوهایش حد اعتدال و طبیعی خود را داشت و هنوز روی لیزا متمرکز شده بود و به چیزی جز او نمی‌اندیشید. با اشتیاق تمام به لیزا نگاه می‌کرد و نزد خود می‌گفت: «اوه چه آدم خوشبختی هستم!» بیچاره خودش را واقعاً خوشبخت می‌دانست. اما لیزا مانند سابق روی ایوان می‌نشست و بی‌صدا به خانه روبرو خیره می‌شد و از وسط درختان آن، دریای آبی رنگ را نظاره می‌کرد... لیزا خیلی ساکت و آرام شده بود غالباً گریه می‌کرد و به‌ندرت در انداختن مشمع خردل به او کمک می‌کرد. تغییر حالتی در وی به وجود آمده بود. ندامت و پشیمانی چون خوره‌ای به جانش افتاده بود. سراسر وجودش آمال و آرزو شده بود. پسرش را، زندگی قبلی و ایام خوش گذشته‌اش را از دست داده بود. در زندگی قدیمی‌اش خوشی بخصوصی وجود نداشت اما بهتر از این یکی بود. اگر لااقل در آن وقت دوستانش را ملاقات می‌کرد، به تئاتر می‌رفت و در انجمن‌های عمومی شرکت می‌جست، اکنون در خانه گروهولسکی از همه چیز و همه کس دست کشیده و تنها شده بود... همه چیز در این خانه ساکت و آرام به نظر می‌رسد... گروهولسکی همیشه کسالت داشت و ناله می‌کرد. بوسه‌های مداومش برای او ملال‌انگیز شده بود. چون پیرمردی هشتادساله پیوسته از خوشی اشگ می‌ریخت! زندگی کسالت‌آوری شده بود! دیگر نه «مایکل سرگیچ» که دوست داشت با او «مازورکا» برقصد، در آن‌جا بود و نه «اسپریدون نیکلاویچ» پسر سردبیر روزنامه «کانتی تایمز».<br /> <br /> «اسپیریدون نیکلاویچ» خیلی خوب آواز می‌خواند و اشعار زیادی از حفظ داشت در آنجا دیگر نه سفره فقیرانه گسترده می‌شد و نه «ننه‌گراسیمفنا» که برای زیاد خوردن مربا، سرش نق بزند... هیچ‌کس در آنجا نبود! کم مانده بود که از ناراحتی و دلتنگی جانش به لب آید! تازه اگر گروهولسکی از تنهائی خود لذت می‌برد کار بیهوده‌ای بود. زیرا خیلی زودتر از آن چه که انتظار می‌رفت نتیجه خودخواهی‌اش را مشاهده کرد. در آغاز ماه مه وقتی‌که هوای عشق و سرمستی در جانها افتاد، گروهولسکی همه چیز را از دست داد: او زنی را که دوست داشت از دست داد و....<br /> <br /> در این سال یک بار دیگر بوگروف به کریمه آمد. اما خانه روبرو را اجاره نکرد بلکه پیوسته با پسرش بین دو شهر آمد و رفت می‌کرد، می‌نوشید، می‌خوابید و قمار می‌کرد. نه تنها شوقش را در شکار و ماهیگیری از دست داده بود، بلکه به زنهای فرانسوی هم رغبتی نشان نمی‌داد. بین خودمان باشد زنها کمی تیغش زده بودند!<br /> <br /> بوگروف لاغر و کج‌خلق شده بود به ندرت می‌خندید. عادت کرده بود که لباسهای کتانی بپوشد. چند دفعه به خانه گروهولسکی رفت و برای لیزا مربا و میوه و شکلات برد، تا مگر دلتنگی‌اش را به طریقی برطرف سازد.<br /> <br /> گروهولسکی از این ملاقاتها ترسی به دل راه نمی‌داد. زیرا نه تنها تعداد آنها زیاد نبود، بلکه مدتش هم کم بود. به علاوه بیشتر به خاطر میشوتکا بود. هیچکس نمی‌تواند فرزندی را از دیدار مادرش منع کند.<br /> <br /> بوگروف وارد می‌شد، هدایایش را پخش می‌کرد، چند کلمه‌ای حرف می‌زد و بعد دوباره می‌رفت. تازه آن چند کلمه حرف را هم مستقیماً با خود گروهولسکی می‌زد، نه با لیزا. از این جهت گروهولسکی موردی برای ترس خود نمی‌دید. مسلماً می‌بایستی آن ضرب‌المثل قدیمی روسی را به یاد آورده باشد که می‌گوید: «از آن سگی نترس که پارس می‌کند، از آن سگی بترس که ساکت و آرام است. (دریاهای آرام، عمیق‌اند)».<br /> <br /> ممکن است ضرب‌المثل ظالمانه‌ای باشد، اما در زندگی روزمره خیلی مفید به نظر می‌رسد...<br /> <br /> یک روز که گروهولسکی در باغ قدم می‌زد، صدای گفتگوی دو نفر را که یکیشان مرد و دیگری زن بود تشخیص داد. این صدا متعلق به بوگروف و لیزا بود.<br /> <br /> گروهولسکی لحظه‌ای گوش فرا داد، رنگش چون مرده‌ای پرید. آهسته و با احتیاط به طرف آلاچیق رفت و در پشت یک بوته یاس پنهان شد. با دقت نگاه کرد و گوش داد. بعد دستها و پاهایش یخ کرد و عرق سردی به پیشانی‌اش نشست.<br /> <br /> احساس ضعف کرد. چند تا از شاخه‌های بوته یاس را گرفت که زمین نخورد. همه چیز برایش تمام شده بود!<br /> <br /> بوگروف دست در کمر لیزا داشت و می‌گفت: «چکار می‌توانیم بکنیم، عزیزم؟ من خوکی بیش نبودم که ترا فروختم. حرص برم داشته بود. لعنت بر پول! چه فایده‌ای برایم داشت؟ فقط ظاهرم درست شد، در عوض یک مشت عذاب و دردسر برای خودم خریدم. هرگز آسایش نداشتم، خوشبخت نبودم و در هیچ جا کار و کسبی پیدا نکردم. در حقیقت رو به کسادی رفته بود. چیزی درباره آندروشکامارکوزین نشنیدی؟ ریاست دیوان را به او دادند. همان احمق را می‌گویم! و من مثل افلیج‌ها زمین‌گیر شده‌ام! ای خدا! وقتی ترا از دست دادم خوشبختی‌ام تمام شد.<br /> <br /> من خوک کثیفی هستم، آدم رذلی هستم. می‌دانی چه مکافاتی روز قیامت در انتظار من است! چه فکر می‌کنی؟»<br /> <br /> لیزا شروع کرد به گریه «بیا از این‌جا برویم وانیا دیگر نمی‌توانم تحمل کنم دارم از دلتنگی دق می‌کنم.»<br /> <br /> «کاری نمی‌توانیم بکنیم تو را فروخته‌ام.»<br /> <br /> «خوب پولها را پس بده.»<br /> <br /> «از خدا می‌خواهم. کاش می‌توانستم. اما همه پولها از دستم رفته. همه را خرج کرده‌ام؛ نه؛ باید از این کار منصرف شویم. ما هر دو به مجازات خود رسیده‌ایم:<br /> <br /> من برای حرص و طمع خودم و تو هم برای کارهای زشتت. حالا باید این کیفر و مجازات را تحمل کنیم. اعمال نیک و بد ما در روز قیامت پاداش داده می‌شود.»<br /> <br /> بوگروف در حالیکه چشمانش را به طرف آسمان بلند کرده و حالت روحانی پرهیزکاری به خود گرفته بود، ادامه داد:<br /> <br /> «اما این‌جا نمی‌مانم! حوصله‌ام سر رفته!»<br /> <br /> «مرا چه می‌گوئی؟ مگر حوصله من سر نرفته؟ فکر می‌کنی بدون تو به من خوش می‌گذرد؟ کاملاً خسته و فرسوده شده‌ام. سینه‌ام به سرفه افتاده. اما تو که زن قانونی من هستی، گوشت و استخوانت مال من است باید دندان روی جگر بگذاری، بسوزی و بسازی. من گاه‌گاه می‌آیم و ترا می‌بینم...»<br /> <br /> بوگروف خم شد و در گوش لیزا با صدای بلندی که می‌شد آن را از چند قدمی تشخیص داد گفت:<br /> <br /> «لیزا ناراحت نشو، حتی شبها هم پیشت خواهم آمد. من در فئودوزیا هستم زیاد دور نیست. تا آن‌جا که پول داشته باشم به خاطر تو در این حوالی می‌مانم. تا آخرین شاهی! و به‌زودی هم تمام می‌شود! زندگی برایم جهنم شده. سینه و معده‌ام درد می‌کند...»<br /> <br /> بوگروف ساکت شد. حالا نوبت لیزا رسیده بود.... و چطور با پریشانی خاطر این کار را به عهده گرفت! گریه را سر داد، زبان به گله و شکایت گشود و کوتاهی و قصور تمام خواستاران خود را ذکر کرد و گروهولسکی که تمام سخنان او را می‌شنید در آن لحظه خودش را غارتگر و جانی و جلادی پنداشت که....<br /> <br /> لیزا اضافه کرد: «و بیشتر از این چیست، او دارد مرا می‌کشد!»<br /> <br /> بوگروف پس از بوسیدن لیزا و خداحافظی از او؛ در باغ را باز کرد تا خارج شود اما در همان لحظه گروهولسکی را برابر خود یافت. گروهولسکی انتظارش را می‌کشید.<br /> <br /> گروهولسکی با صدای ضعیفی گفت: «من همه چیز را دیدم و شنیدم، ایوان پطروویچ، شما شخص بی‌ریا و منصفی نیستید. شما را ملامت نمی‌کنم، نمی‌توانید او را دوست نداشته باشید، اما او به من تعلق دارد! مال من است! چرا نمی‌خواهید این موضوع را بفهمید؟ من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم! چرا نمی‌خواهید بفهمید؟ درست است که شما رنج می‌برید، او را دوست دارید، اما مگر در مقابل این رنج؛ من چیزی به شما پرداخت نکرده‌ام؟ ترا به خدا، چرا از این‌جا نمی‌روید! برای همیشه بروید! خواهش می‌کنم! و الا باعث مرگم خواهید شد!»<br /> <br /> بوگروف با صدای ملایمی گفت: «اما من جائی ندارم بروم.»<br /> <br /> «منظورتان این است که همه ثروت خودتان را خرج کرده‌اید؟ واقعاً که آدم ولخرجی هستید، این‌طور نیست؟ عیبی ندارد. بروید به ملک من در چرنیکف، من این ملک را به شما می‌دهم. ملک کوچکی است اما جای لذت‌بخشی است. باور کنید.»<br /> <br /> بوگروف نیشش تا بناگوش باز شد: از شادی در آسمان هفتم سیر می‌کرد!<br /> <br /> «من این ملک را به عنوان هدیه به شما می‌دهم. به مأمور اجرای ثبت می‌نویسم و دستورات لازم را صادر می‌کنم. می‌توانید به همه بگوئید که آن را خریده‌اید. اما ترا به خدا دیگر بروید و دست از سرم بردارید!»<br /> <br /> «بسیار خوب. می‌روم. کاملاً می‌فهمم.»<br /> <br /> گروهولسکی که روح تازه‌ای به بدنش دمیده شده بود به درشکه‌ای دستور توقف داد و گفت: «خوب، برویم و سردفتری پیدا کنیم و ترتیب کار را فوراً بدهیم.»<br /> <br /> عصر روز بعد که لیزا روی صندلی باغ نشسته و مطابق معمول انتظار ایوان پطروویچ را می‌کشید، گروهولسکی آرام و بی سر و صدا نزدیکش آمد. در کنارش نشست و دستش را گرفت.<br /> <br /> پس از مکث کوتاهی گفت: «زندگی خیلی خسته‌کننده است این‌طور نیست لیزا؟ خیلی به تو بد می‌گذرد، نه؟ خوب چرا، جائی نرویم؟ چرا همیشه در خانه باشیم؟ باید برویم بیرون و خوش باشیم و مردم را ببینیم».<br /> <br /> «مگر همین را نمی‌خواهی؟»<br /> <br /> لیزا پریده‌رنگ می‌نمود و به راهی که ایوان پطروویچ همیشه از آن‌جا عبور می‌کرد و به سویش می‌آمد، خیره شده بود.<br /> <br /> «من هیچ چیز نمی‌خواهم.»<br /> <br /> گروهولسکی به فکر فرو رفت. او که می‌دانست لیزا انتظار چه کسی را می‌کشد و به چه شخصی می‌اندیشد گفت:<br /> <br /> «بیا برویم تو، لیزا هوا سرد شده.»<br /> <br /> «تو برو، من هم یک دقیقه دیگر می‌آیم.»<br /> <br /> گروهولسکی دوباره به اندیشه فرو رفت.<br /> <br /> او که احساس می‌کرد مته داغی را روی قلبش گذاشته و دارند فرو می‌برند، حالتی به صورت خود داد و گفت: «منتظر او هستی، نه؟»<br /> <br /> «بله، می‌خواهم یک جفت جوراب بدهم به او ببرد برای میشا....»<br /> <br /> «آخر او نمی‌آید این‌جا»<br /> <br /> «از کجا می‌دانی؟»<br /> <br /> «از این‌جا رفته...»<br /> <br /> لیزا با تعجب به گروهولسکی نگاه کرد.<br /> <br /> «رفته، رفته به ملک من در چرنیکف. این ملک را من به عنوان هدیه به او دادم.»<br /> <br /> رنگ لیزا مانند مرده سفید شد، شانه گروهولسکی را گرفت که نیفتد.<br /> <br /> «در ساعت سه، تا کشتی مشایعتش کردم.»<br /> <br /> لیزا چنگ بر سر زد، تلوتلو خورد و روی صندلی باغ افتاد و به شدت شروع کرد به لرزیدن.<br /> <br /> ناگهان فریاد زد: «وانیا! وانیای عزیزم، من هم با تو می‌آیم!» حالت غش و تشنج به او دست داده بود.<br /> <br /> از آن شب به بعد تا ماه ژوئیه همسایه‌ها دو پیکر روح مانند را می‌دیدند که از صبح زود تا شب در باغ گردش می‌کردند. منظره دلتنگ‌کننده‌ای بود. روح گروهولسکی با حالت ندامت و پشیمانی به دنبال روح لیزا به حرکت درمی‌آمد. از آن جهت آنها را روح می‌خوانم که دیگر شباهتی به خودشان نداشتند. بینهایت لاغر و فرسوده شده بودند به ارواح بیشتر شباهت داشتند تا به زندگان.<br /> <br /> در آغاز ماه ژوئیه، لیزا از خانه گروهولسکی فرار کرد. در یادداشتی برای او، نوشته بود که می‌رود و برای مدتی نزد «پسرش» می‌ماند.... برای مدتی! هنگام شب که گروهولسکی خوابیده بود این کار را می‌کند...<br /> <br /> پس از این که گروهولسکی نامه‌اش را خواند، مدت یک هفته تمام چون دیوانگان بدون هدف در خانه قدم زد. نه غذا خورد و نه خوابید. در ماه اوت تبی مدام وجودش را فرا گرفت. در ماه سپتامبر به مسافرت خارج رفت. به شدت مشروب می‌خورد و تسلی خودش را در میگساری و عیاشی جستجو می‌کرد. تمام ثروتش را به باد داد. بیچاره هنوز قادر نبود فکر زن محبوب را از خاطر خود محو سازد. اما اشخاص نه از خوشبختی می‌میرند و نه از بدبختی. موهای گروهولسکی سفید شد، اما زنده ماند. در حقیقت، هنوز هم حیات دارد...<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44126 2021-06-17T23:40:36Z

<p>Parastoo: تایپ تا پایان صفحهٔ ۹۵.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> ایوان پطروویچ با لکنت زبان گفت: «حقیقت این است که نمی‌خواهم وقتی او وارد این‌جا می‌شود، لیزا خودش را نشان بدهد. به او نوشتم و گفتم که تو مریض شده و برای معالجه به قفقاز رفته‌ای. زشت است که شما او را ملاقات کنید می‌فهمید!»<br /> <br /> لیزا گفت: «بسیار خوب.»<br /> <br /> گروهولسکی اندیشید: «حرف معقولانه‌ای است. او ازخودگذشتگی کرده پس چرا ما این کار را نکنیم؟»<br /> <br /> «حتماً باید این موضوع را در نظر بگیریم والا ممکن است ناراحتی زیادی به وجود آید. او به رسوم و قواعد زیاد اهمیت می‌دهد. ممکن است تو را نفرین کند»<br /> <br /> سعی کن لیزا که تو خانه بمانی و بیرون نیائی. همین. خیلی این‌جا نمی‌ماند نگران نباش.»<br /> <br /> ورود باباپیوتر زیاد به طول نیانجامید. یک صبح آفتابی، ایوان پطروویچ با عجله نزد آنان شتافت و با ترس زیاد گفت: «وارد شد! حالا خوابیده؛ اما تقاضا دارم که خیلی احتیاط کنید...»<br /> <br /> از این جهت لیزا خودش را در چهاردیواری خانه‌شان محبوس ساخت: هرگز به حیاط و ایوان نرفت، تنها از پشت پرده پنجره آسمان را نظاره می‌کرد. بدبختانه پدر ایوان پطروویچ تمام اوقات خود را در بیرون از اطاق می‌گذراند و حتی شبها در ایوان می‌خوابید.<br /> <br /> کشیش کوچک‌اندام معمولاً با خرقه و کلاهی بزرگ که لبه‌ای رو به بالا داشت در حیاط قدم می‌زد و با عینک قدیمی‌اش به اطراف ناآشنای خود نظر می‌انداخت. ایوان پطروویچ هم که نشان «استاینس لاوس» را روی یقه‌اش نصب کرده بود، به دنبالش حرکت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف به ندرت این مدال را می‌زد. اما دوست داشت آن را به خانواده خود نشان بدهد و همیشه در حضورشان از آن استفاده می‌کرد.<br /> <br /> در این اثنا، الیزا از کسالت و تنهائی مشرف به مرگ بود و گروهولسکی هم زندگی رقت‌باری داشت. او مجبور بود که تنها و بدون همسرش بیرون برود پیوسته می‌گریست. اما مردانه این سرنوشت را پذیرفته بود. و بالاتر از همه هر صبح بوگروف نزد آنان می‌آمد و بدون آن‌که ضرورتی باشد، از سلامتی پدرش صحبت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف می‌گفت: «دیشب خوب خوابید! اما از این‌که من خیارشور در خانه نداشتم کمی ناراحت شد. علاقه زیادی به میشوتکا دارد، همیشه با سرش بازی می‌کند...»<br /> <br /> دو هفته بعد باباپیوتر آخرین گردش خود را در حیاط انجام داد و بدون آن‌که گروهولسکی بتواند خوشحالی‌اش را پنهان سازد آن‌جا را ترک گفت. کشیش پیر از این مسافرت لذت برده بود و با رضایت خاطر مراجعت می‌کرد. گروهولسکی و لیزا به روش سابق خود برگشتند. گروهولسکی قبلاً در وضعی تهدیدکننده‌تر و مصیبتی عظیم‌تر از باباپیوتر گرفتار آمده بود، شروع کرد به دعا کردن!<br /> <br /> ایوان پطروویچ عادت داشت که هر روز نزد آنها برود. آدم خوبی بود، اما اگر راستش را بخواهید کمی باعث دردسرشان شده بود. موقع ناهار می‌آمد، با آنها غذا می‌خورد و ساعتها آن‌جا می‌نشست. این کار زیاد بد نبود اما آنها مجبور بودند مخصوصاً برای او ودکا بخرند تا در سر غذا بنوشد، مشروبی که گروهولسکی حتی طاقت نوشیدن یک گیلاسش را هم نداشت. پنج گیلاس بزرگ ودکا می‌نوشید و تا انتهای غذا وراجی می‌کرد. تازه این کار هم زیاد بد نبود، تا ساعت دو بعد از نیمه‌شب در آن‌جا می‌ماند و نمی‌گذاشت آنها بخوابند. بدتر از همه این‌که حرفهائی می‌زد که نگفتنش بهتر بود.<br /> <br /> در حدود ساعت دو بعد از نیمه‌شب لیوانش را پر از ودکا و شامپانی می‌کرد و لاجرعه سر می‌کشید و بعد میشوتکا را در بازوان خود می‌گرفت و در حالی که گریه می‌کرد در حضور لیزا و گروهولسکی می‌گفت:<br /> <br /> «میشا، جگرگوشه‌ی من! من کیستم؟ آدم پستی که مادرت را فروخت. او را با سی تکه نقره عوض کرد! خدایا، مرا مجازات کن! میشل ایوانویچ، ای بچه خوک مادرت کجاست؟ رفته، به بردگی فروخته شده! من آدم رذلی هستم، همین طور است...»<br /> <br /> این کلمات و این اشکها چون نیشتری بر قلب گروهولسکی فرود می‌آمد، به صورت رنگ‌پریده لیزا نگاه می‌کرد و بدون آن‌که حرفی بزند دستهایش را فشار می‌داد.<br /> <br /> بعد با کمروئی می‌گفت: «برو بخواب ایوان پطروویچ.»<br /> <br /> «بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»<br /> <br /> گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل تحمل می‌دید. بوگروف بدون توجه به ناراحتی و ترس گروهولسکی، یک دفعه هم نشد که از کنار لیزا تکان بخورد. او را به ماهیگیری می‌برد، برایش داستان می‌گفت و با او به گردش می‌رفت. حتی یک بار از ناخوشی گروهولسکی استفاده کرد و لیزا را با کالسکه‌اش به گردش برد و آخر شب برگشتند. خدا می‌داند که کجا رفتند!<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که لبهایش را گاز می‌گرفت پیش خود اندیشید: «مسلماً کار زشت و وحشیانه‌ای است.»<br /> <br /> به‌علاوه گروهولسکی دوست داشت لیزا را زیاد ببوسد. او بدون این بوسه‌های شیرین نمی‌توانست زندگی کند اما با بودن ایوان پطروویچ، تا اندازه‌ای جلوی خودش را می‌گرفت. چه درد و عذابی! بیچاره فکر می‌کرد که به‌کلی فراموش شده است. اما سرنوشت به کمکش شتافت. غفلتاً ایوان پطروویچ برای مدت یک هفته غیبش زد. دوستانی آمدند و او و میشوتکا را با خودشان بردند.<br /> <br /> یک صبح زیبا؛ گروهولسکی که شاداب و سرحال به نظر می‌رسید از گردش روزانهٔ خود مراجعت کرد. دست‌هایش را به هم مالید و به لیزا گفت: برگشته است. بیشتر از این دیگر نمی‌توانم خوشحال باشم. ها، ها، ها...»<br /> <br /> «خنده‌ات برای چیست؟»<br /> <br /> «چند تا زن با خودش آورده.»<br /> <br /> «زن؟»<br /> <br /> «نمی‌دانم... اما کاملاً به او حق می‌دهم که با زنها باشد. بسیار عالی است! به‌علاوه او کاملاً جوان و فعال است. بیا این‌جا و نگاه کن...»<br /> <br /> گروهولسکی به دنبال لیزا به ایوان رفت و خانهٔ مقابل را به او نشان داد. هر دو زدند زیر خنده. خیلی مضحک بود. ایوان پطروویچ روی ایوان ایستاده بود و داشت می‌خندید زیر ایوان دو تا زن مومشکی و غریبه ایستاده و میشوتکا هم در کنارشان بود. آن دو زن با صدای بلند به زبان فرانسه صحبت می‌کردند و می‌خندیدند.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «ظاهراً فرانسوی هستند. آن‌که نزدیکتر ایستاده بد قیافه‌ای ندارد. همه‌شان آزادند، اما اهمیتی ندارد. بین آنها چیز خوب هم پیدا می‌شود. این‌ها که زیبا و بی‌حیا به نظر می‌رسند...»<br /> <br /> تمام مزه کار در این جا بود که ایوان پطروویچ دستهای بلندش را دراز کرد و شانه‌های یکی از زنها را گرفت. در هوا بلندش کرد و کشید پیش خودش تو ایوان.<br /> <br /> وقتی هر دو آنها را به این طریق روی ایوان گذاشت نوبت میشوتکا رسید. زنها دوباره پائین دویدند و بازی مجدداً آغاز گردید.<br /> <br /> گروهولسکی که مشتاقانه به این منظره نگاه می‌کرد زمزمه کرد: «خیلی قوی به نظر می‌رسد. بدنش خیلی عضله دارد.»<br /> <br /> این نمایش تقریباً شش بار تکرار شد. زنها آن‌قدر خوشحال به نظر می‌رسیدند که حتی هنگام بالا رفتن وقتی دامنهای مواجشان بر اثر یک باد شدید، بالا می‌رفت نگران و ناراحت نمی‌شدند. تنها گروهولسکی وقتی که زنها پایشان را روی نرده ایوان می‌انداختند، چشمانش را از روی شرم پائین می‌انداخت. لیزا فقط نگاه می‌کرد و می‌خندید. دلیلی نداشت که در جلوی مردها احساس شرمساری کند آنها گناهی نداشتند. تقصیر از زنها بود.<br /> <br /> ایوان پطروویچ که کمی ناراحت به نظر می‌رسید همان شب نزدشان شتافت تا اطلاع بدهد که «حالا او مرد خانه شده است...»<br /> <br /> او گفت: «نباید فکر کنید که آنها زنهای بی کس و کاری هستند. حقیقت این است که آنها فرانسوی هستند. کمی شلوغ می‌کنند و شراب می‌نوشند. همه‌کس این موضوع را می‌داند! این‌طور پرورش یافته‌اند. کاری نمی‌شود کرد! پرنس اجازه داد که آنها را با خودم بیاورم. بعد اضافه کرد: «تقریباً هیچ چیز در مقابلش نگرفت... اصرار کرد که آنها را با خودم بیاورم باید یک وقت شما را به پرنس معرفی کنم. او مرد تحصیل‌کرده‌ای است. پیوسته چیز می‌نویسد و مطالعه می‌کند... اما می‌دانید اسم این خانمها چیست؟ اسم یکیشان فانی است و آن یکی: ایزابل. آخ که چه اروپائی! ها، ها، ها! مقصودم اروپای غربی است! خوب باید بروم.»<br /> <br /> ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....<br /> <br /> یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز صبح، گروهولسکی دیرتر از موعد معمول از خواب برخاست و روی ایوان شروع به قدم زدن کرد. در این موقع چشمش به منظرهٔ تکان‌دهنده‌ای افتاد که باعث تعجب و خشمش شد!<br /> <br /> در زیر ایوان خانه روبرو آن دو زن فرانسوی ایستاده و با خوشحالی تمام صحبت می‌کردند، لیزا هم در وسط آنان دیده می‌شد. او متناوباً و از کنار چشم خانه خودش را می‌پائید، مثل این‌که می‌خواست بگوید: نمی‌دانم آیا آن ظالم، آن ستمگر، از خواب برخاسته است یا نه؟ (گروهولسکی نگاه‌های او را نزد خود این‌طور تعبیر کرد).<br /> <br /> ایوان پطروویچ با پیراهن روی ایوان ایستاده بود. ابتدا فانی و بعد ایزابل و در آخر لیزا را بلند کرد و روی ایوان گذاشت. به نظر می‌رسید لیزا را علی‌رغم ناراحتی گروهولسکی کمی بیشتر به خود فشار می‌دهد. و لیزا هم پایش را روی نرده انداخت و بالا رفت. آه، چه زنهائی! همه‌شان موجودات اسرارآمیزی هستند!<br /> <br /> وقتی لیزا به خانه برگشت، مثل آن‌که اصلاً چیزی اتفاق نیفتاده باشد، با نوک پنجه وارد اطاق شد و گروهولسکی در رختخواب دمر افتاده بود و ناله می‌کرد. رنگش پریده بود و لکه‌های قرمزرنگی روی گونه‌هایش دیده می‌شد....<br /> <br /> به محض آن‌که لیزا را دید از رختخواب بیرون پرید و در اطراف اطاق شروع کرد به قدم زدن....<br /> <br /> با صدای بلند فریاد زد: «این است طرز رفتار؟ ها؟ خیلی از تو ممنونم ننگ‌آور است، خانم عزیز! هرزگی محض است! دودستی نگاهش دار!»<br /> <br /> رنگ لیزا پرید و زد زیر گریه.<br /> <br /> زنهائی که خودشان را در کاری محق می‌دانند، معمولاً فریاد کشیده و دعوا و مرافعه راه می‌اندازند. اما آنهائی که به تقصیر خودشان اعتراف دارند فقط به گریه اکتفا می‌کنند....<br /> <br /> «خوب شرکتی با این موجودات فاسد دایر کرده‌ای! شکی نیست که عمل ناپسندانه‌ای انجام داده‌ای! نمی‌دانی آنها چکاره‌اند؟ آنها را خریده‌اند، فاحشه‌اند! تو که زن پاک و شایسته‌ای هستی چطور می‌توانی به آن‌جا بروی و معاشرشان باشی؟ و آن مرد... او! چه می‌خواهد؟ از من چه می‌خواهد؟ سر در نمی‌آورم نصف ثروت خودم را به او دادم – نه بیشتر از نصف! خودت می‌دانی. حتی بیشتر از آنچه که داشتم به او دادم. همه چیز به او دادم! گستاخی‌اش را تحمل کردم – او حق ندارد ترا «تو» صدا کند. آن گردشهای طولانی‌تان را با هم و آن بوسه‌های پس از شامتان را هم تحمل کرده‌ام. اما این یکی را دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. یکی از ما، یا من یا او! یکی از ما باید برود. دیگر نمی‌توانم این‌طور زندگی کنم. فکر می‌کنم می‌فهمی چه می‌گویم، یا این و یا آن یکی، کدامشان را می‌خواهی؟ این آن‌قدری است که من می‌توانم طاقت بیاورم: کاسه صبرم لبریز شده. به اندازه کافی رنج برده‌ام فوراً، همین الان می‌روم آن‌جا و با او صحبت می‌کنم. خیال می‌کند چه کسی است؟ بیچاره خیال می‌کند که خیلی....»<br /> <br /> گروهولسکی حرفهای دلیرانه و طعنه‌آمیزی زد اما فوراً آن‌جا نرفت، کمی ترسیده بود و تا اندازه‌ای احساس سرافکندگی در خود می‌کرد. از این جهت سه روز بعد به دیدن ایوان پطروویچ رفت.<br /> <br /> وقتی که وارد عمارت شخصی بوگروف شد و آن همه تجمل و ثروت را در اطراف او مشاهده کرد، دهانش از تعجب بازماند. تنها پرده‌های مخملی و صندلی‌های گران‌قیمت سالن کافی بود که انسان را به تعجب وادارد. گروهولسکی ثروتمندان متعددی را می‌شناخت اما تا به حال شخصی را به این تجمل و نعمت ندیده بود.<br /> <br /> وقتی گروهولسکی با ترس غیر قابل وصف خود وارد اطاق شد، با منظره عجیب و درهم و برهمی روبرو گردید. بشقاب‌هائی پر از تکه‌های کوچک نان روی پیانوی بزرگ قرار گرفته بود، لیوانی روی یک صندلی قرار داده شده بود و زنبیلی پر از تکه کهنه‌های بدنما از زیر میز به چشم می‌خورد. در کف پنجره‌ها پوست گردو ریخته شده بود و بوگروف خودش وقتی که گروهولسکی وارد اطاق شد وضع نامرتب و کثیفی داشت. در اطراف اطاق قدم می‌زد، صورتش قرمز شده بود، لباس نپوشیده بود و موهایش را شانه نکرده بود. داشت با خودش حرف می‌زد. به نظر می‌رسید که موضوعی وی را ناراحت کرده است. و میشوتکا در همین اطاق روی نیمکتی نشسته و فریادهای گوش‌خراشی سر داده بود.<br /> <br /> به محض آن‌که بوگروف گروهولسکی را دید فریاد زد: «واقعاً قبیح است، گریگوری واسیلیچ! به این وضع کثیف نگاه کنید! درست نگاه کنید بفرمائید بنشینید خواهش می‌کنم. ببخشید که این‌طور برهنه‌ام. نمی‌دانم چطور مردم می‌توانند با این کثافت زندگی کنند! هر چه به این نوکرها می‌گویم انجام نمی‌دهند وضع بسیار بدست و همه چیز گران.... خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف در مقابل میشوتکا ایستاد و غرید: «حیوان کوچولو، وقتی می‌گویم خفه شو؛ خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف گوش بچه را کشید.<br /> <br /> گروهولسکی با تأثر گفت: «اما این کار خوب نیست، ایوان پطروویچ. چطور دلت می‌آید که بچه کوچکی را کتک بزنی؟ تعجب می‌کنم....»<br /> <br /> «خوب پس چرا مدام زوزه می‌کشد؟ ساکت! و الا شلاقت می‌زنم!»<br /> <br /> «دیگر گریه نکن میشای عزیزم... بابا دیگر کتکت نمی‌زند. ایوان پطروویچ نباید او را بزنی. او بچه است... حالا... حالا یک اسب کوچولو می‌خواهی؟ برایت می‌فرستم. ایوان پطروویچ واقعاً که آدم غیر قابل تحملی هستی. خیلی سنگدل هستی.»<br /> <br /> گروهولسکی لحظه‌ای سکوت کرد و بعد گفت: «و حال زنهایت چطور است ایوان پطروویچ؟»<br /> <br /> «چه حالی. بی‌سروصدا بیرونشان کردم. آنها را در خارج هم می‌توانم ببینم. بچه دارد بزرگ می‌شود و نمی‌خواهم سرمشق بدی در زندگی داشته باشد اگر من تنها باشم، مسئله دیگری است. به علاوه آنها به چه درد من می‌خورند؟ خیلی مضحک است. من با آنها روسی حرف می‌زنم و آنها جوابم را به فرانسه می‌دهند. هیچ چیز سرشان نمی‌شود. مثل این است که با دیوار حرف می‌زنم.»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ می‌خواهم چند کلمه با شما صحبت کنم، اوه خیلی مهم نیست خلاصه این‌که می‌خواهم تقاضائی از شما بکنم.»<br /> <br /> «چه تقاضائی؟»<br /> <br /> «امکان دارد از این‌جا بروید؟ خیلی خوشحالیم از این‌که در جوار شما هستیم اما کمی ایجاد ناراحتی شده است. مثل این که منظورم را می‌فهمید؟ وضع کاملاً ناهنجاری به وجود آمده است... بر رنج و عذاب ناشی از معاشرت ما، شک و تردیدی افزوده شده است که به ما امر می‌کند از یکدیگر جدا شویم. بله حقیقت همین است. مرا خواهید بخشید. اما باید نزد شما این امر روشن باشد که زندگی با چنین نزدیکی و مصاحبتی، مردم را وادار می‌کند که تصور کنند.... شاید کلمه تصور کردن، در این مورد مناسب نباشد، ولی به هر حال هر طوریکه این زندگی را حساب کنید، زننده و مصیبت‌آور است....»<br /> <br /> «بله، من هم همین عقیده را دارم. خواهم رفت.»<br /> <br /> «خیلی از شما ممنونیم. ایوان پطروویچ، باور کنید گرمترین خاطره‌ها را از شما خواهیم داشت! این گذشتی که -»<br /> <br /> «خوب اما این همه اثاثیه را چه کار کنم؟ منظورم این است که بگویم آنها را از من می‌خرید؟ زیاد گران نیست. همه اثاثیه، کالسکه و پیانوی بزرگ را به مبلغ هشت.... نه، ده هزار روبل به شما می‌فروشم....»<br /> <br /> «خیلی خوب من این ده هزار روبل را به شما می‌دهم.»<br /> <br /> «پس معامله تمام شد. فردا این‌جا را ترک می‌کنم و می‌روم به مسکو. دیگر نمی‌توانم این‌جا زندگی کنم. همه چیز گران است. پول انسان به‌آسانی دود می‌شود، هر قدم که برمی‌دارم باید هزار روبل بدهم. باید جلویش را بگیرم. باید فکر خانواده‌ام را هم بکنم، خوب، خدا را شکر که اثاثیه را خریدید. چیزی دستم را گرفت والا به‌کلی ورشکست می‌شدم....»<br /> <br /> گروهولسکی از روی صندلی‌اش بلند شد، از بوگروف خداحافظی کرده و پیروزمندانه به خانه‌اش مراجعت نمود. همان شب ده هزار روبل برای بوگروف فرستاد.<br /> <br /> بوگروف و میشوتکا صبح زود روز بعد در «فئودوزیا» بودند...»<br /> <br /> ==۳==<br /> <br /> چندین ماه سپری گشت. بهار آمد.<br /> <br /> روزهای شفاف و آفتابی با آمدن بهار، فراوان گشت. همه چیز در روی زمین زیبا و دلپذیر به نظر می‌آمد. بادی گرم از جانب دریا و صحرا وزیدن گرفت. زمین با علفهای تازه پوشیده شد و برگهای سبز درختان نمایان گشت. طبیعت با جامه‌ای نو زندگی را از سر گرفت....<br /> <br /> گمام می‌رود با تجدید طبیعت و در آن وقت که همه چیز تازه و جوان می‌شود، امیدها و آرزوهای نو نیز در قلبهای مردم جانی تازه گیرد. اما دل انسان به‌آسانی زنده و تجدید نمی‌شود....<br /> <br /> گروهولسکی هنوز در همان خانه‌ی روستائی خود زندگی می‌کرد. امیدها و آرزوهایش حد اعتدال و طبیعی خود را داشت و هنوز روی لیزا متمرکز شده بود و به چیزی جز او نمی‌اندیشید. با اشتیاق تمام به لیزا نگاه می‌کرد و نزد خود می‌گفت: «اوه چه آدم خوشبختی هستم!» بیچاره خودش را واقعاً خوشبخت می‌دانست. اما لیزا مانند سابق روی ایوان می‌نشست و بی‌صدا به خانه روبرو خیره می‌شد و از وسط درختان آن، دریای آبی رنگ را نظاره می‌کرد... لیزا خیلی ساکت و آرام شده بود غالباً گریه می‌کرد و به‌ندرت در انداختن مشمع خردل به او کمک می‌کرد. تغییر حالتی در وی به وجود آمده بود. ندامت و پشیمانی چون خوره‌ای به جانش افتاده بود. سراسر وجودش آمال و آرزو شده بود. پسرش را، زندگی قبلی و ایام خوش گذشته‌اش را از دست داده بود. در زندگی قدیمی‌اش خوشی بخصوصی وجود نداشت اما بهتر از این یکی بود. اگر لااقل در آن وقت دوستانش را ملاقات می‌کرد، به تئاتر می‌رفت و در انجمن‌های عمومی شرکت می‌جست، اکنون در خانه گروهولسکی از همه چیز و همه کس دست کشیده و تنها شده بود... همه چیز در این خانه ساکت و آرام به نظر می‌رسد... گروهولسکی همیشه کسالت داشت و ناله می‌کرد. بوسه‌های مداومش برای او ملال‌انگیز شده بود. چون پیرمردی هشتادساله پیوسته از خوشی اشگ می‌ریخت! زندگی کسالت‌آوری شده بود! دیگر نه «مایکل سرگیچ» که دوست داشت با او «مازورکا» برقصد، در آن‌جا بود و نه «اسپریدون نیکلاویچ» پسر سردبیر روزنامه «کانتی تایمز».<br /> <br /> «اسپیریدون نیکلاویچ» خیلی خوب آواز می‌خواند و اشعار زیادی از حفظ داشت در آنجا دیگر نه سفره فقیرانه گسترده می‌شد و نه «ننه‌گراسیمفنا» که برای زیاد خوردن مربا، سرش نق بزند... هیچ‌کس در آنجا نبود! کم مانده بود که از ناراحتی و دلتنگی جانش به لب آید! تازه اگر گروهولسکی از تنهائی خود لذت می‌برد کار بیهوده‌ای بود. زیرا خیلی زودتر از آن چه که انتظار می‌رفت نتیجه خودخواهی‌اش را مشاهده کرد. در آغاز ماه مه وقتی‌که هوای عشق و سرمستی در جانها افتاد، گروهولسکی همه چیز را از دست داد: او زنی را که دوست داشت از دست داد و....<br /> <br /> در این سال یک بار دیگر بوگروف به کریمه آمد. اما خانه روبرو را اجاره نکرد بلکه پیوسته با پسرش بین دو شهر آمد و رفت می‌کرد، می‌نوشید، می‌خوابید و قمار می‌کرد. نه تنها شوقش را در شکار و ماهیگیری از دست داده بود، بلکه به زنهای فرانسوی هم رغبتی نشان نمی‌داد. بین خودمان باشد زنها کمی تیغش زده بودند!<br /> <br /> بوگروف لاغر و کج‌خلق شده بود به ندرت می‌خندید. عادت کرده بود که لباسهای کتانی بپوشد. چند دفعه به خانه گروهولسکی رفت و برای لیزا مربا و میوه و شکلات برد، تا مگر دلتنگی‌اش را به طریقی برطرف سازد.<br /> <br /> گروهولسکی از این ملاقاتها ترسی به دل راه نمی‌داد. زیرا نه تنها تعداد آنها زیاد نبود، بلکه مدتش هم کم بود. به علاوه بیشتر به خاطر میشوتکا بود. هیچکس نمی‌تواند فرزندی را از دیدار مادرش منع کند.<br /> <br /> بوگروف وارد می‌شد، هدایایش را پخش می‌کرد، چند کلمه‌ای حرف می‌زد و بعد دوباره می‌رفت. تازه آن چند کلمه حرف را هم مستقیماً با خود گروهولسکی می‌زد، نه با لیزا. از این جهت گروهولسکی موردی برای ترس خود نمی‌دید. مسلماً می‌بایستی آن ضرب‌المثل قدیمی روسی را به یاد آورده باشد که می‌گوید: «از آن سگی نترس که پارس می‌کند، از آن سگی بترس که ساکت و آرام است. (دریاهای آرام، عمیق‌اند)».<br /> <br /> ممکن است ضرب‌المثل ظالمانه‌ای باشد، اما در زندگی روزمره خیلی مفید به نظر می‌رسد...<br /> <br /> یک روز که گروهولسکی در باغ قدم می‌زد، صدای گفتگوی دو نفر را که یکیشان مرد و دیگری زن بود تشخیص داد. این صدا متعلق به بوگروف و لیزا بود.<br /> <br /> گروهولسکی لحظه‌ای گوش فرا داد، رنگش چون مرده‌ای پرید. آهسته و با احتیاط به طرف آلاچیق رفت و در پشت یک بوته یاس پنهان شد. با دقت نگاه کرد و گوش داد. بعد دستها و پاهایش یخ کرد و عرق سردی به پیشانی‌اش نشست.<br /> <br /> احساس ضعف کرد. چند تا از شاخه‌های بوته یاس را گرفت که زمین نخورد. همه چیز برایش تمام شده بود!<br /> <br /> بوگروف دست در کمر لیزا داشت و می‌گفت: «چکار می‌توانیم بکنیم، عزیزم؟ من خوکی بیش نبودم که ترا فروختم. حرص برم داشته بود. لعنت بر پول! چه فایده‌ای برایم داشت؟ فقط ظاهرم درست شد، در عوض یک مشت عذاب و دردسر برای خودم خریدم. هرگز آسایش نداشتم، خوشبخت نبودم و در هیچ جا کار و کسبی پیدا نکردم. در حقیقت رو به کسادی رفته بود. چیزی درباره آندروشکامارکوزین نشنیدی؟ ریاست دیوان را به او دادند. همان احمق را می‌گویم! و من مثل افلیج‌ها زمین‌گیر شده‌ام! ای خدا! وقتی ترا از دست دادم خوشبختی‌ام تمام شد.<br /> <br /> من خوک کثیفی هستم، آدم رذلی هستم. می‌دانی چه مکافاتی روز قیامت در انتظار من است! چه فکر می‌کنی؟»<br /> <br /> لیزا شروع کرد به گریه «بیا از این‌جا برویم وانیا دیگر نمی‌توانم تحمل کنم دارم از دلتنگی دق می‌کنم.»<br /> <br /> «کاری نمی‌توانیم بکنیم تو را فروخته‌ام.»<br /> <br /> «خوب پولها را پس بده.»<br /> <br /> «از خدا می‌خواهم. کاش می‌توانستم. اما همه پولها از دستم رفته. همه را خرج کرده‌ام؛ نه؛ باید از این کار منصرف شویم. ما هر دو به مجازات خود رسیده‌ایم:<br /> <br /> من برای حرص و طمع خودم و تو هم برای کارهای زشتت. حالا باید این کیفر و مجازات را تحمل کنیم. اعمال نیک و بد ما در روز قیامت پاداش داده می‌شود.»<br /> <br /> بوگروف در حالیکه چشمانش را به طرف آسمان بلند کرده و حالت روحانی پرهیزکاری به خود گرفته بود، ادامه داد:<br /> <br /> «اما این‌جا نمی‌مانم! حوصله‌ام سر رفته!»<br /> <br /> «مرا چه می‌گوئی؟ مگر حوصله من سر نرفته؟ فکر می‌کنی بدون تو به من خوش می‌گذرد؟ کاملاً خسته و فرسوده شده‌ام. سینه‌ام به سرفه افتاده. اما تو که زن قانونی من هستی، گوشت و استخوانت مال من است باید دندان روی جگر بگذاری، بسوزی و بسازی. من گاه‌گاه می‌آیم و ترا می‌بینم...»<br /> <br /> بوگروف خم شد و در گوش لیزا با صدای بلندی که می‌شد آن را از چند قدمی تشخیص داد گفت:<br /> <br /> «لیزا ناراحت نشو، حتی شبها هم پیشت خواهم آمد. من در فئودوزیا هستم زیاد دور نیست. تا آن‌جا که پول داشته باشم به خاطر تو در این حوالی می‌مانم. تا آخرین شاهی! و به‌زودی هم تمام می‌شود! زندگی برایم جهنم شده. سینه و معده‌ام درد می‌کند...»<br /> <br /> بوگروف ساکت شد. حالا نوبت لیزا رسیده بود.... و چطور با پریشانی خاطر این کار را به عهده گرفت! گریه را سر داد، زبان به گله و شکایت گشود و کوتاهی و قصور تمام خواستاران خود را ذکر کرد و گروهولسکی که تمام سخنان او را می‌شنید در آن لحظه خودش را غارتگر و جانی و جلادی پنداشت که....<br /> <br /> لیزا اضافه کرد: «و بیشتر از این چیست، او دارد مرا می‌کشد!»<br /> <br /> بوگروف پس از بوسیدن لیزا و خداحافظی از او؛ در باغ را باز کرد تا خارج شود اما در همان لحظه گروهولسکی را برابر خود یافت. گروهولسکی انتظارش را می‌کشید.<br /> <br /> گروهولسکی با صدای ضعیفی گفت: «من همه چیز را دیدم و شنیدم، ایوان پطروویچ، شما شخص بی‌ریا و منصفی نیستید. شما را ملامت نمی‌کنم، نمی‌توانید او را دوست نداشته باشید، اما او به من تعلق دارد! مال من است! چرا نمی‌خواهید این موضوع را بفهمید؟ من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم! چرا نمی‌خواهید بفهمید؟ درست است که شما رنج می‌برید، او را دوست دارید، اما مگر در مقابل این رنج؛ من چیزی به شما پرداخت نکرده‌ام؟ ترا به خدا، چرا از این‌جا نمی‌روید! برای همیشه بروید! خواهش می‌کنم! و الا باعث مرگم خواهید شد!»<br /> <br /> بوگروف با صدای ملایمی گفت: «اما من جائی ندارم بروم.»<br /> <br /> «منظورتان این است که همه ثروت خودتان را خرج کرده‌اید؟ واقعاً که آدم ولخرجی هستید، این‌طور نیست؟ عیبی ندارد. بروید به ملک من در چرنیکف، من این ملک را به شما می‌دهم. ملک کوچکی است اما جای لذت‌بخشی است. باور کنید.»<br /> <br /> بوگروف نیشش تا بناگوش باز شد: از شادی در آسمان هفتم سیر می‌کرد!<br /> <br /> «من این ملک را به عنوان هدیه به شما می‌دهم. به مأمور اجرای ثبت می‌نویسم و دستورات لازم را صادر می‌کنم. می‌توانید به همه بگوئید که آن را خریده‌اید. اما ترا به خدا دیگر بروید و دست از سرم بردارید!»<br /> <br /> «بسیار خوب. می‌روم. کاملاً می‌فهمم.»<br /> <br /> گروهولسکی که روح تازه‌ای به بدنش دمیده شده بود به درشکه‌ای دستور توقف داد و گفت: «خوب، برویم و سردفتری پیدا کنیم و ترتیب کار را فوراً بدهیم.»<br /> <br /> عصر روز بعد که لیزا روی صندلی باغ نشسته و مطابق معمول انتظار ایوان پطروویچ را می‌کشید، گروهولسکی آرام و بی سر و صدا نزدیکش آمد. در کنارش نشست و دستش را گرفت.<br /> <br /> پس از مکث کوتاهی گفت: «زندگی خیلی خسته‌کننده است این‌طور نیست لیزا؟ خیلی به تو بد می‌گذرد، نه؟ خوب چرا، جائی نرویم؟ چرا همیشه در خانه باشیم؟ باید برویم بیرون و خوش باشیم و مردم را ببینیم».<br /> <br /> «مگر همین را نمی‌خواهی؟»<br /> <br /> لیزا پریده‌رنگ می‌نمود و به راهی که ایوان پطروویچ همیشه از آن‌جا عبور می‌کرد و به سویش می‌آمد، خیره شده بود.<br /> <br /> «من هیچ چیز نمی‌خواهم.»<br /> <br /> گروهولسکی به فکر فرو رفت. او که می‌دانست لیزا انتظار چه کسی را می‌کشد و به چه شخصی می‌اندیشد گفت:<br /> <br /> «بیا برویم تو، لیزا هوا سرد شده.»<br /> <br /> «تو برو، من هم یک دقیقه دیگر می‌آیم.»<br /> <br /> گروهولسکی دوباره به اندیشه فرو رفت.<br /> <br /> او که احساس می‌کرد مته داغی را روی قلبش گذاشته و دارند فرو می‌برند، حالتی به صورت خود داد و گفت: «منتظر او<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44123 2021-06-17T23:09:47Z

<p>Parastoo: تایپ تا پایان صفحهٔ ۹۳.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> ایوان پطروویچ با لکنت زبان گفت: «حقیقت این است که نمی‌خواهم وقتی او وارد این‌جا می‌شود، لیزا خودش را نشان بدهد. به او نوشتم و گفتم که تو مریض شده و برای معالجه به قفقاز رفته‌ای. زشت است که شما او را ملاقات کنید می‌فهمید!»<br /> <br /> لیزا گفت: «بسیار خوب.»<br /> <br /> گروهولسکی اندیشید: «حرف معقولانه‌ای است. او ازخودگذشتگی کرده پس چرا ما این کار را نکنیم؟»<br /> <br /> «حتماً باید این موضوع را در نظر بگیریم والا ممکن است ناراحتی زیادی به وجود آید. او به رسوم و قواعد زیاد اهمیت می‌دهد. ممکن است تو را نفرین کند»<br /> <br /> سعی کن لیزا که تو خانه بمانی و بیرون نیائی. همین. خیلی این‌جا نمی‌ماند نگران نباش.»<br /> <br /> ورود باباپیوتر زیاد به طول نیانجامید. یک صبح آفتابی، ایوان پطروویچ با عجله نزد آنان شتافت و با ترس زیاد گفت: «وارد شد! حالا خوابیده؛ اما تقاضا دارم که خیلی احتیاط کنید...»<br /> <br /> از این جهت لیزا خودش را در چهاردیواری خانه‌شان محبوس ساخت: هرگز به حیاط و ایوان نرفت، تنها از پشت پرده پنجره آسمان را نظاره می‌کرد. بدبختانه پدر ایوان پطروویچ تمام اوقات خود را در بیرون از اطاق می‌گذراند و حتی شبها در ایوان می‌خوابید.<br /> <br /> کشیش کوچک‌اندام معمولاً با خرقه و کلاهی بزرگ که لبه‌ای رو به بالا داشت در حیاط قدم می‌زد و با عینک قدیمی‌اش به اطراف ناآشنای خود نظر می‌انداخت. ایوان پطروویچ هم که نشان «استاینس لاوس» را روی یقه‌اش نصب کرده بود، به دنبالش حرکت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف به ندرت این مدال را می‌زد. اما دوست داشت آن را به خانواده خود نشان بدهد و همیشه در حضورشان از آن استفاده می‌کرد.<br /> <br /> در این اثنا، الیزا از کسالت و تنهائی مشرف به مرگ بود و گروهولسکی هم زندگی رقت‌باری داشت. او مجبور بود که تنها و بدون همسرش بیرون برود پیوسته می‌گریست. اما مردانه این سرنوشت را پذیرفته بود. و بالاتر از همه هر صبح بوگروف نزد آنان می‌آمد و بدون آن‌که ضرورتی باشد، از سلامتی پدرش صحبت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف می‌گفت: «دیشب خوب خوابید! اما از این‌که من خیارشور در خانه نداشتم کمی ناراحت شد. علاقه زیادی به میشوتکا دارد، همیشه با سرش بازی می‌کند...»<br /> <br /> دو هفته بعد باباپیوتر آخرین گردش خود را در حیاط انجام داد و بدون آن‌که گروهولسکی بتواند خوشحالی‌اش را پنهان سازد آن‌جا را ترک گفت. کشیش پیر از این مسافرت لذت برده بود و با رضایت خاطر مراجعت می‌کرد. گروهولسکی و لیزا به روش سابق خود برگشتند. گروهولسکی قبلاً در وضعی تهدیدکننده‌تر و مصیبتی عظیم‌تر از باباپیوتر گرفتار آمده بود، شروع کرد به دعا کردن!<br /> <br /> ایوان پطروویچ عادت داشت که هر روز نزد آنها برود. آدم خوبی بود، اما اگر راستش را بخواهید کمی باعث دردسرشان شده بود. موقع ناهار می‌آمد، با آنها غذا می‌خورد و ساعتها آن‌جا می‌نشست. این کار زیاد بد نبود اما آنها مجبور بودند مخصوصاً برای او ودکا بخرند تا در سر غذا بنوشد، مشروبی که گروهولسکی حتی طاقت نوشیدن یک گیلاسش را هم نداشت. پنج گیلاس بزرگ ودکا می‌نوشید و تا انتهای غذا وراجی می‌کرد. تازه این کار هم زیاد بد نبود، تا ساعت دو بعد از نیمه‌شب در آن‌جا می‌ماند و نمی‌گذاشت آنها بخوابند. بدتر از همه این‌که حرفهائی می‌زد که نگفتنش بهتر بود.<br /> <br /> در حدود ساعت دو بعد از نیمه‌شب لیوانش را پر از ودکا و شامپانی می‌کرد و لاجرعه سر می‌کشید و بعد میشوتکا را در بازوان خود می‌گرفت و در حالی که گریه می‌کرد در حضور لیزا و گروهولسکی می‌گفت:<br /> <br /> «میشا، جگرگوشه‌ی من! من کیستم؟ آدم پستی که مادرت را فروخت. او را با سی تکه نقره عوض کرد! خدایا، مرا مجازات کن! میشل ایوانویچ، ای بچه خوک مادرت کجاست؟ رفته، به بردگی فروخته شده! من آدم رذلی هستم، همین طور است...»<br /> <br /> این کلمات و این اشکها چون نیشتری بر قلب گروهولسکی فرود می‌آمد، به صورت رنگ‌پریده لیزا نگاه می‌کرد و بدون آن‌که حرفی بزند دستهایش را فشار می‌داد.<br /> <br /> بعد با کمروئی می‌گفت: «برو بخواب ایوان پطروویچ.»<br /> <br /> «بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»<br /> <br /> گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل تحمل می‌دید. بوگروف بدون توجه به ناراحتی و ترس گروهولسکی، یک دفعه هم نشد که از کنار لیزا تکان بخورد. او را به ماهیگیری می‌برد، برایش داستان می‌گفت و با او به گردش می‌رفت. حتی یک بار از ناخوشی گروهولسکی استفاده کرد و لیزا را با کالسکه‌اش به گردش برد و آخر شب برگشتند. خدا می‌داند که کجا رفتند!<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که لبهایش را گاز می‌گرفت پیش خود اندیشید: «مسلماً کار زشت و وحشیانه‌ای است.»<br /> <br /> به‌علاوه گروهولسکی دوست داشت لیزا را زیاد ببوسد. او بدون این بوسه‌های شیرین نمی‌توانست زندگی کند اما با بودن ایوان پطروویچ، تا اندازه‌ای جلوی خودش را می‌گرفت. چه درد و عذابی! بیچاره فکر می‌کرد که به‌کلی فراموش شده است. اما سرنوشت به کمکش شتافت. غفلتاً ایوان پطروویچ برای مدت یک هفته غیبش زد. دوستانی آمدند و او و میشوتکا را با خودشان بردند.<br /> <br /> یک صبح زیبا؛ گروهولسکی که شاداب و سرحال به نظر می‌رسید از گردش روزانهٔ خود مراجعت کرد. دست‌هایش را به هم مالید و به لیزا گفت: برگشته است. بیشتر از این دیگر نمی‌توانم خوشحال باشم. ها، ها، ها...»<br /> <br /> «خنده‌ات برای چیست؟»<br /> <br /> «چند تا زن با خودش آورده.»<br /> <br /> «زن؟»<br /> <br /> «نمی‌دانم... اما کاملاً به او حق می‌دهم که با زنها باشد. بسیار عالی است! به‌علاوه او کاملاً جوان و فعال است. بیا این‌جا و نگاه کن...»<br /> <br /> گروهولسکی به دنبال لیزا به ایوان رفت و خانهٔ مقابل را به او نشان داد. هر دو زدند زیر خنده. خیلی مضحک بود. ایوان پطروویچ روی ایوان ایستاده بود و داشت می‌خندید زیر ایوان دو تا زن مومشکی و غریبه ایستاده و میشوتکا هم در کنارشان بود. آن دو زن با صدای بلند به زبان فرانسه صحبت می‌کردند و می‌خندیدند.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «ظاهراً فرانسوی هستند. آن‌که نزدیکتر ایستاده بد قیافه‌ای ندارد. همه‌شان آزادند، اما اهمیتی ندارد. بین آنها چیز خوب هم پیدا می‌شود. این‌ها که زیبا و بی‌حیا به نظر می‌رسند...»<br /> <br /> تمام مزه کار در این جا بود که ایوان پطروویچ دستهای بلندش را دراز کرد و شانه‌های یکی از زنها را گرفت. در هوا بلندش کرد و کشید پیش خودش تو ایوان.<br /> <br /> وقتی هر دو آنها را به این طریق روی ایوان گذاشت نوبت میشوتکا رسید. زنها دوباره پائین دویدند و بازی مجدداً آغاز گردید.<br /> <br /> گروهولسکی که مشتاقانه به این منظره نگاه می‌کرد زمزمه کرد: «خیلی قوی به نظر می‌رسد. بدنش خیلی عضله دارد.»<br /> <br /> این نمایش تقریباً شش بار تکرار شد. زنها آن‌قدر خوشحال به نظر می‌رسیدند که حتی هنگام بالا رفتن وقتی دامنهای مواجشان بر اثر یک باد شدید، بالا می‌رفت نگران و ناراحت نمی‌شدند. تنها گروهولسکی وقتی که زنها پایشان را روی نرده ایوان می‌انداختند، چشمانش را از روی شرم پائین می‌انداخت. لیزا فقط نگاه می‌کرد و می‌خندید. دلیلی نداشت که در جلوی مردها احساس شرمساری کند آنها گناهی نداشتند. تقصیر از زنها بود.<br /> <br /> ایوان پطروویچ که کمی ناراحت به نظر می‌رسید همان شب نزدشان شتافت تا اطلاع بدهد که «حالا او مرد خانه شده است...»<br /> <br /> او گفت: «نباید فکر کنید که آنها زنهای بی کس و کاری هستند. حقیقت این است که آنها فرانسوی هستند. کمی شلوغ می‌کنند و شراب می‌نوشند. همه‌کس این موضوع را می‌داند! این‌طور پرورش یافته‌اند. کاری نمی‌شود کرد! پرنس اجازه داد که آنها را با خودم بیاورم. بعد اضافه کرد: «تقریباً هیچ چیز در مقابلش نگرفت... اصرار کرد که آنها را با خودم بیاورم باید یک وقت شما را به پرنس معرفی کنم. او مرد تحصیل‌کرده‌ای است. پیوسته چیز می‌نویسد و مطالعه می‌کند... اما می‌دانید اسم این خانمها چیست؟ اسم یکیشان فانی است و آن یکی: ایزابل. آخ که چه اروپائی! ها، ها، ها! مقصودم اروپای غربی است! خوب باید بروم.»<br /> <br /> ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....<br /> <br /> یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز صبح، گروهولسکی دیرتر از موعد معمول از خواب برخاست و روی ایوان شروع به قدم زدن کرد. در این موقع چشمش به منظرهٔ تکان‌دهنده‌ای افتاد که باعث تعجب و خشمش شد!<br /> <br /> در زیر ایوان خانه روبرو آن دو زن فرانسوی ایستاده و با خوشحالی تمام صحبت می‌کردند، لیزا هم در وسط آنان دیده می‌شد. او متناوباً و از کنار چشم خانه خودش را می‌پائید، مثل این‌که می‌خواست بگوید: نمی‌دانم آیا آن ظالم، آن ستمگر، از خواب برخاسته است یا نه؟ (گروهولسکی نگاه‌های او را نزد خود این‌طور تعبیر کرد).<br /> <br /> ایوان پطروویچ با پیراهن روی ایوان ایستاده بود. ابتدا فانی و بعد ایزابل و در آخر لیزا را بلند کرد و روی ایوان گذاشت. به نظر می‌رسید لیزا را علی‌رغم ناراحتی گروهولسکی کمی بیشتر به خود فشار می‌دهد. و لیزا هم پایش را روی نرده انداخت و بالا رفت. آه، چه زنهائی! همه‌شان موجودات اسرارآمیزی هستند!<br /> <br /> وقتی لیزا به خانه برگشت، مثل آن‌که اصلاً چیزی اتفاق نیفتاده باشد، با نوک پنجه وارد اطاق شد و گروهولسکی در رختخواب دمر افتاده بود و ناله می‌کرد. رنگش پریده بود و لکه‌های قرمزرنگی روی گونه‌هایش دیده می‌شد....<br /> <br /> به محض آن‌که لیزا را دید از رختخواب بیرون پرید و در اطراف اطاق شروع کرد به قدم زدن....<br /> <br /> با صدای بلند فریاد زد: «این است طرز رفتار؟ ها؟ خیلی از تو ممنونم ننگ‌آور است، خانم عزیز! هرزگی محض است! دودستی نگاهش دار!»<br /> <br /> رنگ لیزا پرید و زد زیر گریه.<br /> <br /> زنهائی که خودشان را در کاری محق می‌دانند، معمولاً فریاد کشیده و دعوا و مرافعه راه می‌اندازند. اما آنهائی که به تقصیر خودشان اعتراف دارند فقط به گریه اکتفا می‌کنند....<br /> <br /> «خوب شرکتی با این موجودات فاسد دایر کرده‌ای! شکی نیست که عمل ناپسندانه‌ای انجام داده‌ای! نمی‌دانی آنها چکاره‌اند؟ آنها را خریده‌اند، فاحشه‌اند! تو که زن پاک و شایسته‌ای هستی چطور می‌توانی به آن‌جا بروی و معاشرشان باشی؟ و آن مرد... او! چه می‌خواهد؟ از من چه می‌خواهد؟ سر در نمی‌آورم نصف ثروت خودم را به او دادم – نه بیشتر از نصف! خودت می‌دانی. حتی بیشتر از آنچه که داشتم به او دادم. همه چیز به او دادم! گستاخی‌اش را تحمل کردم – او حق ندارد ترا «تو» صدا کند. آن گردشهای طولانی‌تان را با هم و آن بوسه‌های پس از شامتان را هم تحمل کرده‌ام. اما این یکی را دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. یکی از ما، یا من یا او! یکی از ما باید برود. دیگر نمی‌توانم این‌طور زندگی کنم. فکر می‌کنم می‌فهمی چه می‌گویم، یا این و یا آن یکی، کدامشان را می‌خواهی؟ این آن‌قدری است که من می‌توانم طاقت بیاورم: کاسه صبرم لبریز شده. به اندازه کافی رنج برده‌ام فوراً، همین الان می‌روم آن‌جا و با او صحبت می‌کنم. خیال می‌کند چه کسی است؟ بیچاره خیال می‌کند که خیلی....»<br /> <br /> گروهولسکی حرفهای دلیرانه و طعنه‌آمیزی زد اما فوراً آن‌جا نرفت، کمی ترسیده بود و تا اندازه‌ای احساس سرافکندگی در خود می‌کرد. از این جهت سه روز بعد به دیدن ایوان پطروویچ رفت.<br /> <br /> وقتی که وارد عمارت شخصی بوگروف شد و آن همه تجمل و ثروت را در اطراف او مشاهده کرد، دهانش از تعجب بازماند. تنها پرده‌های مخملی و صندلی‌های گران‌قیمت سالن کافی بود که انسان را به تعجب وادارد. گروهولسکی ثروتمندان متعددی را می‌شناخت اما تا به حال شخصی را به این تجمل و نعمت ندیده بود.<br /> <br /> وقتی گروهولسکی با ترس غیر قابل وصف خود وارد اطاق شد، با منظره عجیب و درهم و برهمی روبرو گردید. بشقاب‌هائی پر از تکه‌های کوچک نان روی پیانوی بزرگ قرار گرفته بود، لیوانی روی یک صندلی قرار داده شده بود و زنبیلی پر از تکه کهنه‌های بدنما از زیر میز به چشم می‌خورد. در کف پنجره‌ها پوست گردو ریخته شده بود و بوگروف خودش وقتی که گروهولسکی وارد اطاق شد وضع نامرتب و کثیفی داشت. در اطراف اطاق قدم می‌زد، صورتش قرمز شده بود، لباس نپوشیده بود و موهایش را شانه نکرده بود. داشت با خودش حرف می‌زد. به نظر می‌رسید که موضوعی وی را ناراحت کرده است. و میشوتکا در همین اطاق روی نیمکتی نشسته و فریادهای گوش‌خراشی سر داده بود.<br /> <br /> به محض آن‌که بوگروف گروهولسکی را دید فریاد زد: «واقعاً قبیح است، گریگوری واسیلیچ! به این وضع کثیف نگاه کنید! درست نگاه کنید بفرمائید بنشینید خواهش می‌کنم. ببخشید که این‌طور برهنه‌ام. نمی‌دانم چطور مردم می‌توانند با این کثافت زندگی کنند! هر چه به این نوکرها می‌گویم انجام نمی‌دهند وضع بسیار بدست و همه چیز گران.... خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف در مقابل میشوتکا ایستاد و غرید: «حیوان کوچولو، وقتی می‌گویم خفه شو؛ خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف گوش بچه را کشید.<br /> <br /> گروهولسکی با تأثر گفت: «اما این کار خوب نیست، ایوان پطروویچ. چطور دلت می‌آید که بچه کوچکی را کتک بزنی؟ تعجب می‌کنم....»<br /> <br /> «خوب پس چرا مدام زوزه می‌کشد؟ ساکت! و الا شلاقت می‌زنم!»<br /> <br /> «دیگر گریه نکن میشای عزیزم... بابا دیگر کتکت نمی‌زند. ایوان پطروویچ نباید او را بزنی. او بچه است... حالا... حالا یک اسب کوچولو می‌خواهی؟ برایت می‌فرستم. ایوان پطروویچ واقعاً که آدم غیر قابل تحملی هستی. خیلی سنگدل هستی.»<br /> <br /> گروهولسکی لحظه‌ای سکوت کرد و بعد گفت: «و حال زنهایت چطور است ایوان پطروویچ؟»<br /> <br /> «چه حالی. بی‌سروصدا بیرونشان کردم. آنها را در خارج هم می‌توانم ببینم. بچه دارد بزرگ می‌شود و نمی‌خواهم سرمشق بدی در زندگی داشته باشد اگر من تنها باشم، مسئله دیگری است. به علاوه آنها به چه درد من می‌خورند؟ خیلی مضحک است. من با آنها روسی حرف می‌زنم و آنها جوابم را به فرانسه می‌دهند. هیچ چیز سرشان نمی‌شود. مثل این است که با دیوار حرف می‌زنم.»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ می‌خواهم چند کلمه با شما صحبت کنم، اوه خیلی مهم نیست خلاصه این‌که می‌خواهم تقاضائی از شما بکنم.»<br /> <br /> «چه تقاضائی؟»<br /> <br /> «امکان دارد از این‌جا بروید؟ خیلی خوشحالیم از این‌که در جوار شما هستیم اما کمی ایجاد ناراحتی شده است. مثل این که منظورم را می‌فهمید؟ وضع کاملاً ناهنجاری به وجود آمده است... بر رنج و عذاب ناشی از معاشرت ما، شک و تردیدی افزوده شده است که به ما امر می‌کند از یکدیگر جدا شویم. بله حقیقت همین است. مرا خواهید بخشید. اما باید نزد شما این امر روشن باشد که زندگی با چنین نزدیکی و مصاحبتی، مردم را وادار می‌کند که تصور کنند.... شاید کلمه تصور کردن، در این مورد مناسب نباشد، ولی به هر حال هر طوریکه این زندگی را حساب کنید، زننده و مصیبت‌آور است....»<br /> <br /> «بله، من هم همین عقیده را دارم. خواهم رفت.»<br /> <br /> «خیلی از شما ممنونیم. ایوان پطروویچ، باور کنید گرمترین خاطره‌ها را از شما خواهیم داشت! این گذشتی که -»<br /> <br /> «خوب اما این همه اثاثیه را چه کار کنم؟ منظورم این است که بگویم آنها را از من می‌خرید؟ زیاد گران نیست. همه اثاثیه، کالسکه و پیانوی بزرگ را به مبلغ هشت.... نه، ده هزار روبل به شما می‌فروشم....»<br /> <br /> «خیلی خوب من این ده هزار روبل را به شما می‌دهم.»<br /> <br /> «پس معامله تمام شد. فردا این‌جا را ترک می‌کنم و می‌روم به مسکو. دیگر نمی‌توانم این‌جا زندگی کنم. همه چیز گران است. پول انسان به‌آسانی دود می‌شود، هر قدم که برمی‌دارم باید هزار روبل بدهم. باید جلویش را بگیرم. باید فکر خانواده‌ام را هم بکنم، خوب، خدا را شکر که اثاثیه را خریدید. چیزی دستم را گرفت والا به‌کلی ورشکست می‌شدم....»<br /> <br /> گروهولسکی از روی صندلی‌اش بلند شد، از بوگروف خداحافظی کرده و پیروزمندانه به خانه‌اش مراجعت نمود. همان شب ده هزار روبل برای بوگروف فرستاد.<br /> <br /> بوگروف و میشوتکا صبح زود روز بعد در «فئودوزیا» بودند...»<br /> <br /> ==۳==<br /> <br /> چندین ماه سپری گشت. بهار آمد.<br /> <br /> روزهای شفاف و آفتابی با آمدن بهار، فراوان گشت. همه چیز در روی زمین زیبا و دلپذیر به نظر می‌آمد. بادی گرم از جانب دریا و صحرا وزیدن گرفت. زمین با علفهای تازه پوشیده شد و برگهای سبز درختان نمایان گشت. طبیعت با جامه‌ای نو زندگی را از سر گرفت....<br /> <br /> گمام می‌رود با تجدید طبیعت و در آن وقت که همه چیز تازه و جوان می‌شود، امیدها و آرزوهای نو نیز در قلبهای مردم جانی تازه گیرد. اما دل انسان به‌آسانی زنده و تجدید نمی‌شود....<br /> <br /> گروهولسکی هنوز در همان خانه‌ی روستائی خود زندگی می‌کرد. امیدها و آرزوهایش حد اعتدال و طبیعی خود را داشت و هنوز روی لیزا متمرکز شده بود و به چیزی جز او نمی‌اندیشید. با اشتیاق تمام به لیزا نگاه می‌کرد و نزد خود می‌گفت: «اوه چه آدم خوشبختی هستم!» بیچاره خودش را واقعاً خوشبخت می‌دانست. اما لیزا مانند سابق روی ایوان می‌نشست و بی‌صدا به خانه روبرو خیره می‌شد و از وسط درختان آن، دریای آبی رنگ را نظاره می‌کرد... لیزا خیلی ساکت و آرام شده بود غالباً گریه می‌کرد و به‌ندرت در انداختن مشمع خردل به او کمک می‌کرد. تغییر حالتی در وی به وجود آمده بود. ندامت و پشیمانی چون خوره‌ای به جانش افتاده بود. سراسر وجودش آمال و آرزو شده بود. پسرش را، زندگی قبلی و ایام خوش گذشته‌اش را از دست داده بود. در زندگی قدیمی‌اش خوشی بخصوصی وجود نداشت اما بهتر از این یکی بود. اگر لااقل در آن وقت دوستانش را ملاقات می‌کرد، به تئاتر می‌رفت و در انجمن‌های عمومی شرکت می‌جست، اکنون در خانه گروهولسکی از همه چیز و همه کس دست کشیده و تنها شده بود... همه چیز در این خانه ساکت و آرام به نظر می‌رسد... گروهولسکی همیشه کسالت داشت و ناله می‌کرد. بوسه‌های مداومش برای او ملال‌انگیز شده بود. چون پیرمردی هشتادساله پیوسته از خوشی اشگ می‌ریخت! زندگی کسالت‌آوری شده بود! دیگر نه «مایکل سرگیچ» که دوست داشت با او «مازورکا» برقصد، در آن‌جا بود و نه «اسپریدون نیکلاویچ» پسر سردبیر روزنامه «کانتی تایمز».<br /> <br /> «اسپیریدون نیکلاویچ» خیلی خوب آواز می‌خواند و اشعار زیادی از حفظ داشت در آنجا دیگر نه سفره فقیرانه گسترده می‌شد و نه «ننه‌گراسیمفنا» که برای زیاد خوردن مربا، سرش نق بزند... هیچ‌کس در آنجا نبود! کم مانده بود که از ناراحتی و دلتنگی جانش به لب آید! تازه اگر گروهولسکی از تنهائی خود لذت می‌برد کار بیهوده‌ای بود. زیرا خیلی زودتر از آن چه که انتظار می‌رفت نتیجه خودخواهی‌اش را مشاهده کرد. در آغاز ماه مه وقتی‌که هوای عشق و سرمستی در جانها افتاد، گروهولسکی همه چیز را از دست داد: او زنی را که دوست داشت از دست داد و....<br /> <br /> در این سال یک بار دیگر بوگروف به کریمه آمد. اما خانه روبرو را اجاره نکرد بلکه پیوسته با پسرش بین دو شهر آمد و رفت می‌کرد، می‌نوشید، می‌خوابید و قمار می‌کرد. نه تنها شوقش را در شکار و ماهیگیری از دست داده بود، بلکه به زنهای فرانسوی هم رغبتی نشان نمی‌داد. بین خودمان باشد زنها کمی تیغش زده بودند!<br /> <br /> بوگروف لاغر و کج‌خلق شده بود به ندرت می‌خندید. عادت کرده بود که لباسهای کتانی بپوشد. چند دفعه به خانه گروهولسکی رفت و برای لیزا مربا و میوه و شکلات برد، تا مگر دلتنگی‌اش را به طریقی برطرف سازد.<br /> <br /> گروهولسکی از این ملاقاتها ترسی به دل راه نمی‌داد. زیرا نه تنها تعداد آنها زیاد نبود، بلکه مدتش هم کم بود. به علاوه بیشتر به خاطر میشوتکا بود. هیچکس نمی‌تواند فرزندی را از دیدار مادرش منع کند.<br /> <br /> بوگروف وارد می‌شد، هدایایش را پخش می‌کرد، چند کلمه‌ای حرف می‌زد و بعد دوباره می‌رفت. تازه آن چند کلمه حرف را هم مستقیماً با خود گروهولسکی می‌زد، نه با لیزا. از این جهت گروهولسکی موردی برای ترس خود نمی‌دید. مسلماً می‌بایستی آن ضرب‌المثل قدیمی روسی را به یاد آورده باشد که می‌گوید: «از آن سگی نترس که پارس می‌کند، از آن سگی بترس که ساکت و آرام است. (دریاهای آرام، عمیق‌اند)».<br /> <br /> ممکن است ضرب‌المثل ظالمانه‌ای باشد، اما در زندگی روزمره خیلی مفید به نظر می‌رسد...<br /> <br /> یک روز که گروهولسکی در باغ قدم می‌زد، صدای گفتگوی دو نفر را که یکیشان مرد و دیگری زن بود تشخیص داد. این صدا متعلق به بوگروف و لیزا بود.<br /> <br /> گروهولسکی لحظه‌ای گوش فرا داد، رنگش چون مرده‌ای پرید. آهسته و با احتیاط به طرف آلاچیق رفت و در پشت یک بوته یاس پنهان شد. با دقت نگاه کرد و گوش داد. بعد دستها و پاهایش یخ کرد و عرق سردی به پیشانی‌اش نشست.<br /> <br /> احساس ضعف کرد. چند تا از شاخه‌های بوته یاس را گرفت که زمین نخورد. همه چیز برایش تمام شده بود!<br /> <br /> بوگروف دست در کمر لیزا داشت و می‌گفت: «چکار می‌توانیم بکنیم، عزیزم؟ من خوکی بیش نبودم که ترا فروختم. حرص برم داشته بود. لعنت بر پول! چه فایده‌ای برایم داشت؟ فقط ظاهرم درست شد، در عوض یک مشت عذاب و دردسر برای خودم خریدم. هرگز آسایش نداشتم، خوشبخت نبودم و در هیچ جا کار و کسبی پیدا نکردم. در حقیقت رو به کسادی رفته بود. چیزی درباره آندروشکامارکوزین نشنیدی؟ ریاست دیوان را به او دادند. همان احمق را می‌گویم! و من مثل افلیج‌ها زمین‌گیر شده‌ام! ای خدا! وقتی ترا از دست دادم خوشبختی‌ام تمام شد.<br /> <br /> من خوک کثیفی هستم، آدم رذلی هستم. می‌دانی چه مکافاتی روز قیامت در انتظار من است! چه فکر می‌کنی؟»<br /> <br /> لیزا شروع کرد به گریه «بیا از این‌جا برویم وانیا دیگر نمی‌توانم تحمل کنم دارم از دلتنگی دق می‌کنم.»<br /> <br /> «کاری نمی‌توانیم بکنیم تو را فروخته‌ام.»<br /> <br /> «خوب پولها را پس بده.»<br /> <br /> «از خدا می‌خواهم. کاش می‌توانستم. اما همه پولها از دستم رفته. همه را خرج کرده‌ام؛ نه؛ باید از این کار منصرف شویم. ما هر دو به مجازات خود رسیده‌ایم:<br /> <br /> من برای حرص و طمع خودم و تو هم برای کارهای زشتت. حالا باید این کیفر و مجازات را تحمل کنیم. اعمال نیک و بد ما در روز قیامت پاداش داده می‌شود.»<br /> <br /> بوگروف در حالیکه چشمانش را به طرف آسمان بلند کرده و حالت روحانی پرهیزکاری به خود گرفته بود، ادامه داد:<br /> <br /> «اما این‌جا نمی‌مانم! حوصله‌ام سر رفته!»<br /> <br /> «مرا چه می‌گوئی؟ مگر حوصله من سر نرفته؟ فکر می‌کنی بدون تو به من خوش می‌گذرد؟ کاملاً خسته و فرسوده شده‌ام. سینه‌ام به سرفه افتاده. اما تو که زن قانونی من هستی، گوشت و استخوانت مال من است باید دندان روی جگر بگذاری، بسوزی و بسازی. من گاه‌گاه می‌آیم و ترا می‌بینم...»<br /> <br /> بوگروف خم شد و در گوش لیزا با صدای بلندی که می‌شد آن را از چند قدمی تشخیص داد گفت:<br /> <br /> «لیزا ناراحت نشو، حتی شبها هم پیشت خواهم آمد. من در فئودوزیا هستم زیاد دور نیست. تا آن‌جا که پول داشته باشم به خاطر تو در این حوالی می‌مانم. تا آخرین شاهی! و به‌زودی هم تمام می‌شود! زندگی برایم جهنم شده. سینه و معده‌ام درد می‌کند...»<br /> <br /> بوگروف ساکت شد. حالا نوبت لیزا رسیده بود.... و چطور با پریشانی خاطر این کار را به عهده گرفت! گریه را سر داد، زبان به گله و شکایت گشود و کوتاهی و قصور تمام خواستاران خود را ذکر کرد و گروهولسکی که تمام سخنان او را می‌شنید در آن لحظه خودش را غارتگر و جانی و جلادی پنداشت که....<br /> <br /> لیزا اضافه کرد: «و بیشتر از این چیست، او دارد مرا می‌کشد!»<br /> <br /> بوگروف پس از بوسیدن لیزا و خداحافظی از او؛ در باغ را باز کرد تا خارج شود اما در همان لحظه گروهولسکی را برابر خود یافت. گروهولسکی انتظارش را می‌کشید.<br /> <br /> گروهولسکی با صدای ضعیفی گفت: «من همه چیز را دیدم و شنیدم، ایوان پطروویچ، شما شخص بی‌ریا و منصفی نیستید. شما را ملامت نمی‌کنم، نمی‌توانید او را دوست نداشته باشید، اما او به من تعلق دارد! مال من است! چرا نمی‌خواهید این موضوع را بفهمید؟ من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم! چرا نمی‌خواهید بفهمید؟ درست است که شما رنج می‌برید، او را دوست دارید، اما مگر در مقابل این رنج؛ من چیزی به شما پرداخت نکرده‌ام<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44122 2021-06-17T22:17:51Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۹۰.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> ایوان پطروویچ با لکنت زبان گفت: «حقیقت این است که نمی‌خواهم وقتی او وارد این‌جا می‌شود، لیزا خودش را نشان بدهد. به او نوشتم و گفتم که تو مریض شده و برای معالجه به قفقاز رفته‌ای. زشت است که شما او را ملاقات کنید می‌فهمید!»<br /> <br /> لیزا گفت: «بسیار خوب.»<br /> <br /> گروهولسکی اندیشید: «حرف معقولانه‌ای است. او ازخودگذشتگی کرده پس چرا ما این کار را نکنیم؟»<br /> <br /> «حتماً باید این موضوع را در نظر بگیریم والا ممکن است ناراحتی زیادی به وجود آید. او به رسوم و قواعد زیاد اهمیت می‌دهد. ممکن است تو را نفرین کند»<br /> <br /> سعی کن لیزا که تو خانه بمانی و بیرون نیائی. همین. خیلی این‌جا نمی‌ماند نگران نباش.»<br /> <br /> ورود باباپیوتر زیاد به طول نیانجامید. یک صبح آفتابی، ایوان پطروویچ با عجله نزد آنان شتافت و با ترس زیاد گفت: «وارد شد! حالا خوابیده؛ اما تقاضا دارم که خیلی احتیاط کنید...»<br /> <br /> از این جهت لیزا خودش را در چهاردیواری خانه‌شان محبوس ساخت: هرگز به حیاط و ایوان نرفت، تنها از پشت پرده پنجره آسمان را نظاره می‌کرد. بدبختانه پدر ایوان پطروویچ تمام اوقات خود را در بیرون از اطاق می‌گذراند و حتی شبها در ایوان می‌خوابید.<br /> <br /> کشیش کوچک‌اندام معمولاً با خرقه و کلاهی بزرگ که لبه‌ای رو به بالا داشت در حیاط قدم می‌زد و با عینک قدیمی‌اش به اطراف ناآشنای خود نظر می‌انداخت. ایوان پطروویچ هم که نشان «استاینس لاوس» را روی یقه‌اش نصب کرده بود، به دنبالش حرکت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف به ندرت این مدال را می‌زد. اما دوست داشت آن را به خانواده خود نشان بدهد و همیشه در حضورشان از آن استفاده می‌کرد.<br /> <br /> در این اثنا، الیزا از کسالت و تنهائی مشرف به مرگ بود و گروهولسکی هم زندگی رقت‌باری داشت. او مجبور بود که تنها و بدون همسرش بیرون برود پیوسته می‌گریست. اما مردانه این سرنوشت را پذیرفته بود. و بالاتر از همه هر صبح بوگروف نزد آنان می‌آمد و بدون آن‌که ضرورتی باشد، از سلامتی پدرش صحبت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف می‌گفت: «دیشب خوب خوابید! اما از این‌که من خیارشور در خانه نداشتم کمی ناراحت شد. علاقه زیادی به میشوتکا دارد، همیشه با سرش بازی می‌کند...»<br /> <br /> دو هفته بعد باباپیوتر آخرین گردش خود را در حیاط انجام داد و بدون آن‌که گروهولسکی بتواند خوشحالی‌اش را پنهان سازد آن‌جا را ترک گفت. کشیش پیر از این مسافرت لذت برده بود و با رضایت خاطر مراجعت می‌کرد. گروهولسکی و لیزا به روش سابق خود برگشتند. گروهولسکی قبلاً در وضعی تهدیدکننده‌تر و مصیبتی عظیم‌تر از باباپیوتر گرفتار آمده بود، شروع کرد به دعا کردن!<br /> <br /> ایوان پطروویچ عادت داشت که هر روز نزد آنها برود. آدم خوبی بود، اما اگر راستش را بخواهید کمی باعث دردسرشان شده بود. موقع ناهار می‌آمد، با آنها غذا می‌خورد و ساعتها آن‌جا می‌نشست. این کار زیاد بد نبود اما آنها مجبور بودند مخصوصاً برای او ودکا بخرند تا در سر غذا بنوشد، مشروبی که گروهولسکی حتی طاقت نوشیدن یک گیلاسش را هم نداشت. پنج گیلاس بزرگ ودکا می‌نوشید و تا انتهای غذا وراجی می‌کرد. تازه این کار هم زیاد بد نبود، تا ساعت دو بعد از نیمه‌شب در آن‌جا می‌ماند و نمی‌گذاشت آنها بخوابند. بدتر از همه این‌که حرفهائی می‌زد که نگفتنش بهتر بود.<br /> <br /> در حدود ساعت دو بعد از نیمه‌شب لیوانش را پر از ودکا و شامپانی می‌کرد و لاجرعه سر می‌کشید و بعد میشوتکا را در بازوان خود می‌گرفت و در حالی که گریه می‌کرد در حضور لیزا و گروهولسکی می‌گفت:<br /> <br /> «میشا، جگرگوشه‌ی من! من کیستم؟ آدم پستی که مادرت را فروخت. او را با سی تکه نقره عوض کرد! خدایا، مرا مجازات کن! میشل ایوانویچ، ای بچه خوک مادرت کجاست؟ رفته، به بردگی فروخته شده! من آدم رذلی هستم، همین طور است...»<br /> <br /> این کلمات و این اشکها چون نیشتری بر قلب گروهولسکی فرود می‌آمد، به صورت رنگ‌پریده لیزا نگاه می‌کرد و بدون آن‌که حرفی بزند دستهایش را فشار می‌داد.<br /> <br /> بعد با کمروئی می‌گفت: «برو بخواب ایوان پطروویچ.»<br /> <br /> «بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»<br /> <br /> گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل تحمل می‌دید. بوگروف بدون توجه به ناراحتی و ترس گروهولسکی، یک دفعه هم نشد که از کنار لیزا تکان بخورد. او را به ماهیگیری می‌برد، برایش داستان می‌گفت و با او به گردش می‌رفت. حتی یک بار از ناخوشی گروهولسکی استفاده کرد و لیزا را با کالسکه‌اش به گردش برد و آخر شب برگشتند. خدا می‌داند که کجا رفتند!<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که لبهایش را گاز می‌گرفت پیش خود اندیشید: «مسلماً کار زشت و وحشیانه‌ای است.»<br /> <br /> به‌علاوه گروهولسکی دوست داشت لیزا را زیاد ببوسد. او بدون این بوسه‌های شیرین نمی‌توانست زندگی کند اما با بودن ایوان پطروویچ، تا اندازه‌ای جلوی خودش را می‌گرفت. چه درد و عذابی! بیچاره فکر می‌کرد که به‌کلی فراموش شده است. اما سرنوشت به کمکش شتافت. غفلتاً ایوان پطروویچ برای مدت یک هفته غیبش زد. دوستانی آمدند و او و میشوتکا را با خودشان بردند.<br /> <br /> یک صبح زیبا؛ گروهولسکی که شاداب و سرحال به نظر می‌رسید از گردش روزانهٔ خود مراجعت کرد. دست‌هایش را به هم مالید و به لیزا گفت: برگشته است. بیشتر از این دیگر نمی‌توانم خوشحال باشم. ها، ها، ها...»<br /> <br /> «خنده‌ات برای چیست؟»<br /> <br /> «چند تا زن با خودش آورده.»<br /> <br /> «زن؟»<br /> <br /> «نمی‌دانم... اما کاملاً به او حق می‌دهم که با زنها باشد. بسیار عالی است! به‌علاوه او کاملاً جوان و فعال است. بیا این‌جا و نگاه کن...»<br /> <br /> گروهولسکی به دنبال لیزا به ایوان رفت و خانهٔ مقابل را به او نشان داد. هر دو زدند زیر خنده. خیلی مضحک بود. ایوان پطروویچ روی ایوان ایستاده بود و داشت می‌خندید زیر ایوان دو تا زن مومشکی و غریبه ایستاده و میشوتکا هم در کنارشان بود. آن دو زن با صدای بلند به زبان فرانسه صحبت می‌کردند و می‌خندیدند.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «ظاهراً فرانسوی هستند. آن‌که نزدیکتر ایستاده بد قیافه‌ای ندارد. همه‌شان آزادند، اما اهمیتی ندارد. بین آنها چیز خوب هم پیدا می‌شود. این‌ها که زیبا و بی‌حیا به نظر می‌رسند...»<br /> <br /> تمام مزه کار در این جا بود که ایوان پطروویچ دستهای بلندش را دراز کرد و شانه‌های یکی از زنها را گرفت. در هوا بلندش کرد و کشید پیش خودش تو ایوان.<br /> <br /> وقتی هر دو آنها را به این طریق روی ایوان گذاشت نوبت میشوتکا رسید. زنها دوباره پائین دویدند و بازی مجدداً آغاز گردید.<br /> <br /> گروهولسکی که مشتاقانه به این منظره نگاه می‌کرد زمزمه کرد: «خیلی قوی به نظر می‌رسد. بدنش خیلی عضله دارد.»<br /> <br /> این نمایش تقریباً شش بار تکرار شد. زنها آن‌قدر خوشحال به نظر می‌رسیدند که حتی هنگام بالا رفتن وقتی دامنهای مواجشان بر اثر یک باد شدید، بالا می‌رفت نگران و ناراحت نمی‌شدند. تنها گروهولسکی وقتی که زنها پایشان را روی نرده ایوان می‌انداختند، چشمانش را از روی شرم پائین می‌انداخت. لیزا فقط نگاه می‌کرد و می‌خندید. دلیلی نداشت که در جلوی مردها احساس شرمساری کند آنها گناهی نداشتند. تقصیر از زنها بود.<br /> <br /> ایوان پطروویچ که کمی ناراحت به نظر می‌رسید همان شب نزدشان شتافت تا اطلاع بدهد که «حالا او مرد خانه شده است...»<br /> <br /> او گفت: «نباید فکر کنید که آنها زنهای بی کس و کاری هستند. حقیقت این است که آنها فرانسوی هستند. کمی شلوغ می‌کنند و شراب می‌نوشند. همه‌کس این موضوع را می‌داند! این‌طور پرورش یافته‌اند. کاری نمی‌شود کرد! پرنس اجازه داد که آنها را با خودم بیاورم. بعد اضافه کرد: «تقریباً هیچ چیز در مقابلش نگرفت... اصرار کرد که آنها را با خودم بیاورم باید یک وقت شما را به پرنس معرفی کنم. او مرد تحصیل‌کرده‌ای است. پیوسته چیز می‌نویسد و مطالعه می‌کند... اما می‌دانید اسم این خانمها چیست؟ اسم یکیشان فانی است و آن یکی: ایزابل. آخ که چه اروپائی! ها، ها، ها! مقصودم اروپای غربی است! خوب باید بروم.»<br /> <br /> ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....<br /> <br /> یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز صبح، گروهولسکی دیرتر از موعد معمول از خواب برخاست و روی ایوان شروع به قدم زدن کرد. در این موقع چشمش به منظرهٔ تکان‌دهنده‌ای افتاد که باعث تعجب و خشمش شد!<br /> <br /> در زیر ایوان خانه روبرو آن دو زن فرانسوی ایستاده و با خوشحالی تمام صحبت می‌کردند، لیزا هم در وسط آنان دیده می‌شد. او متناوباً و از کنار چشم خانه خودش را می‌پائید، مثل این‌که می‌خواست بگوید: نمی‌دانم آیا آن ظالم، آن ستمگر، از خواب برخاسته است یا نه؟ (گروهولسکی نگاه‌های او را نزد خود این‌طور تعبیر کرد).<br /> <br /> ایوان پطروویچ با پیراهن روی ایوان ایستاده بود. ابتدا فانی و بعد ایزابل و در آخر لیزا را بلند کرد و روی ایوان گذاشت. به نظر می‌رسید لیزا را علی‌رغم ناراحتی گروهولسکی کمی بیشتر به خود فشار می‌دهد. و لیزا هم پایش را روی نرده انداخت و بالا رفت. آه، چه زنهائی! همه‌شان موجودات اسرارآمیزی هستند!<br /> <br /> وقتی لیزا به خانه برگشت، مثل آن‌که اصلاً چیزی اتفاق نیفتاده باشد، با نوک پنجه وارد اطاق شد و گروهولسکی در رختخواب دمر افتاده بود و ناله می‌کرد. رنگش پریده بود و لکه‌های قرمزرنگی روی گونه‌هایش دیده می‌شد....<br /> <br /> به محض آن‌که لیزا را دید از رختخواب بیرون پرید و در اطراف اطاق شروع کرد به قدم زدن....<br /> <br /> با صدای بلند فریاد زد: «این است طرز رفتار؟ ها؟ خیلی از تو ممنونم ننگ‌آور است، خانم عزیز! هرزگی محض است! دودستی نگاهش دار!»<br /> <br /> رنگ لیزا پرید و زد زیر گریه.<br /> <br /> زنهائی که خودشان را در کاری محق می‌دانند، معمولاً فریاد کشیده و دعوا و مرافعه راه می‌اندازند. اما آنهائی که به تقصیر خودشان اعتراف دارند فقط به گریه اکتفا می‌کنند....<br /> <br /> «خوب شرکتی با این موجودات فاسد دایر کرده‌ای! شکی نیست که عمل ناپسندانه‌ای انجام داده‌ای! نمی‌دانی آنها چکاره‌اند؟ آنها را خریده‌اند، فاحشه‌اند! تو که زن پاک و شایسته‌ای هستی چطور می‌توانی به آن‌جا بروی و معاشرشان باشی؟ و آن مرد... او! چه می‌خواهد؟ از من چه می‌خواهد؟ سر در نمی‌آورم نصف ثروت خودم را به او دادم – نه بیشتر از نصف! خودت می‌دانی. حتی بیشتر از آنچه که داشتم به او دادم. همه چیز به او دادم! گستاخی‌اش را تحمل کردم – او حق ندارد ترا «تو» صدا کند. آن گردشهای طولانی‌تان را با هم و آن بوسه‌های پس از شامتان را هم تحمل کرده‌ام. اما این یکی را دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. یکی از ما، یا من یا او! یکی از ما باید برود. دیگر نمی‌توانم این‌طور زندگی کنم. فکر می‌کنم می‌فهمی چه می‌گویم، یا این و یا آن یکی، کدامشان را می‌خواهی؟ این آن‌قدری است که من می‌توانم طاقت بیاورم: کاسه صبرم لبریز شده. به اندازه کافی رنج برده‌ام فوراً، همین الان می‌روم آن‌جا و با او صحبت می‌کنم. خیال می‌کند چه کسی است؟ بیچاره خیال می‌کند که خیلی....»<br /> <br /> گروهولسکی حرفهای دلیرانه و طعنه‌آمیزی زد اما فوراً آن‌جا نرفت، کمی ترسیده بود و تا اندازه‌ای احساس سرافکندگی در خود می‌کرد. از این جهت سه روز بعد به دیدن ایوان پطروویچ رفت.<br /> <br /> وقتی که وارد عمارت شخصی بوگروف شد و آن همه تجمل و ثروت را در اطراف او مشاهده کرد، دهانش از تعجب بازماند. تنها پرده‌های مخملی و صندلی‌های گران‌قیمت سالن کافی بود که انسان را به تعجب وادارد. گروهولسکی ثروتمندان متعددی را می‌شناخت اما تا به حال شخصی را به این تجمل و نعمت ندیده بود.<br /> <br /> وقتی گروهولسکی با ترس غیر قابل وصف خود وارد اطاق شد، با منظره عجیب و درهم و برهمی روبرو گردید. بشقاب‌هائی پر از تکه‌های کوچک نان روی پیانوی بزرگ قرار گرفته بود، لیوانی روی یک صندلی قرار داده شده بود و زنبیلی پر از تکه کهنه‌های بدنما از زیر میز به چشم می‌خورد. در کف پنجره‌ها پوست گردو ریخته شده بود و بوگروف خودش وقتی که گروهولسکی وارد اطاق شد وضع نامرتب و کثیفی داشت. در اطراف اطاق قدم می‌زد، صورتش قرمز شده بود، لباس نپوشیده بود و موهایش را شانه نکرده بود. داشت با خودش حرف می‌زد. به نظر می‌رسید که موضوعی وی را ناراحت کرده است. و میشوتکا در همین اطاق روی نیمکتی نشسته و فریادهای گوش‌خراشی سر داده بود.<br /> <br /> به محض آن‌که بوگروف گروهولسکی را دید فریاد زد: «واقعاً قبیح است، گریگوری واسیلیچ! به این وضع کثیف نگاه کنید! درست نگاه کنید بفرمائید بنشینید خواهش می‌کنم. ببخشید که این‌طور برهنه‌ام. نمی‌دانم چطور مردم می‌توانند با این کثافت زندگی کنند! هر چه به این نوکرها می‌گویم انجام نمی‌دهند وضع بسیار بدست و همه چیز گران.... خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف در مقابل میشوتکا ایستاد و غرید: «حیوان کوچولو، وقتی می‌گویم خفه شو؛ خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف گوش بچه را کشید.<br /> <br /> گروهولسکی با تأثر گفت: «اما این کار خوب نیست، ایوان پطروویچ. چطور دلت می‌آید که بچه کوچکی را کتک بزنی؟ تعجب می‌کنم....»<br /> <br /> «خوب پس چرا مدام زوزه می‌کشد؟ ساکت! و الا شلاقت می‌زنم!»<br /> <br /> «دیگر گریه نکن میشای عزیزم... بابا دیگر کتکت نمی‌زند. ایوان پطروویچ نباید او را بزنی. او بچه است... حالا... حالا یک اسب کوچولو می‌خواهی؟ برایت می‌فرستم. ایوان پطروویچ واقعاً که آدم غیر قابل تحملی هستی. خیلی سنگدل هستی.»<br /> <br /> گروهولسکی لحظه‌ای سکوت کرد و بعد گفت: «و حال زنهایت چطور است ایوان پطروویچ؟»<br /> <br /> «چه حالی. بی‌سروصدا بیرونشان کردم. آنها را در خارج هم می‌توانم ببینم. بچه دارد بزرگ می‌شود و نمی‌خواهم سرمشق بدی در زندگی داشته باشد اگر من تنها باشم، مسئله دیگری است. به علاوه آنها به چه درد من می‌خورند؟ خیلی مضحک است. من با آنها روسی حرف می‌زنم و آنها جوابم را به فرانسه می‌دهند. هیچ چیز سرشان نمی‌شود. مثل این است که با دیوار حرف می‌زنم.»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ می‌خواهم چند کلمه با شما صحبت کنم، اوه خیلی مهم نیست خلاصه این‌که می‌خواهم تقاضائی از شما بکنم.»<br /> <br /> «چه تقاضائی؟»<br /> <br /> «امکان دارد از این‌جا بروید؟ خیلی خوشحالیم از این‌که در جوار شما هستیم اما کمی ایجاد ناراحتی شده است. مثل این که منظورم را می‌فهمید؟ وضع کاملاً ناهنجاری به وجود آمده است... بر رنج و عذاب ناشی از معاشرت ما، شک و تردیدی افزوده شده است که به ما امر می‌کند از یکدیگر جدا شویم. بله حقیقت همین است. مرا خواهید بخشید. اما باید نزد شما این امر روشن باشد که زندگی با چنین نزدیکی و مصاحبتی، مردم را وادار می‌کند که تصور کنند.... شاید کلمه تصور کردن، در این مورد مناسب نباشد، ولی به هر حال هر طوریکه این زندگی را حساب کنید، زننده و مصیبت‌آور است....»<br /> <br /> «بله، من هم همین عقیده را دارم. خواهم رفت.»<br /> <br /> «خیلی از شما ممنونیم. ایوان پطروویچ، باور کنید گرمترین خاطره‌ها را از شما خواهیم داشت! این گذشتی که -»<br /> <br /> «خوب اما این همه اثاثیه را چه کار کنم؟ منظورم این است که بگویم آنها را از من می‌خرید؟ زیاد گران نیست. همه اثاثیه، کالسکه و پیانوی بزرگ را به مبلغ هشت.... نه، ده هزار روبل به شما می‌فروشم....»<br /> <br /> «خیلی خوب من این ده هزار روبل را به شما می‌دهم.»<br /> <br /> «پس معامله تمام شد. فردا این‌جا را ترک می‌کنم و می‌روم به مسکو. دیگر نمی‌توانم این‌جا زندگی کنم. همه چیز گران است. پول انسان به‌آسانی دود می‌شود، هر قدم که برمی‌دارم باید هزار روبل بدهم. باید جلویش را بگیرم. باید فکر خانواده‌ام را هم بکنم، خوب، خدا را شکر که اثاثیه را خریدید. چیزی دستم را گرفت والا به‌کلی ورشکست می‌شدم....»<br /> <br /> گروهولسکی از روی صندلی‌اش بلند شد، از بوگروف خداحافظی کرده و پیروزمندانه به خانه‌اش مراجعت نمود. همان شب ده هزار روبل برای بوگروف فرستاد.<br /> <br /> بوگروف و میشوتکا صبح زود روز بعد در «فئودوزیا» بودند...»<br /> <br /> ==۳==<br /> <br /> چندین ماه سپری گشت. بهار آمد.<br /> <br /> روزهای شفاف و آفتابی با آمدن بهار، فراوان گشت. همه چیز در روی زمین زیبا و دلپذیر به نظر می‌آمد. بادی گرم از جانب دریا و صحرا وزیدن گرفت. زمین با علفهای تازه پوشیده شد و برگهای سبز درختان نمایان گشت. طبیعت با جامه‌ای نو زندگی را از سر گرفت....<br /> <br /> گمام می‌رود با تجدید طبیعت و در آن وقت که همه چیز تازه و جوان می‌شود، امیدها و آرزوهای نو نیز در قلبهای مردم جانی تازه گیرد. اما دل انسان به‌آسانی زنده و تجدید نمی‌شود....<br /> <br /> گروهولسکی هنوز در همان خانه‌ی روستائی خود زندگی می‌کرد. امیدها و آرزوهایش حد اعتدال و طبیعی خود را داشت و هنوز روی لیزا متمرکز شده بود و به چیزی جز او نمی‌اندیشید. با اشتیاق تمام به لیزا نگاه می‌کرد و نزد خود می‌گفت: «اوه چه آدم خوشبختی هستم!» بیچاره خودش را واقعاً خوشبخت می‌دانست. اما لیزا مانند سابق روی ایوان می‌نشست و بی‌صدا به خانه روبرو خیره می‌شد و از وسط<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44120 2021-06-17T22:04:31Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۸۹.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> ایوان پطروویچ با لکنت زبان گفت: «حقیقت این است که نمی‌خواهم وقتی او وارد این‌جا می‌شود، لیزا خودش را نشان بدهد. به او نوشتم و گفتم که تو مریض شده و برای معالجه به قفقاز رفته‌ای. زشت است که شما او را ملاقات کنید می‌فهمید!»<br /> <br /> لیزا گفت: «بسیار خوب.»<br /> <br /> گروهولسکی اندیشید: «حرف معقولانه‌ای است. او ازخودگذشتگی کرده پس چرا ما این کار را نکنیم؟»<br /> <br /> «حتماً باید این موضوع را در نظر بگیریم والا ممکن است ناراحتی زیادی به وجود آید. او به رسوم و قواعد زیاد اهمیت می‌دهد. ممکن است تو را نفرین کند»<br /> <br /> سعی کن لیزا که تو خانه بمانی و بیرون نیائی. همین. خیلی این‌جا نمی‌ماند نگران نباش.»<br /> <br /> ورود باباپیوتر زیاد به طول نیانجامید. یک صبح آفتابی، ایوان پطروویچ با عجله نزد آنان شتافت و با ترس زیاد گفت: «وارد شد! حالا خوابیده؛ اما تقاضا دارم که خیلی احتیاط کنید...»<br /> <br /> از این جهت لیزا خودش را در چهاردیواری خانه‌شان محبوس ساخت: هرگز به حیاط و ایوان نرفت، تنها از پشت پرده پنجره آسمان را نظاره می‌کرد. بدبختانه پدر ایوان پطروویچ تمام اوقات خود را در بیرون از اطاق می‌گذراند و حتی شبها در ایوان می‌خوابید.<br /> <br /> کشیش کوچک‌اندام معمولاً با خرقه و کلاهی بزرگ که لبه‌ای رو به بالا داشت در حیاط قدم می‌زد و با عینک قدیمی‌اش به اطراف ناآشنای خود نظر می‌انداخت. ایوان پطروویچ هم که نشان «استاینس لاوس» را روی یقه‌اش نصب کرده بود، به دنبالش حرکت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف به ندرت این مدال را می‌زد. اما دوست داشت آن را به خانواده خود نشان بدهد و همیشه در حضورشان از آن استفاده می‌کرد.<br /> <br /> در این اثنا، الیزا از کسالت و تنهائی مشرف به مرگ بود و گروهولسکی هم زندگی رقت‌باری داشت. او مجبور بود که تنها و بدون همسرش بیرون برود پیوسته می‌گریست. اما مردانه این سرنوشت را پذیرفته بود. و بالاتر از همه هر صبح بوگروف نزد آنان می‌آمد و بدون آن‌که ضرورتی باشد، از سلامتی پدرش صحبت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف می‌گفت: «دیشب خوب خوابید! اما از این‌که من خیارشور در خانه نداشتم کمی ناراحت شد. علاقه زیادی به میشوتکا دارد، همیشه با سرش بازی می‌کند...»<br /> <br /> دو هفته بعد باباپیوتر آخرین گردش خود را در حیاط انجام داد و بدون آن‌که گروهولسکی بتواند خوشحالی‌اش را پنهان سازد آن‌جا را ترک گفت. کشیش پیر از این مسافرت لذت برده بود و با رضایت خاطر مراجعت می‌کرد. گروهولسکی و لیزا به روش سابق خود برگشتند. گروهولسکی قبلاً در وضعی تهدیدکننده‌تر و مصیبتی عظیم‌تر از باباپیوتر گرفتار آمده بود، شروع کرد به دعا کردن!<br /> <br /> ایوان پطروویچ عادت داشت که هر روز نزد آنها برود. آدم خوبی بود، اما اگر راستش را بخواهید کمی باعث دردسرشان شده بود. موقع ناهار می‌آمد، با آنها غذا می‌خورد و ساعتها آن‌جا می‌نشست. این کار زیاد بد نبود اما آنها مجبور بودند مخصوصاً برای او ودکا بخرند تا در سر غذا بنوشد، مشروبی که گروهولسکی حتی طاقت نوشیدن یک گیلاسش را هم نداشت. پنج گیلاس بزرگ ودکا می‌نوشید و تا انتهای غذا وراجی می‌کرد. تازه این کار هم زیاد بد نبود، تا ساعت دو بعد از نیمه‌شب در آن‌جا می‌ماند و نمی‌گذاشت آنها بخوابند. بدتر از همه این‌که حرفهائی می‌زد که نگفتنش بهتر بود.<br /> <br /> در حدود ساعت دو بعد از نیمه‌شب لیوانش را پر از ودکا و شامپانی می‌کرد و لاجرعه سر می‌کشید و بعد میشوتکا را در بازوان خود می‌گرفت و در حالی که گریه می‌کرد در حضور لیزا و گروهولسکی می‌گفت:<br /> <br /> «میشا، جگرگوشه‌ی من! من کیستم؟ آدم پستی که مادرت را فروخت. او را با سی تکه نقره عوض کرد! خدایا، مرا مجازات کن! میشل ایوانویچ، ای بچه خوک مادرت کجاست؟ رفته، به بردگی فروخته شده! من آدم رذلی هستم، همین طور است...»<br /> <br /> این کلمات و این اشکها چون نیشتری بر قلب گروهولسکی فرود می‌آمد، به صورت رنگ‌پریده لیزا نگاه می‌کرد و بدون آن‌که حرفی بزند دستهایش را فشار می‌داد.<br /> <br /> بعد با کمروئی می‌گفت: «برو بخواب ایوان پطروویچ.»<br /> <br /> «بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»<br /> <br /> گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل تحمل می‌دید. بوگروف بدون توجه به ناراحتی و ترس گروهولسکی، یک دفعه هم نشد که از کنار لیزا تکان بخورد. او را به ماهیگیری می‌برد، برایش داستان می‌گفت و با او به گردش می‌رفت. حتی یک بار از ناخوشی گروهولسکی استفاده کرد و لیزا را با کالسکه‌اش به گردش برد و آخر شب برگشتند. خدا می‌داند که کجا رفتند!<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که لبهایش را گاز می‌گرفت پیش خود اندیشید: «مسلماً کار زشت و وحشیانه‌ای است.»<br /> <br /> به‌علاوه گروهولسکی دوست داشت لیزا را زیاد ببوسد. او بدون این بوسه‌های شیرین نمی‌توانست زندگی کند اما با بودن ایوان پطروویچ، تا اندازه‌ای جلوی خودش را می‌گرفت. چه درد و عذابی! بیچاره فکر می‌کرد که به‌کلی فراموش شده است. اما سرنوشت به کمکش شتافت. غفلتاً ایوان پطروویچ برای مدت یک هفته غیبش زد. دوستانی آمدند و او و میشوتکا را با خودشان بردند.<br /> <br /> یک صبح زیبا؛ گروهولسکی که شاداب و سرحال به نظر می‌رسید از گردش روزانهٔ خود مراجعت کرد. دست‌هایش را به هم مالید و به لیزا گفت: برگشته است. بیشتر از این دیگر نمی‌توانم خوشحال باشم. ها، ها، ها...»<br /> <br /> «خنده‌ات برای چیست؟»<br /> <br /> «چند تا زن با خودش آورده.»<br /> <br /> «زن؟»<br /> <br /> «نمی‌دانم... اما کاملاً به او حق می‌دهم که با زنها باشد. بسیار عالی است! به‌علاوه او کاملاً جوان و فعال است. بیا این‌جا و نگاه کن...»<br /> <br /> گروهولسکی به دنبال لیزا به ایوان رفت و خانهٔ مقابل را به او نشان داد. هر دو زدند زیر خنده. خیلی مضحک بود. ایوان پطروویچ روی ایوان ایستاده بود و داشت می‌خندید زیر ایوان دو تا زن مومشکی و غریبه ایستاده و میشوتکا هم در کنارشان بود. آن دو زن با صدای بلند به زبان فرانسه صحبت می‌کردند و می‌خندیدند.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «ظاهراً فرانسوی هستند. آن‌که نزدیکتر ایستاده بد قیافه‌ای ندارد. همه‌شان آزادند، اما اهمیتی ندارد. بین آنها چیز خوب هم پیدا می‌شود. این‌ها که زیبا و بی‌حیا به نظر می‌رسند...»<br /> <br /> تمام مزه کار در این جا بود که ایوان پطروویچ دستهای بلندش را دراز کرد و شانه‌های یکی از زنها را گرفت. در هوا بلندش کرد و کشید پیش خودش تو ایوان.<br /> <br /> وقتی هر دو آنها را به این طریق روی ایوان گذاشت نوبت میشوتکا رسید. زنها دوباره پائین دویدند و بازی مجدداً آغاز گردید.<br /> <br /> گروهولسکی که مشتاقانه به این منظره نگاه می‌کرد زمزمه کرد: «خیلی قوی به نظر می‌رسد. بدنش خیلی عضله دارد.»<br /> <br /> این نمایش تقریباً شش بار تکرار شد. زنها آن‌قدر خوشحال به نظر می‌رسیدند که حتی هنگام بالا رفتن وقتی دامنهای مواجشان بر اثر یک باد شدید، بالا می‌رفت نگران و ناراحت نمی‌شدند. تنها گروهولسکی وقتی که زنها پایشان را روی نرده ایوان می‌انداختند، چشمانش را از روی شرم پائین می‌انداخت. لیزا فقط نگاه می‌کرد و می‌خندید. دلیلی نداشت که در جلوی مردها احساس شرمساری کند آنها گناهی نداشتند. تقصیر از زنها بود.<br /> <br /> ایوان پطروویچ که کمی ناراحت به نظر می‌رسید همان شب نزدشان شتافت تا اطلاع بدهد که «حالا او مرد خانه شده است...»<br /> <br /> او گفت: «نباید فکر کنید که آنها زنهای بی کس و کاری هستند. حقیقت این است که آنها فرانسوی هستند. کمی شلوغ می‌کنند و شراب می‌نوشند. همه‌کس این موضوع را می‌داند! این‌طور پرورش یافته‌اند. کاری نمی‌شود کرد! پرنس اجازه داد که آنها را با خودم بیاورم. بعد اضافه کرد: «تقریباً هیچ چیز در مقابلش نگرفت... اصرار کرد که آنها را با خودم بیاورم باید یک وقت شما را به پرنس معرفی کنم. او مرد تحصیل‌کرده‌ای است. پیوسته چیز می‌نویسد و مطالعه می‌کند... اما می‌دانید اسم این خانمها چیست؟ اسم یکیشان فانی است و آن یکی: ایزابل. آخ که چه اروپائی! ها، ها، ها! مقصودم اروپای غربی است! خوب باید بروم.»<br /> <br /> ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....<br /> <br /> یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز صبح، گروهولسکی دیرتر از موعد معمول از خواب برخاست و روی ایوان شروع به قدم زدن کرد. در این موقع چشمش به منظرهٔ تکان‌دهنده‌ای افتاد که باعث تعجب و خشمش شد!<br /> <br /> در زیر ایوان خانه روبرو آن دو زن فرانسوی ایستاده و با خوشحالی تمام صحبت می‌کردند، لیزا هم در وسط آنان دیده می‌شد. او متناوباً و از کنار چشم خانه خودش را می‌پائید، مثل این‌که می‌خواست بگوید: نمی‌دانم آیا آن ظالم، آن ستمگر، از خواب برخاسته است یا نه؟ (گروهولسکی نگاه‌های او را نزد خود این‌طور تعبیر کرد).<br /> <br /> ایوان پطروویچ با پیراهن روی ایوان ایستاده بود. ابتدا فانی و بعد ایزابل و در آخر لیزا را بلند کرد و روی ایوان گذاشت. به نظر می‌رسید لیزا را علی‌رغم ناراحتی گروهولسکی کمی بیشتر به خود فشار می‌دهد. و لیزا هم پایش را روی نرده انداخت و بالا رفت. آه، چه زنهائی! همه‌شان موجودات اسرارآمیزی هستند!<br /> <br /> وقتی لیزا به خانه برگشت، مثل آن‌که اصلاً چیزی اتفاق نیفتاده باشد، با نوک پنجه وارد اطاق شد و گروهولسکی در رختخواب دمر افتاده بود و ناله می‌کرد. رنگش پریده بود و لکه‌های قرمزرنگی روی گونه‌هایش دیده می‌شد....<br /> <br /> به محض آن‌که لیزا را دید از رختخواب بیرون پرید و در اطراف اطاق شروع کرد به قدم زدن....<br /> <br /> با صدای بلند فریاد زد: «این است طرز رفتار؟ ها؟ خیلی از تو ممنونم ننگ‌آور است، خانم عزیز! هرزگی محض است! دودستی نگاهش دار!»<br /> <br /> رنگ لیزا پرید و زد زیر گریه.<br /> <br /> زنهائی که خودشان را در کاری محق می‌دانند، معمولاً فریاد کشیده و دعوا و مرافعه راه می‌اندازند. اما آنهائی که به تقصیر خودشان اعتراف دارند فقط به گریه اکتفا می‌کنند....<br /> <br /> «خوب شرکتی با این موجودات فاسد دایر کرده‌ای! شکی نیست که عمل ناپسندانه‌ای انجام داده‌ای! نمی‌دانی آنها چکاره‌اند؟ آنها را خریده‌اند، فاحشه‌اند! تو که زن پاک و شایسته‌ای هستی چطور می‌توانی به آن‌جا بروی و معاشرشان باشی؟ و آن مرد... او! چه می‌خواهد؟ از من چه می‌خواهد؟ سر در نمی‌آورم نصف ثروت خودم را به او دادم – نه بیشتر از نصف! خودت می‌دانی. حتی بیشتر از آنچه که داشتم به او دادم. همه چیز به او دادم! گستاخی‌اش را تحمل کردم – او حق ندارد ترا «تو» صدا کند. آن گردشهای طولانی‌تان را با هم و آن بوسه‌های پس از شامتان را هم تحمل کرده‌ام. اما این یکی را دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. یکی از ما، یا من یا او! یکی از ما باید برود. دیگر نمی‌توانم این‌طور زندگی کنم. فکر می‌کنم می‌فهمی چه می‌گویم، یا این و یا آن یکی، کدامشان را می‌خواهی؟ این آن‌قدری است که من می‌توانم طاقت بیاورم: کاسه صبرم لبریز شده. به اندازه کافی رنج برده‌ام فوراً، همین الان می‌روم آن‌جا و با او صحبت می‌کنم. خیال می‌کند چه کسی است؟ بیچاره خیال می‌کند که خیلی....»<br /> <br /> گروهولسکی حرفهای دلیرانه و طعنه‌آمیزی زد اما فوراً آن‌جا نرفت، کمی ترسیده بود و تا اندازه‌ای احساس سرافکندگی در خود می‌کرد. از این جهت سه روز بعد به دیدن ایوان پطروویچ رفت.<br /> <br /> وقتی که وارد عمارت شخصی بوگروف شد و آن همه تجمل و ثروت را در اطراف او مشاهده کرد، دهانش از تعجب بازماند. تنها پرده‌های مخملی و صندلی‌های گران‌قیمت سالن کافی بود که انسان را به تعجب وادارد. گروهولسکی ثروتمندان متعددی را می‌شناخت اما تا به حال شخصی را به این تجمل و نعمت ندیده بود.<br /> <br /> وقتی گروهولسکی با ترس غیر قابل وصف خود وارد اطاق شد، با منظره عجیب و درهم و برهمی روبرو گردید. بشقاب‌هائی پر از تکه‌های کوچک نان روی پیانوی بزرگ قرار گرفته بود، لیوانی روی یک صندلی قرار داده شده بود و زنبیلی پر از تکه کهنه‌های بدنما از زیر میز به چشم می‌خورد. در کف پنجره‌ها پوست گردو ریخته شده بود و بوگروف خودش وقتی که گروهولسکی وارد اطاق شد وضع نامرتب و کثیفی داشت. در اطراف اطاق قدم می‌زد، صورتش قرمز شده بود، لباس نپوشیده بود و موهایش را شانه نکرده بود. داشت با خودش حرف می‌زد. به نظر می‌رسید که موضوعی وی را ناراحت کرده است. و میشوتکا در همین اطاق روی نیمکتی نشسته و فریادهای گوش‌خراشی سر داده بود.<br /> <br /> به محض آن‌که بوگروف گروهولسکی را دید فریاد زد: «واقعاً قبیح است، گریگوری واسیلیچ! به این وضع کثیف نگاه کنید! درست نگاه کنید بفرمائید بنشینید خواهش می‌کنم. ببخشید که این‌طور برهنه‌ام. نمی‌دانم چطور مردم می‌توانند با این کثافت زندگی کنند! هر چه به این نوکرها می‌گویم انجام نمی‌دهند وضع بسیار بدست و همه چیز گران.... خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف در مقابل میشوتکا ایستاد و غرید: «حیوان کوچولو، وقتی می‌گویم خفه شو؛ خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف گوش بچه را کشید.<br /> <br /> گروهولسکی با تأثر گفت: «اما این کار خوب نیست، ایوان پطروویچ. چطور دلت می‌آید که بچه کوچکی را کتک بزنی؟ تعجب می‌کنم....»<br /> <br /> «خوب پس چرا مدام زوزه می‌کشد؟ ساکت! و الا شلاقت می‌زنم!»<br /> <br /> «دیگر گریه نکن میشای عزیزم... بابا دیگر کتکت نمی‌زند. ایوان پطروویچ نباید او را بزنی. او بچه است... حالا... حالا یک اسب کوچولو می‌خواهی؟ برایت می‌فرستم. ایوان پطروویچ واقعاً که آدم غیر قابل تحملی هستی. خیلی سنگدل هستی.»<br /> <br /> گروهولسکی لحظه‌ای سکوت کرد و بعد گفت: «و حال زنهایت چطور است ایوان پطروویچ؟»<br /> <br /> «چه حالی. بی‌سروصدا بیرونشان کردم. آنها را در خارج هم می‌توانم ببینم. بچه دارد بزرگ می‌شود و نمی‌خواهم سرمشق بدی در زندگی داشته باشد اگر من تنها باشم، مسئله دیگری است. به علاوه آنها به چه درد من می‌خورند؟ خیلی مضحک است. من با آنها روسی حرف می‌زنم و آنها جوابم را به فرانسه می‌دهند. هیچ چیز سرشان نمی‌شود. مثل این است که با دیوار حرف می‌زنم.»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ می‌خواهم چند کلمه با شما صحبت کنم، اوه خیلی مهم نیست خلاصه این‌که می‌خواهم تقاضائی از شما بکنم.»<br /> <br /> «چه تقاضائی؟»<br /> <br /> «امکان دارد از این‌جا بروید؟ خیلی خوشحالیم از این‌که در جوار شما هستیم اما کمی ایجاد ناراحتی شده است. مثل این که منظورم را می‌فهمید؟ وضع کاملاً ناهنجاری به وجود آمده است... بر رنج و عذاب ناشی از معاشرت ما، شک و تردیدی افزوده شده است که به ما امر می‌کند از یکدیگر جدا شویم. بله حقیقت همین است. مرا خواهید بخشید. اما باید نزد شما این امر روشن باشد که زندگی با چنین نزدیکی و مصاحبتی، مردم را وادار می‌کند که تصور کنند.... شاید کلمه تصور کردن، در این مورد مناسب نباشد، ولی به هر حال هر طوریکه این زندگی را حساب کنید، زننده و مصیبت‌آور است....»<br /> <br /> «بله، من هم همین عقیده را دارم. خواهم رفت.»<br /> <br /> «خیلی از شما ممنونیم. ایوان پطروویچ، باور کنید گرمترین خاطره‌ها را از شما خواهیم داشت! این گذشتی که -»<br /> <br /> «خوب اما این همه اثاثیه را چه کار کنم؟ منظورم این است که بگویم آنها را از من می‌خرید؟ زیاد گران نیست. همه اثاثیه،<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44119 2021-06-10T19:48:04Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۸۸.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> ایوان پطروویچ با لکنت زبان گفت: «حقیقت این است که نمی‌خواهم وقتی او وارد این‌جا می‌شود، لیزا خودش را نشان بدهد. به او نوشتم و گفتم که تو مریض شده و برای معالجه به قفقاز رفته‌ای. زشت است که شما او را ملاقات کنید می‌فهمید!»<br /> <br /> لیزا گفت: «بسیار خوب.»<br /> <br /> گروهولسکی اندیشید: «حرف معقولانه‌ای است. او ازخودگذشتگی کرده پس چرا ما این کار را نکنیم؟»<br /> <br /> «حتماً باید این موضوع را در نظر بگیریم والا ممکن است ناراحتی زیادی به وجود آید. او به رسوم و قواعد زیاد اهمیت می‌دهد. ممکن است تو را نفرین کند»<br /> <br /> سعی کن لیزا که تو خانه بمانی و بیرون نیائی. همین. خیلی این‌جا نمی‌ماند نگران نباش.»<br /> <br /> ورود باباپیوتر زیاد به طول نیانجامید. یک صبح آفتابی، ایوان پطروویچ با عجله نزد آنان شتافت و با ترس زیاد گفت: «وارد شد! حالا خوابیده؛ اما تقاضا دارم که خیلی احتیاط کنید...»<br /> <br /> از این جهت لیزا خودش را در چهاردیواری خانه‌شان محبوس ساخت: هرگز به حیاط و ایوان نرفت، تنها از پشت پرده پنجره آسمان را نظاره می‌کرد. بدبختانه پدر ایوان پطروویچ تمام اوقات خود را در بیرون از اطاق می‌گذراند و حتی شبها در ایوان می‌خوابید.<br /> <br /> کشیش کوچک‌اندام معمولاً با خرقه و کلاهی بزرگ که لبه‌ای رو به بالا داشت در حیاط قدم می‌زد و با عینک قدیمی‌اش به اطراف ناآشنای خود نظر می‌انداخت. ایوان پطروویچ هم که نشان «استاینس لاوس» را روی یقه‌اش نصب کرده بود، به دنبالش حرکت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف به ندرت این مدال را می‌زد. اما دوست داشت آن را به خانواده خود نشان بدهد و همیشه در حضورشان از آن استفاده می‌کرد.<br /> <br /> در این اثنا، الیزا از کسالت و تنهائی مشرف به مرگ بود و گروهولسکی هم زندگی رقت‌باری داشت. او مجبور بود که تنها و بدون همسرش بیرون برود پیوسته می‌گریست. اما مردانه این سرنوشت را پذیرفته بود. و بالاتر از همه هر صبح بوگروف نزد آنان می‌آمد و بدون آن‌که ضرورتی باشد، از سلامتی پدرش صحبت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف می‌گفت: «دیشب خوب خوابید! اما از این‌که من خیارشور در خانه نداشتم کمی ناراحت شد. علاقه زیادی به میشوتکا دارد، همیشه با سرش بازی می‌کند...»<br /> <br /> دو هفته بعد باباپیوتر آخرین گردش خود را در حیاط انجام داد و بدون آن‌که گروهولسکی بتواند خوشحالی‌اش را پنهان سازد آن‌جا را ترک گفت. کشیش پیر از این مسافرت لذت برده بود و با رضایت خاطر مراجعت می‌کرد. گروهولسکی و لیزا به روش سابق خود برگشتند. گروهولسکی قبلاً در وضعی تهدیدکننده‌تر و مصیبتی عظیم‌تر از باباپیوتر گرفتار آمده بود، شروع کرد به دعا کردن!<br /> <br /> ایوان پطروویچ عادت داشت که هر روز نزد آنها برود. آدم خوبی بود، اما اگر راستش را بخواهید کمی باعث دردسرشان شده بود. موقع ناهار می‌آمد، با آنها غذا می‌خورد و ساعتها آن‌جا می‌نشست. این کار زیاد بد نبود اما آنها مجبور بودند مخصوصاً برای او ودکا بخرند تا در سر غذا بنوشد، مشروبی که گروهولسکی حتی طاقت نوشیدن یک گیلاسش را هم نداشت. پنج گیلاس بزرگ ودکا می‌نوشید و تا انتهای غذا وراجی می‌کرد. تازه این کار هم زیاد بد نبود، تا ساعت دو بعد از نیمه‌شب در آن‌جا می‌ماند و نمی‌گذاشت آنها بخوابند. بدتر از همه این‌که حرفهائی می‌زد که نگفتنش بهتر بود.<br /> <br /> در حدود ساعت دو بعد از نیمه‌شب لیوانش را پر از ودکا و شامپانی می‌کرد و لاجرعه سر می‌کشید و بعد میشوتکا را در بازوان خود می‌گرفت و در حالی که گریه می‌کرد در حضور لیزا و گروهولسکی می‌گفت:<br /> <br /> «میشا، جگرگوشه‌ی من! من کیستم؟ آدم پستی که مادرت را فروخت. او را با سی تکه نقره عوض کرد! خدایا، مرا مجازات کن! میشل ایوانویچ، ای بچه خوک مادرت کجاست؟ رفته، به بردگی فروخته شده! من آدم رذلی هستم، همین طور است...»<br /> <br /> این کلمات و این اشکها چون نیشتری بر قلب گروهولسکی فرود می‌آمد، به صورت رنگ‌پریده لیزا نگاه می‌کرد و بدون آن‌که حرفی بزند دستهایش را فشار می‌داد.<br /> <br /> بعد با کمروئی می‌گفت: «برو بخواب ایوان پطروویچ.»<br /> <br /> «بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»<br /> <br /> گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل تحمل می‌دید. بوگروف بدون توجه به ناراحتی و ترس گروهولسکی، یک دفعه هم نشد که از کنار لیزا تکان بخورد. او را به ماهیگیری می‌برد، برایش داستان می‌گفت و با او به گردش می‌رفت. حتی یک بار از ناخوشی گروهولسکی استفاده کرد و لیزا را با کالسکه‌اش به گردش برد و آخر شب برگشتند. خدا می‌داند که کجا رفتند!<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که لبهایش را گاز می‌گرفت پیش خود اندیشید: «مسلماً کار زشت و وحشیانه‌ای است.»<br /> <br /> به‌علاوه گروهولسکی دوست داشت لیزا را زیاد ببوسد. او بدون این بوسه‌های شیرین نمی‌توانست زندگی کند اما با بودن ایوان پطروویچ، تا اندازه‌ای جلوی خودش را می‌گرفت. چه درد و عذابی! بیچاره فکر می‌کرد که به‌کلی فراموش شده است. اما سرنوشت به کمکش شتافت. غفلتاً ایوان پطروویچ برای مدت یک هفته غیبش زد. دوستانی آمدند و او و میشوتکا را با خودشان بردند.<br /> <br /> یک صبح زیبا؛ گروهولسکی که شاداب و سرحال به نظر می‌رسید از گردش روزانهٔ خود مراجعت کرد. دست‌هایش را به هم مالید و به لیزا گفت: برگشته است. بیشتر از این دیگر نمی‌توانم خوشحال باشم. ها، ها، ها...»<br /> <br /> «خنده‌ات برای چیست؟»<br /> <br /> «چند تا زن با خودش آورده.»<br /> <br /> «زن؟»<br /> <br /> «نمی‌دانم... اما کاملاً به او حق می‌دهم که با زنها باشد. بسیار عالی است! به‌علاوه او کاملاً جوان و فعال است. بیا این‌جا و نگاه کن...»<br /> <br /> گروهولسکی به دنبال لیزا به ایوان رفت و خانهٔ مقابل را به او نشان داد. هر دو زدند زیر خنده. خیلی مضحک بود. ایوان پطروویچ روی ایوان ایستاده بود و داشت می‌خندید زیر ایوان دو تا زن مومشکی و غریبه ایستاده و میشوتکا هم در کنارشان بود. آن دو زن با صدای بلند به زبان فرانسه صحبت می‌کردند و می‌خندیدند.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «ظاهراً فرانسوی هستند. آن‌که نزدیکتر ایستاده بد قیافه‌ای ندارد. همه‌شان آزادند، اما اهمیتی ندارد. بین آنها چیز خوب هم پیدا می‌شود. این‌ها که زیبا و بی‌حیا به نظر می‌رسند...»<br /> <br /> تمام مزه کار در این جا بود که ایوان پطروویچ دستهای بلندش را دراز کرد و شانه‌های یکی از زنها را گرفت. در هوا بلندش کرد و کشید پیش خودش تو ایوان.<br /> <br /> وقتی هر دو آنها را به این طریق روی ایوان گذاشت نوبت میشوتکا رسید. زنها دوباره پائین دویدند و بازی مجدداً آغاز گردید.<br /> <br /> گروهولسکی که مشتاقانه به این منظره نگاه می‌کرد زمزمه کرد: «خیلی قوی به نظر می‌رسد. بدنش خیلی عضله دارد.»<br /> <br /> این نمایش تقریباً شش بار تکرار شد. زنها آن‌قدر خوشحال به نظر می‌رسیدند که حتی هنگام بالا رفتن وقتی دامنهای مواجشان بر اثر یک باد شدید، بالا می‌رفت نگران و ناراحت نمی‌شدند. تنها گروهولسکی وقتی که زنها پایشان را روی نرده ایوان می‌انداختند، چشمانش را از روی شرم پائین می‌انداخت. لیزا فقط نگاه می‌کرد و می‌خندید. دلیلی نداشت که در جلوی مردها احساس شرمساری کند آنها گناهی نداشتند. تقصیر از زنها بود.<br /> <br /> ایوان پطروویچ که کمی ناراحت به نظر می‌رسید همان شب نزدشان شتافت تا اطلاع بدهد که «حالا او مرد خانه شده است...»<br /> <br /> او گفت: «نباید فکر کنید که آنها زنهای بی کس و کاری هستند. حقیقت این است که آنها فرانسوی هستند. کمی شلوغ می‌کنند و شراب می‌نوشند. همه‌کس این موضوع را می‌داند! این‌طور پرورش یافته‌اند. کاری نمی‌شود کرد! پرنس اجازه داد که آنها را با خودم بیاورم. بعد اضافه کرد: «تقریباً هیچ چیز در مقابلش نگرفت... اصرار کرد که آنها را با خودم بیاورم باید یک وقت شما را به پرنس معرفی کنم. او مرد تحصیل‌کرده‌ای است. پیوسته چیز می‌نویسد و مطالعه می‌کند... اما می‌دانید اسم این خانمها چیست؟ اسم یکیشان فانی است و آن یکی: ایزابل. آخ که چه اروپائی! ها، ها، ها! مقصودم اروپای غربی است! خوب باید بروم.»<br /> <br /> ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....<br /> <br /> یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز صبح، گروهولسکی دیرتر از موعد معمول از خواب برخاست و روی ایوان شروع به قدم زدن کرد. در این موقع چشمش به منظرهٔ تکان‌دهنده‌ای افتاد که باعث تعجب و خشمش شد!<br /> <br /> در زیر ایوان خانه روبرو آن دو زن فرانسوی ایستاده و با خوشحالی تمام صحبت می‌کردند، لیزا هم در وسط آنان دیده می‌شد. او متناوباً و از کنار چشم خانه خودش را می‌پائید، مثل این‌که می‌خواست بگوید: نمی‌دانم آیا آن ظالم، آن ستمگر، از خواب برخاسته است یا نه؟ (گروهولسکی نگاه‌های او را نزد خود این‌طور تعبیر کرد).<br /> <br /> ایوان پطروویچ با پیراهن روی ایوان ایستاده بود. ابتدا فانی و بعد ایزابل و در آخر لیزا را بلند کرد و روی ایوان گذاشت. به نظر می‌رسید لیزا را علی‌رغم ناراحتی گروهولسکی کمی بیشتر به خود فشار می‌دهد. و لیزا هم پایش را روی نرده انداخت و بالا رفت. آه، چه زنهائی! همه‌شان موجودات اسرارآمیزی هستند!<br /> <br /> وقتی لیزا به خانه برگشت، مثل آن‌که اصلاً چیزی اتفاق نیفتاده باشد، با نوک پنجه وارد اطاق شد و گروهولسکی در رختخواب دمر افتاده بود و ناله می‌کرد. رنگش پریده بود و لکه‌های قرمزرنگی روی گونه‌هایش دیده می‌شد....<br /> <br /> به محض آن‌که لیزا را دید از رختخواب بیرون پرید و در اطراف اطاق شروع کرد به قدم زدن....<br /> <br /> با صدای بلند فریاد زد: «این است طرز رفتار؟ ها؟ خیلی از تو ممنونم ننگ‌آور است، خانم عزیز! هرزگی محض است! دودستی نگاهش دار!»<br /> <br /> رنگ لیزا پرید و زد زیر گریه.<br /> <br /> زنهائی که خودشان را در کاری محق می‌دانند، معمولاً فریاد کشیده و دعوا و مرافعه راه می‌اندازند. اما آنهائی که به تقصیر خودشان اعتراف دارند فقط به گریه اکتفا می‌کنند....<br /> <br /> «خوب شرکتی با این موجودات فاسد دایر کرده‌ای! شکی نیست که عمل ناپسندانه‌ای انجام داده‌ای! نمی‌دانی آنها چکاره‌اند؟ آنها را خریده‌اند، فاحشه‌اند! تو که زن پاک و شایسته‌ای هستی چطور می‌توانی به آن‌جا بروی و معاشرشان باشی؟ و آن مرد... او! چه می‌خواهد؟ از من چه می‌خواهد؟ سر در نمی‌آورم نصف ثروت خودم را به او دادم – نه بیشتر از نصف! خودت می‌دانی. حتی بیشتر از آنچه که داشتم به او دادم. همه چیز به او دادم! گستاخی‌اش را تحمل کردم – او حق ندارد ترا «تو» صدا کند. آن گردشهای طولانی‌تان را با هم و آن بوسه‌های پس از شامتان را هم تحمل کرده‌ام. اما این یکی را دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. یکی از ما، یا من یا او! یکی از ما باید برود. دیگر نمی‌توانم این‌طور زندگی کنم. فکر می‌کنم می‌فهمی چه می‌گویم، یا این و یا آن یکی، کدامشان را می‌خواهی؟ این آن‌قدری است که من می‌توانم طاقت بیاورم: کاسه صبرم لبریز شده. به اندازه کافی رنج برده‌ام فوراً، همین الان می‌روم آن‌جا و با او صحبت می‌کنم. خیال می‌کند چه کسی است؟ بیچاره خیال می‌کند که خیلی....»<br /> <br /> گروهولسکی حرفهای دلیرانه و طعنه‌آمیزی زد اما فوراً آن‌جا نرفت، کمی ترسیده بود و تا اندازه‌ای احساس سرافکندگی در خود می‌کرد. از این جهت سه روز بعد به دیدن ایوان پطروویچ رفت.<br /> <br /> وقتی که وارد عمارت شخصی بوگروف شد و آن همه تجمل و ثروت را در اطراف او مشاهده کرد، دهانش از تعجب بازماند. تنها پرده‌های مخملی و صندلی‌های گران‌قیمت سالن کافی بود که انسان را به تعجب وادارد. گروهولسکی ثروتمندان متعددی را می‌شناخت اما تا به حال شخصی را به این تجمل و نعمت ندیده بود.<br /> <br /> وقتی گروهولسکی با ترس غیر قابل وصف خود وارد اطاق شد، با منظره عجیب و درهم و برهمی روبرو گردید. بشقاب‌هائی پر از تکه‌های کوچک نان روی پیانوی بزرگ قرار گرفته بود، لیوانی روی یک صندلی قرار داده شده بود و زنبیلی پر از تکه کهنه‌های بدنما از زیر میز به چشم می‌خورد. در کف پنجره‌ها پوست گردو ریخته شده بود و بوگروف خودش وقتی که گروهولسکی وارد اطاق شد وضع نامرتب و کثیفی داشت. در اطراف اطاق قدم می‌زد، صورتش قرمز شده بود، لباس نپوشیده بود و موهایش را شانه نکرده بود. داشت با خودش حرف می‌زد. به نظر می‌رسید که موضوعی وی را ناراحت کرده است. و میشوتکا در همین اطاق روی نیمکتی نشسته و فریادهای گوش‌خراشی سر داده بود.<br /> <br /> به محض آن‌که بوگروف گروهولسکی را دید فریاد زد: «واقعاً قبیح است، گریگوری واسیلیچ! به این وضع کثیف نگاه کنید! درست نگاه کنید بفرمائید بنشینید خواهش می‌کنم. ببخشید که این‌طور برهنه‌ام. نمی‌دانم چطور مردم می‌توانند با این کثافت زندگی کنند! هر چه به این نوکرها می‌گویم انجام نمی‌دهند وضع بسیار بدست و همه چیز گران.... خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف در مقابل میشوتکا ایستاد و غرید: «حیوان کوچولو، وقتی می‌گویم خفه شو؛ خفه شو!»<br /> <br /> بوگروف گوش بچه را کشید.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44118 2021-06-09T18:02:05Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۸۷.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> ایوان پطروویچ با لکنت زبان گفت: «حقیقت این است که نمی‌خواهم وقتی او وارد این‌جا می‌شود، لیزا خودش را نشان بدهد. به او نوشتم و گفتم که تو مریض شده و برای معالجه به قفقاز رفته‌ای. زشت است که شما او را ملاقات کنید می‌فهمید!»<br /> <br /> لیزا گفت: «بسیار خوب.»<br /> <br /> گروهولسکی اندیشید: «حرف معقولانه‌ای است. او ازخودگذشتگی کرده پس چرا ما این کار را نکنیم؟»<br /> <br /> «حتماً باید این موضوع را در نظر بگیریم والا ممکن است ناراحتی زیادی به وجود آید. او به رسوم و قواعد زیاد اهمیت می‌دهد. ممکن است تو را نفرین کند»<br /> <br /> سعی کن لیزا که تو خانه بمانی و بیرون نیائی. همین. خیلی این‌جا نمی‌ماند نگران نباش.»<br /> <br /> ورود باباپیوتر زیاد به طول نیانجامید. یک صبح آفتابی، ایوان پطروویچ با عجله نزد آنان شتافت و با ترس زیاد گفت: «وارد شد! حالا خوابیده؛ اما تقاضا دارم که خیلی احتیاط کنید...»<br /> <br /> از این جهت لیزا خودش را در چهاردیواری خانه‌شان محبوس ساخت: هرگز به حیاط و ایوان نرفت، تنها از پشت پرده پنجره آسمان را نظاره می‌کرد. بدبختانه پدر ایوان پطروویچ تمام اوقات خود را در بیرون از اطاق می‌گذراند و حتی شبها در ایوان می‌خوابید.<br /> <br /> کشیش کوچک‌اندام معمولاً با خرقه و کلاهی بزرگ که لبه‌ای رو به بالا داشت در حیاط قدم می‌زد و با عینک قدیمی‌اش به اطراف ناآشنای خود نظر می‌انداخت. ایوان پطروویچ هم که نشان «استاینس لاوس» را روی یقه‌اش نصب کرده بود، به دنبالش حرکت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف به ندرت این مدال را می‌زد. اما دوست داشت آن را به خانواده خود نشان بدهد و همیشه در حضورشان از آن استفاده می‌کرد.<br /> <br /> در این اثنا، الیزا از کسالت و تنهائی مشرف به مرگ بود و گروهولسکی هم زندگی رقت‌باری داشت. او مجبور بود که تنها و بدون همسرش بیرون برود پیوسته می‌گریست. اما مردانه این سرنوشت را پذیرفته بود. و بالاتر از همه هر صبح بوگروف نزد آنان می‌آمد و بدون آن‌که ضرورتی باشد، از سلامتی پدرش صحبت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف می‌گفت: «دیشب خوب خوابید! اما از این‌که من خیارشور در خانه نداشتم کمی ناراحت شد. علاقه زیادی به میشوتکا دارد، همیشه با سرش بازی می‌کند...»<br /> <br /> دو هفته بعد باباپیوتر آخرین گردش خود را در حیاط انجام داد و بدون آن‌که گروهولسکی بتواند خوشحالی‌اش را پنهان سازد آن‌جا را ترک گفت. کشیش پیر از این مسافرت لذت برده بود و با رضایت خاطر مراجعت می‌کرد. گروهولسکی و لیزا به روش سابق خود برگشتند. گروهولسکی قبلاً در وضعی تهدیدکننده‌تر و مصیبتی عظیم‌تر از باباپیوتر گرفتار آمده بود، شروع کرد به دعا کردن!<br /> <br /> ایوان پطروویچ عادت داشت که هر روز نزد آنها برود. آدم خوبی بود، اما اگر راستش را بخواهید کمی باعث دردسرشان شده بود. موقع ناهار می‌آمد، با آنها غذا می‌خورد و ساعتها آن‌جا می‌نشست. این کار زیاد بد نبود اما آنها مجبور بودند مخصوصاً برای او ودکا بخرند تا در سر غذا بنوشد، مشروبی که گروهولسکی حتی طاقت نوشیدن یک گیلاسش را هم نداشت. پنج گیلاس بزرگ ودکا می‌نوشید و تا انتهای غذا وراجی می‌کرد. تازه این کار هم زیاد بد نبود، تا ساعت دو بعد از نیمه‌شب در آن‌جا می‌ماند و نمی‌گذاشت آنها بخوابند. بدتر از همه این‌که حرفهائی می‌زد که نگفتنش بهتر بود.<br /> <br /> در حدود ساعت دو بعد از نیمه‌شب لیوانش را پر از ودکا و شامپانی می‌کرد و لاجرعه سر می‌کشید و بعد میشوتکا را در بازوان خود می‌گرفت و در حالی که گریه می‌کرد در حضور لیزا و گروهولسکی می‌گفت:<br /> <br /> «میشا، جگرگوشه‌ی من! من کیستم؟ آدم پستی که مادرت را فروخت. او را با سی تکه نقره عوض کرد! خدایا، مرا مجازات کن! میشل ایوانویچ، ای بچه خوک مادرت کجاست؟ رفته، به بردگی فروخته شده! من آدم رذلی هستم، همین طور است...»<br /> <br /> این کلمات و این اشکها چون نیشتری بر قلب گروهولسکی فرود می‌آمد، به صورت رنگ‌پریده لیزا نگاه می‌کرد و بدون آن‌که حرفی بزند دستهایش را فشار می‌داد.<br /> <br /> بعد با کمروئی می‌گفت: «برو بخواب ایوان پطروویچ.»<br /> <br /> «بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»<br /> <br /> گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل تحمل می‌دید. بوگروف بدون توجه به ناراحتی و ترس گروهولسکی، یک دفعه هم نشد که از کنار لیزا تکان بخورد. او را به ماهیگیری می‌برد، برایش داستان می‌گفت و با او به گردش می‌رفت. حتی یک بار از ناخوشی گروهولسکی استفاده کرد و لیزا را با کالسکه‌اش به گردش برد و آخر شب برگشتند. خدا می‌داند که کجا رفتند!<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که لبهایش را گاز می‌گرفت پیش خود اندیشید: «مسلماً کار زشت و وحشیانه‌ای است.»<br /> <br /> به‌علاوه گروهولسکی دوست داشت لیزا را زیاد ببوسد. او بدون این بوسه‌های شیرین نمی‌توانست زندگی کند اما با بودن ایوان پطروویچ، تا اندازه‌ای جلوی خودش را می‌گرفت. چه درد و عذابی! بیچاره فکر می‌کرد که به‌کلی فراموش شده است. اما سرنوشت به کمکش شتافت. غفلتاً ایوان پطروویچ برای مدت یک هفته غیبش زد. دوستانی آمدند و او و میشوتکا را با خودشان بردند.<br /> <br /> یک صبح زیبا؛ گروهولسکی که شاداب و سرحال به نظر می‌رسید از گردش روزانهٔ خود مراجعت کرد. دست‌هایش را به هم مالید و به لیزا گفت: برگشته است. بیشتر از این دیگر نمی‌توانم خوشحال باشم. ها، ها، ها...»<br /> <br /> «خنده‌ات برای چیست؟»<br /> <br /> «چند تا زن با خودش آورده.»<br /> <br /> «زن؟»<br /> <br /> «نمی‌دانم... اما کاملاً به او حق می‌دهم که با زنها باشد. بسیار عالی است! به‌علاوه او کاملاً جوان و فعال است. بیا این‌جا و نگاه کن...»<br /> <br /> گروهولسکی به دنبال لیزا به ایوان رفت و خانهٔ مقابل را به او نشان داد. هر دو زدند زیر خنده. خیلی مضحک بود. ایوان پطروویچ روی ایوان ایستاده بود و داشت می‌خندید زیر ایوان دو تا زن مومشکی و غریبه ایستاده و میشوتکا هم در کنارشان بود. آن دو زن با صدای بلند به زبان فرانسه صحبت می‌کردند و می‌خندیدند.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «ظاهراً فرانسوی هستند. آن‌که نزدیکتر ایستاده بد قیافه‌ای ندارد. همه‌شان آزادند، اما اهمیتی ندارد. بین آنها چیز خوب هم پیدا می‌شود. این‌ها که زیبا و بی‌حیا به نظر می‌رسند...»<br /> <br /> تمام مزه کار در این جا بود که ایوان پطروویچ دستهای بلندش را دراز کرد و شانه‌های یکی از زنها را گرفت. در هوا بلندش کرد و کشید پیش خودش تو ایوان.<br /> <br /> وقتی هر دو آنها را به این طریق روی ایوان گذاشت نوبت میشوتکا رسید. زنها دوباره پائین دویدند و بازی مجدداً آغاز گردید.<br /> <br /> گروهولسکی که مشتاقانه به این منظره نگاه می‌کرد زمزمه کرد: «خیلی قوی به نظر می‌رسد. بدنش خیلی عضله دارد.»<br /> <br /> این نمایش تقریباً شش بار تکرار شد. زنها آن‌قدر خوشحال به نظر می‌رسیدند که حتی هنگام بالا رفتن وقتی دامنهای مواجشان بر اثر یک باد شدید، بالا می‌رفت نگران و ناراحت نمی‌شدند. تنها گروهولسکی وقتی که زنها پایشان را روی نرده ایوان می‌انداختند، چشمانش را از روی شرم پائین می‌انداخت. لیزا فقط نگاه می‌کرد و می‌خندید. دلیلی نداشت که در جلوی مردها احساس شرمساری کند آنها گناهی نداشتند. تقصیر از زنها بود.<br /> <br /> ایوان پطروویچ که کمی ناراحت به نظر می‌رسید همان شب نزدشان شتافت تا اطلاع بدهد که «حالا او مرد خانه شده است...»<br /> <br /> او گفت: «نباید فکر کنید که آنها زنهای بی کس و کاری هستند. حقیقت این است که آنها فرانسوی هستند. کمی شلوغ می‌کنند و شراب می‌نوشند. همه‌کس این موضوع را می‌داند! این‌طور پرورش یافته‌اند. کاری نمی‌شود کرد! پرنس اجازه داد که آنها را با خودم بیاورم. بعد اضافه کرد: «تقریباً هیچ چیز در مقابلش نگرفت... اصرار کرد که آنها را با خودم بیاورم باید یک وقت شما را به پرنس معرفی کنم. او مرد تحصیل‌کرده‌ای است. پیوسته چیز می‌نویسد و مطالعه می‌کند... اما می‌دانید اسم این خانمها چیست؟ اسم یکیشان فانی است و آن یکی: ایزابل. آخ که چه اروپائی! ها، ها، ها! مقصودم اروپای غربی است! خوب باید بروم.»<br /> <br /> ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....<br /> <br /> یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز صبح، گروهولسکی دیرتر از موعد معمول از خواب برخاست و روی ایوان شروع به قدم زدن کرد. در این موقع چشمش به منظرهٔ تکان‌دهنده‌ای افتاد که باعث تعجب و خشمش شد!<br /> <br /> در زیر ایوان خانه روبرو آن دو زن فرانسوی ایستاده و با خوشحالی تمام صحبت می‌کردند، لیزا هم در وسط آنان دیده می‌شد. او متناوباً و از کنار چشم خانه خودش را می‌پائید، مثل این‌که می‌خواست بگوید: نمی‌دانم آیا آن ظالم، آن ستمگر، از خواب برخاسته است یا نه؟ (گروهولسکی نگاه‌های او را نزد خود این‌طور تعبیر کرد).<br /> <br /> ایوان پطروویچ با پیراهن روی ایوان ایستاده بود. ابتدا فانی و بعد ایزابل و در آخر لیزا را بلند کرد و روی ایوان گذاشت. به نظر می‌رسید لیزا را علی‌رغم ناراحتی گروهولسکی کمی بیشتر به خود فشار می‌دهد. و لیزا هم پایش را روی نرده انداخت و بالا رفت. آه، چه زنهائی! همه‌شان موجودات اسرارآمیزی هستند!<br /> <br /> وقتی لیزا به خانه برگشت، مثل آن‌که اصلاً چیزی اتفاق نیفتاده باشد، با نوک پنجه وارد اطاق شد و گروهولسکی در رختخواب دمر افتاده بود و ناله می‌کرد. رنگش پریده بود و لکه‌های قرمزرنگی روی گونه‌هایش دیده می‌شد....<br /> <br /> به محض آن‌که لیزا را دید از رختخواب بیرون پرید و در اطراف اطاق شروع کرد به قدم زدن....<br /> <br /> با صدای بلند فریاد زد: «این است طرز رفتار؟ ها؟ خیلی از تو ممنونم ننگ‌آور است، خانم عزیز! هرزگی محض است! دودستی نگاهش دار!»<br /> <br /> رنگ لیزا پرید و زد زیر گریه.<br /> <br /> زنهائی که خودشان را در کاری محق می‌دانند، معمولاً فریاد کشیده و دعوا و مرافعه راه می‌اندازند. اما آنهائی که به تقصیر خودشان اعتراف دارند فقط به گریه اکتفا می‌کنند....<br /> <br /> «خوب شرکتی با این موجودات فاسد دایر کرده‌ای! شکی نیست که عمل ناپسندانه‌ای انجام داده‌ای! نمی‌دانی آنها چکاره‌اند؟ آنها را خریده‌اند، فاحشه‌اند! تو که زن پاک و شایسته‌ای هستی چطور می‌توانی به آن‌جا بروی و معاشرشان باشی؟ و آن مرد... او! چه می‌خواهد؟ از من چه می‌خواهد؟ سر در نمی‌آورم نصف ثروت خودم را به او دادم – نه بیشتر از نصف! خودت می‌دانی. حتی بیشتر از آنچه که داشتم به او دادم. همه چیز به او دادم! گستاخی‌اش را تحمل کردم – او حق ندارد ترا «تو» صدا کند. آن گردشهای طولانی‌تان را با هم و آن بوسه‌های پس از شامتان را هم<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44117 2021-06-08T21:08:39Z

<p>Parastoo: تایپ تا پایان صفحهٔ ۸۶.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> ایوان پطروویچ با لکنت زبان گفت: «حقیقت این است که نمی‌خواهم وقتی او وارد این‌جا می‌شود، لیزا خودش را نشان بدهد. به او نوشتم و گفتم که تو مریض شده و برای معالجه به قفقاز رفته‌ای. زشت است که شما او را ملاقات کنید می‌فهمید!»<br /> <br /> لیزا گفت: «بسیار خوب.»<br /> <br /> گروهولسکی اندیشید: «حرف معقولانه‌ای است. او ازخودگذشتگی کرده پس چرا ما این کار را نکنیم؟»<br /> <br /> «حتماً باید این موضوع را در نظر بگیریم والا ممکن است ناراحتی زیادی به وجود آید. او به رسوم و قواعد زیاد اهمیت می‌دهد. ممکن است تو را نفرین کند»<br /> <br /> سعی کن لیزا که تو خانه بمانی و بیرون نیائی. همین. خیلی این‌جا نمی‌ماند نگران نباش.»<br /> <br /> ورود باباپیوتر زیاد به طول نیانجامید. یک صبح آفتابی، ایوان پطروویچ با عجله نزد آنان شتافت و با ترس زیاد گفت: «وارد شد! حالا خوابیده؛ اما تقاضا دارم که خیلی احتیاط کنید...»<br /> <br /> از این جهت لیزا خودش را در چهاردیواری خانه‌شان محبوس ساخت: هرگز به حیاط و ایوان نرفت، تنها از پشت پرده پنجره آسمان را نظاره می‌کرد. بدبختانه پدر ایوان پطروویچ تمام اوقات خود را در بیرون از اطاق می‌گذراند و حتی شبها در ایوان می‌خوابید.<br /> <br /> کشیش کوچک‌اندام معمولاً با خرقه و کلاهی بزرگ که لبه‌ای رو به بالا داشت در حیاط قدم می‌زد و با عینک قدیمی‌اش به اطراف ناآشنای خود نظر می‌انداخت. ایوان پطروویچ هم که نشان «استاینس لاوس» را روی یقه‌اش نصب کرده بود، به دنبالش حرکت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف به ندرت این مدال را می‌زد. اما دوست داشت آن را به خانواده خود نشان بدهد و همیشه در حضورشان از آن استفاده می‌کرد.<br /> <br /> در این اثنا، الیزا از کسالت و تنهائی مشرف به مرگ بود و گروهولسکی هم زندگی رقت‌باری داشت. او مجبور بود که تنها و بدون همسرش بیرون برود پیوسته می‌گریست. اما مردانه این سرنوشت را پذیرفته بود. و بالاتر از همه هر صبح بوگروف نزد آنان می‌آمد و بدون آن‌که ضرورتی باشد، از سلامتی پدرش صحبت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف می‌گفت: «دیشب خوب خوابید! اما از این‌که من خیارشور در خانه نداشتم کمی ناراحت شد. علاقه زیادی به میشوتکا دارد، همیشه با سرش بازی می‌کند...»<br /> <br /> دو هفته بعد باباپیوتر آخرین گردش خود را در حیاط انجام داد و بدون آن‌که گروهولسکی بتواند خوشحالی‌اش را پنهان سازد آن‌جا را ترک گفت. کشیش پیر از این مسافرت لذت برده بود و با رضایت خاطر مراجعت می‌کرد. گروهولسکی و لیزا به روش سابق خود برگشتند. گروهولسکی قبلاً در وضعی تهدیدکننده‌تر و مصیبتی عظیم‌تر از باباپیوتر گرفتار آمده بود، شروع کرد به دعا کردن!<br /> <br /> ایوان پطروویچ عادت داشت که هر روز نزد آنها برود. آدم خوبی بود، اما اگر راستش را بخواهید کمی باعث دردسرشان شده بود. موقع ناهار می‌آمد، با آنها غذا می‌خورد و ساعتها آن‌جا می‌نشست. این کار زیاد بد نبود اما آنها مجبور بودند مخصوصاً برای او ودکا بخرند تا در سر غذا بنوشد، مشروبی که گروهولسکی حتی طاقت نوشیدن یک گیلاسش را هم نداشت. پنج گیلاس بزرگ ودکا می‌نوشید و تا انتهای غذا وراجی می‌کرد. تازه این کار هم زیاد بد نبود، تا ساعت دو بعد از نیمه‌شب در آن‌جا می‌ماند و نمی‌گذاشت آنها بخوابند. بدتر از همه این‌که حرفهائی می‌زد که نگفتنش بهتر بود.<br /> <br /> در حدود ساعت دو بعد از نیمه‌شب لیوانش را پر از ودکا و شامپانی می‌کرد و لاجرعه سر می‌کشید و بعد میشوتکا را در بازوان خود می‌گرفت و در حالی که گریه می‌کرد در حضور لیزا و گروهولسکی می‌گفت:<br /> <br /> «میشا، جگرگوشه‌ی من! من کیستم؟ آدم پستی که مادرت را فروخت. او را با سی تکه نقره عوض کرد! خدایا، مرا مجازات کن! میشل ایوانویچ، ای بچه خوک مادرت کجاست؟ رفته، به بردگی فروخته شده! من آدم رذلی هستم، همین طور است...»<br /> <br /> این کلمات و این اشکها چون نیشتری بر قلب گروهولسکی فرود می‌آمد، به صورت رنگ‌پریده لیزا نگاه می‌کرد و بدون آن‌که حرفی بزند دستهایش را فشار می‌داد.<br /> <br /> بعد با کمروئی می‌گفت: «برو بخواب ایوان پطروویچ.»<br /> <br /> «بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»<br /> <br /> گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل تحمل می‌دید. بوگروف بدون توجه به ناراحتی و ترس گروهولسکی، یک دفعه هم نشد که از کنار لیزا تکان بخورد. او را به ماهیگیری می‌برد، برایش داستان می‌گفت و با او به گردش می‌رفت. حتی یک بار از ناخوشی گروهولسکی استفاده کرد و لیزا را با کالسکه‌اش به گردش برد و آخر شب برگشتند. خدا می‌داند که کجا رفتند!<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که لبهایش را گاز می‌گرفت پیش خود اندیشید: «مسلماً کار زشت و وحشیانه‌ای است.»<br /> <br /> به‌علاوه گروهولسکی دوست داشت لیزا را زیاد ببوسد. او بدون این بوسه‌های شیرین نمی‌توانست زندگی کند اما با بودن ایوان پطروویچ، تا اندازه‌ای جلوی خودش را می‌گرفت. چه درد و عذابی! بیچاره فکر می‌کرد که به‌کلی فراموش شده است. اما سرنوشت به کمکش شتافت. غفلتاً ایوان پطروویچ برای مدت یک هفته غیبش زد. دوستانی آمدند و او و میشوتکا را با خودشان بردند.<br /> <br /> یک صبح زیبا؛ گروهولسکی که شاداب و سرحال به نظر می‌رسید از گردش روزانهٔ خود مراجعت کرد. دست‌هایش را به هم مالید و به لیزا گفت: برگشته است. بیشتر از این دیگر نمی‌توانم خوشحال باشم. ها، ها، ها...»<br /> <br /> «خنده‌ات برای چیست؟»<br /> <br /> «چند تا زن با خودش آورده.»<br /> <br /> «زن؟»<br /> <br /> «نمی‌دانم... اما کاملاً به او حق می‌دهم که با زنها باشد. بسیار عالی است! به‌علاوه او کاملاً جوان و فعال است. بیا این‌جا و نگاه کن...»<br /> <br /> گروهولسکی به دنبال لیزا به ایوان رفت و خانهٔ مقابل را به او نشان داد. هر دو زدند زیر خنده. خیلی مضحک بود. ایوان پطروویچ روی ایوان ایستاده بود و داشت می‌خندید زیر ایوان دو تا زن مومشکی و غریبه ایستاده و میشوتکا هم در کنارشان بود. آن دو زن با صدای بلند به زبان فرانسه صحبت می‌کردند و می‌خندیدند.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «ظاهراً فرانسوی هستند. آن‌که نزدیکتر ایستاده بد قیافه‌ای ندارد. همه‌شان آزادند، اما اهمیتی ندارد. بین آنها چیز خوب هم پیدا می‌شود. این‌ها که زیبا و بی‌حیا به نظر می‌رسند...»<br /> <br /> تمام مزه کار در این جا بود که ایوان پطروویچ دستهای بلندش را دراز کرد و شانه‌های یکی از زنها را گرفت. در هوا بلندش کرد و کشید پیش خودش تو ایوان.<br /> <br /> وقتی هر دو آنها را به این طریق روی ایوان گذاشت نوبت میشوتکا رسید. زنها دوباره پائین دویدند و بازی مجدداً آغاز گردید.<br /> <br /> گروهولسکی که مشتاقانه به این منظره نگاه می‌کرد زمزمه کرد: «خیلی قوی به نظر می‌رسد. بدنش خیلی عضله دارد.»<br /> <br /> این نمایش تقریباً شش بار تکرار شد. زنها آن‌قدر خوشحال به نظر می‌رسیدند که حتی هنگام بالا رفتن وقتی دامنهای مواجشان بر اثر یک باد شدید، بالا می‌رفت نگران و ناراحت نمی‌شدند. تنها گروهولسکی وقتی که زنها پایشان را روی نرده ایوان می‌انداختند، چشمانش را از روی شرم پائین می‌انداخت. لیزا فقط نگاه می‌کرد و می‌خندید. دلیلی نداشت که در جلوی مردها احساس شرمساری کند آنها گناهی نداشتند. تقصیر از زنها بود.<br /> <br /> ایوان پطروویچ که کمی ناراحت به نظر می‌رسید همان شب نزدشان شتافت تا اطلاع بدهد که «حالا او مرد خانه شده است...»<br /> <br /> او گفت: «نباید فکر کنید که آنها زنهای بی کس و کاری هستند. حقیقت این است که آنها فرانسوی هستند. کمی شلوغ می‌کنند و شراب می‌نوشند. همه‌کس این موضوع را می‌داند! این‌طور پرورش یافته‌اند. کاری نمی‌شود کرد! پرنس اجازه داد که آنها را با خودم بیاورم. بعد اضافه کرد: «تقریباً هیچ چیز در مقابلش نگرفت... اصرار کرد که آنها را با خودم بیاورم باید یک وقت شما را به پرنس معرفی کنم. او مرد تحصیل‌کرده‌ای است. پیوسته چیز می‌نویسد و مطالعه می‌کند... اما می‌دانید اسم این خانمها چیست؟ اسم یکیشان فانی است و آن یکی: ایزابل. آخ که چه اروپائی! ها، ها، ها! مقصودم اروپای غربی است! خوب باید بروم.»<br /> <br /> ایوان پطروویچ گروهولسکی و لیزا را ترک گفت و خودش را کاملاً وقف آن دو زن کرد. از خانه‌اش در تمام روز صدای خنده و گفتگو و به هم خوردن ظروف به گوش می‌رسید. چراغها در شب تا دیرهنگام روشن بود. گروهولسکی پس از آن مدت عذاب‌دهنده، مجدداً می‌توانست به استراحت بپردازد و خیالش راحت باشد. او خود را مرد خوشبختی می‌دانست و با دنیا در صلح و آشتی بود. ایوان پطروویچ با دو زن خود؛ آن خوشی و لذتی را که گروهولسکی با تنها زن خویش می‌برد، نداشت... اما افسوس که سرنوشت رحم و شفقتی ندارد! گروهولسکی، لیزا میشوتکا و ایوان پطروویچ یک بار دیگر آرامش خیال خود را از دست دادند....<br /> <br /> یک هفته و نیم بدین طریق سپری گشت. تا این که یک روز<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44116 2021-06-07T20:31:42Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۸۳.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> ایوان پطروویچ با لکنت زبان گفت: «حقیقت این است که نمی‌خواهم وقتی او وارد این‌جا می‌شود، لیزا خودش را نشان بدهد. به او نوشتم و گفتم که تو مریض شده و برای معالجه به قفقاز رفته‌ای. زشت است که شما او را ملاقات کنید می‌فهمید!»<br /> <br /> لیزا گفت: «بسیار خوب.»<br /> <br /> گروهولسکی اندیشید: «حرف معقولانه‌ای است. او ازخودگذشتگی کرده پس چرا ما این کار را نکنیم؟»<br /> <br /> «حتماً باید این موضوع را در نظر بگیریم والا ممکن است ناراحتی زیادی به وجود آید. او به رسوم و قواعد زیاد اهمیت می‌دهد. ممکن است تو را نفرین کند»<br /> <br /> سعی کن لیزا که تو خانه بمانی و بیرون نیائی. همین. خیلی این‌جا نمی‌ماند نگران نباش.»<br /> <br /> ورود باباپیوتر زیاد به طول نیانجامید. یک صبح آفتابی، ایوان پطروویچ با عجله نزد آنان شتافت و با ترس زیاد گفت: «وارد شد! حالا خوابیده؛ اما تقاضا دارم که خیلی احتیاط کنید...»<br /> <br /> از این جهت لیزا خودش را در چهاردیواری خانه‌شان محبوس ساخت: هرگز به حیاط و ایوان نرفت، تنها از پشت پرده پنجره آسمان را نظاره می‌کرد. بدبختانه پدر ایوان پطروویچ تمام اوقات خود را در بیرون از اطاق می‌گذراند و حتی شبها در ایوان می‌خوابید.<br /> <br /> کشیش کوچک‌اندام معمولاً با خرقه و کلاهی بزرگ که لبه‌ای رو به بالا داشت در حیاط قدم می‌زد و با عینک قدیمی‌اش به اطراف ناآشنای خود نظر می‌انداخت. ایوان پطروویچ هم که نشان «استاینس لاوس» را روی یقه‌اش نصب کرده بود، به دنبالش حرکت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف به ندرت این مدال را می‌زد. اما دوست داشت آن را به خانواده خود نشان بدهد و همیشه در حضورشان از آن استفاده می‌کرد.<br /> <br /> در این اثنا، الیزا از کسالت و تنهائی مشرف به مرگ بود و گروهولسکی هم زندگی رقت‌باری داشت. او مجبور بود که تنها و بدون همسرش بیرون برود پیوسته می‌گریست. اما مردانه این سرنوشت را پذیرفته بود. و بالاتر از همه هر صبح بوگروف نزد آنان می‌آمد و بدون آن‌که ضرورتی باشد، از سلامتی پدرش صحبت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف می‌گفت: «دیشب خوب خوابید! اما از این‌که من خیارشور در خانه نداشتم کمی ناراحت شد. علاقه زیادی به میشوتکا دارد، همیشه با سرش بازی می‌کند...»<br /> <br /> دو هفته بعد باباپیوتر آخرین گردش خود را در حیاط انجام داد و بدون آن‌که گروهولسکی بتواند خوشحالی‌اش را پنهان سازد آن‌جا را ترک گفت. کشیش پیر از این مسافرت لذت برده بود و با رضایت خاطر مراجعت می‌کرد. گروهولسکی و لیزا به روش سابق خود برگشتند. گروهولسکی قبلاً در وضعی تهدیدکننده‌تر و مصیبتی عظیم‌تر از باباپیوتر گرفتار آمده بود، شروع کرد به دعا کردن!<br /> <br /> ایوان پطروویچ عادت داشت که هر روز نزد آنها برود. آدم خوبی بود، اما اگر راستش را بخواهید کمی باعث دردسرشان شده بود. موقع ناهار می‌آمد، با آنها غذا می‌خورد و ساعتها آن‌جا می‌نشست. این کار زیاد بد نبود اما آنها مجبور بودند مخصوصاً برای او ودکا بخرند تا در سر غذا بنوشد، مشروبی که گروهولسکی حتی طاقت نوشیدن یک گیلاسش را هم نداشت. پنج گیلاس بزرگ ودکا می‌نوشید و تا انتهای غذا وراجی می‌کرد. تازه این کار هم زیاد بد نبود، تا ساعت دو بعد از نیمه‌شب در آن‌جا می‌ماند و نمی‌گذاشت آنها بخوابند. بدتر از همه این‌که حرفهائی می‌زد که نگفتنش بهتر بود.<br /> <br /> در حدود ساعت دو بعد از نیمه‌شب لیوانش را پر از ودکا و شامپانی می‌کرد و لاجرعه سر می‌کشید و بعد میشوتکا را در بازوان خود می‌گرفت و در حالی که گریه می‌کرد در حضور لیزا و گروهولسکی می‌گفت:<br /> <br /> «میشا، جگرگوشه‌ی من! من کیستم؟ آدم پستی که مادرت را فروخت. او را با سی تکه نقره عوض کرد! خدایا، مرا مجازات کن! میشل ایوانویچ، ای بچه خوک مادرت کجاست؟ رفته، به بردگی فروخته شده! من آدم رذلی هستم، همین طور است...»<br /> <br /> این کلمات و این اشکها چون نیشتری بر قلب گروهولسکی فرود می‌آمد، به صورت رنگ‌پریده لیزا نگاه می‌کرد و بدون آن‌که حرفی بزند دستهایش را فشار می‌داد.<br /> <br /> بعد با کمروئی می‌گفت: «برو بخواب ایوان پطروویچ.»<br /> <br /> «بله البته. برویم میشوتکا. خداوند داور ما باشد. وقتی زنم را چون برده‌ای می‌بینم، نمی‌توانم بخوابم. اما گروهولسکی تقصیری ندارد. من بودم که متاعم را در مقابل پول به او فروختم. همهٔ ما به سزای خود خواهیم رسید!»<br /> <br /> گروهولسکی روزها هم وجود ایوان پطروویچ را غیر قابل<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44115 2021-06-07T19:16:43Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۸۲.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> ایوان پطروویچ با لکنت زبان گفت: «حقیقت این است که نمی‌خواهم وقتی او وارد این‌جا می‌شود، لیزا خودش را نشان بدهد. به او نوشتم و گفتم که تو مریض شده و برای معالجه به قفقاز رفته‌ای. زشت است که شما او را ملاقات کنید می‌فهمید!»<br /> <br /> لیزا گفت: «بسیار خوب.»<br /> <br /> گروهولسکی اندیشید: «حرف معقولانه‌ای است. او ازخودگذشتگی کرده پس چرا ما این کار را نکنیم؟»<br /> <br /> «حتماً باید این موضوع را در نظر بگیریم والا ممکن است ناراحتی زیادی به وجود آید. او به رسوم و قواعد زیاد اهمیت می‌دهد. ممکن است تو را نفرین کند»<br /> <br /> سعی کن لیزا که تو خانه بمانی و بیرون نیائی. همین. خیلی این‌جا نمی‌ماند نگران نباش.»<br /> <br /> ورود باباپیوتر زیاد به طول نیانجامید. یک صبح آفتابی، ایوان پطروویچ با عجله نزد آنان شتافت و با ترس زیاد گفت: «وارد شد! حالا خوابیده؛ اما تقاضا دارم که خیلی احتیاط کنید...»<br /> <br /> از این جهت لیزا خودش را در چهاردیواری خانه‌شان محبوس ساخت: هرگز به حیاط و ایوان نرفت، تنها از پشت پرده پنجره آسمان را نظاره می‌کرد. بدبختانه پدر ایوان پطروویچ تمام اوقات خود را در بیرون از اطاق می‌گذراند و حتی شبها در ایوان می‌خوابید.<br /> <br /> کشیش کوچک‌اندام معمولاً با خرقه و کلاهی بزرگ که لبه‌ای رو به بالا داشت در حیاط قدم می‌زد و با عینک قدیمی‌اش به اطراف ناآشنای خود نظر می‌انداخت. ایوان پطروویچ هم که نشان «استاینس لاوس» را روی یقه‌اش نصب کرده بود، به دنبالش حرکت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف به ندرت این مدال را می‌زد. اما دوست داشت آن را به خانواده خود نشان بدهد و همیشه در حضورشان از آن استفاده می‌کرد.<br /> <br /> در این اثنا، الیزا از کسالت و تنهائی مشرف به مرگ بود و گروهولسکی هم زندگی رقت‌باری داشت. او مجبور بود که تنها و بدون همسرش بیرون برود پیوسته می‌گریست. اما مردانه این سرنوشت را پذیرفته بود. و بالاتر از همه هر صبح بوگروف نزد آنان می‌آمد و بدون آن‌که ضرورتی باشد، از سلامتی پدرش صحبت می‌کرد.<br /> <br /> بوگروف می‌گفت: «دیشب خوب خوابید! اما از این‌که من خیارشور در خانه نداشتم کمی ناراحت شد. علاقه زیادی به<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D8%B1%D8%AC%D8%B3%D8%AA%D9%87_%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85...&diff=44114 2021-06-07T19:01:56Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN021P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN021P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN021P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN021P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN021P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN021P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN021P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN021P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN021P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN021P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN021P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN021P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۱ صفحه ۷۸]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۱]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:عزیز نسین]]<br /> [[رده:احمد شاملو]]<br /> [[رده:ثمین باغچه‌بان]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B4%D9%87%D8%B1_%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C%D8%AA%D8%B1%D8%AD%D9%85&diff=44113 2021-06-07T17:53:43Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>[[Image:KHN019P008.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸]]<br /> [[Image:KHN019P009.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹]]<br /> [[Image:KHN019P010.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰]]<br /> [[Image:KHN019P011.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱]]<br /> [[Image:KHN019P012.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲]]<br /> [[Image:KHN019P013.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۳]]<br /> [[Image:KHN019P014.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۴]]<br /> [[Image:KHN019P015.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۵]]<br /> [[Image:KHN019P016.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۶]]<br /> [[Image:KHN019P017.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۷]]<br /> [[Image:KHN019P018.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۸]]<br /> [[Image:KHN019P019.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۹]]<br /> [[Image:KHN019P020.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۰]]<br /> [[Image:KHN019P021.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۱]]<br /> [[Image:KHN019P022.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۲]]<br /> [[Image:KHN019P023.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۳]]<br /> [[Image:KHN019P024.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۴]]<br /> [[Image:KHN019P025.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۵]]<br /> [[Image:KHN019P026.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۶]]<br /> [[Image:KHN019P027.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۷]]<br /> [[Image:KHN019P028.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۸]]<br /> [[Image:KHN019P029.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۹]]<br /> [[Image:KHN019P030.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۰]]<br /> [[Image:KHN019P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۱]]<br /> [[Image:KHN019P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۲]]<br /> [[Image:KHN019P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۳]]<br /> [[Image:KHN019P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۴]]<br /> [[Image:KHN019P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۵]]<br /> [[Image:KHN019P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۶]]<br /> [[Image:KHN019P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۷]]<br /> [[Image:KHN019P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۸]]<br /> [[Image:KHN019P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۹]]<br /> [[Image:KHN019P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۰]]<br /> [[Image:KHN019P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۱]]<br /> [[Image:KHN019P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۲]]<br /> [[Image:KHN019P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۳]]<br /> [[Image:KHN019P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۴]]<br /> [[Image:KHN019P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۵]]<br /> [[Image:KHN019P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۶]]<br /> [[Image:KHN019P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۷]]<br /> [[Image:KHN019P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۸]]<br /> [[Image:KHN019P049.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۹]]<br /> [[Image:KHN019P050.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۰]]<br /> [[Image:KHN019P051.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۱]]<br /> [[Image:KHN019P052.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۲]]<br /> [[Image:KHN019P053.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۳]]<br /> [[Image:KHN019P054.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۴]]<br /> [[Image:KHN019P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN019P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN019P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN019P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN019P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN019P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN019P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN019P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN019P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN019P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN019P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN019P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN019P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN019P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN019P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN019P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN019P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN019P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN019P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN019P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN019P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN019P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN019P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN019P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN019P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN019P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN019P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN019P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN019P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN019P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN019P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN019P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN019P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN019P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN019P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN019P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN019P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN019P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN019P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN019P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN019P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN019P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN019P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN019P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN019P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN019P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۰]]<br /> [[Image:KHN019P101.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۱]]<br /> [[Image:KHN019P102.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۲]]<br /> [[Image:KHN019P103.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۳]]<br /> [[Image:KHN019P104.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۴]]<br /> [[Image:KHN019P105.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۵]]<br /> [[Image:KHN019P106.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۶]]<br /> [[Image:KHN019P107.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۷]]<br /> [[Image:KHN019P108.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۸]]<br /> [[Image:KHN019P109.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۹]]<br /> [[Image:KHN019P110.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۰]]<br /> [[Image:KHN019P111.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۱]]<br /> [[Image:KHN019P112.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۲]]<br /> [[Image:KHN019P113.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۳]]<br /> [[Image:KHN019P114.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۴]]<br /> [[Image:KHN019P115.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۵]]<br /> [[Image:KHN019P116.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۶]]<br /> [[Image:KHN019P117.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۷]]<br /> [[Image:KHN019P118.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۸]]<br /> [[Image:KHN019P119.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۹]]<br /> [[Image:KHN019P120.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۰]]<br /> [[Image:KHN019P121.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۱]]<br /> [[Image:KHN019P122.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۲]]<br /> [[Image:KHN019P123.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN019P124.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN019P125.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN019P126.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN019P127.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۷]]<br /> <br /> {{ناقص}}<br /> <br /> <br /> <br /> ::در سال ۱۹۲۹ در «ورتمبرگ wurtemberg» به دنیا آمد. شانزده سال داشت که قشون متفقین خاک آلمان را اشغال کردند. در آخرین ماه جنگ، برای دفاع از «جبهه داخلی» به خدمت ارتش درآمد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ به کار ساختمانی اشتغال داشت، بعد در یک کارخانه کبریت‌سازی کار کرد و سپس روزنامه‌نگار شد. داستان نخست او، به نام پل، در آلمان و فرانسه موفقیت بزرگی کسب کرد و به وسیله &#039;&#039;&#039;برنهارد ویکی&#039;&#039;&#039; Bernhard Wicki روی پردهٔ سینما آمد. هم‌چنین &#039;&#039;&#039;شهر بی‌ترحم&#039;&#039;&#039; به وسیله &#039;&#039;&#039;گوتلیب رپنهارت&#039;&#039;&#039; Gottlib Reinhart و با شرکت &#039;&#039;&#039;کرک دوگلاس&#039;&#039;&#039; Kirk Douglas به صورت فیلم درآمد.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;داستان «شهر بی‌ترحم» فاجعهٔ زندگی انسان‌هائی را حکایت می‌کند که بی‌هیچ اختیار و اراده، در میدان مبارزه‌ئی که معلوم نیست چرا و چگونه بر ایشان تحمیل شده است، با شمشیرهای آخته در برابر یکدیگر قرار می‌گیرند.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;این داستان، از حملهٔ عصیانی غرایز ارضا نشده‌ئی سخن می‌گوید که نه از روی قصدی و تعمدی، بلکه تنها در ناگزیرترین شرایط محرومیت سر به طغیان برمی‌دارد، چارچوب قانون درهم می‌شکند، از دیوارهای قیود درمی‌گذرد، قراردادهای اجتماعی را به سوئی می‌افکند و در معبر خویش جز محرومیت‌ها و محکومیت‌های تازه‌تر، به جز نامرادی‌ها و ناکامی‌های تازه‌تری چیزی برجای نمی‌گذارد:<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;در این‌جا با سربازان ارتشی بیگانه روبه‌رو می‌شویم که اگرچه فاتح سرزمین مغلوبند، خود مغلوب شرائطی هستند که «جنگ» به وجود آورده است… با دختری آشنا می‌شویم که در اوج غلیان ظریف‌ترین احساس و عاطفهٔ خویش که تا بدان روز به صورت طبیعی خود ارضا نشده است، به ناگهان شعله‌ئی می‌کشد، می‌سوزد و خاکستر می‌شود… با خانواده‌ئی مربوط می‌شویم که رهبر آن، همه چیزی را تنها از دریچهٔ پیروزی‌های انتخاباتی می‌نگرد؛ و دفاع از حیثیت قراردادی خود را به حیات و سرسبزی پنج درخت زندگی ــ که در شکوه بهار خویش است ــ ترجیح می‌دهد، و این خونخواری را از هر گذشت و هر اغماض برتر می‌شمارد… به وکیل مدافعی برمی‌خوریم که با تندذهنی خویش ریشه‌های جنایت را تا صافی‌ترین سرچشمه‌های عشق و عاطفه دنبال می‌کند… و سرانجام به شهری درمی‌آئیم که در جنجال روابط غیرعادی جامعه، به دریافت حقیقت حادثه موفق نمی‌شود ــ اگرچه حادثه بسیار عادی و پیش‌پاافتاده است ــ و هم‌چنان تا به هنگام وقوع فاجعه‌یی دیگر، بی‌احساس و بی‌ترحم باقی می‌ماند…<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;و این است داستان «شهر بی‌ترحم»، حکایت غم‌انگیز زندگی انسان‌هائی که بی‌اراده و بی‌اختیار، در چنگال حوادثی که بی‌اختیار و بی‌ارادگی خود ایشان به وجود می‌آورد گرفتار می‌آیند، فرو می‌روند، و نابود می‌شوند…&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> <br /> در آن بعداظهر سپتامبر ۱۹۵۸، گرما روی بام‌های این شهر کوچک جنوب آلمان سنگینی می‌کرد. گرمای سوزان تابستان در هر گوشه و کنار موهای نورسته‌ئی را که در سردرهای زیبای خانه‌ها و برآمدگی‌های دلربای آن‌ها را دربرمی‌گرفت خشکانیده بود، نهرهایی که به طرف رودخانه آرامی که شهر را احاطه کرده بود شادان زمزمه می‌کردند و راه می‌سپردند، خشکیده بودند. هنگام شروع این داستان، بحران زندگی مردم کاهش یافته بود. نیروهای اشغالگر به لباس متفقین کشور مغلوب درآمده بودند، کشوری که به دو قسمت تقسیم شده بود.<br /> <br /> در این بعدازظهر سپتامبر، سکوتی توانفرسا شهر را دربرگرفته بود. هر چند گاه به گاه صدای اتومبیلی که برروی سنگفرش‌های نامنظم میدان بازار حرکت می‌کرد یا صدای پایی که از پیاده‌رو برمی‌خاست، به گوش می‌رسید، با این وجود تصور می‌شد که یک مرض مسری شهر را از سکنه خالی کرده است. اما چنین نبود. ساکنان شهر، روی تپه قبرستان کنار کلیسا جمع شده بودند، جائی که هنگام بهار پیرمردان بازنشسته عادت داشتند بنشینند و آسمان را به دقت وارسی کنند، گوئی چشم به راه کرامتی بودند برروی این گروه انبوه و خاموش مردم شهر، بار سکوت، سنگینی می‌کرد.<br /> <br /> تمام این مردم بیدرنگ به خانه‌هایشان برمی‌گشتند و لباس‌های سیاه خود را می‌کندند و پس از آن دوباره سر کار خود می‌رفتند. یک سال بعد، این بعدازظهر سپتامبر و هم‌چنین، این دختر جوان را فراموش کرده بودند.<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۱۹]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:مانفرد گریگور]]<br /> [[رده:علی‌اصغر خبره‌زاده]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%D8%A6%DB%8C%D8%B2_%DB%B5%DB%B7&diff=44112 2021-06-07T16:33:39Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>[[Image:12-018.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۱۲ صفحه ۱۸]]<br /> <br /> <br /> {{کوچک}}به‌یاران ناشناخته{{پایان کوچک}}<br /> <br /> <br /> اینک<br /> <br /> با تمامِ رفتارِ بارانیت<br /> <br /> به خانه اندرآی<br /> <br /> و بر پنجره و پندار<br /> <br /> ببار!<br /> <br /> <br /> دوردست‌ها<br /> <br /> بوی خواب می‌دهند<br /> <br /> و چون به‌خویش می‌نگرم<br /> <br /> آب مرا می‌برد...<br /> <br /> <br /> و چون از قرون سیل و باران <br /> <br /> باز آمدم<br /> <br /> و از مهتابی بی‌مهتاب<br /> <br /> تا طلوع سپیده دمان<br /> <br /> سقوط را<br /> <br /> سرودم<br /> <br /> حنجرهٔ تو<br /> <br /> بی‌آواز ماند<br /> <br /> و برگ <br /> <br /> که از آفاق بی‌حدود<br /> <br /> می‌رسید<br /> <br /> با بام‌ها و دودها<br /> <br /> میثاقی به‌راز داشت<br /> <br /> <br /> و چون از خیابان به‌شهر<br /> <br /> نگریستم<br /> <br /> گریستم<br /> <br /> زیرا جنازه‌ها<br /> <br /> بوی شهادت می‌دادند<br /> <br /> و در رگبار پائیزی غروب<br /> <br /> بهار خونی شقایق‌ها<br /> <br /> نمی‌جوشید<br /> <br /> &lt;nowiki&gt;***&lt;/nowiki&gt;<br /> <br /> تنها تو می‌توانی<br /> <br /> با هنجار شبانهٔ برگ‌ها<br /> <br /> برای ماندگان شهرهای مرگ<br /> <br /> زمزمه‌یی باشی،<br /> <br /> با تمامِ رفتارِ بارانیت<br /> <br /> بر بام‌ها و خاطره‌ها<br /> <br /> ببار<br /> <br /> <br /> :::::::سیروس شمیسا<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۱۲]]<br /> [[رده:شعر]]<br /> [[رده:سیروس شمیسا]]<br /> [[رده:مقالات نهایی‌شده]]<br /> [[رده:کتاب جمعه]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44111 2021-06-07T16:28:34Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۸۱.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه عمیقی کشید و گفت: «جانور بیچاره»<br /> <br /> لیزا گفت: «بیچارگی‌اش چیست؟»<br /> <br /> «برای این‌که تو را می‌بیند، اما حق ندارد تو را مال خودش بداند!»<br /> <br /> آن روز بعدازظهر لیزا؛ میشوتکا را که نیکوفور نزدش آورده بود، بوسید و در آغوش کشید. اولین عکس‌العمل میشوتکا گریه بود، اما پس از این‌که قدری مربای گیلاس به او دادند لبخندی دوستانه در صورتش نمایان گشت و آرام گرفت.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی سه روز موفق به دیدار بوگروف نشدند. روزها مرتباً به نقطه‌ای می‌رفت و فقط شب‌ها مراجعت می‌کرد. روز چهارم موقع ناهار بدون انتظار به خانه‌شان آمد؛ با آنها دست داد و پشت میز نشست. جدی و موقر به نظر می‌رسید.<br /> <br /> «برای کاری این‌جا آمده‌ام. این را بخوانید.»<br /> <br /> نامه‌ای را به گروهولسکی داد.<br /> <br /> «بلند بخوانید.»<br /> <br /> «گروهولسکی با صدای بلند چنین خواند:<br /> <br /> «ایوان، پسر مهربان و باملاحظه و هرگز فراموش‌نشده من، نامه پرمهر و احترام‌آمیزت را – که در آن از پدر پیر خود دعوت کرده‌ای تا از کریمه نشاط بخش و باصفا دیدن کرده و قسمتی از دنیائی را که برایم ناشناخته باقی مانده است از نزدیک مشاهده کنم – دریافت داشتم. در جواب به اطلاع شما می‌رسانم که در مرخصی آینده‌ام به آن‌جا خواهم آمد اما زیاد نمی‌مانم. همکار من باباگراسیم، بیمار و رنجور است و نمی‌تواند مدت زیادی تنها بماند. بی‌نهایت خرسندم که پدر و مادرت را از یاد نبرده‌ای. پدرت را با محبت خودت شاد کن و مادرت را هنگام نماز حتماً به یاد آور.<br /> <br /> انتظار دارم مرا در فئودوزیا ملاقات کنی. این فئودوزیا چگونه جائی است؟ جا دارد که آن را ببینم. اسم مادر تعمیدی تو که غسلت داد فئودوزیا بود. می‌گوئی که خداوند به تو کمک کرد تا دویست هزار روبل به دست بیاوری. از این موضوع بسیار خوشحالم، اما از این‌که می‌خواهی کار دولتی را به علت رتبه کم رها کنی، موافقت نمی‌کنم. حتی مردان ثروتمند هم باید کار کنند. دعای من حالا و برای همیشه در عقب تو خواهد بود. ایلیا و سرگئی آندرولف سلام می‌رسانند. برای هر کدامشان ده روبل بفرست خیلی به پول احتیاج دارند. دوستدار تو پدرت پیوتر بوگروف (کشیش)»<br /> <br /> وقتی گروهولسکی نامه را با صدای بلند خواند و تمام کرد لیزا و او هر دو با تردید به بوگروف نگاه کردند.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=44110 2021-06-06T21:21:40Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۸۰.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین فاصله دوری فریاد بزند. قلب لیزا به طپش افتاد و چشمانش تار شد. بوگروف از مهتابی به پائین دوید، از وسط خیابان گذشت و پس از چند ثانیه خودش را به زیر مهتابی که لیزا و گروهولسکی مشغول صرف ناهار بودند رسانید. گروهولسکی اشتهای خود را برای کبک‌ها از دست داده بود!<br /> <br /> بوگروف که صورتش قرمز شده و دستهای بزرگش را تو جیب‌هایش کرده بود گفت:<br /> <br /> «خوب رفیق، پس شما هم این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «بله ما هم این‌جا هستیم...»<br /> <br /> «چه چیز شما را به این‌جا کشانید؟»<br /> <br /> «و همین‌طور چه چیز باعث شد که شما به این‌جا بیائید؟»<br /> <br /> «مرا می‌گوئید؟ این داستان کاملاً کهنه‌ای است، پیرمرد. بروید مشغول صرف غذایتان بشوید، در بند من نباشید. من در ناحیه اورلسکی زندگی می‌کردم، خوب از آن وقت به بعد... ملکی اجاره کردم، جای زیبائی بود! بروید غذایتان را بخورید از اواخر ماه مه در آن‌جا زندگی می‌کردم و حالا رهایش کرده‌ام. هوای آن‌جا سرد بود، از این جهت دکتر تجویز کرد که به کریمه بیایم.»<br /> <br /> «راستی کسالتی دارید؟»<br /> <br /> «چیزی این‌جا توی دلم غاروغور می‌کند...»<br /> <br /> با ادای کلمهٔ «این‌جا» ایوان پطروویچ با کف دستش به ناحیه بین گردن و وسط شکم خود اشاره کرد.<br /> <br /> «پس شما این‌جا هستید. خوب، بسیار عالی است. چند وقت است که این‌جا هستید؟»<br /> <br /> «از ماه ژوئن»<br /> <br /> «خوب، حال تو چطور است لیزا؟ خوبی؟»<br /> <br /> لیزا که ناراحت شده بود گفت: «خوبم».<br /> <br /> «باید میشوتکا را فراموش کرده باشی؟ ها؟ او با من است. به زودی او را با نیکوفور نزدتان خواهم فرستاد. به هر حال دیدار خوبی بود. دیگر بایستی از شما خداحافظی کنم. مجبورم بروم... دیروز پرنس تر-گایمازوف را ملاقات کردم. اگرچه ارمنی است با این حال آدم بسیار جالبی است! یک مهمانی کراکت دارد. ما کراکت بازی می‌کنیم. خوب خداحافظ! کالسکه من حاضر است.»<br /> <br /> سرش را تکان داد و بلادرنگ از جای خود حرکت کرد و در حالی که دستش را به عنوان خداحافظی تکان می‌داد، به طرف خانه‌اش دوید.<br /> <br /> گروهولسکی که با چشمانش او را تعقیب می‌کرد، آه<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B4%D9%87%D8%B1_%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C%D8%AA%D8%B1%D8%AD%D9%85&diff=44087 2015-09-01T15:37:09Z

<p>Parastoo: انتخاب برای تایپ.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN019P008.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸]]<br /> [[Image:KHN019P009.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹]]<br /> [[Image:KHN019P010.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰]]<br /> [[Image:KHN019P011.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱]]<br /> [[Image:KHN019P012.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲]]<br /> [[Image:KHN019P013.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۳]]<br /> [[Image:KHN019P014.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۴]]<br /> [[Image:KHN019P015.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۵]]<br /> [[Image:KHN019P016.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۶]]<br /> [[Image:KHN019P017.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۷]]<br /> [[Image:KHN019P018.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۸]]<br /> [[Image:KHN019P019.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۹]]<br /> [[Image:KHN019P020.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۰]]<br /> [[Image:KHN019P021.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۱]]<br /> [[Image:KHN019P022.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۲]]<br /> [[Image:KHN019P023.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۳]]<br /> [[Image:KHN019P024.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۴]]<br /> [[Image:KHN019P025.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۵]]<br /> [[Image:KHN019P026.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۶]]<br /> [[Image:KHN019P027.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۷]]<br /> [[Image:KHN019P028.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۸]]<br /> [[Image:KHN019P029.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۲۹]]<br /> [[Image:KHN019P030.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۰]]<br /> [[Image:KHN019P031.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۱]]<br /> [[Image:KHN019P032.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۲]]<br /> [[Image:KHN019P033.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۳]]<br /> [[Image:KHN019P034.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۴]]<br /> [[Image:KHN019P035.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۵]]<br /> [[Image:KHN019P036.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۶]]<br /> [[Image:KHN019P037.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۷]]<br /> [[Image:KHN019P038.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۸]]<br /> [[Image:KHN019P039.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۳۹]]<br /> [[Image:KHN019P040.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۰]]<br /> [[Image:KHN019P041.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۱]]<br /> [[Image:KHN019P042.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۲]]<br /> [[Image:KHN019P043.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۳]]<br /> [[Image:KHN019P044.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۴]]<br /> [[Image:KHN019P045.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۵]]<br /> [[Image:KHN019P046.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۶]]<br /> [[Image:KHN019P047.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۷]]<br /> [[Image:KHN019P048.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۸]]<br /> [[Image:KHN019P049.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۴۹]]<br /> [[Image:KHN019P050.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۰]]<br /> [[Image:KHN019P051.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۱]]<br /> [[Image:KHN019P052.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۲]]<br /> [[Image:KHN019P053.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۳]]<br /> [[Image:KHN019P054.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۴]]<br /> [[Image:KHN019P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN019P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN019P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN019P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN019P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN019P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN019P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN019P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN019P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN019P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN019P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN019P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN019P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN019P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN019P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN019P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN019P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN019P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN019P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN019P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN019P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN019P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN019P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN019P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN019P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN019P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN019P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN019P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN019P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN019P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN019P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN019P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN019P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN019P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN019P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN019P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN019P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN019P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN019P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN019P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN019P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN019P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN019P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN019P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN019P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN019P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۰]]<br /> [[Image:KHN019P101.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۱]]<br /> [[Image:KHN019P102.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۲]]<br /> [[Image:KHN019P103.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۳]]<br /> [[Image:KHN019P104.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۴]]<br /> [[Image:KHN019P105.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۵]]<br /> [[Image:KHN019P106.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۶]]<br /> [[Image:KHN019P107.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۷]]<br /> [[Image:KHN019P108.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۸]]<br /> [[Image:KHN019P109.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۰۹]]<br /> [[Image:KHN019P110.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۰]]<br /> [[Image:KHN019P111.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۱]]<br /> [[Image:KHN019P112.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۲]]<br /> [[Image:KHN019P113.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۳]]<br /> [[Image:KHN019P114.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۴]]<br /> [[Image:KHN019P115.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۵]]<br /> [[Image:KHN019P116.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۶]]<br /> [[Image:KHN019P117.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۷]]<br /> [[Image:KHN019P118.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۸|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۸]]<br /> [[Image:KHN019P119.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۹|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۱۹]]<br /> [[Image:KHN019P120.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۰|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۰]]<br /> [[Image:KHN019P121.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۱|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۱]]<br /> [[Image:KHN019P122.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۲|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۲]]<br /> [[Image:KHN019P123.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۳|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۳]]<br /> [[Image:KHN019P124.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۴|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۴]]<br /> [[Image:KHN019P125.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۵|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۵]]<br /> [[Image:KHN019P126.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۶|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۶]]<br /> [[Image:KHN019P127.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۷|کتاب هفته شماره ۱۹ صفحه ۱۲۷]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۱۹]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:مانفرد گریگور]]<br /> [[رده:علی‌اصغر خبره‌زاده]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B1:Parastoo&diff=44070 2014-08-13T09:44:33Z

<p>Parastoo: /* ابزارها */</p> <hr /> <div>== جدول‌ها و نمودارها ==<br /> سلام. در راهنما چیزی دربارۀ ترسیم نمودارها و جدول‌ها نیافتم. <br /> مثلاً در مقالۀ «دربارۀ ضرورت بختیاری بودن برای هر بختیاری» (ش ۲۱) مطالبی نمودار مانند هست<br /> با آنها چه باید کرد؟<br /> <br /> ::سلام. ترسیم نمودار در ویکی را بلد نیستم اما جدول کشیدن را می‌شود از [http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C%E2%80%8C%D9%BE%D8%AF%DB%8C%D8%A7:%D8%AC%D8%AF%D9%88%D9%84%E2%80%8C%D9%87%D8%A7 این‌جا] یاد گرفت. راستش نمی‌دانم چطور می‌شود عین آن نمودارها را ترسیم کرد و آیا لازم است یا نه.. تا حالا نموداری مثل چیزی که در این متن آمده نداشته بودیم. بگذارید کمی در موردش فکر کنیم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۷ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۳۰ (UTC)<br /> <br /> <br /> == قالب و ظاهر ویکی ==<br /> <br /> درود بر شما . فکر میکنم الان که اوله راهیم و من هم حوصه و توانه تغییر ظاهری اینجا رو دارم، بدک نیس که یه دستی به سر و روش بکشیم . از سر و سامون دادن به نشان تا کلیت قالب.<br /> <br /> ۱. قالب های اماده ی مدیاویکی بسیار زیاد هستن که با تغییرات جزئی میتونیم اونها رو شخصی سازی کنیم. مثل [http://mediawiki2u.com/2009/04/mistylook-theme/ این] و [http://mediawiki2u.com/2009/05/gumax-345-template/ این]<br /> <br /> ۲. در مورد نشان هم من یه دستی به سر و روش کشیدم (با حفظ تمام خصوصیات نشان اصلی) و نتیجه شد [http://graphit.ir/ketab-jome-logo.png این] . میشه متناسب با قالب و موارد استفاده، رنگش رو تغییر داد. [[کاربر:Badjoker|Badjoker]] ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۰۹:۰۵ (UTC)<br /> <br /> حتی میشه یه سری جلد ها رو هم از نو بازسازی کرد و خوشکلشون کرد :) . مثلا جلد شماره ی یک بشه [http://graphit.ir/Jeld01-1.jpg این] . خیلی خرم ؟ :دی [[کاربر:Badjoker|Badjoker]] ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۰۹:۱۶ (UTC)<br /> <br /> [http://graphit.ir/Jeld02-1.jpg اینم] جلد شماره دو :دی . یه امروز بیکار بودم گفتم مفید باشم . یهو رفتم گم و گور شدم نگران نشید :D [[کاربر:Badjoker|Badjoker]] ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۱۰:۴۵ (UTC)<br /> <br /> [http://graphit.ir/Jeld03-1.jpg اینم ۳] و [http://graphit.ir/Jeld04-1.jpg ۴] . چقدر کار انجام دادم من امروز .... خودم هم به خریت خودم ایمان اوردم یعنی . نه به داره، نه به باره ... سر خود برداشتم این کارا رو انجام میدم ... [[کاربر:Badjoker|Badjoker]] ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۱۲:۴۲ (UTC)<br /> <br /> آیا تصمیمی در مورد چگونگی چیدمان تصویرها گرفته شده؟ در برخی از صفحات، متن هر صفحه در کنار تصویر آن صفحه قرار گرفته و در برخی دیگر، تصاویر‌ (بدون توجه به متن) در سمت چپ قرار گرفته.<br /> ::[[بحث راهنما:راهنما|این‌جا]] را ببینید. ذیلِ نحوه‌ی قرارگیری متن تایپ‌شده نسبت به تصویر همان صفحه. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۱۰ (UTC)<br /> <br /> <br /> ==الگوی جدید==<br /> سلام. یک الگو درست کردم برای مطالبی که در انتهای مطلب نام نویسنده یا مترجم در سمت چپ آمده. به جای اینکه متن را با دونقطه تو ببریم حالا می‌توانیم متن را بین &lt;nowiki&gt;{{چپ‌چین}} و {{پایان چپ‌چین}}&lt;/nowiki&gt; بگذاریم. مثلاً «ترجمهٔ آزاده» در مطلب [[گروه‌های فشار چگونه در حکومت نفوذ می‌کنند]] را ببین. اگر موافقی همه جا اعمال کنیم و در راهنما هم بنویسیم. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۲۰ (UTC)<br /> :مثل همین، وسط‌چین هم می‌شه داشت، برای ستاره‌ها و اینها. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۴۱ (UTC)<br /> <br /> ::هورا! خیلی عالیه. البته یه وقت‌هایی هم هست که نه چپ‌چین است و نه وسط‌چین. هر جا که جمله‌ی آخر تمام شده، زیرش امضای نویسنده قرار گرفته. وسط‌چین خصوصاً برای ستاره‌ها خیلی لازمه. من که توی صفحه‌ی خودم یه نمونه دارم که همه جا کپی می‌کنم. در اولین فرصت به راهنما اضافه کنیم این الگوها رو. مرسی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۴۷ (UTC)<br /> <br /> :::به نظرم اتفاقی که توی این متنِ [[بر بامِ این سپیده]] افتاده احتمالاً عمومیت پیدا می‌کنه: فاصله‌ی زیاد نام شاعر با متنِ شعر. چون عرضِ صفحه‌ها با هم خیلی فرق می‌کنه این مشکلات اجتناب‌ناپذیره. در این موارد من همون تو بردن متن‌ها با دونقطه رو ترجیح می‌دم. اما نمی‌تونم تصمیم بگیرم که خوبه قاعده‌ی چپ‌چین داشته باشیم و گاهی سلیقه‌ای جور دیگه‌ای عمل کنیم یا چی. باید فکر کنم بیشتر.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۰۵ (UTC)<br /> <br /> ::::پس من فعلاً دست نگه می‌دارم. فعلاً امضای سرمقاله‌های نهایی‌شده را چپ‌چین کردم که این مشکل را ندارند. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۲۷ (UTC)<br /> <br /> ::::: فکر کنم که قاعده نگذاریم. به کاربران بگوییم که چنین الگوئی داریم و اگر در مقاله‌ای این امکان کمک می‌کرد، استفاده کنند؛ وگرنه که از همان دونقطه‌های توبرَ (چه اسمی!) استفاده کنند. در مورد سرمقاله‌ها هم مثلاً در مورد [[آخرین صفحهٔ تقویم ۲۷]] امضای نویسنده جای خوبی نیفتاده. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۱ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۴:۱۵ (UTC)<br /> <br /> <br /> == به‌هم‌ریختگیِ عرضِ صفحه‌ها (در مک؟) ==<br /> <br /> اگه توجه کرده باشی صفحه‌هایی که در آن‌ها، در سمت راست صفحه، منوی جعبه‌ابزار وجود داره از فرمن کلی صفحات خارج شدن (من از فایرفاکس استفاده می‌کنم). احتمالا یکی از تگ‌های TR یا TD درست بسته نشده.--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۵۸ (UTC)<br /> :امیر، همین چند دقیقه پیش به بابک، که «بعضی» کارهای فنی وب‌سایت را انجام می‌دهد، ئی‌میل زدم. احتمالاً مشکل از جعبه‌ای است که برای اشتراک‌گذاری متن زیرِ جعبه‌ابزار آمده. امیدوارم مشکل به زودی حل شود. ممنون بابت توجه شما. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۰۴ (UTC)<br /> ::امیر، لطفاً می‌گوئی از چه سیستم عامل و مرورگری استفاده می‌کنی؟ --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۲۳ (UTC)<br /> <br /> درست شد امیر جان ربطی به تگ نداشت --[[کاربر:Babak|بابک ق]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۰۷ (UTC)<br /> <br /> آره، درست شد. اگه کمکی می‌کنه(!) من از لینوکس استفاده می‌کنم. --[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۵۱ (UTC)<br /> <br /> == الگوی خوش آمد ==<br /> <br /> سلام. دیدم که داری لطف می‌کنی و به کاربران جدید خوش آمد می‌گویی. روبوفا الآن دیگر این کار را می‌کند. البته خودش امضا می‌کند اما به صفحهٔ بحث تو لینک می‌دهد.<br /> می‌توانم کاری کنم که امضا هم مال تو باشد. یا از یک مجموعهٔ امضا به طور تصادفی هر بار یکی را انتخاب کند. لطفاً ببین و تأیید کن. الگو اینجا است: [[الگو:خوشامد]]<br /> <br /> ::فرزانه، سلام. خیلی هم عالی. ممنون. روبوفا را دوست می‌دارم زیاد. امضا مهم نیست. مهم این است که به صفحه‌ای راهنمایی بشوند که پاسخگویی وجود داشته باشد. با توجه به این‌که اغلب کاربرانْ کوتاه‌مدت فعالیت می‌کنند، خوب است که به صفحهٔ بحث من لینک شود فعلاً. مرسی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۶ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۰۸ (UTC)<br /> <br /> == روبوفا ==<br /> ویرایش متن‌های نهایی شده را از فهرست کارهای روبوفا حذف کردم. ببخشید که بعضی از مقالات را خراب کرده بود. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۳۳ (UTC)<br /> ::ممنون. البته توی بعضی از متن‌هایی هم که چیزی را خراب کرده بود، چیز دیگری را درست کرده بود. به نظرم بهتر است کلاً کار روبوفا را قبل از بازنگری تعریف کنیم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۴۳ (UTC)<br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> <br /> به نظرم خوبه که برای رده‌بندی صفحه‌ها، از یک قالب یکسان استفاده کنیم. من پیشنهاد می‌کنم:<br /> کتاب جمعه ۲| قصه |‌ نام نویسنده | مقالات نهایی شده--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۲۳ (UTC)<br /> ::چه مزیتی دارد این کار؟ --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۴ (UTC)<br /> :::: به یک شکل شدن سایت کمک می‌کنه (غیر از این مزیت خاصی نداره)--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۲۲ (UTC)<br /> :::::من هم سعی می‌کنم همین الگویی را که داده‌اید رعایت کنم اما فکر کنم که وسواس به خرج ندهیم (لازم نیست توی راهنما بیاید.) --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۹ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۵:۲۲ (UTC)<br /> <br /> <br /> == الگو‌ها ==<br /> <br /> در بعضی از صفحات، از الگوی لایک استفاده شده و برخی دیگر نشده. آیا دلیلی برای این کار وجود داره؟<br /> ::برای مطالبی که در فیس‌بوک (صفحه کتاب جمعه) لینک می‌دهیم، الگوی لایک می‌گذاریم. مسؤولیت این بخش از کار با [[کاربر:Babak]] است. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۴ (UTC)<br /> <br /> == اولویت‌بندی (در ویرایش و بازنگری) ==<br /> <br /> به نظرم بد نباشه یه جور اولیت‌بندی برای تایپ و بازنگری صفحات در نظر بگیریم (البته این طبیعی‌ه که هر کی هر مقاله‌ای رو که بیشتر دوست داره تایپ کنه و یا بازنگری کنه)<br /> <br /> به نظرم این خوبه که تو صفحه‌ی مقالات آماده‌ی تایپ و یا مقالات آماده بازنگری، در کنار نام مقاله، شماره‌ی مجله هم نمایش داده بشه (این طوری راحت‌تر می‌شه مقالات مربوط به مجلات قدیمی‌تر را پیدا کرد).--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۴۶ (UTC)<br /> <br /> :خیلی پیشنهاد خوبی‌ست. تنها مشکل این است که بلد نیستیم. اما حتماً می‌شود یاد گرفت. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۵ (UTC)<br /> <br /> <br /> ==فهرست مقالاتی که بیش از پنج ماه از آخرین تغییرات تایپشان میگذرد و هنوز در ردهٔ «در حال ویرایش» هستند.==<br /> <br /> [[بزرگ بانوی روح من]]<br /> :قبلاً به کاربر مربوطه یادآوری کرده بودم. چون اقدامی نکرده بود، منتقل کردمش به رده‌ی ناقص. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۵۰ (UTC)<br /> <br /> [[سربداران]]<br /> :به کاربر مربوطه یادآوری کردم. چند روز منتظر می‌مانیم تا ببینیم چه می‌کند.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۵۰ (UTC)<br /> ::منتقل شد به رده‌ی مقالات ناقص.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۸ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۳۵ (UTC)<br /> :: هنوز تایپ این مقاله تمام نشده است. در صورت نیاز، من می‌توانم تایپ آن‌را شروع کنم--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۴:۲۱ (UTC)<br /> :::خیلی هم خوب. ممنون، امیر. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۰۴ (UTC)<br /> <br /> [[سینمای شوروی و انقلاب اکتبر]]<br /> :به کاربر مربوطه یادآوری کردم. چند روز منتظر می‌مانیم تا ببینیم چه می‌کند.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۵۰ (UTC)<br /> ::منتقل شد به رده‌ی مقالات ناقص.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۳۲ (UTC)<br /> <br /> <br /> == مقالات رها شده ==<br /> <br /> دیگر کسی صدایم نزد... (کتاب جمعه ۶)<br /> : این مقاله بیش از یک ماه است که دست نخورده (دیدم که به کاربر مربوطه یادآوری شده). در صورت نیاز، من می‌توانم تایپ آن‌را شروع کنم--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۴:۲۱ (UTC)<br /> <br /> من [[«بیگ‌بوی» خانه را ترک می‌گوید]] را از مقالات ناقص، چون دیدم سه صفحه‌اش بیشتر نمونده، برداشتم و بقیه‌اش رو تایپ کردم. اما بعدش که به تاریخ‌ها و تاریخچهٔ بحثش نگاه کردم، متوجه شدم که الهام هر دفعه توی بحث می‌نوشته تا کجا تایپ کرده و بعد ادامه‌اش می‌داده. حالا هم ۵ روز بیشتر از آخرین تغییرش نگذشته. به خاطر همین، من اون سه صفحه رو اضافه نکردم، گفتم شاید بیاد ببینه ناراحت بشه. حالا اگه یه مدت گذشت و خبری ازش نشد، بگید من سه صفحهٔ آخر رو اضافه کنم. مرسی. --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۲۲ (UTC)<br /> ::به نظرم می‌توانی توی صفحهٔ بحث الهام توضیح بدهی و متن را کامل کنی. فکر نمی‌کنم ناراحت شود. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۳۵ (UTC)<br /> <br /> ==فهرست مقالاتی که تایپشان تمام شده اما به ردهٔ بازنگری منتقل نشده‌‌اند.==<br /> <br /> [[چند گفت‌وگو]]<br /> :گفت‌وگوی دوم تایپ نشده. به کاربر مربوطه یادآوری می‌کنم که تکمیل کند یا بگذاردش در وضعیتِ ناقص. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۴۷ (UTC)<br /> ::منتقل شد به رده‌ی مقالات ناقص.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۳۲ (UTC)<br /> <br /> <br /> == اصلاح اشتباهات تایپی در متن اصلی ==<br /> <br /> سیاست شما در مورد اشتباهات تایپی موجود در مجله چیه؟ <br /> <br /> به نظر من می‌رسه که یکی از هدف‌‌های این پروژه می‌تونه این باشه که مجله به عنوان یک متن قابل جستجوی فارسی برای همه قابل دسترسی باشه. <br /> <br /> این مجله پس از قرار گرفتن روی وب،‌ به عنوان یک مجموعه مقاله به زبان فارسی دیده خواهد شد. و اگر اشتباه تایپی و یا گرامری در متن اصلی وجود داره (به نظر من) باید اصلاح بشه. چون در غیر این صورت، یه مجموعه متن بزرگ فارسی‌ (وب سایت کتاب جمعه) در وب وجود خواهد داشت که با دستور زبان فارسی و املای فارسی هم‌خوانی نداره.<br /> <br /> به عنوان یه مثال خیلی ساده، گوگل برای اصلاح اشتباهات تایپی در موقع جستجو از مجموعه کلماتی که در وب فارسی وجود داره استفاده می‌کنه. حالا اگه ما بیام و یه مجموعه بزرگ (ولی با غلط‌های تایپی) روی وب قرار بدیم داریم (در ساده‌ترین حالت) به خدمات فارسی گوگل و سایر وب‌سایت‌هایی که فارسی نیستن ولی امکانات فارسی ارائه می‌دن ضربه می‌زنیم.<br /> <br /> یه نکته‌ای دیگه‌ای هم که یکی از دوستان اشاره کرده بود این بود که مثلا یه محقق ممکنه بخواد در مورد کتاب جمعه تحقیق کنه و پس ما باید به نثر کتاب جمعه وفادار باشیم. به نظرم می‌رسه که این حرف خیلی درست نباشه! اگه یه محقق بخواد روی کتاب جمعه کار کنه احتمالا نمیاد از این وب‌سایت استفاده کنه (چون همیشه امکان اشتباه در این وب‌سایت و وب‌سایت‌های مشابه وجود داره)...--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۸ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۶:۱۸ (UTC)<br /> <br /> ::ممنون بابت به اشتراک گذاشتنِ دغدغه‌هاتان. راستش سیاست ما در مورد &#039;&#039;&#039;اشتباه تایپی&#039;&#039;&#039; این است که اگر جزئی باشد و ناشی از سهل‌انگاری تایپ‌کنندهٔ اولیه، اصلاح‌اش می‌کنیم. اما به چیزی که به نظرمان اشتباه گرامری برسد دست نمی‌زنیم. اعتقاد داریم به لحاظ ویرایشی کتاب جمعه و نشریات مشابه منبع دست اولی برای محققان خواهند بود. این‌که آیا آدم‌های زیادی به این وب‌سایت سر می‌زنند یا نه (و چطور راهشان را به این‌جا پیدا می‌کند) از دغدغه‌های اولیهٔ گروه راه‌اندازندهٔ این پروژه نیست. قصد ما دیجیتال کردن بایگانی کتاب جمعه است، همان‌طور که بوده: با همهٔ ضعف‌ها و قدرت‌هایش. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۹ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۴:۴۴ (UTC)<br /> <br /> «دیگر کسی صدایم نزد» را نهایی کردید، ولی می‌شه لطفاً یه نگاهی هم به صفحهٔ بحثش بندازید، ببینید چقدر درست یا اشتباه تغییر دادم؟ مرسی. (ببخشید که بلد نیستم لینک بدم)--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۴۹ (UTC)<br /> ::دیدم محدثه جان. منظورت گیومه‌هاست؟ باید از ابتدا داستان را بخوانم. ولی آن‌قدر که به من مربوط می‌شود، به تشخیصت اعتماد کرده‌ام. قرار است اگر کسی از خوانندگان مورد مشکوکی دید در صفحهٔ بحث هر متن با دیگران به بحث بگذارد. نگران نباش. راستی، برای این‌که به متنی که در وبسایت بایگانی مطبوعات صفحه دارد لینک بدهی، کافی‌است بین دو جفت براکت قرارش بدهی. یا از آیکون «آب» در منوی آیکون‌ها (کنار ض و کج) استفاده کنی.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۰۸ (UTC)<br /> <br /> <br /> این [[ایالات متحد و حقوق بشر در جهان سوم]] چه بازنگریِ پر دردسری شد براتون، من معذرت می‌خوام واقعاً... برای «ها»ی جمع و «می/نمی»ی فعل‌ها، گفتم بپرسما، اما دیدم دیگه خیلی دارم همش سئوال می‌پرسم، کلافتون می‌کنم، نپرسیدم. اینه که این‌جوری شد. جدایِ‌ از جدول و پاورقی‌ها و غلط‌های تایپی و اینا... خلاصه که قول می‌دم از این به بعد سعی کنم دقتم رو بیشتر کنم! --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۱۱ (UTC)<br /> ::نه بابا. عیب ندارد. خود متن خیلی بد تایپ شده بوده (در اصل). و تقصیر تو نیست. بعضی از متن‌ها کلاً دردسر دارند. ولی من چون از طرفداران نوآم چامسکی هستم، دنده‌م نرم! :) راستش قاعده‌ای هم برای این جدانویسی‌های «می»‌ها و «ها»ها نداریم. صرفاً عقل سلیم می‌گوید در این حد لازم نیست وفادار باشیم به متن اصلی. از جمله چون می‌دانم در کار مطبوعات آب بستن گاهی از این طریق انجام می‌شده. نگاه کن به صفحهٔ آخر متن که هنوز سفیدی دارد. یعنی جای زیادی اختصاص داده بوده‌اند احتمالاً و با متنی که به دست‌شان رسیده همخوانی نداشته. دستت هم درد نکند بابت تایپ. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۲۸ (UTC)<br /> <br /> <br /> :هی من می‌خوام سئوال نپرسم، نمی‌شه. در [[بحث:«دیگر کسی صدایم نزد»]]،‌امیر اشکالاتی رو مطرح کرده و شما هم اصلاح کردید در متن. بازنگریِ این متن رو من انجام داده بودم،‌ و هرچی نگاه می‌کنم، متوجه تفاوت چیزهایی که اصلاح شده، با قبلش نمی‌شم. حدس می‌زنم که مربوط به «یِ کوچک» باشه. می‌پرسم برای بازنگری‌های بعدی که اشتباه تکرار نشه.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۹ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۴۰ (UTC)<br /> ::خیلی هم خوبه که می‌پرسی. این مورد خاص رو خودم می‌خواستم به‌ت بگم. شناسه‌ای که با آن «ی کوچک» نوشته شده بود در آن متن با شناسهٔ استانداردش فرق می‌کرد. اصلاحات این مدلی (نمونهٔ دیگرش استفاده از «ی» عربیه) را معمولاً روبوفا، روباتی که فرزانه نوشته، رفع می‌کنه. ولی الان فرزانه گرفتاره و مدتیه که روبوفا رو مرتباً اجرا نمی‌کنه. باید توی بازنگری حواس‌مون به این نکات باشه. یا متن‌هایی رو بازنگری کنیم که مطمئنیم از شناسه‌های استاندارد استفاده کرده‌اند یا صبر کنیم که روبوفا اجرا بشه. از تاریخچهٔ هر متن می‌شه دید که آیا روبوفا اصلاحی روی اون متن انجام داده یا نه و چه جور اشتباه‌هایی رو اصلاح کرده. اینه که خوبه همیشه تاریخچهٔ متن رو ببینیم قبل از بازنگری. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۴۲ (UTC)<br /> <br /> :::مرسی که حوصله می‌کنید و جواب می‌دید. تاریخچه‌ها رو همیشه نگاه می‌کنم،‌ و قبل از شروعِ هر متنی ی عربی، ک عربی، جداکنندهٔ هزاره به‌جای ویرگول رو چک می‌کنم که داره یا نه، اما متوجه نشدم اینی که به‌جای ی کوچک به کار برده چیه. ت گرد نبوده؟ همزه هم می‌دونم که نمی‌تونسته باشه.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۷:۲۴ (UTC)<br /> <br /> ::::«ۀ» بود که با «هٔ»، که استاندارد است، فرق می‌کند.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۱۷ (UTC)<br /> <br /> ==کمک==<br /> <br /> امیر در [[بحث:سربداران]] مسئله‌ئی رو مطرح کرده که فکر می‌کنم شما باید نظرِ نهایی رو بدید. من نمی‌دونم چیکار کنم. دربارهٔ یک‌دستیِ متن و وفاداری به متن اصلی. جاهایی رو هم که در بحث جزو اشتباهات آورده، فکر نمی‌کنم که همه‌اش درست باشد، از نظر وفاداری به متن اصلی. در این‌جا هم نظر شما مهم است. خیلی مرسی. --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۰۴ (UTC)<br /> ::محدثه جان، با امیر در همین صفحه ذیلِ «اصلاح اشتباهات تایپی در متن اصلی» بحث کرده‌ایم. اختلاف نظر داریم و فکر می‌کنم بهتر است به روال باقی مطالب با [[سربداران]] برخورد کنیم--همانگونه که در راهنما آمده و خودت واردی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۱۸ (UTC)<br /> <br /> <br /> ==!==<br /> پرستو جان، واقعاً می‌دونم که به من ربطی نداره‌ و خودت خیلی بهتر می‌دونی و اینا، ولی اشکالی داره اگه من دربارهٔ این شطرنج‌ها که داری بازنگری می‌کنی نظری بدم؟ و البته کاملاً به‌ت حق می‌دم که بگی: این فضولی‌ها به تو نیمده :)--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۹ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۲ (UTC)<br /> ::لطفاً بگو به‌م، محدثه. خیلی هم ممنون می‌شم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۹ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۱۵ (UTC)<br /> :::بازنگری رو متوقف کرده‌م که به‌م بگی نظرت رو لطفاً. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۴۵ (UTC)<br /> :ئه! من ندیدم که دیروز جواب دادید چرا! ببخش. خیلی جزئی‌ه چیزی که می‌خوام بگم، و حتی فکر می‌کنم که خیلی سلیقه‌ای باشه. یکی‌ش دربارهٔ جدول‌هاست. دیدم که متن‌های داخل جدول رو وسط‌چین کردی، به نظرم اومد که این کار، باعث می‌شه که ترتیب (دقیقاً زیر هم بودنِ)‌ شماره‌های هر خونه، به‌هم بریزه، چون اندازهٔ چیزهایی که در هر خونه نوشته می‌شه برابر نیست. و چون ما خط‌های جدول رو نمی‌بینیم، به نظرم یه جوری شده. و برای جدول‌های دیگه، مثلِ تمرین‌های انتهای هر شماره، وسط‌چین کردن مشکل به وجود می‌آره، فکر کنم. (من خیلی به جزئیات گیر می‌دم، شاید گیرِ الکی حتی. ناشی از وسواس فکری! شما کارِ خودت رو بکن لطفاً، من هم می‌آم این‌جا چیزهایی که به ذهنم می‌رسه رو می‌گم فقط. که خیلی‌هاش مهم نیست احتمالاً.) مرسی که انقدر خوبی واهمیت می‌دی :) --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۱۰ (UTC)<br /> ::اوه: قصدم این بود که کل جدول رو منتقل کنم به وسط صفحه. وسط‌چین جواب نداد. یادم رفت برش دارم. قصد نداشتم متن‌های داخل جدول رو وسط‌چین کنم. درستش می‌کنم. لطفاً بیا به‌م بگو هر چی به ذهنت می‌رسه. مرسی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۴۲ (UTC)<br /> <br /> :::پیدا کردم! این‌جوری می‌تونی وسط‌چین کنی جدول‌ها رو:<br /> {{چپ به راست}}<br /> {| class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;margin: 1em auto 1em auto&quot;<br /> |-<br /> | width=&quot;120pt&quot;| 1 – P – e4<br /> | width=&quot;120pt&quot;| 1 – P – e5<br /> |-<br /> | 2 – C – f3<br /> | 2 – C – c6<br /> |-<br /> | 3 – F – b5<br /> | 3 – P – a6<br /> |}<br /> {{پایان چپ به راست}}<br /> <br /> در واقع،‌ جایی که جدول رو باز شده، این عبارت رو بنویس:‌&lt;nowiki&gt; class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;margin: 1em auto 1em auto&quot;<br /> &lt;/nowiki&gt;<br /> --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۲ (UTC)<br /> <br /> :::مرسی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۳۶ (UTC)<br /> :::محدثه، کار من با متن تموم شد و به نظرم نهایی شده. باز تو هم نگاه کن که مشکلی نداشته باشه. ممنون بابت تایپ و این‌ها. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۱۵ (UTC)<br /> ::::بسیار عالی، و خسته نباشی. خواهش. ممنون از تو بابت بازنگری و این‌ها. :)--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۳۰ (UTC)<br /> <br /> <br /> -نمی‌دونم یک دفعه چه اتفاقی در ویکی افتاد که این جدول‌ها خط‌دار شدند. اتفاقی متوجه شدم. برای این‌که خط‌ها نباشند و جدول هم‌چنان وسط باشد، باید به‌جای این فرمول بالایی - که وقتی جدول باز می‌شد می‌نوشتیم، این یکی را جایگزین کنیم: &lt;nowiki&gt;align=&quot;center&quot;&lt;/nowiki&gt;<br /> <br /> {{چپ به راست}}<br /> {| align=&quot;center&quot;<br /> |-<br /> | width=&quot;120pt&quot;| 1 – P – e4<br /> | width=&quot;120pt&quot;| 1 – P – e5<br /> |-<br /> | 2 – C – f3<br /> | 2 – C – c6<br /> |-<br /> | 3 – F – b5<br /> | 3 – P – a6<br /> |}<br /> {{پایان چپ به راست}}<br /> <br /> <br /> من [[شطرنج جوانان پیکار اندیشه‌ها ۱]] را، که بازنگری شده بود، درست کردم.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۸ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۲۸ (PST)<br /> ::ممنون، محدثه. هم بابت این‌که حواست به این موضوع بود و هم این‌که تغییر دادی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۳:۰۸ (PST)<br /> <br /> سلام.من کی برد فارسی نصب کردم.نیم فاصله بهم نمیده وقتی شیفت + اسپیس می زنم.گیومه هم نمی دونم کدومه؟--[[کاربر:کنا<br /> :سلام کنا. در صفحهٔ بحث خودتان جواب داده‌ام. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۳:۳۶ (PST)<br /> <br /> == قرار دادن عكس‌ها==<br /> سلام. راجع به چگونگي قرار دادن عكس‌ها در صفحه و چگونه پانويس زدن براي عكس‌ها توضيحي پيدا نكردم. [[كاربر: افرا آزاد]] 13 فوريه 2012<br /> :سلام، عکس‌ها را جداگانه در صفحه قرار نمی‌دهیم. اما توضیحات عکس‌ها را در همان قسمتی که عکس آورده شده، &#039;&#039;&#039;بین دو خط&#039;&#039;&#039; به این صورت می‌آوریم:<br /> <br /> *توضیح عکسِ صفحهٔ ۱:<br /> ::توضیح.<br /> --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۲۵ (PST)<br /> <br /> <br /> خوش اومدی --[[کاربر:Babak|بابک ق]] ‏۳ مارس ۲۰۱۲، ساعت ۲۳:۵۳ (PST)<br /> <br /> <br /> ==یادآوری!==<br /> *پرستو جانم، [[امیرزادهٔ کاشی‌ها]] را داشتی بازنگری می‌کردی، اما چون الگویِ در حال بازنگری را نگذاشته بودی، متوجه نشده بودم. هرچند که اگر هم متوجه می‌شدم، بازنگری‌اش نمی‌کردم! :)<br /> :[[رومن رولان ۲]] را هم نوشته بودی که «مرضیه رسولی» تایپ می‌کند. به خاطر همین نگذاشتم‌ش در وضعیت ناقص. بد نیست ازش بپرسی که هنوز هم می‌خواهد که تایپ‌ش کند یا نه. مرسی. --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۶ مارس ۲۰۱۲، ساعت ۰۲:۲۳ (PST)<br /> ::مرسی بابت یادآوری. اولی را گذاشتم که دیگران بازنگری کنند فعلاً. شاید هم خیلی زود دوباره خودم بیایم سراغش. مرضیه هم گرفتار است. سعی می‌کنم ازش بپرسم. عمدتاً به خاطر این‌که اگر تا الان کاری کرده باشد، این‌جا بگذارد. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۶ مارس ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۱۷ (PST)<br /> <br /> <br /> ==اشتباه==<br /> *سلام پرستو. [[بار دیگر کردستان...]] را، کاربری که قبل از تو این متن را برای تایپ انتخاب کرده بود، تایپ کرد. با این‌که در صفحهٔ بحث‌ش نوشته بودم که مقاله را به وضعیت ناقص برگردانده‌ام، اما گویا متوجهٔ منظورم نشده بود. امیدوارم تایپ‌ش نکرده باشی هنوز. و متأسفم.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۹ مارس ۲۰۱۲، ساعت ۰۴:۱۱ (PST)<br /> <br /> <br /> ==بازنگری==<br /> *سلام، می‌شه لطفاً جدول‌های [[وابستگی و توسعه در آمریکای لاتین]] را بازنگری کنی، تا من خودِ متن را بازنگری کنم؟ مرسی.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۲۴ (PDT)<br /> :السّاعه! --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۳۵ (PDT)<br /> ::ممنون که بازنگری کردی. برای برداشتن الگویِ وسط‌چینِ جدول ۲ دلیلِ مشخصی داشتی؟ من فکر کرده بودم که محتوای هر خانه اگر وسطِ خانه قرار بگیره قشنگ‌تره. (به چشم من البته). می‌خواستم ببینم اگر دلیلی داره، حواسم باشه از این به بعد برای چه جدول‌هایی نباید از الگوی وسط‌چین استفاده کنم. مرسی.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۳۳ (PDT)<br /> :::اشتباه از من بوده. می‌خواستم کل جدول را راست‌چین کنم که تداخل نکنه با تصویرِ کناری. الان برمی‌گردونم وسط‌چین رو.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۳۸ (PDT)<br /> *می‌توانم جدول‌ها را راست‌چین کنم. فقط کافی‌ه که توضیحاتی که اول جدول، بعد از {|، نوشته شده را برداریم. این کار را بکنم؟ قبلاً در کروم این مشکل وجود نداشت. نمی‌شه کاری‌ش کرد یعنی؟--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۴۹ (PDT)<br /> :با سافاری هم آخه قاطی نشون می‌ده. جدول شمارهٔ ۲ رو صرفاً. چون افتاده کنار اون عکسِ دولته‌ای. حالا مهم هم نیست. اما می‌خوای امتحان کن ببین راست‌چین کردنش کمک می‌کنه به بهتر دیدنِ جدول یا نه. مرسی.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۵۲ (PDT)<br /> ::انجام شد. هر سه جدول را راست‌چین کردم که با کروم هم مشکلی نباشد. سافاری ندارم، نگاه کن لطفاً، اگر مشکلی بود بگو. و این‌که فکر می‌کنم خیلی از مطالبِ جدول‌دار الآن همچین مشکلی داشته باشند. (ها، راستی اشتباه گفته بودم، ابتدای جدول باید class=&quot;wikitable&quot; را باقی گذاشت.)--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۰۷ (PDT)<br /> :::دستت درد نکنه. با سافاری هم درست دیده می‌شه.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۱۰ (PDT)<br /> <br /> * دو صفحهٔ آخرِ [[نامه‌ها ۲۷]] را خودت بازنگری می‌کنی؟ اگر نه، من می‌تونم الآن بازنگری‌اش کنم. فقط بگو تا کجا بازنگری شده.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۹ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۳۴ (PDT)<br /> :لطفاً بازنگریش کن. ممنون. همهٔ متن به غیر از این دو صفحه بازنگری شده. یعنی تا آخرِ صفحهٔ ۱۲۸. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۹ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۳۸ (PDT)<br /> <br /> * می‌شه لطفاً صفحهٔ‌آخرِ [[صندوق پستی ۱۱۳۲-۱۵ شمارهٔ ۲۹]] را بازنگری کنی؟ من تا آخر ۱۱۰ بازنگری کردم، (صفحهٔ آخر را خودم تایپ کرده بودم.) مرسی.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۵۰ (PDT)<br /> :حتماً. سعی می‌کنم امشب انجامش بدم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۵ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۰۴:۳۰ (PDT)<br /> <br /> ==اجازه==<br /> * سلام، [[کتاب کوچه ۱]] بازنگری شده است. می‌خواستم ببینم آیا می‌توانم قبل از نهایی شدنش، تغییراتی در آن بدهم؟ مثلاً این‌که برای ستاره‌های بین شعرها، الگوی تک ستاره را جایگزین الگوی ستاره، که وسط قرار می‌گیرد، بکنم. یا این‌که برای نام شاعر‌ها، از تو بردگی استفاده کنم به جای چپ‌چین (چون فاصله خیلی زیاد است این‌جوری). --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۱ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۰۴:۳۹ (PDT)<br /> ::معلومه که می‌شه. اجازهٔ ما هم دست شماست. باید زود بازنگری کنیم بر قواعد تایپ و بازنگری. :) --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۱ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۰۳ (PDT)<br /> <br /> <br /> == تمام شد؟ ==<br /> چندین وقته مقاله‌ای جدید برای تایپ در سایت قرار نگرفته و صفحه‌ی مقالات آماده‌ی بازنگری هم فقط یک متن داره (که توسط من تایپ شده). آیا این به این معنیه پایان این پروژه هستش؟--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۰۷ (PDT)<br /> ::سلام امیر. معلومه که تمام نشده! مشکلی پیدا کرده‌ایم در آپلود کردنِ صفحات جدید. ۲۰ شماره از کتاب هفته را اسکن کرده‌ایم که باید به مرور آپلود کنیم. مشکل که رفع بشود، می‌افتیم روی غلتک. ممنون که همراه هستی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۴:۳۸ (PDT)<br /> <br /> == انتخاب متن ==<br /> <br /> سلام من هر متنی برای تایپ انتخاب می‌کنم این پیام میاد..این مقاله در حال تایپ است. اگر می‌خواهید این مقاله را تایپ یا ویرایش کنید، لطفاً دست نگه دارید تا این پیغام حذف شود. چی کار باید بکنم؟<br /> <br /> == فونت ==<br /> سلام. قبلا با مدیاویکی کار کردم و یک چیزایی یاد گرفتم. برای تغییر فونت از آ‌ر‌یال به تاهما(راحت‌تر خونده میشه) سه‌تا روش هست. 1. تغییر از Common.css که نسخه من گیر داشت و نشد./ 2. نصب افزونه [http://www.mediawiki.org/wiki/Extension:WebFonts وب فونت] که بد نیست، اما کامل هم نیست. در کنار تغییر کلی چیز بهتری میشه. /3. سومی جواب داد و کلا همه‌چیز تاهما شد. توضیحاتش تو این [http://sad-mim.persiangig.com/document/h-k-j.jpg عکس] نوشتم. امیدوارم مفید باشه. بامهر / --[[کاربر:Sadegh|Sadegh]] ([[بحث کاربر:Sadegh|بحث]]) ‏۲۷ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۱:۰۶ (PST)<br /> <br /> ::می‌تونید هم یک استایل درست کنید و توی مرورگرتون همه‌ی متون سایت تاهومایی بشن. این روش دم دست‌تره. --[[کاربر:Hooman|هومن]] ‏۱۲ جولای ۲۰۱۴<br /> <br /> == رنگ ==<br /> <br /> سلام، رنگ پس‌زمینه‌ی صفحه‌های داخل کتاب هفته چون کاغذشون کاهیه، زرده، آیا می‌تونم قبل از بارگذاری‌های جدید تصحیح رنگ کنم جوری که متن مشکی باقی بمونه و پس‌زمینه تقریبن سفید بشه؟<br /> ::سلام. ترجیح ما تا الان این بوده که اسکن صفحه‌ها را به همان شکل اصلی (رنگ گاهی) بارگذاری کنیم--بیشتر برای حفظ شکل و رنگ نشریهٔ قدیمی. البته برای تغییر رویه، اگر دلیل قانع‌کننده‌ای وجود داشته باشد، مشکلی وجود ندارد. توضیح می‌دهید چرا رنگ را می‌خواهید عوض کنید؟ --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ([[بحث کاربر:Parastoo|بحث]]) ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۰:۱۱ (PDT)<br /> به نظرم سفید بهتر می‌آد مخصوصن اگر کسی بخواد صفحه‌ای را چاپ کنه. البته سفید کردن پس‌زمینه یه مرحله اضافه می‌کنه به کار.<br /> ::سلام، من با سفید شدنِ صفحه‌ها مخالفم. به این دلیل که صفحه‌های کاهی و زرد کم‌تر چشم را اذیت می‌کنند و برای تایپ و بازنگری مناسب‌تر هستند. --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ([[بحث کاربر:Mohaddese|بحث]]) ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۲:۳۹ (PDT)<br /> :::من هم با سفید کردن پس‌زمینه موافق نیستم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ([[بحث کاربر:Parastoo|بحث]]) ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۵:۳۵ (PDT)<br /> <br /> == ابزارها ==<br /> <br /> سلام لطفا [http://www.mediawiki.org/wiki/Extension:Gadgets این] و [www.mediawiki.org/wiki/Extension:AbuseFilter این] را اضافه کنید تا ابزارهای ویکی‌تان و پالایهٔ خرابکاری فعال شوند[[کاربر:Yamaha5|Yamaha5]] ([[بحث کاربر:Yamaha5|بحث]]) ‏۱۱ اوت ۲۰۱۴، ساعت ۲۳:۵۴ (PDT)<br /> :همچنین باید [[راهنما:میز تحریر]] را راه‌بیاندازید تا جایی باشد برای بحث عمومی<br /> :در مورد حق‌تکثیر آثار هم تصیمیم بگیرید چون خیلی مهم است من GFDL یا گنو را پیشنهاد می‌کنم یا کریتیو کامنز تا دیگر پروژه‌های آزاد هم بتوانند از محتوی شما استفاده کنند. <br /> :فعلا کار من تمام شد هر زمان افزونه‌های بالایی را فعال کردید خبرم کنید تا ادامه کار را انجام دهم . هنوز کار زیاد داریم. باتشکر [[کاربر:Yamaha5|Yamaha5]] ([[بحث کاربر:Yamaha5|بحث]]) ‏۱۲ اوت ۲۰۱۴، ساعت ۰۰:۵۴ (PDT)<br /> ::سلام. خیلی خیلی ممنون. باید از دوستی که کارهای فنی سایت را می‌کند بخواهم که انجام دهد. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ([[بحث کاربر:Parastoo|بحث]]) ‏۱۳ اوت ۲۰۱۴، ساعت ۰۲:۴۴ (PDT)</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B1:Yamaha5&diff=44042 2014-08-11T20:14:05Z

<p>Parastoo: خوش‌آمدگویی.</p> <hr /> <div>{{خوشامد}}--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ([[بحث کاربر:Parastoo|بحث]]) ‏۱۱ اوت ۲۰۱۴، ساعت ۱۳:۱۴ (PDT)</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B1:Omid.koli&diff=44041 2014-08-11T20:13:50Z

<p>Parastoo: خوش‌آمدگویی.</p> <hr /> <div>{{خوشامد}} --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ([[بحث کاربر:Parastoo|بحث]]) ‏۱۱ اوت ۲۰۱۴، ساعت ۱۳:۱۳ (PDT)</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B1:Parastoo&diff=43992 2014-07-12T22:35:13Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>== جدول‌ها و نمودارها ==<br /> سلام. در راهنما چیزی دربارۀ ترسیم نمودارها و جدول‌ها نیافتم. <br /> مثلاً در مقالۀ «دربارۀ ضرورت بختیاری بودن برای هر بختیاری» (ش ۲۱) مطالبی نمودار مانند هست<br /> با آنها چه باید کرد؟<br /> <br /> ::سلام. ترسیم نمودار در ویکی را بلد نیستم اما جدول کشیدن را می‌شود از [http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C%E2%80%8C%D9%BE%D8%AF%DB%8C%D8%A7:%D8%AC%D8%AF%D9%88%D9%84%E2%80%8C%D9%87%D8%A7 این‌جا] یاد گرفت. راستش نمی‌دانم چطور می‌شود عین آن نمودارها را ترسیم کرد و آیا لازم است یا نه.. تا حالا نموداری مثل چیزی که در این متن آمده نداشته بودیم. بگذارید کمی در موردش فکر کنیم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۷ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۳۰ (UTC)<br /> <br /> <br /> == قالب و ظاهر ویکی ==<br /> <br /> درود بر شما . فکر میکنم الان که اوله راهیم و من هم حوصه و توانه تغییر ظاهری اینجا رو دارم، بدک نیس که یه دستی به سر و روش بکشیم . از سر و سامون دادن به نشان تا کلیت قالب.<br /> <br /> ۱. قالب های اماده ی مدیاویکی بسیار زیاد هستن که با تغییرات جزئی میتونیم اونها رو شخصی سازی کنیم. مثل [http://mediawiki2u.com/2009/04/mistylook-theme/ این] و [http://mediawiki2u.com/2009/05/gumax-345-template/ این]<br /> <br /> ۲. در مورد نشان هم من یه دستی به سر و روش کشیدم (با حفظ تمام خصوصیات نشان اصلی) و نتیجه شد [http://graphit.ir/ketab-jome-logo.png این] . میشه متناسب با قالب و موارد استفاده، رنگش رو تغییر داد. [[کاربر:Badjoker|Badjoker]] ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۰۹:۰۵ (UTC)<br /> <br /> حتی میشه یه سری جلد ها رو هم از نو بازسازی کرد و خوشکلشون کرد :) . مثلا جلد شماره ی یک بشه [http://graphit.ir/Jeld01-1.jpg این] . خیلی خرم ؟ :دی [[کاربر:Badjoker|Badjoker]] ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۰۹:۱۶ (UTC)<br /> <br /> [http://graphit.ir/Jeld02-1.jpg اینم] جلد شماره دو :دی . یه امروز بیکار بودم گفتم مفید باشم . یهو رفتم گم و گور شدم نگران نشید :D [[کاربر:Badjoker|Badjoker]] ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۱۰:۴۵ (UTC)<br /> <br /> [http://graphit.ir/Jeld03-1.jpg اینم ۳] و [http://graphit.ir/Jeld04-1.jpg ۴] . چقدر کار انجام دادم من امروز .... خودم هم به خریت خودم ایمان اوردم یعنی . نه به داره، نه به باره ... سر خود برداشتم این کارا رو انجام میدم ... [[کاربر:Badjoker|Badjoker]] ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۱۲:۴۲ (UTC)<br /> <br /> آیا تصمیمی در مورد چگونگی چیدمان تصویرها گرفته شده؟ در برخی از صفحات، متن هر صفحه در کنار تصویر آن صفحه قرار گرفته و در برخی دیگر، تصاویر‌ (بدون توجه به متن) در سمت چپ قرار گرفته.<br /> ::[[بحث راهنما:راهنما|این‌جا]] را ببینید. ذیلِ نحوه‌ی قرارگیری متن تایپ‌شده نسبت به تصویر همان صفحه. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۱۰ (UTC)<br /> <br /> <br /> ==الگوی جدید==<br /> سلام. یک الگو درست کردم برای مطالبی که در انتهای مطلب نام نویسنده یا مترجم در سمت چپ آمده. به جای اینکه متن را با دونقطه تو ببریم حالا می‌توانیم متن را بین &lt;nowiki&gt;{{چپ‌چین}} و {{پایان چپ‌چین}}&lt;/nowiki&gt; بگذاریم. مثلاً «ترجمهٔ آزاده» در مطلب [[گروه‌های فشار چگونه در حکومت نفوذ می‌کنند]] را ببین. اگر موافقی همه جا اعمال کنیم و در راهنما هم بنویسیم. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۲۰ (UTC)<br /> :مثل همین، وسط‌چین هم می‌شه داشت، برای ستاره‌ها و اینها. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۴۱ (UTC)<br /> <br /> ::هورا! خیلی عالیه. البته یه وقت‌هایی هم هست که نه چپ‌چین است و نه وسط‌چین. هر جا که جمله‌ی آخر تمام شده، زیرش امضای نویسنده قرار گرفته. وسط‌چین خصوصاً برای ستاره‌ها خیلی لازمه. من که توی صفحه‌ی خودم یه نمونه دارم که همه جا کپی می‌کنم. در اولین فرصت به راهنما اضافه کنیم این الگوها رو. مرسی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۴۷ (UTC)<br /> <br /> :::به نظرم اتفاقی که توی این متنِ [[بر بامِ این سپیده]] افتاده احتمالاً عمومیت پیدا می‌کنه: فاصله‌ی زیاد نام شاعر با متنِ شعر. چون عرضِ صفحه‌ها با هم خیلی فرق می‌کنه این مشکلات اجتناب‌ناپذیره. در این موارد من همون تو بردن متن‌ها با دونقطه رو ترجیح می‌دم. اما نمی‌تونم تصمیم بگیرم که خوبه قاعده‌ی چپ‌چین داشته باشیم و گاهی سلیقه‌ای جور دیگه‌ای عمل کنیم یا چی. باید فکر کنم بیشتر.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۰۵ (UTC)<br /> <br /> ::::پس من فعلاً دست نگه می‌دارم. فعلاً امضای سرمقاله‌های نهایی‌شده را چپ‌چین کردم که این مشکل را ندارند. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۲۷ (UTC)<br /> <br /> ::::: فکر کنم که قاعده نگذاریم. به کاربران بگوییم که چنین الگوئی داریم و اگر در مقاله‌ای این امکان کمک می‌کرد، استفاده کنند؛ وگرنه که از همان دونقطه‌های توبرَ (چه اسمی!) استفاده کنند. در مورد سرمقاله‌ها هم مثلاً در مورد [[آخرین صفحهٔ تقویم ۲۷]] امضای نویسنده جای خوبی نیفتاده. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۱ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۴:۱۵ (UTC)<br /> <br /> <br /> == به‌هم‌ریختگیِ عرضِ صفحه‌ها (در مک؟) ==<br /> <br /> اگه توجه کرده باشی صفحه‌هایی که در آن‌ها، در سمت راست صفحه، منوی جعبه‌ابزار وجود داره از فرمن کلی صفحات خارج شدن (من از فایرفاکس استفاده می‌کنم). احتمالا یکی از تگ‌های TR یا TD درست بسته نشده.--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۵۸ (UTC)<br /> :امیر، همین چند دقیقه پیش به بابک، که «بعضی» کارهای فنی وب‌سایت را انجام می‌دهد، ئی‌میل زدم. احتمالاً مشکل از جعبه‌ای است که برای اشتراک‌گذاری متن زیرِ جعبه‌ابزار آمده. امیدوارم مشکل به زودی حل شود. ممنون بابت توجه شما. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۰۴ (UTC)<br /> ::امیر، لطفاً می‌گوئی از چه سیستم عامل و مرورگری استفاده می‌کنی؟ --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۲۳ (UTC)<br /> <br /> درست شد امیر جان ربطی به تگ نداشت --[[کاربر:Babak|بابک ق]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۰۷ (UTC)<br /> <br /> آره، درست شد. اگه کمکی می‌کنه(!) من از لینوکس استفاده می‌کنم. --[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۵۱ (UTC)<br /> <br /> == الگوی خوش آمد ==<br /> <br /> سلام. دیدم که داری لطف می‌کنی و به کاربران جدید خوش آمد می‌گویی. روبوفا الآن دیگر این کار را می‌کند. البته خودش امضا می‌کند اما به صفحهٔ بحث تو لینک می‌دهد.<br /> می‌توانم کاری کنم که امضا هم مال تو باشد. یا از یک مجموعهٔ امضا به طور تصادفی هر بار یکی را انتخاب کند. لطفاً ببین و تأیید کن. الگو اینجا است: [[الگو:خوشامد]]<br /> <br /> ::فرزانه، سلام. خیلی هم عالی. ممنون. روبوفا را دوست می‌دارم زیاد. امضا مهم نیست. مهم این است که به صفحه‌ای راهنمایی بشوند که پاسخگویی وجود داشته باشد. با توجه به این‌که اغلب کاربرانْ کوتاه‌مدت فعالیت می‌کنند، خوب است که به صفحهٔ بحث من لینک شود فعلاً. مرسی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۶ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۰۸ (UTC)<br /> <br /> == روبوفا ==<br /> ویرایش متن‌های نهایی شده را از فهرست کارهای روبوفا حذف کردم. ببخشید که بعضی از مقالات را خراب کرده بود. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۳۳ (UTC)<br /> ::ممنون. البته توی بعضی از متن‌هایی هم که چیزی را خراب کرده بود، چیز دیگری را درست کرده بود. به نظرم بهتر است کلاً کار روبوفا را قبل از بازنگری تعریف کنیم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۴۳ (UTC)<br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> <br /> به نظرم خوبه که برای رده‌بندی صفحه‌ها، از یک قالب یکسان استفاده کنیم. من پیشنهاد می‌کنم:<br /> کتاب جمعه ۲| قصه |‌ نام نویسنده | مقالات نهایی شده--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۲۳ (UTC)<br /> ::چه مزیتی دارد این کار؟ --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۴ (UTC)<br /> :::: به یک شکل شدن سایت کمک می‌کنه (غیر از این مزیت خاصی نداره)--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۲۲ (UTC)<br /> :::::من هم سعی می‌کنم همین الگویی را که داده‌اید رعایت کنم اما فکر کنم که وسواس به خرج ندهیم (لازم نیست توی راهنما بیاید.) --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۹ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۵:۲۲ (UTC)<br /> <br /> <br /> == الگو‌ها ==<br /> <br /> در بعضی از صفحات، از الگوی لایک استفاده شده و برخی دیگر نشده. آیا دلیلی برای این کار وجود داره؟<br /> ::برای مطالبی که در فیس‌بوک (صفحه کتاب جمعه) لینک می‌دهیم، الگوی لایک می‌گذاریم. مسؤولیت این بخش از کار با [[کاربر:Babak]] است. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۴ (UTC)<br /> <br /> == اولویت‌بندی (در ویرایش و بازنگری) ==<br /> <br /> به نظرم بد نباشه یه جور اولیت‌بندی برای تایپ و بازنگری صفحات در نظر بگیریم (البته این طبیعی‌ه که هر کی هر مقاله‌ای رو که بیشتر دوست داره تایپ کنه و یا بازنگری کنه)<br /> <br /> به نظرم این خوبه که تو صفحه‌ی مقالات آماده‌ی تایپ و یا مقالات آماده بازنگری، در کنار نام مقاله، شماره‌ی مجله هم نمایش داده بشه (این طوری راحت‌تر می‌شه مقالات مربوط به مجلات قدیمی‌تر را پیدا کرد).--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۴۶ (UTC)<br /> <br /> :خیلی پیشنهاد خوبی‌ست. تنها مشکل این است که بلد نیستیم. اما حتماً می‌شود یاد گرفت. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۵ (UTC)<br /> <br /> <br /> ==فهرست مقالاتی که بیش از پنج ماه از آخرین تغییرات تایپشان میگذرد و هنوز در ردهٔ «در حال ویرایش» هستند.==<br /> <br /> [[بزرگ بانوی روح من]]<br /> :قبلاً به کاربر مربوطه یادآوری کرده بودم. چون اقدامی نکرده بود، منتقل کردمش به رده‌ی ناقص. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۵۰ (UTC)<br /> <br /> [[سربداران]]<br /> :به کاربر مربوطه یادآوری کردم. چند روز منتظر می‌مانیم تا ببینیم چه می‌کند.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۵۰ (UTC)<br /> ::منتقل شد به رده‌ی مقالات ناقص.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۸ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۳۵ (UTC)<br /> :: هنوز تایپ این مقاله تمام نشده است. در صورت نیاز، من می‌توانم تایپ آن‌را شروع کنم--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۴:۲۱ (UTC)<br /> :::خیلی هم خوب. ممنون، امیر. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۰۴ (UTC)<br /> <br /> [[سینمای شوروی و انقلاب اکتبر]]<br /> :به کاربر مربوطه یادآوری کردم. چند روز منتظر می‌مانیم تا ببینیم چه می‌کند.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۵۰ (UTC)<br /> ::منتقل شد به رده‌ی مقالات ناقص.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۳۲ (UTC)<br /> <br /> <br /> == مقالات رها شده ==<br /> <br /> دیگر کسی صدایم نزد... (کتاب جمعه ۶)<br /> : این مقاله بیش از یک ماه است که دست نخورده (دیدم که به کاربر مربوطه یادآوری شده). در صورت نیاز، من می‌توانم تایپ آن‌را شروع کنم--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۴:۲۱ (UTC)<br /> <br /> من [[«بیگ‌بوی» خانه را ترک می‌گوید]] را از مقالات ناقص، چون دیدم سه صفحه‌اش بیشتر نمونده، برداشتم و بقیه‌اش رو تایپ کردم. اما بعدش که به تاریخ‌ها و تاریخچهٔ بحثش نگاه کردم، متوجه شدم که الهام هر دفعه توی بحث می‌نوشته تا کجا تایپ کرده و بعد ادامه‌اش می‌داده. حالا هم ۵ روز بیشتر از آخرین تغییرش نگذشته. به خاطر همین، من اون سه صفحه رو اضافه نکردم، گفتم شاید بیاد ببینه ناراحت بشه. حالا اگه یه مدت گذشت و خبری ازش نشد، بگید من سه صفحهٔ آخر رو اضافه کنم. مرسی. --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۲۲ (UTC)<br /> ::به نظرم می‌توانی توی صفحهٔ بحث الهام توضیح بدهی و متن را کامل کنی. فکر نمی‌کنم ناراحت شود. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۳۵ (UTC)<br /> <br /> ==فهرست مقالاتی که تایپشان تمام شده اما به ردهٔ بازنگری منتقل نشده‌‌اند.==<br /> <br /> [[چند گفت‌وگو]]<br /> :گفت‌وگوی دوم تایپ نشده. به کاربر مربوطه یادآوری می‌کنم که تکمیل کند یا بگذاردش در وضعیتِ ناقص. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۴۷ (UTC)<br /> ::منتقل شد به رده‌ی مقالات ناقص.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۳۲ (UTC)<br /> <br /> <br /> == اصلاح اشتباهات تایپی در متن اصلی ==<br /> <br /> سیاست شما در مورد اشتباهات تایپی موجود در مجله چیه؟ <br /> <br /> به نظر من می‌رسه که یکی از هدف‌‌های این پروژه می‌تونه این باشه که مجله به عنوان یک متن قابل جستجوی فارسی برای همه قابل دسترسی باشه. <br /> <br /> این مجله پس از قرار گرفتن روی وب،‌ به عنوان یک مجموعه مقاله به زبان فارسی دیده خواهد شد. و اگر اشتباه تایپی و یا گرامری در متن اصلی وجود داره (به نظر من) باید اصلاح بشه. چون در غیر این صورت، یه مجموعه متن بزرگ فارسی‌ (وب سایت کتاب جمعه) در وب وجود خواهد داشت که با دستور زبان فارسی و املای فارسی هم‌خوانی نداره.<br /> <br /> به عنوان یه مثال خیلی ساده، گوگل برای اصلاح اشتباهات تایپی در موقع جستجو از مجموعه کلماتی که در وب فارسی وجود داره استفاده می‌کنه. حالا اگه ما بیام و یه مجموعه بزرگ (ولی با غلط‌های تایپی) روی وب قرار بدیم داریم (در ساده‌ترین حالت) به خدمات فارسی گوگل و سایر وب‌سایت‌هایی که فارسی نیستن ولی امکانات فارسی ارائه می‌دن ضربه می‌زنیم.<br /> <br /> یه نکته‌ای دیگه‌ای هم که یکی از دوستان اشاره کرده بود این بود که مثلا یه محقق ممکنه بخواد در مورد کتاب جمعه تحقیق کنه و پس ما باید به نثر کتاب جمعه وفادار باشیم. به نظرم می‌رسه که این حرف خیلی درست نباشه! اگه یه محقق بخواد روی کتاب جمعه کار کنه احتمالا نمیاد از این وب‌سایت استفاده کنه (چون همیشه امکان اشتباه در این وب‌سایت و وب‌سایت‌های مشابه وجود داره)...--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۸ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۶:۱۸ (UTC)<br /> <br /> ::ممنون بابت به اشتراک گذاشتنِ دغدغه‌هاتان. راستش سیاست ما در مورد &#039;&#039;&#039;اشتباه تایپی&#039;&#039;&#039; این است که اگر جزئی باشد و ناشی از سهل‌انگاری تایپ‌کنندهٔ اولیه، اصلاح‌اش می‌کنیم. اما به چیزی که به نظرمان اشتباه گرامری برسد دست نمی‌زنیم. اعتقاد داریم به لحاظ ویرایشی کتاب جمعه و نشریات مشابه منبع دست اولی برای محققان خواهند بود. این‌که آیا آدم‌های زیادی به این وب‌سایت سر می‌زنند یا نه (و چطور راهشان را به این‌جا پیدا می‌کند) از دغدغه‌های اولیهٔ گروه راه‌اندازندهٔ این پروژه نیست. قصد ما دیجیتال کردن بایگانی کتاب جمعه است، همان‌طور که بوده: با همهٔ ضعف‌ها و قدرت‌هایش. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۹ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۴:۴۴ (UTC)<br /> <br /> «دیگر کسی صدایم نزد» را نهایی کردید، ولی می‌شه لطفاً یه نگاهی هم به صفحهٔ بحثش بندازید، ببینید چقدر درست یا اشتباه تغییر دادم؟ مرسی. (ببخشید که بلد نیستم لینک بدم)--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۴۹ (UTC)<br /> ::دیدم محدثه جان. منظورت گیومه‌هاست؟ باید از ابتدا داستان را بخوانم. ولی آن‌قدر که به من مربوط می‌شود، به تشخیصت اعتماد کرده‌ام. قرار است اگر کسی از خوانندگان مورد مشکوکی دید در صفحهٔ بحث هر متن با دیگران به بحث بگذارد. نگران نباش. راستی، برای این‌که به متنی که در وبسایت بایگانی مطبوعات صفحه دارد لینک بدهی، کافی‌است بین دو جفت براکت قرارش بدهی. یا از آیکون «آب» در منوی آیکون‌ها (کنار ض و کج) استفاده کنی.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۰۸ (UTC)<br /> <br /> <br /> این [[ایالات متحد و حقوق بشر در جهان سوم]] چه بازنگریِ پر دردسری شد براتون، من معذرت می‌خوام واقعاً... برای «ها»ی جمع و «می/نمی»ی فعل‌ها، گفتم بپرسما، اما دیدم دیگه خیلی دارم همش سئوال می‌پرسم، کلافتون می‌کنم، نپرسیدم. اینه که این‌جوری شد. جدایِ‌ از جدول و پاورقی‌ها و غلط‌های تایپی و اینا... خلاصه که قول می‌دم از این به بعد سعی کنم دقتم رو بیشتر کنم! --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۱۱ (UTC)<br /> ::نه بابا. عیب ندارد. خود متن خیلی بد تایپ شده بوده (در اصل). و تقصیر تو نیست. بعضی از متن‌ها کلاً دردسر دارند. ولی من چون از طرفداران نوآم چامسکی هستم، دنده‌م نرم! :) راستش قاعده‌ای هم برای این جدانویسی‌های «می»‌ها و «ها»ها نداریم. صرفاً عقل سلیم می‌گوید در این حد لازم نیست وفادار باشیم به متن اصلی. از جمله چون می‌دانم در کار مطبوعات آب بستن گاهی از این طریق انجام می‌شده. نگاه کن به صفحهٔ آخر متن که هنوز سفیدی دارد. یعنی جای زیادی اختصاص داده بوده‌اند احتمالاً و با متنی که به دست‌شان رسیده همخوانی نداشته. دستت هم درد نکند بابت تایپ. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۲۸ (UTC)<br /> <br /> <br /> :هی من می‌خوام سئوال نپرسم، نمی‌شه. در [[بحث:«دیگر کسی صدایم نزد»]]،‌امیر اشکالاتی رو مطرح کرده و شما هم اصلاح کردید در متن. بازنگریِ این متن رو من انجام داده بودم،‌ و هرچی نگاه می‌کنم، متوجه تفاوت چیزهایی که اصلاح شده، با قبلش نمی‌شم. حدس می‌زنم که مربوط به «یِ کوچک» باشه. می‌پرسم برای بازنگری‌های بعدی که اشتباه تکرار نشه.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۹ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۴۰ (UTC)<br /> ::خیلی هم خوبه که می‌پرسی. این مورد خاص رو خودم می‌خواستم به‌ت بگم. شناسه‌ای که با آن «ی کوچک» نوشته شده بود در آن متن با شناسهٔ استانداردش فرق می‌کرد. اصلاحات این مدلی (نمونهٔ دیگرش استفاده از «ی» عربیه) را معمولاً روبوفا، روباتی که فرزانه نوشته، رفع می‌کنه. ولی الان فرزانه گرفتاره و مدتیه که روبوفا رو مرتباً اجرا نمی‌کنه. باید توی بازنگری حواس‌مون به این نکات باشه. یا متن‌هایی رو بازنگری کنیم که مطمئنیم از شناسه‌های استاندارد استفاده کرده‌اند یا صبر کنیم که روبوفا اجرا بشه. از تاریخچهٔ هر متن می‌شه دید که آیا روبوفا اصلاحی روی اون متن انجام داده یا نه و چه جور اشتباه‌هایی رو اصلاح کرده. اینه که خوبه همیشه تاریخچهٔ متن رو ببینیم قبل از بازنگری. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۴۲ (UTC)<br /> <br /> :::مرسی که حوصله می‌کنید و جواب می‌دید. تاریخچه‌ها رو همیشه نگاه می‌کنم،‌ و قبل از شروعِ هر متنی ی عربی، ک عربی، جداکنندهٔ هزاره به‌جای ویرگول رو چک می‌کنم که داره یا نه، اما متوجه نشدم اینی که به‌جای ی کوچک به کار برده چیه. ت گرد نبوده؟ همزه هم می‌دونم که نمی‌تونسته باشه.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۷:۲۴ (UTC)<br /> <br /> ::::«ۀ» بود که با «هٔ»، که استاندارد است، فرق می‌کند.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۱۷ (UTC)<br /> <br /> ==کمک==<br /> <br /> امیر در [[بحث:سربداران]] مسئله‌ئی رو مطرح کرده که فکر می‌کنم شما باید نظرِ نهایی رو بدید. من نمی‌دونم چیکار کنم. دربارهٔ یک‌دستیِ متن و وفاداری به متن اصلی. جاهایی رو هم که در بحث جزو اشتباهات آورده، فکر نمی‌کنم که همه‌اش درست باشد، از نظر وفاداری به متن اصلی. در این‌جا هم نظر شما مهم است. خیلی مرسی. --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۰۴ (UTC)<br /> ::محدثه جان، با امیر در همین صفحه ذیلِ «اصلاح اشتباهات تایپی در متن اصلی» بحث کرده‌ایم. اختلاف نظر داریم و فکر می‌کنم بهتر است به روال باقی مطالب با [[سربداران]] برخورد کنیم--همانگونه که در راهنما آمده و خودت واردی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۱۸ (UTC)<br /> <br /> <br /> ==!==<br /> پرستو جان، واقعاً می‌دونم که به من ربطی نداره‌ و خودت خیلی بهتر می‌دونی و اینا، ولی اشکالی داره اگه من دربارهٔ این شطرنج‌ها که داری بازنگری می‌کنی نظری بدم؟ و البته کاملاً به‌ت حق می‌دم که بگی: این فضولی‌ها به تو نیمده :)--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۹ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۲ (UTC)<br /> ::لطفاً بگو به‌م، محدثه. خیلی هم ممنون می‌شم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۹ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۱۵ (UTC)<br /> :::بازنگری رو متوقف کرده‌م که به‌م بگی نظرت رو لطفاً. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۴۵ (UTC)<br /> :ئه! من ندیدم که دیروز جواب دادید چرا! ببخش. خیلی جزئی‌ه چیزی که می‌خوام بگم، و حتی فکر می‌کنم که خیلی سلیقه‌ای باشه. یکی‌ش دربارهٔ جدول‌هاست. دیدم که متن‌های داخل جدول رو وسط‌چین کردی، به نظرم اومد که این کار، باعث می‌شه که ترتیب (دقیقاً زیر هم بودنِ)‌ شماره‌های هر خونه، به‌هم بریزه، چون اندازهٔ چیزهایی که در هر خونه نوشته می‌شه برابر نیست. و چون ما خط‌های جدول رو نمی‌بینیم، به نظرم یه جوری شده. و برای جدول‌های دیگه، مثلِ تمرین‌های انتهای هر شماره، وسط‌چین کردن مشکل به وجود می‌آره، فکر کنم. (من خیلی به جزئیات گیر می‌دم، شاید گیرِ الکی حتی. ناشی از وسواس فکری! شما کارِ خودت رو بکن لطفاً، من هم می‌آم این‌جا چیزهایی که به ذهنم می‌رسه رو می‌گم فقط. که خیلی‌هاش مهم نیست احتمالاً.) مرسی که انقدر خوبی واهمیت می‌دی :) --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۱۰ (UTC)<br /> ::اوه: قصدم این بود که کل جدول رو منتقل کنم به وسط صفحه. وسط‌چین جواب نداد. یادم رفت برش دارم. قصد نداشتم متن‌های داخل جدول رو وسط‌چین کنم. درستش می‌کنم. لطفاً بیا به‌م بگو هر چی به ذهنت می‌رسه. مرسی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۴۲ (UTC)<br /> <br /> :::پیدا کردم! این‌جوری می‌تونی وسط‌چین کنی جدول‌ها رو:<br /> {{چپ به راست}}<br /> {| class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;margin: 1em auto 1em auto&quot;<br /> |-<br /> | width=&quot;120pt&quot;| 1 – P – e4<br /> | width=&quot;120pt&quot;| 1 – P – e5<br /> |-<br /> | 2 – C – f3<br /> | 2 – C – c6<br /> |-<br /> | 3 – F – b5<br /> | 3 – P – a6<br /> |}<br /> {{پایان چپ به راست}}<br /> <br /> در واقع،‌ جایی که جدول رو باز شده، این عبارت رو بنویس:‌&lt;nowiki&gt; class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;margin: 1em auto 1em auto&quot;<br /> &lt;/nowiki&gt;<br /> --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۲ (UTC)<br /> <br /> :::مرسی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۳۶ (UTC)<br /> :::محدثه، کار من با متن تموم شد و به نظرم نهایی شده. باز تو هم نگاه کن که مشکلی نداشته باشه. ممنون بابت تایپ و این‌ها. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۱۵ (UTC)<br /> ::::بسیار عالی، و خسته نباشی. خواهش. ممنون از تو بابت بازنگری و این‌ها. :)--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۳۰ (UTC)<br /> <br /> <br /> -نمی‌دونم یک دفعه چه اتفاقی در ویکی افتاد که این جدول‌ها خط‌دار شدند. اتفاقی متوجه شدم. برای این‌که خط‌ها نباشند و جدول هم‌چنان وسط باشد، باید به‌جای این فرمول بالایی - که وقتی جدول باز می‌شد می‌نوشتیم، این یکی را جایگزین کنیم: &lt;nowiki&gt;align=&quot;center&quot;&lt;/nowiki&gt;<br /> <br /> {{چپ به راست}}<br /> {| align=&quot;center&quot;<br /> |-<br /> | width=&quot;120pt&quot;| 1 – P – e4<br /> | width=&quot;120pt&quot;| 1 – P – e5<br /> |-<br /> | 2 – C – f3<br /> | 2 – C – c6<br /> |-<br /> | 3 – F – b5<br /> | 3 – P – a6<br /> |}<br /> {{پایان چپ به راست}}<br /> <br /> <br /> من [[شطرنج جوانان پیکار اندیشه‌ها ۱]] را، که بازنگری شده بود، درست کردم.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۸ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۲۸ (PST)<br /> ::ممنون، محدثه. هم بابت این‌که حواست به این موضوع بود و هم این‌که تغییر دادی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۳:۰۸ (PST)<br /> <br /> سلام.من کی برد فارسی نصب کردم.نیم فاصله بهم نمیده وقتی شیفت + اسپیس می زنم.گیومه هم نمی دونم کدومه؟--[[کاربر:کنا<br /> :سلام کنا. در صفحهٔ بحث خودتان جواب داده‌ام. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۳:۳۶ (PST)<br /> <br /> == قرار دادن عكس‌ها==<br /> سلام. راجع به چگونگي قرار دادن عكس‌ها در صفحه و چگونه پانويس زدن براي عكس‌ها توضيحي پيدا نكردم. [[كاربر: افرا آزاد]] 13 فوريه 2012<br /> :سلام، عکس‌ها را جداگانه در صفحه قرار نمی‌دهیم. اما توضیحات عکس‌ها را در همان قسمتی که عکس آورده شده، &#039;&#039;&#039;بین دو خط&#039;&#039;&#039; به این صورت می‌آوریم:<br /> <br /> *توضیح عکسِ صفحهٔ ۱:<br /> ::توضیح.<br /> --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۲۵ (PST)<br /> <br /> <br /> خوش اومدی --[[کاربر:Babak|بابک ق]] ‏۳ مارس ۲۰۱۲، ساعت ۲۳:۵۳ (PST)<br /> <br /> <br /> ==یادآوری!==<br /> *پرستو جانم، [[امیرزادهٔ کاشی‌ها]] را داشتی بازنگری می‌کردی، اما چون الگویِ در حال بازنگری را نگذاشته بودی، متوجه نشده بودم. هرچند که اگر هم متوجه می‌شدم، بازنگری‌اش نمی‌کردم! :)<br /> :[[رومن رولان ۲]] را هم نوشته بودی که «مرضیه رسولی» تایپ می‌کند. به خاطر همین نگذاشتم‌ش در وضعیت ناقص. بد نیست ازش بپرسی که هنوز هم می‌خواهد که تایپ‌ش کند یا نه. مرسی. --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۶ مارس ۲۰۱۲، ساعت ۰۲:۲۳ (PST)<br /> ::مرسی بابت یادآوری. اولی را گذاشتم که دیگران بازنگری کنند فعلاً. شاید هم خیلی زود دوباره خودم بیایم سراغش. مرضیه هم گرفتار است. سعی می‌کنم ازش بپرسم. عمدتاً به خاطر این‌که اگر تا الان کاری کرده باشد، این‌جا بگذارد. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۶ مارس ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۱۷ (PST)<br /> <br /> <br /> ==اشتباه==<br /> *سلام پرستو. [[بار دیگر کردستان...]] را، کاربری که قبل از تو این متن را برای تایپ انتخاب کرده بود، تایپ کرد. با این‌که در صفحهٔ بحث‌ش نوشته بودم که مقاله را به وضعیت ناقص برگردانده‌ام، اما گویا متوجهٔ منظورم نشده بود. امیدوارم تایپ‌ش نکرده باشی هنوز. و متأسفم.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۹ مارس ۲۰۱۲، ساعت ۰۴:۱۱ (PST)<br /> <br /> <br /> ==بازنگری==<br /> *سلام، می‌شه لطفاً جدول‌های [[وابستگی و توسعه در آمریکای لاتین]] را بازنگری کنی، تا من خودِ متن را بازنگری کنم؟ مرسی.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۲۴ (PDT)<br /> :السّاعه! --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۳۵ (PDT)<br /> ::ممنون که بازنگری کردی. برای برداشتن الگویِ وسط‌چینِ جدول ۲ دلیلِ مشخصی داشتی؟ من فکر کرده بودم که محتوای هر خانه اگر وسطِ خانه قرار بگیره قشنگ‌تره. (به چشم من البته). می‌خواستم ببینم اگر دلیلی داره، حواسم باشه از این به بعد برای چه جدول‌هایی نباید از الگوی وسط‌چین استفاده کنم. مرسی.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۳۳ (PDT)<br /> :::اشتباه از من بوده. می‌خواستم کل جدول را راست‌چین کنم که تداخل نکنه با تصویرِ کناری. الان برمی‌گردونم وسط‌چین رو.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۳۸ (PDT)<br /> *می‌توانم جدول‌ها را راست‌چین کنم. فقط کافی‌ه که توضیحاتی که اول جدول، بعد از {|، نوشته شده را برداریم. این کار را بکنم؟ قبلاً در کروم این مشکل وجود نداشت. نمی‌شه کاری‌ش کرد یعنی؟--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۴۹ (PDT)<br /> :با سافاری هم آخه قاطی نشون می‌ده. جدول شمارهٔ ۲ رو صرفاً. چون افتاده کنار اون عکسِ دولته‌ای. حالا مهم هم نیست. اما می‌خوای امتحان کن ببین راست‌چین کردنش کمک می‌کنه به بهتر دیدنِ جدول یا نه. مرسی.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۵۲ (PDT)<br /> ::انجام شد. هر سه جدول را راست‌چین کردم که با کروم هم مشکلی نباشد. سافاری ندارم، نگاه کن لطفاً، اگر مشکلی بود بگو. و این‌که فکر می‌کنم خیلی از مطالبِ جدول‌دار الآن همچین مشکلی داشته باشند. (ها، راستی اشتباه گفته بودم، ابتدای جدول باید class=&quot;wikitable&quot; را باقی گذاشت.)--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۰۷ (PDT)<br /> :::دستت درد نکنه. با سافاری هم درست دیده می‌شه.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۱۰ (PDT)<br /> <br /> * دو صفحهٔ آخرِ [[نامه‌ها ۲۷]] را خودت بازنگری می‌کنی؟ اگر نه، من می‌تونم الآن بازنگری‌اش کنم. فقط بگو تا کجا بازنگری شده.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۹ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۳۴ (PDT)<br /> :لطفاً بازنگریش کن. ممنون. همهٔ متن به غیر از این دو صفحه بازنگری شده. یعنی تا آخرِ صفحهٔ ۱۲۸. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۹ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۳۸ (PDT)<br /> <br /> * می‌شه لطفاً صفحهٔ‌آخرِ [[صندوق پستی ۱۱۳۲-۱۵ شمارهٔ ۲۹]] را بازنگری کنی؟ من تا آخر ۱۱۰ بازنگری کردم، (صفحهٔ آخر را خودم تایپ کرده بودم.) مرسی.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۵۰ (PDT)<br /> :حتماً. سعی می‌کنم امشب انجامش بدم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۵ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۰۴:۳۰ (PDT)<br /> <br /> ==اجازه==<br /> * سلام، [[کتاب کوچه ۱]] بازنگری شده است. می‌خواستم ببینم آیا می‌توانم قبل از نهایی شدنش، تغییراتی در آن بدهم؟ مثلاً این‌که برای ستاره‌های بین شعرها، الگوی تک ستاره را جایگزین الگوی ستاره، که وسط قرار می‌گیرد، بکنم. یا این‌که برای نام شاعر‌ها، از تو بردگی استفاده کنم به جای چپ‌چین (چون فاصله خیلی زیاد است این‌جوری). --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۱ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۰۴:۳۹ (PDT)<br /> ::معلومه که می‌شه. اجازهٔ ما هم دست شماست. باید زود بازنگری کنیم بر قواعد تایپ و بازنگری. :) --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۱ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۰۳ (PDT)<br /> <br /> <br /> == تمام شد؟ ==<br /> چندین وقته مقاله‌ای جدید برای تایپ در سایت قرار نگرفته و صفحه‌ی مقالات آماده‌ی بازنگری هم فقط یک متن داره (که توسط من تایپ شده). آیا این به این معنیه پایان این پروژه هستش؟--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۰۷ (PDT)<br /> ::سلام امیر. معلومه که تمام نشده! مشکلی پیدا کرده‌ایم در آپلود کردنِ صفحات جدید. ۲۰ شماره از کتاب هفته را اسکن کرده‌ایم که باید به مرور آپلود کنیم. مشکل که رفع بشود، می‌افتیم روی غلتک. ممنون که همراه هستی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۴:۳۸ (PDT)<br /> <br /> == انتخاب متن ==<br /> <br /> سلام من هر متنی برای تایپ انتخاب می‌کنم این پیام میاد..این مقاله در حال تایپ است. اگر می‌خواهید این مقاله را تایپ یا ویرایش کنید، لطفاً دست نگه دارید تا این پیغام حذف شود. چی کار باید بکنم؟<br /> <br /> == فونت ==<br /> سلام. قبلا با مدیاویکی کار کردم و یک چیزایی یاد گرفتم. برای تغییر فونت از آ‌ر‌یال به تاهما(راحت‌تر خونده میشه) سه‌تا روش هست. 1. تغییر از Common.css که نسخه من گیر داشت و نشد./ 2. نصب افزونه [http://www.mediawiki.org/wiki/Extension:WebFonts وب فونت] که بد نیست، اما کامل هم نیست. در کنار تغییر کلی چیز بهتری میشه. /3. سومی جواب داد و کلا همه‌چیز تاهما شد. توضیحاتش تو این [http://sad-mim.persiangig.com/document/h-k-j.jpg عکس] نوشتم. امیدوارم مفید باشه. بامهر / --[[کاربر:Sadegh|Sadegh]] ([[بحث کاربر:Sadegh|بحث]]) ‏۲۷ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۱:۰۶ (PST)<br /> <br /> ::می‌تونید هم یک استایل درست کنید و توی مرورگرتون همه‌ی متون سایت تاهومایی بشن. این روش دم دست‌تره. --[[کاربر:Hooman|هومن]] ‏۱۲ جولای ۲۰۱۴<br /> <br /> == رنگ ==<br /> <br /> سلام، رنگ پس‌زمینه‌ی صفحه‌های داخل کتاب هفته چون کاغذشون کاهیه، زرده، آیا می‌تونم قبل از بارگذاری‌های جدید تصحیح رنگ کنم جوری که متن مشکی باقی بمونه و پس‌زمینه تقریبن سفید بشه؟<br /> ::سلام. ترجیح ما تا الان این بوده که اسکن صفحه‌ها را به همان شکل اصلی (رنگ گاهی) بارگذاری کنیم--بیشتر برای حفظ شکل و رنگ نشریهٔ قدیمی. البته برای تغییر رویه، اگر دلیل قانع‌کننده‌ای وجود داشته باشد، مشکلی وجود ندارد. توضیح می‌دهید چرا رنگ را می‌خواهید عوض کنید؟ --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ([[بحث کاربر:Parastoo|بحث]]) ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۰:۱۱ (PDT)<br /> به نظرم سفید بهتر می‌آد مخصوصن اگر کسی بخواد صفحه‌ای را چاپ کنه. البته سفید کردن پس‌زمینه یه مرحله اضافه می‌کنه به کار.<br /> ::سلام، من با سفید شدنِ صفحه‌ها مخالفم. به این دلیل که صفحه‌های کاهی و زرد کم‌تر چشم را اذیت می‌کنند و برای تایپ و بازنگری مناسب‌تر هستند. --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ([[بحث کاربر:Mohaddese|بحث]]) ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۲:۳۹ (PDT)<br /> :::من هم با سفید کردن پس‌زمینه موافق نیستم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ([[بحث کاربر:Parastoo|بحث]]) ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۵:۳۵ (PDT)</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B1:Parastoo&diff=43985 2014-07-12T07:11:40Z

<p>Parastoo: </p> <hr /> <div>== جدول‌ها و نمودارها ==<br /> سلام. در راهنما چیزی دربارۀ ترسیم نمودارها و جدول‌ها نیافتم. <br /> مثلاً در مقالۀ «دربارۀ ضرورت بختیاری بودن برای هر بختیاری» (ش ۲۱) مطالبی نمودار مانند هست<br /> با آنها چه باید کرد؟<br /> <br /> ::سلام. ترسیم نمودار در ویکی را بلد نیستم اما جدول کشیدن را می‌شود از [http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%88%DB%8C%DA%A9%DB%8C%E2%80%8C%D9%BE%D8%AF%DB%8C%D8%A7:%D8%AC%D8%AF%D9%88%D9%84%E2%80%8C%D9%87%D8%A7 این‌جا] یاد گرفت. راستش نمی‌دانم چطور می‌شود عین آن نمودارها را ترسیم کرد و آیا لازم است یا نه.. تا حالا نموداری مثل چیزی که در این متن آمده نداشته بودیم. بگذارید کمی در موردش فکر کنیم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۷ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۳۰ (UTC)<br /> <br /> <br /> == قالب و ظاهر ویکی ==<br /> <br /> درود بر شما . فکر میکنم الان که اوله راهیم و من هم حوصه و توانه تغییر ظاهری اینجا رو دارم، بدک نیس که یه دستی به سر و روش بکشیم . از سر و سامون دادن به نشان تا کلیت قالب.<br /> <br /> ۱. قالب های اماده ی مدیاویکی بسیار زیاد هستن که با تغییرات جزئی میتونیم اونها رو شخصی سازی کنیم. مثل [http://mediawiki2u.com/2009/04/mistylook-theme/ این] و [http://mediawiki2u.com/2009/05/gumax-345-template/ این]<br /> <br /> ۲. در مورد نشان هم من یه دستی به سر و روش کشیدم (با حفظ تمام خصوصیات نشان اصلی) و نتیجه شد [http://graphit.ir/ketab-jome-logo.png این] . میشه متناسب با قالب و موارد استفاده، رنگش رو تغییر داد. [[کاربر:Badjoker|Badjoker]] ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۰۹:۰۵ (UTC)<br /> <br /> حتی میشه یه سری جلد ها رو هم از نو بازسازی کرد و خوشکلشون کرد :) . مثلا جلد شماره ی یک بشه [http://graphit.ir/Jeld01-1.jpg این] . خیلی خرم ؟ :دی [[کاربر:Badjoker|Badjoker]] ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۰۹:۱۶ (UTC)<br /> <br /> [http://graphit.ir/Jeld02-1.jpg اینم] جلد شماره دو :دی . یه امروز بیکار بودم گفتم مفید باشم . یهو رفتم گم و گور شدم نگران نشید :D [[کاربر:Badjoker|Badjoker]] ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۱۰:۴۵ (UTC)<br /> <br /> [http://graphit.ir/Jeld03-1.jpg اینم ۳] و [http://graphit.ir/Jeld04-1.jpg ۴] . چقدر کار انجام دادم من امروز .... خودم هم به خریت خودم ایمان اوردم یعنی . نه به داره، نه به باره ... سر خود برداشتم این کارا رو انجام میدم ... [[کاربر:Badjoker|Badjoker]] ‏۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۱۲:۴۲ (UTC)<br /> <br /> آیا تصمیمی در مورد چگونگی چیدمان تصویرها گرفته شده؟ در برخی از صفحات، متن هر صفحه در کنار تصویر آن صفحه قرار گرفته و در برخی دیگر، تصاویر‌ (بدون توجه به متن) در سمت چپ قرار گرفته.<br /> ::[[بحث راهنما:راهنما|این‌جا]] را ببینید. ذیلِ نحوه‌ی قرارگیری متن تایپ‌شده نسبت به تصویر همان صفحه. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۱۰ (UTC)<br /> <br /> <br /> ==الگوی جدید==<br /> سلام. یک الگو درست کردم برای مطالبی که در انتهای مطلب نام نویسنده یا مترجم در سمت چپ آمده. به جای اینکه متن را با دونقطه تو ببریم حالا می‌توانیم متن را بین &lt;nowiki&gt;{{چپ‌چین}} و {{پایان چپ‌چین}}&lt;/nowiki&gt; بگذاریم. مثلاً «ترجمهٔ آزاده» در مطلب [[گروه‌های فشار چگونه در حکومت نفوذ می‌کنند]] را ببین. اگر موافقی همه جا اعمال کنیم و در راهنما هم بنویسیم. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۲۰ (UTC)<br /> :مثل همین، وسط‌چین هم می‌شه داشت، برای ستاره‌ها و اینها. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۴۱ (UTC)<br /> <br /> ::هورا! خیلی عالیه. البته یه وقت‌هایی هم هست که نه چپ‌چین است و نه وسط‌چین. هر جا که جمله‌ی آخر تمام شده، زیرش امضای نویسنده قرار گرفته. وسط‌چین خصوصاً برای ستاره‌ها خیلی لازمه. من که توی صفحه‌ی خودم یه نمونه دارم که همه جا کپی می‌کنم. در اولین فرصت به راهنما اضافه کنیم این الگوها رو. مرسی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۴۷ (UTC)<br /> <br /> :::به نظرم اتفاقی که توی این متنِ [[بر بامِ این سپیده]] افتاده احتمالاً عمومیت پیدا می‌کنه: فاصله‌ی زیاد نام شاعر با متنِ شعر. چون عرضِ صفحه‌ها با هم خیلی فرق می‌کنه این مشکلات اجتناب‌ناپذیره. در این موارد من همون تو بردن متن‌ها با دونقطه رو ترجیح می‌دم. اما نمی‌تونم تصمیم بگیرم که خوبه قاعده‌ی چپ‌چین داشته باشیم و گاهی سلیقه‌ای جور دیگه‌ای عمل کنیم یا چی. باید فکر کنم بیشتر.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۰۵ (UTC)<br /> <br /> ::::پس من فعلاً دست نگه می‌دارم. فعلاً امضای سرمقاله‌های نهایی‌شده را چپ‌چین کردم که این مشکل را ندارند. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۳۰ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۲۷ (UTC)<br /> <br /> ::::: فکر کنم که قاعده نگذاریم. به کاربران بگوییم که چنین الگوئی داریم و اگر در مقاله‌ای این امکان کمک می‌کرد، استفاده کنند؛ وگرنه که از همان دونقطه‌های توبرَ (چه اسمی!) استفاده کنند. در مورد سرمقاله‌ها هم مثلاً در مورد [[آخرین صفحهٔ تقویم ۲۷]] امضای نویسنده جای خوبی نیفتاده. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۱ مارس ۲۰۱۱، ساعت ۱۴:۱۵ (UTC)<br /> <br /> <br /> == به‌هم‌ریختگیِ عرضِ صفحه‌ها (در مک؟) ==<br /> <br /> اگه توجه کرده باشی صفحه‌هایی که در آن‌ها، در سمت راست صفحه، منوی جعبه‌ابزار وجود داره از فرمن کلی صفحات خارج شدن (من از فایرفاکس استفاده می‌کنم). احتمالا یکی از تگ‌های TR یا TD درست بسته نشده.--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۱۸:۵۸ (UTC)<br /> :امیر، همین چند دقیقه پیش به بابک، که «بعضی» کارهای فنی وب‌سایت را انجام می‌دهد، ئی‌میل زدم. احتمالاً مشکل از جعبه‌ای است که برای اشتراک‌گذاری متن زیرِ جعبه‌ابزار آمده. امیدوارم مشکل به زودی حل شود. ممنون بابت توجه شما. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۰۴ (UTC)<br /> ::امیر، لطفاً می‌گوئی از چه سیستم عامل و مرورگری استفاده می‌کنی؟ --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۲۳ (UTC)<br /> <br /> درست شد امیر جان ربطی به تگ نداشت --[[کاربر:Babak|بابک ق]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۰۷ (UTC)<br /> <br /> آره، درست شد. اگه کمکی می‌کنه(!) من از لینوکس استفاده می‌کنم. --[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۳۰ آوریل ۲۰۱۱، ساعت ۲۳:۵۱ (UTC)<br /> <br /> == الگوی خوش آمد ==<br /> <br /> سلام. دیدم که داری لطف می‌کنی و به کاربران جدید خوش آمد می‌گویی. روبوفا الآن دیگر این کار را می‌کند. البته خودش امضا می‌کند اما به صفحهٔ بحث تو لینک می‌دهد.<br /> می‌توانم کاری کنم که امضا هم مال تو باشد. یا از یک مجموعهٔ امضا به طور تصادفی هر بار یکی را انتخاب کند. لطفاً ببین و تأیید کن. الگو اینجا است: [[الگو:خوشامد]]<br /> <br /> ::فرزانه، سلام. خیلی هم عالی. ممنون. روبوفا را دوست می‌دارم زیاد. امضا مهم نیست. مهم این است که به صفحه‌ای راهنمایی بشوند که پاسخگویی وجود داشته باشد. با توجه به این‌که اغلب کاربرانْ کوتاه‌مدت فعالیت می‌کنند، خوب است که به صفحهٔ بحث من لینک شود فعلاً. مرسی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۶ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۰۸ (UTC)<br /> <br /> == روبوفا ==<br /> ویرایش متن‌های نهایی شده را از فهرست کارهای روبوفا حذف کردم. ببخشید که بعضی از مقالات را خراب کرده بود. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۳۳ (UTC)<br /> ::ممنون. البته توی بعضی از متن‌هایی هم که چیزی را خراب کرده بود، چیز دیگری را درست کرده بود. به نظرم بهتر است کلاً کار روبوفا را قبل از بازنگری تعریف کنیم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۷ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۴۳ (UTC)<br /> <br /> == رده‌ها ==<br /> <br /> به نظرم خوبه که برای رده‌بندی صفحه‌ها، از یک قالب یکسان استفاده کنیم. من پیشنهاد می‌کنم:<br /> کتاب جمعه ۲| قصه |‌ نام نویسنده | مقالات نهایی شده--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۲۳ (UTC)<br /> ::چه مزیتی دارد این کار؟ --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۴ (UTC)<br /> :::: به یک شکل شدن سایت کمک می‌کنه (غیر از این مزیت خاصی نداره)--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۲۲ (UTC)<br /> :::::من هم سعی می‌کنم همین الگویی را که داده‌اید رعایت کنم اما فکر کنم که وسواس به خرج ندهیم (لازم نیست توی راهنما بیاید.) --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۹ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۰۵:۲۲ (UTC)<br /> <br /> <br /> == الگو‌ها ==<br /> <br /> در بعضی از صفحات، از الگوی لایک استفاده شده و برخی دیگر نشده. آیا دلیلی برای این کار وجود داره؟<br /> ::برای مطالبی که در فیس‌بوک (صفحه کتاب جمعه) لینک می‌دهیم، الگوی لایک می‌گذاریم. مسؤولیت این بخش از کار با [[کاربر:Babak]] است. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۸ مهٔ ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۴ (UTC)<br /> <br /> == اولویت‌بندی (در ویرایش و بازنگری) ==<br /> <br /> به نظرم بد نباشه یه جور اولیت‌بندی برای تایپ و بازنگری صفحات در نظر بگیریم (البته این طبیعی‌ه که هر کی هر مقاله‌ای رو که بیشتر دوست داره تایپ کنه و یا بازنگری کنه)<br /> <br /> به نظرم این خوبه که تو صفحه‌ی مقالات آماده‌ی تایپ و یا مقالات آماده بازنگری، در کنار نام مقاله، شماره‌ی مجله هم نمایش داده بشه (این طوری راحت‌تر می‌شه مقالات مربوط به مجلات قدیمی‌تر را پیدا کرد).--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۴۶ (UTC)<br /> <br /> :خیلی پیشنهاد خوبی‌ست. تنها مشکل این است که بلد نیستیم. اما حتماً می‌شود یاد گرفت. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۳۵ (UTC)<br /> <br /> <br /> ==فهرست مقالاتی که بیش از پنج ماه از آخرین تغییرات تایپشان میگذرد و هنوز در ردهٔ «در حال ویرایش» هستند.==<br /> <br /> [[بزرگ بانوی روح من]]<br /> :قبلاً به کاربر مربوطه یادآوری کرده بودم. چون اقدامی نکرده بود، منتقل کردمش به رده‌ی ناقص. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۵۰ (UTC)<br /> <br /> [[سربداران]]<br /> :به کاربر مربوطه یادآوری کردم. چند روز منتظر می‌مانیم تا ببینیم چه می‌کند.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۵۰ (UTC)<br /> ::منتقل شد به رده‌ی مقالات ناقص.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۸ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۳۵ (UTC)<br /> :: هنوز تایپ این مقاله تمام نشده است. در صورت نیاز، من می‌توانم تایپ آن‌را شروع کنم--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۴:۲۱ (UTC)<br /> :::خیلی هم خوب. ممنون، امیر. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۰۴ (UTC)<br /> <br /> [[سینمای شوروی و انقلاب اکتبر]]<br /> :به کاربر مربوطه یادآوری کردم. چند روز منتظر می‌مانیم تا ببینیم چه می‌کند.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۵۰ (UTC)<br /> ::منتقل شد به رده‌ی مقالات ناقص.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۳۲ (UTC)<br /> <br /> <br /> == مقالات رها شده ==<br /> <br /> دیگر کسی صدایم نزد... (کتاب جمعه ۶)<br /> : این مقاله بیش از یک ماه است که دست نخورده (دیدم که به کاربر مربوطه یادآوری شده). در صورت نیاز، من می‌توانم تایپ آن‌را شروع کنم--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۴:۲۱ (UTC)<br /> <br /> من [[«بیگ‌بوی» خانه را ترک می‌گوید]] را از مقالات ناقص، چون دیدم سه صفحه‌اش بیشتر نمونده، برداشتم و بقیه‌اش رو تایپ کردم. اما بعدش که به تاریخ‌ها و تاریخچهٔ بحثش نگاه کردم، متوجه شدم که الهام هر دفعه توی بحث می‌نوشته تا کجا تایپ کرده و بعد ادامه‌اش می‌داده. حالا هم ۵ روز بیشتر از آخرین تغییرش نگذشته. به خاطر همین، من اون سه صفحه رو اضافه نکردم، گفتم شاید بیاد ببینه ناراحت بشه. حالا اگه یه مدت گذشت و خبری ازش نشد، بگید من سه صفحهٔ آخر رو اضافه کنم. مرسی. --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۲۲ (UTC)<br /> ::به نظرم می‌توانی توی صفحهٔ بحث الهام توضیح بدهی و متن را کامل کنی. فکر نمی‌کنم ناراحت شود. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۳۵ (UTC)<br /> <br /> ==فهرست مقالاتی که تایپشان تمام شده اما به ردهٔ بازنگری منتقل نشده‌‌اند.==<br /> <br /> [[چند گفت‌وگو]]<br /> :گفت‌وگوی دوم تایپ نشده. به کاربر مربوطه یادآوری می‌کنم که تکمیل کند یا بگذاردش در وضعیتِ ناقص. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۱۹:۴۷ (UTC)<br /> ::منتقل شد به رده‌ی مقالات ناقص.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۷ ژوئن ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۳۲ (UTC)<br /> <br /> <br /> == اصلاح اشتباهات تایپی در متن اصلی ==<br /> <br /> سیاست شما در مورد اشتباهات تایپی موجود در مجله چیه؟ <br /> <br /> به نظر من می‌رسه که یکی از هدف‌‌های این پروژه می‌تونه این باشه که مجله به عنوان یک متن قابل جستجوی فارسی برای همه قابل دسترسی باشه. <br /> <br /> این مجله پس از قرار گرفتن روی وب،‌ به عنوان یک مجموعه مقاله به زبان فارسی دیده خواهد شد. و اگر اشتباه تایپی و یا گرامری در متن اصلی وجود داره (به نظر من) باید اصلاح بشه. چون در غیر این صورت، یه مجموعه متن بزرگ فارسی‌ (وب سایت کتاب جمعه) در وب وجود خواهد داشت که با دستور زبان فارسی و املای فارسی هم‌خوانی نداره.<br /> <br /> به عنوان یه مثال خیلی ساده، گوگل برای اصلاح اشتباهات تایپی در موقع جستجو از مجموعه کلماتی که در وب فارسی وجود داره استفاده می‌کنه. حالا اگه ما بیام و یه مجموعه بزرگ (ولی با غلط‌های تایپی) روی وب قرار بدیم داریم (در ساده‌ترین حالت) به خدمات فارسی گوگل و سایر وب‌سایت‌هایی که فارسی نیستن ولی امکانات فارسی ارائه می‌دن ضربه می‌زنیم.<br /> <br /> یه نکته‌ای دیگه‌ای هم که یکی از دوستان اشاره کرده بود این بود که مثلا یه محقق ممکنه بخواد در مورد کتاب جمعه تحقیق کنه و پس ما باید به نثر کتاب جمعه وفادار باشیم. به نظرم می‌رسه که این حرف خیلی درست نباشه! اگه یه محقق بخواد روی کتاب جمعه کار کنه احتمالا نمیاد از این وب‌سایت استفاده کنه (چون همیشه امکان اشتباه در این وب‌سایت و وب‌سایت‌های مشابه وجود داره)...--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۸ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۱۶:۱۸ (UTC)<br /> <br /> ::ممنون بابت به اشتراک گذاشتنِ دغدغه‌هاتان. راستش سیاست ما در مورد &#039;&#039;&#039;اشتباه تایپی&#039;&#039;&#039; این است که اگر جزئی باشد و ناشی از سهل‌انگاری تایپ‌کنندهٔ اولیه، اصلاح‌اش می‌کنیم. اما به چیزی که به نظرمان اشتباه گرامری برسد دست نمی‌زنیم. اعتقاد داریم به لحاظ ویرایشی کتاب جمعه و نشریات مشابه منبع دست اولی برای محققان خواهند بود. این‌که آیا آدم‌های زیادی به این وب‌سایت سر می‌زنند یا نه (و چطور راهشان را به این‌جا پیدا می‌کند) از دغدغه‌های اولیهٔ گروه راه‌اندازندهٔ این پروژه نیست. قصد ما دیجیتال کردن بایگانی کتاب جمعه است، همان‌طور که بوده: با همهٔ ضعف‌ها و قدرت‌هایش. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۹ اوت ۲۰۱۱، ساعت ۰۴:۴۴ (UTC)<br /> <br /> «دیگر کسی صدایم نزد» را نهایی کردید، ولی می‌شه لطفاً یه نگاهی هم به صفحهٔ بحثش بندازید، ببینید چقدر درست یا اشتباه تغییر دادم؟ مرسی. (ببخشید که بلد نیستم لینک بدم)--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۴۹ (UTC)<br /> ::دیدم محدثه جان. منظورت گیومه‌هاست؟ باید از ابتدا داستان را بخوانم. ولی آن‌قدر که به من مربوط می‌شود، به تشخیصت اعتماد کرده‌ام. قرار است اگر کسی از خوانندگان مورد مشکوکی دید در صفحهٔ بحث هر متن با دیگران به بحث بگذارد. نگران نباش. راستی، برای این‌که به متنی که در وبسایت بایگانی مطبوعات صفحه دارد لینک بدهی، کافی‌است بین دو جفت براکت قرارش بدهی. یا از آیکون «آب» در منوی آیکون‌ها (کنار ض و کج) استفاده کنی.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۸ اکتبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۱:۰۸ (UTC)<br /> <br /> <br /> این [[ایالات متحد و حقوق بشر در جهان سوم]] چه بازنگریِ پر دردسری شد براتون، من معذرت می‌خوام واقعاً... برای «ها»ی جمع و «می/نمی»ی فعل‌ها، گفتم بپرسما، اما دیدم دیگه خیلی دارم همش سئوال می‌پرسم، کلافتون می‌کنم، نپرسیدم. اینه که این‌جوری شد. جدایِ‌ از جدول و پاورقی‌ها و غلط‌های تایپی و اینا... خلاصه که قول می‌دم از این به بعد سعی کنم دقتم رو بیشتر کنم! --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۱۱ (UTC)<br /> ::نه بابا. عیب ندارد. خود متن خیلی بد تایپ شده بوده (در اصل). و تقصیر تو نیست. بعضی از متن‌ها کلاً دردسر دارند. ولی من چون از طرفداران نوآم چامسکی هستم، دنده‌م نرم! :) راستش قاعده‌ای هم برای این جدانویسی‌های «می»‌ها و «ها»ها نداریم. صرفاً عقل سلیم می‌گوید در این حد لازم نیست وفادار باشیم به متن اصلی. از جمله چون می‌دانم در کار مطبوعات آب بستن گاهی از این طریق انجام می‌شده. نگاه کن به صفحهٔ آخر متن که هنوز سفیدی دارد. یعنی جای زیادی اختصاص داده بوده‌اند احتمالاً و با متنی که به دست‌شان رسیده همخوانی نداشته. دستت هم درد نکند بابت تایپ. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۷:۲۸ (UTC)<br /> <br /> <br /> :هی من می‌خوام سئوال نپرسم، نمی‌شه. در [[بحث:«دیگر کسی صدایم نزد»]]،‌امیر اشکالاتی رو مطرح کرده و شما هم اصلاح کردید در متن. بازنگریِ این متن رو من انجام داده بودم،‌ و هرچی نگاه می‌کنم، متوجه تفاوت چیزهایی که اصلاح شده، با قبلش نمی‌شم. حدس می‌زنم که مربوط به «یِ کوچک» باشه. می‌پرسم برای بازنگری‌های بعدی که اشتباه تکرار نشه.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۹ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۲۰:۴۰ (UTC)<br /> ::خیلی هم خوبه که می‌پرسی. این مورد خاص رو خودم می‌خواستم به‌ت بگم. شناسه‌ای که با آن «ی کوچک» نوشته شده بود در آن متن با شناسهٔ استانداردش فرق می‌کرد. اصلاحات این مدلی (نمونهٔ دیگرش استفاده از «ی» عربیه) را معمولاً روبوفا، روباتی که فرزانه نوشته، رفع می‌کنه. ولی الان فرزانه گرفتاره و مدتیه که روبوفا رو مرتباً اجرا نمی‌کنه. باید توی بازنگری حواس‌مون به این نکات باشه. یا متن‌هایی رو بازنگری کنیم که مطمئنیم از شناسه‌های استاندارد استفاده کرده‌اند یا صبر کنیم که روبوفا اجرا بشه. از تاریخچهٔ هر متن می‌شه دید که آیا روبوفا اصلاحی روی اون متن انجام داده یا نه و چه جور اشتباه‌هایی رو اصلاح کرده. اینه که خوبه همیشه تاریخچهٔ متن رو ببینیم قبل از بازنگری. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۶:۴۲ (UTC)<br /> <br /> :::مرسی که حوصله می‌کنید و جواب می‌دید. تاریخچه‌ها رو همیشه نگاه می‌کنم،‌ و قبل از شروعِ هر متنی ی عربی، ک عربی، جداکنندهٔ هزاره به‌جای ویرگول رو چک می‌کنم که داره یا نه، اما متوجه نشدم اینی که به‌جای ی کوچک به کار برده چیه. ت گرد نبوده؟ همزه هم می‌دونم که نمی‌تونسته باشه.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۷:۲۴ (UTC)<br /> <br /> ::::«ۀ» بود که با «هٔ»، که استاندارد است، فرق می‌کند.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۱۷ (UTC)<br /> <br /> ==کمک==<br /> <br /> امیر در [[بحث:سربداران]] مسئله‌ئی رو مطرح کرده که فکر می‌کنم شما باید نظرِ نهایی رو بدید. من نمی‌دونم چیکار کنم. دربارهٔ یک‌دستیِ متن و وفاداری به متن اصلی. جاهایی رو هم که در بحث جزو اشتباهات آورده، فکر نمی‌کنم که همه‌اش درست باشد، از نظر وفاداری به متن اصلی. در این‌جا هم نظر شما مهم است. خیلی مرسی. --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۰۴ (UTC)<br /> ::محدثه جان، با امیر در همین صفحه ذیلِ «اصلاح اشتباهات تایپی در متن اصلی» بحث کرده‌ایم. اختلاف نظر داریم و فکر می‌کنم بهتر است به روال باقی مطالب با [[سربداران]] برخورد کنیم--همانگونه که در راهنما آمده و خودت واردی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۷ نوامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۸:۱۸ (UTC)<br /> <br /> <br /> ==!==<br /> پرستو جان، واقعاً می‌دونم که به من ربطی نداره‌ و خودت خیلی بهتر می‌دونی و اینا، ولی اشکالی داره اگه من دربارهٔ این شطرنج‌ها که داری بازنگری می‌کنی نظری بدم؟ و البته کاملاً به‌ت حق می‌دم که بگی: این فضولی‌ها به تو نیمده :)--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۹ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۲ (UTC)<br /> ::لطفاً بگو به‌م، محدثه. خیلی هم ممنون می‌شم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۹ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۱۵ (UTC)<br /> :::بازنگری رو متوقف کرده‌م که به‌م بگی نظرت رو لطفاً. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۴۵ (UTC)<br /> :ئه! من ندیدم که دیروز جواب دادید چرا! ببخش. خیلی جزئی‌ه چیزی که می‌خوام بگم، و حتی فکر می‌کنم که خیلی سلیقه‌ای باشه. یکی‌ش دربارهٔ جدول‌هاست. دیدم که متن‌های داخل جدول رو وسط‌چین کردی، به نظرم اومد که این کار، باعث می‌شه که ترتیب (دقیقاً زیر هم بودنِ)‌ شماره‌های هر خونه، به‌هم بریزه، چون اندازهٔ چیزهایی که در هر خونه نوشته می‌شه برابر نیست. و چون ما خط‌های جدول رو نمی‌بینیم، به نظرم یه جوری شده. و برای جدول‌های دیگه، مثلِ تمرین‌های انتهای هر شماره، وسط‌چین کردن مشکل به وجود می‌آره، فکر کنم. (من خیلی به جزئیات گیر می‌دم، شاید گیرِ الکی حتی. ناشی از وسواس فکری! شما کارِ خودت رو بکن لطفاً، من هم می‌آم این‌جا چیزهایی که به ذهنم می‌رسه رو می‌گم فقط. که خیلی‌هاش مهم نیست احتمالاً.) مرسی که انقدر خوبی واهمیت می‌دی :) --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۱۰ (UTC)<br /> ::اوه: قصدم این بود که کل جدول رو منتقل کنم به وسط صفحه. وسط‌چین جواب نداد. یادم رفت برش دارم. قصد نداشتم متن‌های داخل جدول رو وسط‌چین کنم. درستش می‌کنم. لطفاً بیا به‌م بگو هر چی به ذهنت می‌رسه. مرسی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۰:۴۲ (UTC)<br /> <br /> :::پیدا کردم! این‌جوری می‌تونی وسط‌چین کنی جدول‌ها رو:<br /> {{چپ به راست}}<br /> {| class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;margin: 1em auto 1em auto&quot;<br /> |-<br /> | width=&quot;120pt&quot;| 1 – P – e4<br /> | width=&quot;120pt&quot;| 1 – P – e5<br /> |-<br /> | 2 – C – f3<br /> | 2 – C – c6<br /> |-<br /> | 3 – F – b5<br /> | 3 – P – a6<br /> |}<br /> {{پایان چپ به راست}}<br /> <br /> در واقع،‌ جایی که جدول رو باز شده، این عبارت رو بنویس:‌&lt;nowiki&gt; class=&quot;wikitable&quot; style=&quot;margin: 1em auto 1em auto&quot;<br /> &lt;/nowiki&gt;<br /> --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۰۲ (UTC)<br /> <br /> :::مرسی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۱:۳۶ (UTC)<br /> :::محدثه، کار من با متن تموم شد و به نظرم نهایی شده. باز تو هم نگاه کن که مشکلی نداشته باشه. ممنون بابت تایپ و این‌ها. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۲:۱۵ (UTC)<br /> ::::بسیار عالی، و خسته نباشی. خواهش. ممنون از تو بابت بازنگری و این‌ها. :)--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۰ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۳:۳۰ (UTC)<br /> <br /> <br /> -نمی‌دونم یک دفعه چه اتفاقی در ویکی افتاد که این جدول‌ها خط‌دار شدند. اتفاقی متوجه شدم. برای این‌که خط‌ها نباشند و جدول هم‌چنان وسط باشد، باید به‌جای این فرمول بالایی - که وقتی جدول باز می‌شد می‌نوشتیم، این یکی را جایگزین کنیم: &lt;nowiki&gt;align=&quot;center&quot;&lt;/nowiki&gt;<br /> <br /> {{چپ به راست}}<br /> {| align=&quot;center&quot;<br /> |-<br /> | width=&quot;120pt&quot;| 1 – P – e4<br /> | width=&quot;120pt&quot;| 1 – P – e5<br /> |-<br /> | 2 – C – f3<br /> | 2 – C – c6<br /> |-<br /> | 3 – F – b5<br /> | 3 – P – a6<br /> |}<br /> {{پایان چپ به راست}}<br /> <br /> <br /> من [[شطرنج جوانان پیکار اندیشه‌ها ۱]] را، که بازنگری شده بود، درست کردم.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۸ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۹:۲۸ (PST)<br /> ::ممنون، محدثه. هم بابت این‌که حواست به این موضوع بود و هم این‌که تغییر دادی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۹ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۰۳:۰۸ (PST)<br /> <br /> سلام.من کی برد فارسی نصب کردم.نیم فاصله بهم نمیده وقتی شیفت + اسپیس می زنم.گیومه هم نمی دونم کدومه؟--[[کاربر:کنا<br /> :سلام کنا. در صفحهٔ بحث خودتان جواب داده‌ام. --[[کاربر:Farzaneh|Farzaneh]] ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۳:۳۶ (PST)<br /> <br /> == قرار دادن عكس‌ها==<br /> سلام. راجع به چگونگي قرار دادن عكس‌ها در صفحه و چگونه پانويس زدن براي عكس‌ها توضيحي پيدا نكردم. [[كاربر: افرا آزاد]] 13 فوريه 2012<br /> :سلام، عکس‌ها را جداگانه در صفحه قرار نمی‌دهیم. اما توضیحات عکس‌ها را در همان قسمتی که عکس آورده شده، &#039;&#039;&#039;بین دو خط&#039;&#039;&#039; به این صورت می‌آوریم:<br /> <br /> *توضیح عکسِ صفحهٔ ۱:<br /> ::توضیح.<br /> --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۲۵ (PST)<br /> <br /> <br /> خوش اومدی --[[کاربر:Babak|بابک ق]] ‏۳ مارس ۲۰۱۲، ساعت ۲۳:۵۳ (PST)<br /> <br /> <br /> ==یادآوری!==<br /> *پرستو جانم، [[امیرزادهٔ کاشی‌ها]] را داشتی بازنگری می‌کردی، اما چون الگویِ در حال بازنگری را نگذاشته بودی، متوجه نشده بودم. هرچند که اگر هم متوجه می‌شدم، بازنگری‌اش نمی‌کردم! :)<br /> :[[رومن رولان ۲]] را هم نوشته بودی که «مرضیه رسولی» تایپ می‌کند. به خاطر همین نگذاشتم‌ش در وضعیت ناقص. بد نیست ازش بپرسی که هنوز هم می‌خواهد که تایپ‌ش کند یا نه. مرسی. --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۶ مارس ۲۰۱۲، ساعت ۰۲:۲۳ (PST)<br /> ::مرسی بابت یادآوری. اولی را گذاشتم که دیگران بازنگری کنند فعلاً. شاید هم خیلی زود دوباره خودم بیایم سراغش. مرضیه هم گرفتار است. سعی می‌کنم ازش بپرسم. عمدتاً به خاطر این‌که اگر تا الان کاری کرده باشد، این‌جا بگذارد. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۶ مارس ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۱۷ (PST)<br /> <br /> <br /> ==اشتباه==<br /> *سلام پرستو. [[بار دیگر کردستان...]] را، کاربری که قبل از تو این متن را برای تایپ انتخاب کرده بود، تایپ کرد. با این‌که در صفحهٔ بحث‌ش نوشته بودم که مقاله را به وضعیت ناقص برگردانده‌ام، اما گویا متوجهٔ منظورم نشده بود. امیدوارم تایپ‌ش نکرده باشی هنوز. و متأسفم.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۹ مارس ۲۰۱۲، ساعت ۰۴:۱۱ (PST)<br /> <br /> <br /> ==بازنگری==<br /> *سلام، می‌شه لطفاً جدول‌های [[وابستگی و توسعه در آمریکای لاتین]] را بازنگری کنی، تا من خودِ متن را بازنگری کنم؟ مرسی.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۲۴ (PDT)<br /> :السّاعه! --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۳۵ (PDT)<br /> ::ممنون که بازنگری کردی. برای برداشتن الگویِ وسط‌چینِ جدول ۲ دلیلِ مشخصی داشتی؟ من فکر کرده بودم که محتوای هر خانه اگر وسطِ خانه قرار بگیره قشنگ‌تره. (به چشم من البته). می‌خواستم ببینم اگر دلیلی داره، حواسم باشه از این به بعد برای چه جدول‌هایی نباید از الگوی وسط‌چین استفاده کنم. مرسی.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۳۳ (PDT)<br /> :::اشتباه از من بوده. می‌خواستم کل جدول را راست‌چین کنم که تداخل نکنه با تصویرِ کناری. الان برمی‌گردونم وسط‌چین رو.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۳۸ (PDT)<br /> *می‌توانم جدول‌ها را راست‌چین کنم. فقط کافی‌ه که توضیحاتی که اول جدول، بعد از {|، نوشته شده را برداریم. این کار را بکنم؟ قبلاً در کروم این مشکل وجود نداشت. نمی‌شه کاری‌ش کرد یعنی؟--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۴۹ (PDT)<br /> :با سافاری هم آخه قاطی نشون می‌ده. جدول شمارهٔ ۲ رو صرفاً. چون افتاده کنار اون عکسِ دولته‌ای. حالا مهم هم نیست. اما می‌خوای امتحان کن ببین راست‌چین کردنش کمک می‌کنه به بهتر دیدنِ جدول یا نه. مرسی.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۱:۵۲ (PDT)<br /> ::انجام شد. هر سه جدول را راست‌چین کردم که با کروم هم مشکلی نباشد. سافاری ندارم، نگاه کن لطفاً، اگر مشکلی بود بگو. و این‌که فکر می‌کنم خیلی از مطالبِ جدول‌دار الآن همچین مشکلی داشته باشند. (ها، راستی اشتباه گفته بودم، ابتدای جدول باید class=&quot;wikitable&quot; را باقی گذاشت.)--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۰۷ (PDT)<br /> :::دستت درد نکنه. با سافاری هم درست دیده می‌شه.--[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۱۰ (PDT)<br /> <br /> * دو صفحهٔ آخرِ [[نامه‌ها ۲۷]] را خودت بازنگری می‌کنی؟ اگر نه، من می‌تونم الآن بازنگری‌اش کنم. فقط بگو تا کجا بازنگری شده.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۹ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۳۴ (PDT)<br /> :لطفاً بازنگریش کن. ممنون. همهٔ متن به غیر از این دو صفحه بازنگری شده. یعنی تا آخرِ صفحهٔ ۱۲۸. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۹ مهٔ ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۳۸ (PDT)<br /> <br /> * می‌شه لطفاً صفحهٔ‌آخرِ [[صندوق پستی ۱۱۳۲-۱۵ شمارهٔ ۲۹]] را بازنگری کنی؟ من تا آخر ۱۱۰ بازنگری کردم، (صفحهٔ آخر را خودم تایپ کرده بودم.) مرسی.--[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۰۸:۵۰ (PDT)<br /> :حتماً. سعی می‌کنم امشب انجامش بدم. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۵ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۰۴:۳۰ (PDT)<br /> <br /> ==اجازه==<br /> * سلام، [[کتاب کوچه ۱]] بازنگری شده است. می‌خواستم ببینم آیا می‌توانم قبل از نهایی شدنش، تغییراتی در آن بدهم؟ مثلاً این‌که برای ستاره‌های بین شعرها، الگوی تک ستاره را جایگزین الگوی ستاره، که وسط قرار می‌گیرد، بکنم. یا این‌که برای نام شاعر‌ها، از تو بردگی استفاده کنم به جای چپ‌چین (چون فاصله خیلی زیاد است این‌جوری). --[[کاربر:Mohaddese|Mohaddese]] ‏۲۱ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۰۴:۳۹ (PDT)<br /> ::معلومه که می‌شه. اجازهٔ ما هم دست شماست. باید زود بازنگری کنیم بر قواعد تایپ و بازنگری. :) --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۱ ژوئن ۲۰۱۲، ساعت ۰۵:۰۳ (PDT)<br /> <br /> <br /> == تمام شد؟ ==<br /> چندین وقته مقاله‌ای جدید برای تایپ در سایت قرار نگرفته و صفحه‌ی مقالات آماده‌ی بازنگری هم فقط یک متن داره (که توسط من تایپ شده). آیا این به این معنیه پایان این پروژه هستش؟--[[کاربر:امیر|امیر]] ‏۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۲:۰۷ (PDT)<br /> ::سلام امیر. معلومه که تمام نشده! مشکلی پیدا کرده‌ایم در آپلود کردنِ صفحات جدید. ۲۰ شماره از کتاب هفته را اسکن کرده‌ایم که باید به مرور آپلود کنیم. مشکل که رفع بشود، می‌افتیم روی غلتک. ممنون که همراه هستی. --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ‏۲۴ اکتبر ۲۰۱۲، ساعت ۱۴:۳۸ (PDT)<br /> <br /> == انتخاب متن ==<br /> <br /> سلام من هر متنی برای تایپ انتخاب می‌کنم این پیام میاد..این مقاله در حال تایپ است. اگر می‌خواهید این مقاله را تایپ یا ویرایش کنید، لطفاً دست نگه دارید تا این پیغام حذف شود. چی کار باید بکنم؟<br /> <br /> == فونت ==<br /> سلام. قبلا با مدیاویکی کار کردم و یک چیزایی یاد گرفتم. برای تغییر فونت از آ‌ر‌یال به تاهما(راحت‌تر خونده میشه) سه‌تا روش هست. 1. تغییر از Common.css که نسخه من گیر داشت و نشد./ 2. نصب افزونه [http://www.mediawiki.org/wiki/Extension:WebFonts وب فونت] که بد نیست، اما کامل هم نیست. در کنار تغییر کلی چیز بهتری میشه. /3. سومی جواب داد و کلا همه‌چیز تاهما شد. توضیحاتش تو این [http://sad-mim.persiangig.com/document/h-k-j.jpg عکس] نوشتم. امیدوارم مفید باشه. بامهر / --[[کاربر:Sadegh|Sadegh]] ([[بحث کاربر:Sadegh|بحث]]) ‏۲۷ ژانویهٔ ۲۰۱۳، ساعت ۱۱:۰۶ (PST)<br /> <br /> == رنگ ==<br /> <br /> سلام، رنگ پس‌زمینه‌ی صفحه‌های داخل کتاب هفته چون کاغذشون کاهیه، زرده، آیا می‌تونم قبل از بارگذاری‌های جدید تصحیح رنگ کنم جوری که متن مشکی باقی بمونه و پس‌زمینه تقریبن سفید بشه؟<br /> ::سلام. ترجیح ما تا الان این بوده که اسکن صفحه‌ها را به همان شکل اصلی (رنگ گاهی) بارگذاری کنیم--بیشتر برای حفظ شکل و رنگ نشریهٔ قدیمی. البته برای تغییر رویه، اگر دلیل قانع‌کننده‌ای وجود داشته باشد، مشکلی وجود ندارد. توضیح می‌دهید چرا رنگ را می‌خواهید عوض کنید؟ --[[کاربر:Parastoo|پرستو]] ([[بحث کاربر:Parastoo|بحث]]) ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۰:۱۱ (PDT)</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=43949 2014-06-30T22:19:47Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۷۸.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> لیزا احساس سنگینی زیادی در قلب خود می‌کرد. تمام شب را گریه کرد سرزنش وجدان، هیجان، اندوه و میل شدیدی که می‌خواست با میشوتکا حرف زده و او را ببوسد، بر آلام دیگرش افزوده شده بود. صبح بعد با چشمان ورم‌کرده و سردردی شدید از خواب برخاست. گروهولسکی خیال کرد لیزا برای او گریه کرده است. از این جهت به او گفت:<br /> <br /> «تو نباید گریه کنی، عزیزم. امروز حالم خیلی بهتر است. درست است که سینه‌ام کمی درد می‌کند. اما چیزی نیست.»<br /> <br /> وقتی آنها برای صرف چای روی مهتابی آمدند ساکنین خانه روبه‌رو داشتند ناهار می‌خوردند. ایوان پطروویچ به بشقاب خود نگاه کرد، اما چیزی جز یک تکه گوشت غاز که با روغن سرخ شده بود، نیافت».<br /> <br /> گروهولسکی همان‌طور که در فواصل معینی از نیمرخ به بوگروف نگاه می‌کرد زمزمه کرد:<br /> <br /> «خیلی خوشحالم. خیلی لذت می‌برم که می‌بینم او این‌طور سر و سامان گرفته است. لااقل می‌تواند غم‌هایش را فراموش کند خودت را نشان نده لیزا. ترا خواهند دید! حال صحبت کردن با او را ندارم. بگذار به خیال خودش باشد. چرا باعث زحمتش بشویم!»<br /> <br /> اما هنگام صرف ناهار تنها نبود: «حالت ناگواری» که گروهولسکی از آن بسیار وحشت داشت، با صراحت تمام به سراغش آمد.<br /> <br /> به محض آن‌که خوراک کبک (که غذای دلخواه گروهولسکی بود) روی میز گذاشته شد ناگهان لیزا مضطرب شد و گروهولسکی صورتش را با دستمال سر میز پاک کرد. آنها بوگروف را روی مهتابی خانهٔ روبه‌رو به نظر آوردند. وی در حالی که به نردهٔ مهتابی تکیه داشت درست به آنها خیره شده بود.<br /> <br /> گروهولسکی آهسته گفت: «برو تو، لیزا. برو تو. به تو گفتم که باید تو اطاق ناهار بخوریم. غیرممکن است تو…»<br /> <br /> بوگروف که هنوز به آنها خیره شده بود ناگهان فریاد برآورد. گروهولسکی برگشت و به او نگاه کرد و صورت متعجبش را به نظر آورد.<br /> <br /> ایوان پطروویچ فریاد زد: «خودتان هستید؟ شما هستید؟ شما هم این‌جائید؟ حالتان چطور است؟»<br /> <br /> گروهولسکی با کتف‌های خود اشاره‌ای کرد و می‌خواست بدین وسیله بفهماند بیماری‌اش به او اجازه نمی‌دهد که از چنین<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=43948 2014-06-30T22:06:26Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۷۷.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما بماند مگر نه؟»<br /> <br /> «ما میشا را دعوت خواهیم کرد. اما دیدن آن یکی باعث مصیبت و بدبختی می‌شود. چه دارم که به او بگویم؟ منظوری از ملاقاتش نداریم. اگر ضرورتی داشته باشد که ما با او ارتباطی پیدا کنیم پیشخدمت این کار را انجام خواهد داد… لیزا، سردرد شدیدی دارم. دست‌ها و پاهایم همه درد می‌کند. سرم گرم است؟»<br /> <br /> لیزا کف دستش را روی پیشانی گروهولسکی کشید و گرمای آن را حس کرد.<br /> <br /> تمام شب را گرفتار خواب‌های وحشتناک بودم… امروز تو رختخواب می‌مانم. باید قدری گنه‌گنه بخورم. بگو قدری برایم چای بیاورند، ماموتشکا…»<br /> <br /> گروهولسکی گنه‌گنه خود را خورد و تمام روز را در رختخواب به خود پیچید. خرد خرد آب گرم می‌خورد. ناله می‌کرد و دائماً ملافه‌های رختخوابش را عوض می‌کرد، غر می‌زد و مزاحم اطرافیان می‌شد. هر وقت که دچار سرماخوردگی می‌شد، وجودش کاملاً غیر قابل تحمل می‌گشت. لیزا مجبور بود که دائماً یک پایش توی اطاق او باشد و یک پای دیگرش در مهتابی تا به مشاهدهٔ خود ادامه دهد. موقع ناهار، ناچار مشغول انداختن مشمع خردل به پشت او شد. خواننده عزیز ببینید اگر قهرمان زن من خانه روبرو را برای سرگرمی نداشت چقدر این کار به نظرش خسته‌کننده می‌رسید. به این ترتیب لیزا با شعفی فراوان بیشتر روز خود را با مشاهدهٔ خانه روبه‌رو گذراند.<br /> <br /> در ساعت ده ایوان پطروویچ و میشا از ماهیگیری برگشتند و به صرف صبحانه پرداختند. ساعت دو ناهار خوردند و در ساعت چهار با کالسکه‌شان بیرون رفتند. اسب‌های سفید به‌سرعت برق آن‌ها را برد. ساعت هفت چند نفر مهمان مرد وارد منزل شدند و تقریباً تا نیمه‌شب روی دو میز که در مهتابی قرار داده شده بود، به بازی ورق پرداختند. یکی از مردها خیلی خوب پیانو زد. مهمانان غرق در سرور بودند می‌خوردند، می‌نوشیدند و می‌خندیدند. ایوان پطروویچ تا آن‌جا که می‌توانست فریاد می‌کشید و برای مهمانان قصه‌ای از زندگی امریکائی‌ها را - که آن روزها در خانه همه همسایگان شنیده می‌شد - تعریف می‌کرد. قصه بسیار خنده‌داری بود! و میشوتکا اجازه داشت که تا نیمه‌شب با آنها باشد…<br /> <br /> لیزا اندیشید: «میشا خیلی خوشحال است، گریه نمی‌کند. این می‌رساند که مادرش را فراموش کرده. به‌کلی مرا فراموش کرده!»<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=43925 2014-06-24T11:48:25Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۷۶.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که چرا توی کالسکه در کنار پسرک معصوم ننشسته است و به «جهتی» نتوانسته است وی را در آن لحظه ببوسد.<br /> <br /> به جهتی!<br /> <br /> توی اطاق خواب گروهولسکی دوید و شروع کرد به بیدار کردن او.<br /> <br /> «گریشا! گریشا! بلند شو! عزیزم. آنها وارد شده‌اند!»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کی وارد شده؟»<br /> <br /> «بستگان خودمان… وانیا و میشا. آنها این‌جا هستند. در خانه روبرو خودم دیدم که دارند چای می‌خورند، همین‌طور میشا. چه بچهٔ زیبائی شده. کاش می‌توانستی او را ببینی!»<br /> <br /> «درباره کی حرف می‌زنی؟ کی وارد شده؟ کجا؟»<br /> <br /> «میشا و وانیا. توی خانه روبرو دیدمشان، داشتند چای می‌خوردند. میشا دیگر خودش می‌تواند چای بخورد. یادت هست که دیروز عده‌ای به این جا اسباب‌کشی کردند؟ اینها خودشان بودند!»<br /> <br /> گروهولسکی اخم کرد پیشانی‌اش را مالش داد و چون کاغذ سفید شد. پرسید:<br /> <br /> «منظورت - این است که شوهرت وارد شده؟»<br /> <br /> «آه بله…»<br /> <br /> «برای چه؟»<br /> <br /> «شاید می‌خواهد در این‌جا زندگی کند. آنها نمی‌دانند که ما در این‌جا هستیم والا به خانه ما نگاه می‌کردند. مثل این‌که وقتی چای می‌خوردند کوچکترین توجهی به این‌جا نداشتند….»<br /> <br /> «حالا کجاست؟ ترا به خدا درست حرف بزن! کجاست!»<br /> <br /> «با میشا رفته ماهیگیری. با یک کالسکه؛ اسب‌های دیروزی را به یاد داری؟ خوب، این اسب‌ها مال آن‌هاست. مال وانیاست. با آنها به گردش می‌روی. نمی‌دانی چه گریشائی شده؟ باید از میشا دعوت کنیم که بیاید و با ما در این‌جا زندگی کند نه؟ چه بچه ملیح و زیبائی است!»<br /> <br /> گروهولسکی وقتی که لیزا حرف می‌زد به فکر فرو رفت.<br /> <br /> و طبق معمول همان‌طور که موضوع را نزد خود با دقت سبک و سنگین می‌کرد گفت:<br /> <br /> «ملاقات غیرمنتظره‌ای در پیش داری! چه کسی فکر می‌کرد که ما در این‌جا با هم برخورد کنیم؟ خوب، سرنوشت تو این بوده. می‌بایستی این‌طور بشود. فکر می‌کنم وقتی ما را ببیند دچار اضطراب و ناراحتی بشود.»<br /> <br /> «ما تنها از میشا خواهیم خواست که در این‌جا پیش ما<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=43924 2014-06-24T07:37:24Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۷۵.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> و زمزمه کرد: «میشل… میشا! تو این‌جا هستی، میشا، دلبندم. خداوندا، چقدر او وانیا را دوست دارد!»<br /> <br /> وقتی دید میشا چای پدرش را با قاشق هم می‌زند، خنده‌اش گرفت.<br /> <br /> «و ببین چطور وانیا میشا را دوست دارد! عزیزان من!»<br /> <br /> قلبش شروع کرد به طپیدن. تقریباً از خوشحالی بی‌حال شده بود. از این جهت روی صندلی دسته‌دار نشست و به مشاهدهٔ خویش پرداخت.<br /> <br /> در حالی که برای میشا بوسه می‌فرستاد از خودش پرسید:<br /> <br /> «چطور آمده‌اند این‌جا؟ کی این فکر را تو کله‌شان انداخته است؟ خدایا! آیا می‌تواند تمام این ثروت به آنها تعلق داشته باشد؟ و آن اسب‌های سفید که وارد خانه شد، می‌تواند واقعاً مال ایوان پطروویچ باشد؟ آه!»<br /> <br /> وقتی ایوان پطروویچ چائی خود را تمام کرد وارد ساختمان شد. تقریباً ده دقیقه بعد دوباره روی ایوان ظاهر شد…. و لیزا را به تعجب واداشت.<br /> <br /> آیا این شخص دیوخوی؛ خوش‌لباس؛ می‌تواند همان آدمی باشد که تقریباً هفت سال پیش به نام خودمانی «وانیا» یا «وانیوشا» خوانده می‌شد و برای یک دوشاهی؛ حاضر بود خودفروشی کند؟<br /> <br /> یک کلاه حصیری لبه‌پهن و زیبا به سر گذاشته و یک جفت چکمه سواری به پا کرده بود. جلیقه‌ای هم از پارچه کتانی به تن داشت. از زنجیر ساعتش هزاران برق کوچک منعکس شده بود. در دست راستش یک جفت دستکش و یک شلاق مخصوص سوارکاری دیده می‌شد.<br /> <br /> وقتی که دست پرسخاوت خود را به طرف مهتر تکان داد تا کالسکه را آماده سازد غرور و جاه‌طلبی فراوانی در سیمای ملال‌آورش خوانده شد!<br /> <br /> با تکبر تمام در کالسکه تک‌اسبه جای گرفت، به مهترها که در اطراف کالسکه ایستاده بودند، فرمان داد تا میشوتکا و میل‌های ماهی‌گیری را به دستش بدهد. میشوتکا را در کنار خویش نشاند و با دست چپ او را در بغل گرفت و با کشیدن دهنه اسب به راه افتاد.<br /> <br /> میشوتکا فریاد زد: «اووو….»<br /> <br /> لیزا بدون توجه دستمالش را در عقب آنها تکان داد. اگر در آن وقت به خودش تو آینه نگاه کرده بود، صورتش را گلگون، خندان و در عین حال غم‌انگیز می‌یافت. غمگین بود از آن جهت که<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D8%B2%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C&diff=43923 2014-06-24T07:01:38Z

<p>Parastoo: تایپ صفحهٔ ۷۴.</p> <hr /> <div>[[Image:KHN022P055.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۵]]<br /> [[Image:KHN022P056.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۶]]<br /> [[Image:KHN022P057.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۷]]<br /> [[Image:KHN022P058.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۸]]<br /> [[Image:KHN022P059.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۵۹]]<br /> [[Image:KHN022P060.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۰]]<br /> [[Image:KHN022P061.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۱]]<br /> [[Image:KHN022P062.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۲]]<br /> [[Image:KHN022P063.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۳]]<br /> [[Image:KHN022P064.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۴]]<br /> [[Image:KHN022P065.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۵]]<br /> [[Image:KHN022P066.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۶]]<br /> [[Image:KHN022P067.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۷]]<br /> [[Image:KHN022P068.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۸]]<br /> [[Image:KHN022P069.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۶۹]]<br /> [[Image:KHN022P070.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۰]]<br /> [[Image:KHN022P071.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۱]]<br /> [[Image:KHN022P072.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۲]]<br /> [[Image:KHN022P073.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۳]]<br /> [[Image:KHN022P074.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۴]]<br /> [[Image:KHN022P075.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۵]]<br /> [[Image:KHN022P076.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۶]]<br /> [[Image:KHN022P077.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۷]]<br /> [[Image:KHN022P078.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۸]]<br /> [[Image:KHN022P079.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۷۹]]<br /> [[Image:KHN022P080.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۰]]<br /> [[Image:KHN022P081.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۱]]<br /> [[Image:KHN022P082.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۲]]<br /> [[Image:KHN022P083.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۳]]<br /> [[Image:KHN022P084.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۴]]<br /> [[Image:KHN022P085.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۵]]<br /> [[Image:KHN022P086.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۶]]<br /> [[Image:KHN022P087.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۷]]<br /> [[Image:KHN022P088.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۸]]<br /> [[Image:KHN022P089.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۸۹]]<br /> [[Image:KHN022P090.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۰]]<br /> [[Image:KHN022P091.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۱]]<br /> [[Image:KHN022P092.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۲]]<br /> [[Image:KHN022P093.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۳]]<br /> [[Image:KHN022P094.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۴]]<br /> [[Image:KHN022P095.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۵]]<br /> [[Image:KHN022P096.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۶]]<br /> [[Image:KHN022P097.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۷]]<br /> [[Image:KHN022P098.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۸]]<br /> [[Image:KHN022P099.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۹۹]]<br /> [[Image:KHN022P100.JPG|thumb|alt= کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰|کتاب هفته شماره ۲۲ صفحه ۱۰۰]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> <br /> ==۱==<br /> <br /> «گروهولسکی» «لیزا» را در آغوش کشید و بر همه‌ی انگشتان وی، انگشتان گلگون و ناخن‌های جویده‌شده‌اش بوسه زد و او را روی تختخواب که رویه‌ای از مخمل ارزان‌قیمت داشت، نشاند. «لیزا» پاهایش را روی هم انداخت، دست‌هایش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید.<br /> <br /> «گروهولسکی» در کنارش روی صندلی نشست و روی او خم شد. مجذوب منظره‌ی جلوی خویش گشت. چقدر او در آن غروب آفتاب زیبا به نظر می‌رسید! قرص خورشید در آن لحظه در میان پنجره معلق مانده و با هاله‌ی دلفریب و ارغوانی‌اش تمام اطاق پذیرائی را در خود گرفته بود و «لیزا» خودش هم به رنگ کهربائی ملایمی درآمده بود….<br /> <br /> «گروهولسکی» افسون شده بود اما خدای داند که «لیزا» آن‌قدرها هم خوشگل نبود. گو این که موهائی نازک و مجعد و به رنگ دوده، صورتی کوچک و گربه‌ای، چشمانی کبود و بینی‌ای رو به بالا داشت، شاداب و حتی بانمک بود و بدن نرم و زیبا و باتناسبش به مارماهی می‌ماند، با این حال به‌طور کلی… اگر تعصباتم را کنار بگذارم «گروهولسکی» که به دست زن‌ها ضایع شده بود، و در زمان خودش خیلی‌ها را دوست داشته و از خیلی‌ها بدش آمده بود «لیزا» را زیبا می‌پنداشت. بعد عاشقش شده بود و عشق کور و بی‌اراده هم در هر کجا که باشد، زیبائی دلخواه خویش را پیدا می‌کند.<br /> <br /> «گروهولسکی» در حالی که مستقیماً توی چشم‌های لیزا خیره شده بود گفت: گوش کن عزیزم، آمده‌ام صحبت کنیم. عشق نمی‌تواند مخفی و نامعلوم بماند… از همان‌گونه روابط و بستگی نامعلومی که… من قبلاً برای تو لیزا، از آن حرف زده‌ام. باید جوابی برای سؤالی که من دیروز مطرح کردم پیدا کنیم. بیا با هم راه‌حلی پیدا کنیم. چه کار باید کرد؟<br /> <br /> «لیزا» خمیازه کشید. چینی بر صورت افکند دست خود را از زیر سرش برداشت و آشکار و به‌طور وضوح حرف «گروهولسکی» را تکرار کرد. «چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> «بله چه کار باید کرد؟ تو تصمیم بگیر، تو کله کوچک و باهوشی داری… من عاشق تو هستم، و مردی که عاشق شد نمی‌تواند عشقش را پنهان نگه دارد. چنین شخصی از خودپرست هم بالاتر است. من نمی‌توانم با شوهرت شریک باشم. هر وقت که فکر می‌کنم او هم ترا دوست دارد می‌خواهم پاره‌پاره‌اش کنم. ثانیاً تو مرا دوست داری. عشق هم احتیاج به آزادی بی‌شائبه و خالصی دارد. اما آیا تو آزادی داری؟ آیا وجداناً فکر این مرد، عذابت نمی‌دهد؟ مردی که تو دوستش نداری و طبیعتاً و به‌طور حتم، از او نفرت هم داری… این از این. ثالثاً اینکه… ثالثاً چه بود؟ آهان، بله… ما داریم گولش می‌زنیم، لیزا… و این کار شرافتمندانه نیست. حقیقت برتر از هر چیزی است، لیزا، حقیقت. دروغ دیگر بس است!<br /> <br /> «خوب چه کار باید کرد؟»<br /> <br /> باید خودت بتوانی حدس بزنی. فکر می‌کنم لازم است که تو درباره‌ی روابطمان با او حرف بزنی، دست از او بکش و خودت را آزاد کن. هرچه زودتر باید این دو کار را بکنی مثلاً همین امشب. برایش توضیح بده و کار را تمام کن. آیا از این عشق دزدکی و پنهانی خسته نشده‌ای؟»<br /> <br /> «چه؟ توضیح بدهم - برای وانیا توضیح بدهم؟»<br /> <br /> «بله البته!»<br /> <br /> «غیرممکن است! میشل دیشب به تو گفتم، غیرممکن است!»<br /> <br /> «چرا؟»<br /> <br /> «متغیر می‌شود و شروع می‌کند به فریاد کشیدن و هر کار ناپسندی که از دستش برآید، انجام می‌دهد. مثل این که نمی‌دانی چطور آدمی است! خدا نصیب نکند! هیچ توضیحی لازم ندارد. چه فکر باطلی!»<br /> <br /> «گروهولسکی» پیشانی‌اش را پاک کرد و آه کشید.<br /> <br /> او گفت: «بله، او بدطوری آن را تعبیر می‌کند… به علاوه باعث بدبختی‌اش می‌شوم. ترا دوست دارد؟»<br /> <br /> «دوستم دارد. خیلی زیاد.»<br /> <br /> «وضع بغرنجی است! انسان نمی‌داند چه کار کند! بی‌انصافی است که از او مخفی کنیم - از طرف دیگر ممکن است این توضیح باعث مرگش بشود فقط شیطان می‌تواند از پس این کار برآید. چه کار کنیم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» برای لحظه‌ای اندیشید، به صورت رنگ‌پریده‌اش تاب انداخته بود.<br /> <br /> «لیزا» گفت: «ما می‌توانیم همیشه همین‌طور که هستیم، با هم باشیم. اگر دل خودش خواست، بگذار جریان را بفهمد.»<br /> <br /> «اما این… این گناه است… به علاوه تو متعلق به من هستی و هیچ‌کس حق ندارد، ترا جز من متعلق به کس دیگری بداند! تو مال من هستی! نمی‌خواهم با کس دیگری هم باشی! دلم برایش می‌سوزد! خدا می‌داند که دلم برایش می‌سوزد، لیزا وقتی تو رویش نگاه می‌کنم، متأثر می‌شوم! اما… اما عاقبت کار به کجا می‌کشد؟ تو او را دوست نداری، این طور نیست؟ پس چرا غذایش می‌دهی. باید توضیح بدهی، همه چیز را برایش بگوئی و با من بیائی. تو زن من هستی، نه زن او. او باید بداند. بالاخره یک‌طوری این موضوع را پیش خودش توجیه خواهد کرد… او که اولین و آخرین مردی نیست که… می‌خواهی فرار کنی؟ ها زود بگو! می‌خواهی فرار کنی؟»<br /> <br /> «لیزا» از روی تختخواب بلند شد و در حالی که به صورت «گروهولسکی» نگاه می‌کرد پرسید:<br /> <br /> «فرار کنیم؟»<br /> <br /> «بله… به ملک من… و بعد هم به کریمه. آن وقت می‌توانیم موضوع را به وسیله‌ی نامه برایش شرح بدهیم… همین امشب می‌توانیم برویم. یک قطار در ساعت یک‌ونیم حرکت می‌کند. چه می‌گوئی؟»<br /> <br /> «لیزا» برآمدگی بینی خود را متفکرانه خاراند و گفت: «خیلی خوب» و بعد زد زیر گریه.<br /> <br /> اشک از چشمانش سرازیر شد و صورت کوچک و گربه‌اش را فرا گرفت، لکه‌های قرمزرنگی بر روی گونه‌هایش پدیدار گشت.<br /> <br /> «گروهولسکی» که مضطرب شده بود گفت: «برای چه گریه می‌کنی؟ لیزا این چه کاری است؟ محبوبم دلبندم…»<br /> <br /> «لیزا» در حالی که هق‌هق گریه می‌کرد دست‌هایش را به دور گردن گرهولوسکی انداخت و خود را به آن آویزان کرد.<br /> <br /> «لیزا» گفت: دلم برایش می‌سوزد. خیلی دلم برایش می‌سوزد…»<br /> <br /> «برای کی؟»<br /> <br /> «برای وا… وانیا»<br /> <br /> «و من دلم برایش نمی‌سوزد؟ البته رنجش می‌دهیم… رنج می‌کشد و ما را دشنام می‌دهد… اما مگر گناه از ماست که همدیگر را دوست داریم؟»<br /> <br /> «گروهولسکی» پس از ادای این جمله چون کسی که آزرده خاطر شده باشد، ناگهان خودش را از «لیزا» کنار کشید و خودش را توی صندلی دسته‌داری جای داد. لیزا هم دست‌هایش را از گردن او باز کرد و روی تختخواب نشست.<br /> <br /> مرد بلنداندام و شانه‌پهنی به سن تقریباً سی که اونیفورم دولتی بر تن داشت بدون خبر وارد اطاق پذیرائی شد. تنها صدای یک صندلی که هنگام ورود، به آن برخورده بود آمدنش را خبر داده و عاشق معشوق را وادار کرده بود که متوجه اطراف خود شوند. این مرد شوهر «لیزا» بود.<br /> <br /> اما آنها دیر به خود جنبیدند. او دیده بود که چطور «گروهولسکی» کمر لیزا را در دست‌های خود دارد و چطور «لیزا» به گردن سفید و اشرافی گروهولسکی آویخته است.<br /> <br /> لیزا و گروهولسکی در آن لحظه پیش خود اندیشیدند: «ما را دیده! و بعد سعی کردند که دست‌ها بی‌حال و چشمان آشفته و مضطرب‌شان را از وی پنهان دارند…<br /> <br /> صورت سرخ و احمقانه‌ی شوهر رو به سفیدی رفت. سکوتی عجیب و خفقان‌آور و جانگداز به مدت سه دقیقه، حکمفرما شد. و اما چه سه دقیقه‌ای! گروهولسکی تا به امروز آن را از یاد نبرده است.<br /> <br /> اولین کسی که این سکوت را شکسته و بر هم زد، شوهر بود. به طرف «گروهولسکی» قدم برداشت، نگاهی بی‌معنا که شباهت به یک لبخند داشت، در صورتش دیده می‌شد. دستش را به سوی او دراز کرد. گروهولسکی دست نرم و عرق‌کرده‌ی او را گرفت و آهسته آن را فشار داد و مانند آن که قورباغه‌ای را در مشت خویش له کند، مشمئز شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «حالتان چطور است؟»<br /> <br /> شوهر همان‌طور که در مقابل گروهولسکی می‌نشست و پشت یقه‌اش را صاف می‌کرد آشکارا و با وضوح تمام زمزمه کرد «و حال شما چطور است؟»<br /> <br /> سکوت خسته‌کننده‌ی دیگری به وجود آمد. اما این یکی قابل تحمل بود… لحظه‌ی بدتر گذشته بود.<br /> <br /> فقط با یکی از آنها بود که به هوای یافتن کبریت یا چیزهای بی‌اهمیت دیگری، از اطاق خارج شود. هر دوشان مأیوسانه می‌خواستند بیرون بروند. اما هر دوشان نشسته بودند و دست به ریششان می‌کشیدند و در فکر خود پی مستمسکی می‌گشتند که از این وضع ناراحت‌کننده بیرون آیند. عرق کرده بودند. ناچاراً رنج می‌بردند و یکدیگر را با دشمنی و نفرت نگاه می‌کردند. می‌خواستند به یکدیگر حمله برند اما چطور و کی می‌رفت شروع کند؟ کاش فقط لیزا اطاق را ترک می‌کرد!<br /> <br /> بوگروف (که اسم شوهر بود) من‌من کرد: «دیشب شما را در انجمن دیدم.»<br /> <br /> «بله آن‌جا بودم… در سالن رقص. شما رقصیدید؟»<br /> <br /> «هوم… بله، با لیو کوتشکایا، جوان‌ترین‌شان. پاهایش کند و سنگین است. بد می‌رقصد، اما زیاد حرف می‌زند. (مکث می‌کند) همیشه وراجی می‌کند.»<br /> <br /> «بله… مزاحم زیبائی بود. من شما را دیدم…»<br /> <br /> «گروهولسکی» غفلتاً سرش را بلند کرد و بوگروف را نگاه کرد.. چشمانش با چشمان گول‌خورده و سرگردان شوهر برخورد کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت بوگروف را گرفت و فشار داد، کلاهش را برداشت و در حالی که دردی در پشت خود احساس می‌کرد به سوی در شتافت. احساس کرد که هزاران چشم از عقب او را نظاره می‌کند، درست حالت هنرپیشه‌ای را داشت که بر اثر داد و فریاد تماشاچیان از صحنه خارج شده و یا آدم احمقی که تو سرش زده باشند و به وسیله پلیس به زور کشانده شود…<br /> <br /> به محض آن که صدای پای «گروهولسکی» محو گردید و در با صدای غژغژ خود در سالن بسته شد بوگروف از جا پرید و چند بار اطاق را دور زد و بعد به طرف زنش رفت.<br /> <br /> لیزا به صورت گربه‌ای خود چین افکند، مژه‌هایش را چند بار بر هم زد، گوئی منتظر بود که اثر یک سیلی ناگهانی را در صورت خود حس کند. شوهرش جلو آمد، پایش را روی لباس او گذاشت و با زانوی خود ضربه‌ای به لیزا وارد آورد. تمام بدنش می‌لرزید و صورتش از زور خشم سفید و ترسناک شده بود.<br /> <br /> با صدای افسرده و غم‌انگیزی گفت: «ای زن پست اگر یک دفعه دیگر راهش بدهی بدون معطلی ترا خواهم کشت! می‌فهمی؟ ای بی همه چیز! می‌لرزی ها؟ ای موجود وقیح و بی‌شرم!»<br /> <br /> بوگروف بازوی لیزا را گرفت و به‌سختی تکانش داد و مانند توپی به طرف پنجره پرتابش کرد.<br /> <br /> «ای موجود پست، تو اصلاً حیا نداری!»<br /> <br /> لیزا که به طرف پنجره پرتاب شده بود به‌سختی پاهایش را روی زمین نگه داشت چنگ در پرده زد و آن را گرفت.<br /> <br /> بوگروف در حالی که چشمانش از خشم سرخ شده بود، پایش را به زمین زد و فریاد کشید. «ساکت!»<br /> <br /> لیزا ساکت شد. چون بچه‌ی نادمی که انتظار تنبیه و مجازات داشته باشد به سقف نگاه کرد و آه کشید.<br /> <br /> «که این طور؟ با آن آدم بی‌وجود روی هم ریخته‌ای؟ راستی که زن و مادر خوبی از آب درآمده‌ای! ساکت!»<br /> <br /> بوگروف ضربه‌ای به شانه‌های لطیف و زیبای لیزا وارد آورد.<br /> <br /> «ساکت شو پس‌مانده! من هنوز شروع نکرده‌ام. اگر یک بار دیگر دستم به این آدم هرزه برسد… گوش کن! اگر یک بار دیگر ترا با او دیدم، نباید توقع ترحم و بخشش داشته باشی! می‌کشمت. و همین‌طور او را. اهمیتی نمی‌دهم مرا به سیبریه بفرستند! حالا از این‌جا خارج شو. نمی‌خواهم ریخت کثیفت را ببینم!»<br /> <br /> بوگروف با آستین لباسش چشم‌ها و پیشانی خود را پاک کرد و در اطراف اطاق قدم زد. لیزا به گریه‌اش ادامه داد؛ رفته‌رفته شدت آن زیادتر می‌شد. ناگهان شانه‌ها و بینی کوچک و سر به بالای خود را تکان داد و شروع کرد به معاینه‌ی توری پرده.<br /> <br /> شوهرش فریاد زد: «پس می‌خواهی ول بگردی؟ یک مشت فکرهای مزخرف تو مغزت کرده‌ای! همه‌اش چرند است! و من هیچ‌یک از آنها را دوست ندارم، رفیق لیزا وتا. این‌جا فاحشه‌خانه نیست. تاب آن را ندارم. اگر می‌خواهی به این کارهای کثیف ادامه بدهی بهتر است از این‌جا بروی. در خانه من جائی برای تو نیست. زود گورت را گم کن! اما اگر می‌خواهی همسر من باشی، باید این هوس‌های بیهوده را از سرت به در کنی و آنها را از یاد ببری؛ شوهرت را دوست داشته باش. خدا شوهری به تو داده است خوب پس دوستش بدار. مگر یکی برایت کافی نیست ها؟ پس گورت را گم کن. همه‌تان باعث دردسر و بیچارگی هستید!»<br /> <br /> «بوگروف» مکثی کرد و بعد فریاد زد:<br /> <br /> «گفتم، از این‌جا خارج شو! برو به اطاق بچه! برای چه زوزه می‌کشی؟… خودش کارها را کرده و خودش دارد گریه می‌کند! پارسال با پتیکاتوشکوف روی هم ریختی - و حالا - پناه بر خدا - نوبت به این شیطان رسیده است… تف! حالا به سنی رسیده‌ای که باید موقعیت خودت را تشخیص بدهی، ببینی چه وظیفه‌ای داری؟ همسری یا مادری! پارسال کم بود که حالا دوباره شروع کرده‌ای… تف!»<br /> <br /> بوگروف با صدای بلند آه کشید و بوی شرابی از دهانش در فضا پراکنده شد. او تازه شام خورده بود و کمی مست به نظر می‌رسید….<br /> <br /> «مسئولیت خود را نمی‌دانی؟ نه پس باید یاد بگیری! تو هنوز جاهلی! مادرت هرزگی کرد و تو… گریه کن، زوزه بکش!»<br /> <br /> بوگروف به طرف زنش آمد و پرده را از دستش کشید.<br /> <br /> «دم پنجره نایست… مردم می‌بینند گریه می‌کنی… نگذار یک دفعه دیگر آن واقعه اتفاق بیفتد. لجبازی باعث دردسرت می‌شود و آلودگی برایت فراهم می‌آورد خیال می‌کنی من دوست دارم میان مردم بی‌آبرو بشوم؟ اگر با این جور آدم‌ها هرزگی و معاشرت کنی همین‌طور هم خواهد شد… حالا دیگر بس است.. دفعه دیگر من.. عاقبت.. من.. لیزا.. بس است.<br /> <br /> بوگروف آهی کشید و لیزا را در زیر نفس شراب‌خورده‌ی خویش گرفت.<br /> <br /> «تو جوانی: هیچ چیز سرت نمی‌شود. من همیشه در خانه نیستم، و مردم از این موضوع استفاده می‌کنند. باید هوشیار باشی، باید شعورت را به کار اندازی. دستت می‌اندازند. و این است که من نمی‌توانم طاقت بیاورم. دیگر تمام شد. ممکن است سرم را روز زمین بگذارم و دیگر بلند نشوم. من لایق همه چیز هستم، دختر جان تو مرا گول می‌زنی و من هم به قصد کشت می‌زنمت و از خانه می‌اندازمت بیرون. برو پیش آن رذل‌ها و بی‌شرف‌ها!»<br /> <br /> بوگروف با کف دست نرم و بزرگ خود اشک‌های ناچیز لیزا را از صورتش زدود.<br /> <br /> او با زن بیست‌ویک ساله‌اش چون طفلی رفتار می‌کرد.<br /> <br /> «حالا دیگر بس است. این دفعه می‌بخشمت اما، برای آخرین بار باشد. این پنجمین دفعه است. اما دفعه‌ی ششم نمی بخشمت. با این که خدا بخشنده است، باز اشخاصی را که حقه و نیرنگ می‌زنند، نمی‌بخشد.»<br /> <br /> بوگروف خم شد و لب‌های براقش را جلو آورد تا سر کوچک لیزا را ببوسد. اما نتوانست این کار را بکند. <br /> <br /> صدای بستن درهای راهرو، اطاق ناهارخوری و سالن به گوش رسید و «گروهولسکی» چون تندبادی خودش را انداخت توی اطاق نشیمن. رنگش پریده بود و می‌لرزید، دست‌هایش را تکان می‌داد و کلاه قیمتی‌اش را به هم می‌فشرد، کتش مانند آن که به جالباسی آویزان شده باشد، به بدنش آویخته بود. یک پارچه تب شده بود. بوگروف او را دید، زنش را رها کرد و به طرف پنجره‌ی دیگر رفت که بیرون را نگاه کند. گروهولسکی به سوی او دوید، دست‌هایش را تکان داد و به سنگینی نفس کشیدن و بدون آن که به کسی نگاه کند با صدای لرزانی آغاز سخن کرد:<br /> <br /> «دیگر این بازی بس است، ایوان پطروویچ! بیا دیگر همدیگر را گول نزنیم! بس است، دیگر طاقتم تمام شده. هر کاری می‌خواهی بکن، من که دیگر نمی‌توانم این وضع را ادامه بدهم. این وضع ننگ‌آور و غیر قابل تحمل است، باور کن حقیقت می‌گویم!»<br /> <br /> صدای گروهولسکی گرفت و به خس‌خس افتاد.<br /> <br /> «قانون زندگی این را به من اجازه نمی‌دهد. من مرد درستکاری هستم. او را دوست دارم. لیزا را بیش از هر چیز در دنیا دوست دارم. موظفم به شما بگویم… مطمئناً شما این را ملاحظه کرده‌اید و…»<br /> <br /> ایوان پطروویچ اندیشید «چه به او بگویم؟»<br /> <br /> «باید به این کمدی خاتمه داد. این وضع نمی‌تواند بیش از این ادامه پیدا کند. یک طوری باید روی آن تصمیم گرفت.»<br /> <br /> گروهولسکی نفس عمیقی کشید و ادامه داد:<br /> <br /> «من بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و او هم همین احساس را دارد. شما مرد تحصیل‌کرده‌ای هستید، شما می‌فهمید که زندگی خانوادگی تحت این شرایط امکان‌پذیر نیست. این زن به شما تعلق ندارد. یعنی… به عبارت دیگر من از شما، ایوان پطروویچ، می‌خواهم که منصف و باگذشت باشید! شما باید احساس کرده باشید که من او را دوست دارم. من او را از خودم بیشتر دوست دارم، بیش از هر چیز در دنیا و حقیقت را بخواهید، نمی‌توانم بر ضد این عشق مبارزه کنم!» بوگروف با ترشروئی و کمی استهزا گفت:<br /> <br /> «و عقیده او چیست؟»<br /> <br /> «خوب، از خودش بپرسید. خودتان بپرسید. از او بپرسید وقتی که میل ندارد، با شما، با مردی که دوستش ندارد، زندگی کند چه وضعی به وجود می‌آید. تازه این که به دیگری هم دل‌بسته باشد… چه اسمی روی این می‌گذارید - این - یک شکنجه محض است!»<br /> <br /> بوگروف بدون آنکه این دفعه حالت استهزاء در حرفش باشد تکرار کرد:<br /> <br /> «پس عاطفه‌اش کجا می‌رود؟»<br /> <br /> «او… او مرا دوست دارد! ایوان پطروویچ، عاشق هم شده‌ایم! ما را بکشید، ما را تحقیر کنید، ما را متهم کنید هر کاری دلتان می‌خواهد، انجام دهید اما ما بیش از این نمی‌توانیم این موضوع را از شما مخفی نگه داریم! روی ما با شدت عمل و سختگیری مردی قضاوت کنید - که سرنوشت سعادتش را گرفته است!<br /> <br /> بوگروف مثل یک خرچنگ پخته‌شده، قرمز شد و با یک چشم به لیزا خیره شد. برقی در چشمانش درخشید. انگشتانش و ابروهایش شروع به لرزیدن کرد. بیچاره بوگروف فقط توی چشم‌های پر از اشک لیزا نگاه می‌کرد تا ببیند حرف‌های گروهولسکی صحت دارد یا نه. موضوع جدی شده بود…<br /> <br /> او من‌من کرد «خوب، اگر این‌طور است… پس شما - »<br /> <br /> گروهولسکی با صدای بلندی ناله کرد:<br /> <br /> «خدا می‌داند که ما برای شما متأثریم. فکر می‌کنید دل ما برای شما نمی‌سوزد؟»<br /> <br /> فقط خوب می‌دانم که این بدبختی را من برای شما به وجود آورده‌ام. خدا در این باره گواه من است! اما من از شما طلب عفو و اغماض می‌کنم. ما قابل سرزنش نیستیم! عشق گناه نیست. هیچ قدرتی نمی‌تواند بر آن غالب شود. اجازه بدهید او به من تعلق گیرد، آقای ایوان پطروویچ بگذارید او با من بیاید! در عوض این بدبختی که به سرتان آمده هرچه می‌خواهید از من بگیرید. جانم را هم می‌خواهید بگیرید، اما لیزا را به من بدهید! چه می‌توانم - فقط تا یک اندازه - در عوض او بدهم؟ می‌توانم این نوع خوشبختی دیگر به جای او برایتان فراهم کنم! بله می‌توانم این کار را بکنم، ایوان پطروویچ! در این لحظه ما کاملاً احساس شما را درک می‌کنیم!<br /> <br /> بوگروف دستش را تکان داد و گوئی می‌خواست بگوید «محض رضای خدا، مرا تنها بگذارید!» اشک چشمانش را تیره ساخت… پیش خودش اندیشید:<br /> <br /> «مرا می‌بینند و خیال می‌کنند نی‌نی کوچولو هستم…»<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، من احساسات شما را درک می‌کنم! من یک نوع خوشبختی دیگر به شما می‌دهم که تا به حال فکرش را هم نکرده‌اید. دلتان چه می‌خواهد؟ من مرد ثروتمندی هستم، پدرم شخص بانفوذی است… پول می‌خواهید؟ خوب چقدر می‌خواهید؟<br /> <br /> قلب بوگروف شروع کرد به شدت زدن پرده‌ی پنجره را محکم تو دست‌هایش گرفت.<br /> <br /> «ایوان پطروویچ، پنجاه هزار روبل کافی است؟ این پول رشوه نیست، اسب هم خرید و فروش نمی‌کنیم… میل دارم این پول را به عنوان هدیه‌ای از جانب من بپذیرید که تا اندازه‌ای جبران ضرر بی‌حد شما شده باشد، یکصد هزار روبل چطور؟ با میل این مبلغ را می‌پردازم. این صد هزار روبل را از من می‌پذیرید؟<br /> <br /> خدای عزیز، این چیست که می‌شنود! گوئی دو چکش بزرگ از داخل به شقیقه‌های عرق‌کرده‌ی ایوان پطروویچ بینوا کوبیده شد…. صدای دو واگون اسبی روسی را که زنگ‌هایشان به حرکت درآمده بود در گوش خود تشخیص داد…. گروهولسکی ادامه داد: «این هدیه را از من بپذیرید! از شما خواهش می‌کنم. شما با این عملتان بار وجدان مرا سبک می‌کنید. تمنا می‌کنم!»<br /> <br /> خدای عزیز! چه می‌بیند! بوگروف از پنجره یک کالسکه چهارنفره و مجلل را که به وسیله اسبانی کهر و چابک و آراسته رانده می‌شد، به نظر آورد. کالسکه از روی سنگفرش براق خیابان عبور می‌کرد و در آن روز بارانی ماه مه منظره‌ای بدیع به وجود آورده بود. در کالسکه عده‌ای نشسته بودند که کلاه حصیری بر سر داشتند و چهره‌هایشان خندان به نظر می‌رسید با خودشان قرقره و قلاویز و کیسه‌های ماهیگیری برداشته بودند…. یک پسربچه محصل که کلاهی سفید بر سر گذاشته بود، تفنگی در دست داشت. اینها برای شکار و ماهیگیری و صرف چای در هوای آزاد به ده می‌رفتند به جای لذت‌بخشی می‌رفتند که بوگروف در ایام کودکی در مزارع آن، در جنگل‌ها و سواحل رودخانه‌اش پابرهنه در زیر آفتاب به این طرف و آن طرف دویده بود. هزاران بار این پسربچه‌ی ساده‌ی دهاتی خوشبخت‌تر از او بود! چقدر این ماه مه وسوسه‌انگیز بود! چقدر خوشبخت‌اند کسانی که بتوانند اونیفورم سنگین خود را درآورده و بپرند توی یک کالسکه و بروند به چمن‌زارها. جائی که بلدرچین‌ها نغمه‌سرائی می‌کنند و در هوایش بوی علف‌های تازه‌چیده‌شده، پراکنده شده است!<br /> <br /> بوگروف در یک حالت دلسردکننده و در عین حال مطبوع قرار گرفته بود. یک‌صد هزار روبل! افکار پنهان او نیز با حرکت کالسکه پیش رفت. تمام خاطراتی را که او از دوران پرزحمت منشی‌گری‌اش در شورای دولتی و یا در اطاق کار کوچک و خفقان‌آور خود داشت به یاد آورد…. رودخانه‌ای عمیق و پر از ماهی، باغی وسیع با پیاده‌روهای باریک فواره‌های کوچک، سایه‌بان‌ها، گل‌ها، خانه‌های ییلاقی یک خانه‌ی بزرگ روستائی با برج‌ها و بام‌ها و یک چنگ ساخته‌شده در ایولیا و زنگ‌های نقره‌ای (او از داستان‌های آلمانی پی به وجود چنین چیزی برده بود) یک آسمان آبی، یک هوای پاک و شفاف و معطر، همگی او را به یاد دوران پابرهنگی، گرسنگی و فرسودگی بچگی‌اش انداخت… صبح‌ها ساعت پنج از خواب برمی‌خاست: و شب‌ها ساعت نه سر بر بالین می‌گذاشت: روزها ماهی می‌گرفت، به شکار می‌رفت و با دهاتی‌ها وراجی می‌کرد. این زندگی‌اش بود!<br /> <br /> «ایوان پطروویچ این قدر عذابم ندهید! یکصد هزار روبل را از من قبول می‌کنید؟»<br /> <br /> بوگروف چون گاو نری نعره کشید و گفت: «هوم… یکصد و پنجاه هزار روبل» و بعد چشم‌هایش را از روی خجالت پائین انداخت و منتظر جواب شد.<br /> <br /> گروهولسکی گفت: «بسیار خوب قبول دارم. متشکرم، ایوان پطروویچ. یک لحظه بیشتر طول نمی‌کشد…»<br /> <br /> به‌سرعت از جا برخاست، کلاهش را سرش گذاشت و از اطاق پذیرائی بیرون دوید.<br /> <br /> بوگروف پرده‌ی پنجره را محکم‌تر در دست خود فشار داد. از خودش خجالت می‌کشید. خودش را پست و احمق تصور می‌کرد اما در همان حال دورنمای جالبی در مغزش پدیدار گشت. دیگر ثروتمند شده بود!<br /> <br /> لیزا چیزی نفهمید؛ تنها ترسش این بود که بوگروف به طرف پنجره بیآید و او را به کناری پرتاب کند. از این جهت خودش را از وسط در نیمه‌باز به داخل اطاق بچه سر داد و در حالی که از شدت تب و اضطراب به خود می‌لرزید، روی تختخواب پرستار بچه دراز کشید.<br /> <br /> بوگروف تنها ماند. احساس تنهائی کرد. پنجره را باز کرد. چقدر این باد که روی صورت و گردنش می‌لغزد، لذت‌بخش است! چقدر خوب است که این هوا را استنشاق کند، روی صندلی کالسکه‌ای لمه بدهد… حتی هوای اطراف شهر، نزدیک جنگل و کوشک‌های روستائی بهتر خواهد بود. بوگروف حتی به خودش هم خندید و از تجسم هوای تازه‌ای که در بام خانه‌ی روستائی‌اش اطراف وی را فرا می‌گرفت، لذت برد… مدت زیادی فکر کرد. خورشید تازه غروب کرده بود اما او هنوز ایستاده و غرق در اندیشه‌ی خود بود و مأیوسانه سعی می‌کرد تصویر لیزا را از خاطر خود محو سازد.<br /> <br /> «گروهولسکی» که بدون خبر وارد اطاق شده بود، آهسته در گوش بوگروف گفت: آوردم، بفرمائید. چهل هزار روبل تو این پاکت است. لطفاً این سفته را پس‌فردا به «والنتینوف» ارائه بدهید و بیست هزار روبل دیگر را دریافت دارید… این هم یک چک دیگر و یک دو روز دیگر هم ناظرم را خدمت‌تان می‌فرستم که سی هزار روبل باقی‌ماند را تحویل‌تان بدهد…»<br /> <br /> گروهولسکی که سرخ شده و به هیجان آمده بود، یک دسته اسناد و تعدادی بسته در جلوی بوگروف گذاشت. بسته‌ی بزرگی بود. بوگروف هرگز چنین بسته‌ی بزرگ و رنگارنگی را در عمر خود ندیده بود، انگشتان کلفتش را از هم باز کرد و بدون آن که به گروهولسکی نگاه کند، شروع کرد به دسته کردن اسکناس‌ها و چک‌ها. <br /> <br /> پس از آن که گروهولسکی تمام پول‌ها را در پیش بوگروف نهاد، دزدکی به اطراف اطاق نگاه کرد و در جستجوی دالسینای تازه خرید و فروش شده‌اش برآمد…<br /> <br /> بوگروف با عجله پول‌ها را در جیب‌ها و کیفش جای داد و چک‌ها را در کشوی میز تحریری گذاشت و پس از نوشیدن نصف تنگ آب با عجله خودش را توی خیابان انداخت.<br /> <br /> وحشیانه فریاد زد: «درشکه!»<br /> <br /> ساعت یازده و نیم آن شب به طرف در ورودی «هتل پاریس» حرکت کرد. با صدا از پله‌ها بالا رفت و وارد طبقه‌ای شد که گروهولسکی در آن جا اطاقی گرفته بود. در زد و وارد شد.<br /> <br /> گروهولسکی مشغول جمع‌آوری اثاثیه‌ی خود در یک جامه‌دان بود. لیزا هم پشت میزی نشسته داشت چند تا دستبند جوراجور را امتحان می‌کرد. هر دو از مشاهده‌ی بوگروف در اطاق خود از جا پریدند. خیال کردند آمده است پول‌ها را - که از روی عصبانیت و بدون اندیشه گرفته است - پس داده و لیزا را با خود ببرد. اما بوگروف برای بردن لیزا نیامده بود.<br /> <br /> او که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی و ناراحتی می‌کرد، چون پیشخدمتی در آستانه‌ی در ایستاده و قد خم کرده بود. سر و وضع تازه‌اش عالی بود. نمی‌شد او را تشخیص داد. هیکل گنده‌اش که با اونیفورم دولتی عادت کرده بود، اکنون در لباس پشمی و خوش‌دوخت فرانسوی تازه‌ی خود خوش‌قواره به نظر می‌رسید. دو تا نیم چکمه واکس زده که بست‌های براقی هم داشت به پا کرده بود. بوگروف که از سر و وضع تازه خود احساس شرمندگی می‌کرد سعی داشت با دست راست خود زنجیر ساعتش را که ساعتی قبل به مبلغ سیصد روبل خریده بود. از نظر آنها پنهان دارد….<br /> <br /> بوگروف آغاز سخن کرد: «آمده‌ام این‌جا که… بله توافق نظر مهمتر از پول است. من میشوتکا را نمی‌دهم.»<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «کدام میشوتکا را؟»<br /> <br /> «پسرم»<br /> <br /> گروهولسکی و لیزا نگاهی با هم رد و بدل کردند. چشم‌های لیزا پر از اشگ شد: صورتش گل انداخت و لب‌هایش به لرزه افتاد و گفت:<br /> <br /> «خیلی خوب»<br /> <br /> لیزا به یاد تختخواب کوچک و گرم میشا افتاد. بی‌انصافی بود که یک چنین تختخوابی را با نیمکتی در اطاق سرد و بی‌روح مهمانخانه عوض کند. از این جهت موافقت کرد و گفت:<br /> <br /> «اما می‌توانم ببینمش»<br /> <br /> بوگروف تعظیمی کرد و خارج شد. در حالی که چوب دستی گران‌قیمتش را در هوا تکان می‌داد، با خوشحالی از پله‌ها پائین رفت.<br /> <br /> به راننده گفت: برو خانه. فردا صبح ساعت پنج حرکت می‌کنم. بیا. اگر خوابیده بودم، بیدارم کن. می‌رویم به ییلاق…<br /> <br /> <br /> ==۲==<br /> <br /> عصر زیبای ماه اوت بود. خورشید که اطرافش را مه طلائی‌رنگی فرا گرفته بود کم‌کم در افق غرب، در پس «کورکانها»ی دوردست پنهان شد. سایه‌ها و سایه‌روشن‌ها قبلاً ناپدید شده و هوای نمناکی از خود در باغ به جای گذاشته بودند. اشعهٔ رنگ‌پریده خورشید تنها در سر درختان باقی مانده بود… هوا گرم بود. باران آمده بود و تازگی بیشتری به هوای شفاف و معطر و مفرح آن عصر بخشیده بود.<br /> <br /> من قصد ندارم هوای ماه اوت پایتخت را با آن تاریکی، مه‌گرفتگی، بارانی و نمناکی همیشگی و سرمای غروب‌هایش توصیف کنم. معاذالـله! و نه این که میل دارم خاطر شما را به ماه نامطبوع اوت در قسمت‌های شمالی مملکت خودمان معطوف دارم. من از خواننده تقاضا دارم که خودش را در کریمه در خط ساحلی، نزدیک «فئودوزیا» تصور کند؛ یعنی درست در جائی که خانه روستائی یکی از قهرمانان من قرار گرفته است.<br /> <br /> این خانه روستائی، خانه‌ای تمیز و زیباست که باغچه‌های گل، بوته‌ها و خاربست‌های چیده‌شده آن را در وسط خود گرفته است. در حدود یک صد پا یا بیشتر در عقب این خانه باغ میوه‌ای قرار گرفته است که غالباً مالکین و مهمانان‌شان در آن اجتماع می‌کنند. گروهولسکی مقدار معتنابهی برای این خانه می‌پردازد، چیزی در حدود هزار روبل در سال…<br /> <br /> البته اجاره‌اش زیاد بود اما به‌راستی خانه زیبائی بود… ساختمانی بلند و ظریف دیوارهائی زیبا و طارمی‌های بسیار جالب داشت. آن را به رنگ آبی روشن نقاشی کرده بودند. پشت‌دری‌ها و پرده‌های زیبای آن حکایت از دلربائی، ظرافت خانم جوان خانه می‌کرد….<br /> <br /> در عصر مورد بحث گروهولسکی و لیزا روی مهتابی این خانه روستائی نشسته بودند. گروهولسکی روزنامه‌ی «نیوتایمز» را مطالعه می‌کرد و از لیوان سبزرنگی شیر می‌خورد.<br /> <br /> روی میزی که در مقابلش قرار گرفته بود، یک سیفون سودا دیده می‌شد. گروهولسکی تصور می‌کرد که ریه‌هایش سرما خورده و طبق دستور دکتر «دیمترف» مقدار زیادی انگور و شیر و سودا می‌خورد.<br /> <br /> لیزا کمی دورتر روی یک صندلی راحتی نشسته بود. روی یکی از دسته‌های آن تکیه داده و صورتش را در مشت‌های کوچک خود گرفته بود و خانه‌ی مقابل را نظاره می‌کرد… یک روشنائی خیره‌کننده از پنجره‌های آن چشمانش را زد…. آن سوی باغ کوچک روبرو، از میان درختان پراکنده می‌توانست دریای وسیع و بیکران را با امواج آبی تیره‌رنگ آن و دکل‌های سفید و براق کشتی‌ها مشاهده کند…. همه چیز زیبا و دوست‌داشتنی بود!<br /> <br /> گروهولسکی که مشغول خواندن یک پاورقی از نویسنده‌ای ناشناس بود، هر چند خط یک بار، سر بر می‌داشت و با چشمان آبی‌رنگ خود به پشت لیزا خیره می‌شد…. در چشمانش هنوز آن هوس و التهاب قبلی موج می‌زد… خوشبختی وی علی‌رغم عارضه خیالی ریه‌هایش، حدی برای خود نمی‌شناخت… لیزا که نگاه او را در پشت خود احساس می‌کرد، در اندیشه آینده درخشان پسرش غرق گشته بود. آرام و آسوده‌خاطر به نظر می‌رسید…<br /> <br /> زیاد به دریا علاقه‌ای نداشت و آن روشنائی خیره‌کنندهٔ خانه روبه‌رو به اندازه دسته گاری‌هائی که یکی‌یکی وارد آن خانه می‌شدند برایش جالب نبود.<br /> <br /> لیزا می‌دید درهای بزرگ مشبک و شیشه‌ای به محض آن که ارابه با محمولات خود دور زده و در مقابل آن می‌رسند، باز می‌شود. صندلی‌های دسته‌دار بزرگ و کاناپه‌ای از مخمل زرشکی تیره، صندلی‌های سالن و اطاق ناهارخوری و اطاق پذیرائی و هم‌چنین یک تختخواب دونفره و یک تختخواب بچه را از در گذرانده و وارد خانه کردند. یک بستهٔ بزرگ و سنگین نیز که در گونی بسته شده بود، وارد خانه شد….<br /> <br /> لیزا قلبش فرو ریخت و پیش خود اندیشید: «یک پیانوی بزرگ است.»<br /> <br /> مدتی بود که صدای پیانو نشنیده بود و او خیلی از پیانو خوشش می‌آمد. آنها در خانه روستائی خود حتی یک آلت موسیقی ساده هم نداشتند. هر دوشان، او و گروهولسکی از موسیقی زیاد خوششان می‌آمد.<br /> <br /> پس از پیانو، جعبه‌ها و صندوق‌هائی که روی آن نوشته شده بود «احتیاط» وارد خانه شد. این‌ها صندوق‌های آئینه و چینی‌آلات بود. یک کالسکه مجلل و پر زرق و برق که دو اسب به سفیدی و وقار قو آن را می‌کشید، از در بزرگ وارد خانه گشت.<br /> <br /> لیزا ناگهان به یاد اسب پیری که گروهولسکی - که نه از سواری خوشش می‌آمد و نه از اسب - برایش به مبلغ یکصد روبل خریده بود، افتاد. «خدای من! چه ثروتی! اسب او در برابر این اسب‌ها، پشه‌ای بیش نبود. گروهولسکی که از اسب‌سواری خیلی می‌ترسید، دانسته و عمداً این اسب پیر را برای لیزا خریده بود.<br /> <br /> لیزا همان طور که به ارابه‌های پر سر و صدا چشم دوخته بود، زمزمه کرد و پیش خود اندیشید: «چه ثروتی!»<br /> <br /> خورشید در پس تپه‌ها پنهان شده و هوا شفافیت و خشکی خود را از دست داده بود، اما هنوز ارابه‌ها در تکاپو بودند و اسباب و اثاثه وارد خانه می‌کردند. گرچه هوا کاملاً تاریک شده و گروهولسکی دست از مطالعه کشیده بود، اما لیزا پیوسته چشم به آن منظره داشت.<br /> <br /> گروهولسکی که می‌ترسید مبادا پشه‌ای در شیر افتاده و ندانسته در تاریکی قورتش دهد، پرسید: «نمی‌خواهی چراغ را روشن کنی؟ لیزا چراغ را روشن نمی‌کنی؟ میل داری تو تاریکی بنشینی، فرشتهٔ من؟»<br /> <br /> لیزا جواب نداد. غرق در مشاهده کالسکه تک‌اسبه کوچکی که به طرف در خانه روبه‌رو رانده می‌شد، شده بود. چه اسب کوچک و گرانبهائی به این کالسکه بسته شده بود! جثه متوسطی داشت. زیاد بزرگ نبود اما زیبائی و وقاری مخصوص به خود داشت…. توی کالسکه مردی یا شخص دیگری که یک کلاه سیلندر به سر داشت نشسته بود. کودکی تقریباً سه‌ساله که ظاهراً پسر به نظر می‌رسید روی زانوهایش نشسته و دست‌هایش را تکان می‌داد و از روی شادی و شعف فریاد می‌کشید….<br /> <br /> ناگهان لیزا فریادی کشید و با تمام بدن به جلو خم شد.<br /> <br /> گروهولسکی پرسید: «چه شد؟»<br /> <br /> «هیچ چیز…. فقط…. مثل این که….»<br /> <br /> مرد بلندبالا و شانه‌پهنی که کلاه سیلندر به سر داشت از کالسکه پرید بیرون. در حالی که بچه را در بازوان خود گرفته بود، با خوشحالی به طرف درهای شیشه‌ای رفت.<br /> <br /> درها با صدا باز شد. آن مرد و آن کودک در تاریکی داخل خانه، ناپدید شدند.<br /> <br /> دو تا مهتر به طرف اسب درشکه آمدند و با مراقبت به داخل منزل راهنمائی‌اش کردند. به زودی چراغ‌های خانهٔ روبه‌رو روشن شد و صدای کارد و چنگال و چینی‌آلات به گوش رسید. مرد کلاه سیلندری پشت میز شام نشسته بود و به واسطه سر و صدائی که از میز برمی‌خاست این طور می‌شد حدس زد که بایستی مشغول صرف شام باشد. لیزا فکر کرد که می‌تواند بوی سوپ مرغ و مرغابی سرخ‌کرده را تشخیص دهد. پس از شام صداهای درهم و برهم و ترسناکی خانه را پر کرد. مرد کلاه سیلندری به اهتمال قوی خواسته بود بچه را به طریقی سرگرم سازد از این جهت از روی میل به او اجازه داده بود که محکم با دست‌هایش روی کلیدهای پیانو بزند.<br /> <br /> گروهولسکی به طرف لیزا آمد و دست‌هایش را به دور کمر او حلقه کرد و گفت<br /> <br /> «چه هوای خوبی! چه هوائی! حس نمی‌کنی؟ لیزا خوش‌حالم.. آن قدر خوشحالم که می‌ترسم یک واقعه ناگواری اتفاق بیفتد. وقتی اضطراب و ناراحتی‌های فکری به انسان دست می‌دهد، معمولاً یک چیزی پیش می‌آید. می‌دانی چه؛ لیزا؟ علی‌رغم تمام خوشبختی‌هایم، حس می‌کنم که کاملاً در صلح و آرامش نیستم. یک فکر دائماً مرا شکنجه و آزار می‌دهد. آسایشی ندارم؛ شب و روز…»<br /> <br /> «چه فکری؟»<br /> <br /> «چه فکری؟ خیلی وحشتناک است، عزیزم. فکر شوهر توست که مرا عذاب می‌دهد. تا به حال چیزی از آن به تو نگفته‌ام. نمی‌خواستم ناراحتت کنم. اما دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. حالا او کجاست؟ چه به سرش آمده؟ با آن پول‌هایش کجا رفته؟ وحشتناک است! هر شب چون شبحی با آن صورت لاغر و رنجدیده و ملتمس خود به سراغم می‌آید. خودت قضاوت کن، فرشتهٔ من: ما خوشبختی‌اش را گرفتیم ما خوشی خودمان را روی خرابه‌های سعادت او بنا نهادیم. آیا پولی که او آن‌طور جوانمردانه از ما گرفت، می‌تواند جای ترا بگیرد؟ به علاوه او ترا دوست داشت این‌طور نیست؟»<br /> <br /> «بله، دوستم داشت. خیلی دوستم داشت.»<br /> <br /> «پس می‌بینی! حالا یا معتاد به مشروب شده و یا حتی… برایش ناراحتم خیلی هم ناراحت هستم. می‌توانیم یادداشتی برایش بفرستیم، ها؟ قدری تسکینش بدهیم. این کلمه شفقت‌آمیز و به‌موقع ممکن است…»<br /> <br /> گروهولسکی در حالی که مستغرق در پیش‌گوئی دلتنگ‌کننده‌ی خویش گشته بود، از ته دل آهی کشید و توی صندلی دسته‌دارش فرو رفت. سرش را بالا توی مشت‌هایش گرفت و شروع کرد به فکر کردن. می‌شد فهمید که افکار عذاب‌دهنده‌ای وی را مشغول داشته است.<br /> <br /> لیزا گفت: «موقع خواب من است.»<br /> <br /> به اطاقش رفت و لباس‌هایش را درآورد و رفت توی رختخواب. شب‌ها ساعت ده می‌خوابید ساعت ده هم از خواب برمی‌خاست. زیرا دلش می‌خواست از خودش مواظبت کند.<br /> <br /> به‌زودی خوابش برد. در تمام شب دستخوش خواب‌های سرگرم‌کننده و فریبنده‌ای بود. نوول‌ها، داستان‌ها، افسانهٔ «شب‌های عرب» همگی را در خواب دید و قهرمان تمام این خواب‌ها کسی جز همان مرد کلاه سیلندزی - که در آن شب باعث تعجب و اضطرابش گشته بود - نبود…<br /> <br /> مرد کلاه سیلندری، او را از گروهولسکی می‌گیرد، او و گروهولسکی را کتک می‌زند، پسرک را در زیر پنجره، شلاق می‌زند، آواز می‌خواند، سخنان عشق‌آمیز می‌گوید و او را به طرف درشکه تک‌اسبه می‌راند! اوه، چه خواب‌هائی! شخص می‌تواند بیش از یک‌دهم خوشبختی‌اش را در رختخواب، با چشم‌های بسته درک کند. و لیزا در آن شب مقدار زیادی از این سعادت را علی‌رغم کتکی که خورده بود، درک کرد!<br /> <br /> ساعت هشت صبح از خواب برخاست لباس‌هایش را پوشید، موهایش را مرتب کرد و بی‌آن‌که سرپائی‌های نوک‌دار و تاتاری‌اش را به پا کند، سراسیمه به طرف مهتابی دوید در حالی که یک دستش را برای ممانعت از نور خورشید در بالای چشمانش قرار داده و با دست دیگرش پیراهن خوابش را بالا نگاه داشته بود، به خانه مقابل نظر انداخت. لبخندی در صورتش نمایان شد.<br /> <br /> هیچ‌گونه شکی برایش باقی نماند. خودش بود.<br /> <br /> در ایوان خانه مقابل، در جلوی درهای شیشه‌ای، میزی نهاده شده بود که بر روی آن ظروف چای پر زرق و برق و یک سماور نقره‌ای دیده می‌شد. پشت این میز خود ایوان پطروویچ نشسته بود. لیوانی دسته نقره‌ای در دست گرفته و با لذت فراوان از آن چای می‌خورد و صداهای مچ‌مچ دهانش به گوش لیزا منتقل می‌گشت… لباس خانگی قهوه‌ای‌رنگی پوشیده بود که گل‌های سیاه و بزرگی داشت و شرابه‌های بزرگ و توپر آن تا زمین می‌رسید. برای اولین بار بود که لیزا شوهرش را با لباس خانه و این‌طور اعیان‌منش می‌دید. «میشوتکا» روی زانویش نشسته و منتهای کوشش را می‌کرد که نگذارد او چای بخورد. به این طرف و آن طرف می‌لولید تا لب پائینی پدرش را بگیرد. پس از هر دو و یا سه جرعه‌ای، ایوان خم می‌شد و فرق سر پسرش را می‌بوسید. گربه‌ای خاکستری رنگ که دمش را بالا نگاه داشته بود، خودش را به یکی از پایه‌های میز می‌مالید و برای غذا میومیو می‌کرد.<br /> <br /> لیزا خودش را پشت پرده در مخفی کرد و با شادی بی‌شائبه‌ای به اعضاء سابق خانوادهٔ خود نگریست. صورتش از خوشحالی می‌درخشید….<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب هفته]]<br /> [[رده:کتاب هفته ۲۲]]<br /> [[رده:قصه]]<br /> [[رده:آنتوان چخوف]]<br /> [[رده:همایون نوراحمر]]<br /> [[رده:مرتضا ممیز]]</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%D9%87%D9%81%D8%AA%D9%87&diff=43922 2014-06-23T07:59:49Z

<p>Parastoo: برداشتنِ بندانگشتی شمارهٔ ۱۶: فهرست ۱۶ وجود ندارد</p> <hr /> <div>&#039;&#039;کتاب هفته&#039;&#039; نام هفته‌نامه‌ای است عمدتاً ادبی، از مجله‌های مؤسسهٔ کیهان، که در سال‌های ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۲ شمسی منتشر می‌شده است.<br /> <br /> {|<br /> |[[Image:KHN001P001.jpg|180px|link=کتاب هفته ۱]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN002P001.jpg|180px|link=کتاب هفته ۲]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN003P001.jpg|180px|link=کتاب هفته ۳]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN004P001.jpg|180px|link=کتاب هفته ۴]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN005P001.jpg|180px|link=کتاب هفته ۵]]<br /> |}<br /> <br /> <br /> <br /> {|<br /> |[[Image:KHN006P000.JPG|180px|link=کتاب هفته ۶]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN007P001.jpg|180px|link=کتاب هفته ۷]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN008P001.jpg|180px|link=کتاب هفته ۸]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN009P001.JPG|180px|link=کتاب هفته ۹]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN010P000.jpg|180px|link=کتاب هفته ۱۰]]<br /> |}<br /> <br /> <br /> <br /> {|<br /> |[[Image:KHN011P001.JPG|180px|link=کتاب هفته ۱۱]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN012P001.jpg|180px|link=کتاب هفته ۱۲]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN013P001.jpg|180px|link=کتاب هفته ۱۳]]<br /> |<br /> |<br /> <br /> |}<br /> <br /> <br /> <br /> {|<br /> <br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN017P001.JPG|180px|link=کتاب هفته ۱۷]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN018P001.jpg|180px|link=کتاب هفته ۱۸]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN019P001.JPG|180px|link=کتاب هفته ۱۹]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN020P001.jpg|180px|link=کتاب هفته ۲۰]]<br /> |}<br /> <br /> <br /> <br /> {|<br /> |[[Image:KHN021P001.JPG|180px|link=کتاب هفته ۲۱]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN022P001.JPG|180px|link=کتاب هفته ۲۲]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN025P001.JPG|180px|link=کتاب هفته ۲۵]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN026P001.JPG|180px|link=کتاب هفته ۲۶]]<br /> |}<br /> <br /> <br /> <br /> {|<br /> |[[Image:KHN027P001.JPG|180px|link=کتاب هفته ۲۷]]<br /> |<br /> |<br /> <br /> |[[Image:KHN028P001.JPG|180px|link=کتاب هفته ۲۸]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN029P001.JPG|180px|link=کتاب هفته ۲۹]]<br /> |<br /> |<br /> |[[Image:KHN031P001.jpg|180px|link=کتاب هفته ۳۱]]<br /> |}</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:KHN016P000.jpg&diff=43921 2014-06-23T07:42:27Z

<p>Parastoo: Parastoo نسخه جدیدی از «پرونده:KHN016P000.jpg» را بارگذاری کرد</p> <hr /> <div>جلد کتاب هفته شماره ۱۶</div>

Parastoo http://irpress.org/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:KHN016P000.jpg&diff=43920 2014-06-23T07:40:52Z

<p>Parastoo: Parastoo نسخه جدیدی از «پرونده:KHN016P000.jpg» را بارگذاری کرد</p> <hr /> <div>جلد کتاب هفته شماره ۱۶</div>

Parastoo