http://irpress.org/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Marin 2026-04-24T13:24:25Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.35.2 http://irpress.org/index.php?title=%D8%AF%D8%B1_%D8%B3%D9%88%DA%AF_%D8%A2%D9%86_%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86&diff=17969 2011-05-27T11:15:55Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:34-013.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۱۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۱۳]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:شعر]]<br /> <br /> سه شعر،<br /> به‌یاد چهار شهید ترکمن<br /> <br /> در سوگ آن سواران<br /> <br /> خونشعله سر بر آورد از دشت تا کران‌ها<br /> <br /> چندان که ریخت بر خاک گیسوی ارغوان‌ها<br /> <br /> پیراهنی ز خون کن جان‌های عاشقان را<br /> <br /> وانگه بگو بر آرند بر چوب، سرخ جان‌ها<br /> <br /> از جوشش درون، باز پر همهمه‌ست دریا<br /> <br /> هان تا گشاده دارند در باد، بادبان‌ها<br /> <br /> خصم ستاره‌اند این ظلمتزیان فرتوت<br /> <br /> گو تا ستاره پنهان دارند آسمان‌ها<br /> <br /> ای آفتاب! برخیز زان پیش‌تر که شویند<br /> <br /> در خون روشن تو دستار این و آن‌ها<br /> <br /> در سوگ آن سواران نه شگفت اگر بروید<br /> <br /> توفانی از شقایق بر خاک ترکمان‌ها<br /> <br /> از واژه‌ها چه جوئی؟ بگذار این سخن را<br /> <br /> باشد که موج آتش برخیزد از زبان‌ها.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> اسفند 58<br /> <br /> عبدالله کوثری<br /> {{پایان چپ‌چین}}</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%AF%D8%B1_%D8%B3%D9%88%DA%AF_%D8%A2%D9%86_%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86&diff=17966 2011-05-27T09:50:21Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:34-013.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۱۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۱۳]]<br /> <br /> {{ناقص}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:شعر]]<br /> <br /> سه شعر،<br /> به‌یاد چهار شهید ترکمن<br /> <br /> در سوگ آن سواران<br /> <br /> خونشعله سر بر آورد از دشت تا کران‌ها<br /> <br /> چندان که ریخت بر خاک گیسوی ارغوان‌ها<br /> <br /> پیراهنی ز خون کن جان‌های عاشقان را<br /> <br /> وانگه بگو بر آرند بر چوب، سرخ جان‌ها<br /> <br /> از جوشش درون، باز پر همهمه‌ست دریا<br /> <br /> هان تا گشاده دارند در باد، بادبان‌ها<br /> <br /> خصم ستاره‌اند این ظلمتزیان فرتوت<br /> <br /> گو تا ستاره پنهان دارند آسمان‌ها<br /> <br /> ای آفتاب! برخیز زان پیش‌تر که شویند<br /> <br /> در خون روشن تو دستار این و آن‌ها<br /> <br /> در سوگ آن سواران نه شگفت اگر بروید<br /> <br /> توفانی از شقایق بر خاک ترکمان‌ها<br /> <br /> از واژه‌ها چه جوئی؟ بگذار این سخن را<br /> <br /> باشد که موج آتش برخیزد از زبان‌ها.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> اسفند 58<br /> <br /> عبدالله کوثری<br /> {{پایان چپ‌چین}}</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%AF%D8%B1_%D8%B3%D9%88%DA%AF_%D8%A2%D9%86_%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86&diff=17965 2011-05-27T09:49:49Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:34-013.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۱۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۱۳]]<br /> <br /> {{ناقص}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:شعر]]<br /> <br /> سه شعر،<br /> به‌یاد چهار شهید ترکمن<br /> <br /> در سوگ آن سواران<br /> <br /> خونشعله سر بر آورد از دشت تا کران‌ها<br /> <br /> چندان که ریخت بر خاک گیسوی ارغوان‌ها<br /> <br /> پیراهنی ز خون کن جان‌های عاشقان را<br /> <br /> وانگه بگو بر آرند بر چوب، سرخ جان‌ها<br /> <br /> از جوشش درون، باز پر همهمه‌ست دریا<br /> <br /> هان تا گشاده دارند در باد، بادبان‌ها<br /> <br /> خصم ستاره‌اند این ظلمتزیان فرتوت<br /> <br /> گو تا ستاره پنهان دارند آسمان‌ها<br /> <br /> ای آفتاب! برخیز زان پیش‌تر که شویند<br /> <br /> در خون روشن تو دستار این و آن‌ها<br /> <br /> در سوگ آن سواران نه شگفت اگر بروید<br /> <br /> توفانی از شقایق بر خاک ترکمان‌ها<br /> <br /> از واژه‌ها چه جوئی؟ بگذار این سخن را<br /> <br /> باشد که موج آتش برخیزد از زبان‌ها.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> اسفند 58<br /> عبدالله کوثری<br /> {{پایان چپ‌چین}}</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%AF%D8%B1_%D8%B3%D9%88%DA%AF_%D8%A2%D9%86_%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86&diff=17964 2011-05-27T09:47:48Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:34-013.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۱۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۴ صفحه ۱۳]]<br /> <br /> {{ناقص}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۴]]<br /> [[رده:شعر]]<br /> <br /> سه شعر،<br /> به‌یاد چهار شهید ترکمن<br /> <br /> در سوگ آن سواران<br /> <br /> خونشعله سر بر آورد از دشت تا کران‌ها<br /> چندان که ریخت بر خاک گیسوی ارغوان‌ها<br /> پیراهنی ز خون کن جان‌های عاشقان را<br /> وانگه بگو بر آرند بر چوب، سرخ جان‌ها<br /> از جوشش درون، باز پر همهمه‌ست دریا<br /> هان تا گشاده دارند در باد، بادبان‌ها<br /> خصم ستاره‌اند این ظلمتزیان فرتوت<br /> گو تا ستاره پنهان دارند آسمان‌ها<br /> ای آفتاب! برخیز زان پیش‌تر که شویند<br /> در خون روشن تو دستار این و آن‌ها<br /> در سوگ آن سواران نه شگفت اگر بروید<br /> توفانی از شقایق بر خاک ترکمان‌ها<br /> از واژه‌ها چه جوئی؟ بگذار این سخن را<br /> باشد که موج آتش برخیزد از زبان‌ها.<br /> <br /> اسفند 58<br /> عبدالله کوثری</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%AA%D9%82%D9%88%DB%8C%D9%85_%DB%B2%DB%B8&diff=17735 2011-05-23T19:59:09Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:28-003.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۳]]<br /> [[Image:28-004.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۴]]<br /> [[Image:28-005.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۵]]<br /> [[Image:28-006.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۶]]<br /> [[Image:28-007.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۷]]<br /> [[Image:28-008.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸]]<br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۸]]<br /> [[رده:سرمقاله]]<br /> <br /> ستارهٔ جشن نخستین سالگرد قیام بهمن ۵۷، «ارتش جمهوری اسلامی ایران» بود. در طی نمایش میدان «آزادی»، از بد حادثه یکی از لژها بر سر تماشاگران فرو ریخت که خوشبختانه به میهمانان خارجی چشم زخمی نرسید. اما شور ملت برای فدا شدن در راه ارتش سبب شد که چند نفری زیر تانک چیفتن بروند. جهت حرکت مدیران و رهبران کشور و سران ارتش «ملی»، آیندهٔ کشور را در زیر سئوالی به بزرگی و سنگینی ۷۸ جنگندهٔ بسیار پیشرفتهٔ اف -۱۴ و ۶ میلیون بشکه نفت در روز گذاشته است.<br /> <br /> ارتش، به عنوان تجلی قدرت گلوله، می تواند حدود مقولات دیگر را به آسانی در هم بریزد. تفویض فرماندهی نیروهای مسلح از سوی آیت الله خمینی به رئیس جمهوری در چارچوب قانون اساسی نمی گنجد. در اصل صد و دهم- وظایف و اختیارات رهبری- فرماندهی نیروهای مسلح به ۵ بند (نصب و عزل رئیس ستاد مشترک، نصب و عزل فرمانده کل سپاه پاسدارن، تشکیل شورای عالی دفاع، تعیین فرماندهان عالی نیروهای سه گانه و اعلان جنگ و صلح و بسیج) تفکیک شده، اما در فهرست نسبتاً طولانی اختیارات نظامی رهبری، تنها یک بار به مقام ریاست جمهوری و آن هم به عنوان یک عضو شورای عالی دفاع اشاره می شود ـ و نه بیشتر.<br /> <br /> حجت الاسلام خامنه ای در پایان استعفا نامه اش از معاونت وزارت دفاع درخواست می کند که هر چه زودتر مقدمات رهبری نیروهای مسلح بر پایهٔ قانون اساسی فراهم شود. آیا حتی پس از آیت الله خمینی شورای رهبری خواهد توانست اختیارات اعطائی او به شخص رئیس جمهوری را پس بگیرد؟<br /> <br /> شکل تازه ای که آیت الله خمینی به حکومت داده (صرف نظر از این که به راهنمائی و توصیهٔ چه کسانی بوده) قابل تأمل است. حتی سپاه پاسدارن که تا کنون زیر نظر مستقیم روحانیون عمل می کرده و علی الاصول قرار است مهاری برای ارتش باشد، اکنون زیر نظر همان کسی است که ارتش و پلیس را هدایت می کند.<br /> <br /> پس از سقوط شاه و عروج یک شبهٔ روحانیون تا حد بالاترین مقامهای دولتی، این پرسش همواره وجود داشته که روحانیون تا چه اندازه توانائی آشنا شدن با تکنولوژی و به کار بردن بوروکراسی را دارند. تمایل آشکار خود آنها به وارد شدن در دستگاه های آموزشی و قضائی نشان می داد که در برابر فن و تکنیک چنان دلیری به خرج نمی دهند که در اظهار نظر پیرامون مسایل دیگر. برای وزارت کشاورزی (که از دولت شورای انقلاب یک پزشک به تصدی آن گماشته شد) و حتی وزارت آبادانی و مسکن همان تعداد روحانی داوطلب نبود که وزارت دادگستری و آموزش و پرورش.<br /> <br /> در برابر بروکراسی مستعمل نیز اصلاحات روحانیون بیشتر در حرف بود تا عمل. حتی با برنامه های انقلابی از پیش معین، دستکاری غول بوروکراسی دولتی الزاماً تشکیلاتی مترقی تر به وجود نمی آورد- چه رسد به زمانی که «اصلاحات» تنها به معنای جا به جا کردن این مقام و آن متصدی وتصویب چند آئین نامه باشد. <br /> <br /> همچنان که قانون اساسی خبرگان، با همهٔ تناقض هایش، طرحی مشخص برای نوعی حکومت است، انتصاب های تازه را هم نباید تصادفی انگاشت. اکنون می توان نتیجه گرفت روحانیون درون حکومت متعاقد شده اند که تلاش آنها برای بدست گرفتن ماشین دولتی، بی حاصل است. از سوئی، خود این دستگاه معیوب از کار افتاده است و گرنه حکومت شاه را با آن سرعت بر زمین نمی کوفت. از سوی دیگر، کار کردن با همین ابزار هیولائی هم تخصص می خواهد. بنابراین، اگر فرض بر مرمت دستگاه موجود باشد باید تکنوکرات ها و اداری ها را به کار گرفت - و مستقیمأ هم به کار گرفت و گرنه ارشاد حجج الاسلام در غالب متخصصان کارگر نخواهد افتاد. و اگر روحانیون علاقه ای به زیر و زبر شدن اوضاع ندارند، باید برای تحمل ضربه های نارضائی، ضربه گیری فراهم شود. <br /> <br /> تا هفته ای پیش، حدس هائی بود که ممکن است به آیت الله بهشتی مقامی در شورای نگهبان برسد. انتخاب شدن سه عضو ناشناخته برای شورای نگهبان به افول ستارهٔ بخت او تعبیر شد. اما اکنون آیت الله بهشتی در موقعیتی است که، در مقام رئیس دیوان عالی کشور و بنابر قانون اساسی خبرگان، می تواند عزل رئیس جمهوری را بخواهد.{{نشان|۱}}<br /> <br /> در مقام فعلی، آیت الله بهشتی شمشیر داموکلسی است بالای سر شخص رئیس جمهوری. کند و تیز بودن آن، البته، بستگی به کل شرایط جامعه و برخوردهای درون حکومت خواهد داشت. اما با این قانون اساسی، امکان «کودتای قانونی » همواره وجود دارد. ترفیع بنی صدر به فرماندهی کل نیروهای مسلح، نشستن آیت الله بهشتی در پشت و بالای سر او و اعلام تقریباً رسمی کناره گیری روحانیون از مقامهای دولتی از سوی آیت الله منتظری، طرح دقیقی از ساخت حکومت به دست می دهد و نظریه را، در شناخت عینی، تبدیل به یقین می کند.<br /> <br /> واگذاری سخاومتمندانهٔ فرماندهی ارتش، شهربانی، ژاندارمری و سپاه پاسداران به ابوالحسن بنی صدر با «معنویت» دلخواه او چه رابطه ای دارد؟ در غیاب برنامه هائی برای اصلاح اساسی کشور، بازسازی و نوسازی و تقویت ارتش در صدر دستور کار هر حکومتی جای می گیرد. در کار انتخابات «آزاد» هر روز سنگی تازه می اندازند. گسترش مبارزات اجتماعی از شهر به دهات و افزایش ناشکیبائی قشرهائی که سخت نیازمند برنامه های قاطع و کوتاه مدت اند، بحث «منطقی» و وعدهٔ فردارا کم اثر می کند. در کنار این حوادثی مانند هجوم به سخن رانیهای مجاهدین خلق در سراسر کشور و کشته شدن چندین عضو زندانی ستاد خلق ترکمن – که در دست پاسداران «مطیع» رئیس جمهوری اسیر بودند – می تواند دلایل مردم پسندی برای تکیهٔ هر چه بیشتر بر نیروهای انتظامی باشد. <br /> <br /> عاملان زد و خوردها و کشتارهای اخیر را باید در میان رقیبان رئیس جمهوری جست. اما بنی صدر می تواند از این زمینه برای کشیدن مهارها بهره برداری کند. در واقع در آینده بنی صدر خواهد توانست با بهانه ای که رقیبان راست فراهم می کنند به نبرد با چپ هم برود.<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> با آن که بنی صدر ریاست شورای انقلاب و فرماندهی نیروهای مسلح را نیز در کنار ریاست جمهوری به دست آورده، اما هنوز حضورش در صحنهٔ سیاست کشور تعیین کننده نشده است. در کنار مسئله تعدد مراجع قدرت و غیره، حرکت بسیار آرام بنی صدر به سیاست خاص او هم مربوط می شود. هم چنان که در ماه های پیش از انتخابات ریاست جمهوری برای پیشروی از خود شتابی نشان نداد، می توان گفت که اکنون نیز منتظر مسلط شدن بر اوضاع است تا برگ های برنده اش را به زمین بزند. و چنان که پیشتر گفته شد، تسلط بر اوضاع به معنای در دست گرفتن نیروهای مسلح است.<br /> <br /> اما با آن که گشایش مجلس به معنای آغاز رسمی جمهوری است، حوادث یک ماه آینده نیز می تواند تعیین کننده باشد. تا امروز بنی صدر از برخورد علنی با طرح پر نیرنگ انتخابات دومرحله ای طفره رفته، و در حالی که حتی مقامهای وزارت کشور از دو مرحله ای شدن با تردید حرف می زنند، این پرسش مطرح است که رئیس جمهوری اگر حرفی دارد چرا در روزهای اندکی که به انتخابات مانده صدایش را بلند نمی کند. سیاست انتظار برای مناسب ترین موقع می تواند نتیجهٔ عکس بدهد. حال که نتایج خرسند کنندهٔ طرح ترافیک را پای رئیس جمهور می گذارند، سکوت او در برابر طرح تشکیل کمیسیون مطبوعات در تصویری که کسانی از دموکراسی موعود او دارند یقیناً بی تأثیر نخواهد بود. در جای دیگر، بنی صدر در برابر کشتار دستجمعی رهبران سیاسی ترکمن، تنها قول رسیدگی می دهد و این جنایت را تقبیح می کند.<br /> <br /> می توان گفت که کمیسیون مطبوعات، در عمل، چیزی جز سانسور هماهنگ و سازمان یافته نیست. سانسور و خودسانسوری بر مطبوعات حاکم است. اما تفاوت معیارها در سانسور، اخبار را به چندین شکل تحریف می کند و در بسیاری موارد با مقایسهٔ تناقض ها می توان اصل ماجرا را حدس زد. وزیر ارشاد ملی، که پس از افشاگری دانشجویان و بازداشت شبانهٔ او، از سوی رئیس جمهوری ابقا شد، ادعا می کند که وظیفهٔ کمیسیون مطبوعات جلوگیری از «زیاده روی های منفی» است. نه وزیر ارشاد و نه رئیس جمهوری از همان لایحهٔ بسیار محدود کنندهٔ مطبوعات که با آن همه سر و صدا در تابستان گذشته تصویب شد حرفی نمی زنند و بنی صدر که تا همین دو هفته پیش برای آزادی مطبوعات خطابه های غرا ایراد می کرد، همه چیز را ندیده می گیرد – همچنان که گفته بود از رفتن نمایندهٔ ایران به کنفرانس سران کشورهای اسلامی در پاکستان پیشاپیش خبر نداشته است. با آن همه تکیه زدن بر «وجدان عمومی ۵ بهمن»، چگونه است که رئیس جمهور نمی تواند 75 درصد رأی دهندگان را در جریان بگذارد؟ بر سر گروگان ها، دست کم تا آن جا که در مطبوعات غرب منتشر می شود، معاملاتی در جریان است. اما در مطبوعات ایران تنها گاهی به ورود و خروج آدمهای ناشناخته ای اشاره می رود. می توان شواهدی یافت که اصل نمایش در جای دیگر و با شیوه ای متفاوت از آن چه در این جا در چند جملهٔ کلی اعلام می شود جریان دارد. صادق قطب زاده، مخالف سرسخت عقل سلیم، از «مجازات بدتر از اعدام» برای شاه مخلوع سخن می گوید که تأثیر حرف وکیل پانامائی ایران دربارهٔ مخالفت آمریکا و پاناما با اعدام شاه در آن پیداست. اگر این «مجازات بدتر از اعدام» چیزی در زمینهٔ عذاب «معنوی» باشد، احتمالأ بنی صدر هم با آن موافق است. در هر حال، طراحان این مجازات باید خوب بدانند که، به فرض، نگاهداشتن شاه مخلوع در زندانی در ایران چه فضائی پدید خواهد آورد.<br /> <br /> {{ستاره}}<br /> <br /> در چنین شرایطی، بازگشت به قدرت اسلحه دستور کار می شود. همراه با زمزمهٔ دوبارهٔ خلع سلاح عمومی، هجوم به دو سازمان نظامی – سیاسی ابعاد تازه ای یافته و حملات تبلیغاتی شدت گرفته است. اگر مناظرهٔ رئیس جمهوری و چریک های فدائی خلق سر بگیرد، کوشش خواهد شد تا افکار عمومی را متقاعد کنند که این ها جز استدلال تفنگ حرفی برای گفتن ندارند. از آن سو، برخوردهای نادرست و اشتباهات سیاسی پیاپی چریک های فدائی خلق، ایرادهای تند سازمان های چپ را نیز به همراه آورده و، در مجموع، فضائی نه چندان مساعد برای این سازمان ایجاد کرده است.<br /> <br /> با محاکمهٔ قریب الوقوع تقی شهرام، زمینه ای برای حمله های فیزیکی و تبلیغاتی گسترده تری به مجاهدین خلق فراهم خواهد شد. اتهامات او، دستاویز مناسبی برای درهم کوبیدن مجاهدین است و پس از آن، در فضائی که ایجاد شده، نوبت به محاکمهٔ محمد رضا سعادتی خواهد رسید. اگرچه بنی صدر چندین ماه پیش گفت که دلایل ارائه شده برای اتهام جاسوسی سعادتی قانع کننده نیست، اما بعید است که فرصت عقب راندن مجاهدین – و حمله ای ضمنی به شوروی- را مغتنم نداند. رهبران مجاهدین خلق اخطار کرده اند که شاید در آینده قادر به کنترل هوادارانشان نباشند و مشت با مشت و گلوله با گلوله پاسخ داده شود. درهرحال، مجاهدین خلق پیش از درگیری همه جانبه ای با حریفان باید تعیین کرده باشند که به نمایندگی از چه نیروئی درجامعه عمل می کنند. <br /> <br /> با تمام نارسائی هایی که در برخورد این دو سازمان سیاسی – نظامی به مسایل هست، ادامهٔ حیات و نفوذ یا خرد شدن آنها برای کل جامعه تعیین کننده خواهد بود. برخورد سیاسی گاه اشتباه آمیزشان به حملات و کشتارهای سازمان یافته ای که رئیس جمهوری تنها با تأسف از آنها یاد می کند، بر نوع و جهت حرکت انقلابی تأثیری حیاتی خواهد داشت. آیا در آشوب خونینی که هوادارن سرسخت حکومت به راه انداخته اند جمهوری اول ایران به نسل کنونی فرصت درک و تجربهٔ پارلمانتاریسم را خواهد داد یا پیش از تولد سِقط می شود؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}} <br /> &#039;&#039;&#039;م. مراد&#039;&#039;&#039; <br /> <br /> ۸ اسفند ۵۸<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> <br /> == پاورقی: ==<br /> <br /> # {{پاورقی|۱}}بند پنجم اصل صدودهم قانون اساسی (اختیارات رهبری): عزل رئیس جمهور با در نظر گرفتن مصالح عالی کشور پس از حکم دیوان عالی کشور به تخلف وی از وظایف قانونی یا رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت سیاسی او.</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%AA%D9%82%D9%88%DB%8C%D9%85_%DB%B2%DB%B8&diff=17595 2011-05-21T21:11:05Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:28-003.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۳]]<br /> [[Image:28-004.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۴]]<br /> [[Image:28-005.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۵]]<br /> [[Image:28-006.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۶]]<br /> [[Image:28-007.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۷]]<br /> [[Image:28-008.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸]]<br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۸]]<br /> [[رده:سرمقاله]]<br /> <br /> ستارهٔ جشن نخستین سالگرد قیام بهمن 57، «ارتش جمهوری اسلامی ایران» بود. در طی نمایش میدان «آزادی»، از بد حادثه یکی از لژها بر سر تماشاگران فرو ریخت که خوشبختانه به میهمانان خارجی چشم زخمی نرسید. اما شور ملت برای فدا شدن در راه ارتش سبب شد که چند نفری زیر تانک چیفتن بروند. جهت حرکت مدیران و رهبران کشور و سران ارتش «ملی»، آیندهٔ کشور را در زیر سئوالی به بزرگی و سنگینی 78 جنگندهٔ بسیار پیشرفتهٔ اف -14 و 6 میلیون بشکه نفت در روز گذاشته است.<br /> <br /> ارتش، به عنوان تجلی قدرت گلوله، می تواند حدود مقولات دیگر را به آسانی در هم بریزد. تفویض فرماندهی نیروهای مسلح از سوی آیت الله خمینی به رئیس جمهوری در چارچوب قانون اساسی نمی گنجد. در اصل صد و دهم- وظایف و اختیارات رهبری- فرماندهی نیروهای مسلح به 5 بند (نصب و عزل رئیس ستاد مشترک، نصب و عزل فرمانده کل سپاه پاسدارن، تشکیل شورای عالی دفاع، تعیین فرماندهان عالی نیروهای سه گانه و اعلان جنگ و صلح و بسیج) تفکیک شده، اما در فهرست نسبتاً طولانی اختیارات نظامی رهبری، تنها یک بار به مقام ریاست جمهوری و آن هم به عنوان یک عضو شورای عالی دفاع اشاره می شود ـ و نه بیشتر.<br /> <br /> حجت الاسلام خامنه ای در پایان استعفا نامه اش از معاونت وزارت دفاع درخواست می کند که هر چه زودتر مقدمات رهبری نیروهای مسلح بر پایهٔ قانون اساسی فراهم شود. آیا حتی پس از آیت الله خمینی شورای رهبری خواهد توانست اختیارات اعطائی او به شخص رئیس جمهوری را پس بگیرد؟<br /> <br /> شکل تازه ای که آیت الله خمینی به حکومت داده (صرف نظر از این که به راهنمائی و توصیهٔ چه کسانی بوده) قابل تأمل است. حتی سپاه پاسدارن که تا کنون زیر نظر مستقیم روحانیون عمل می کرده و علی الاصول قرار است مهاری برای ارتش باشد، اکنون زیر نظر همان کسی است که ارتش و پلیس را هدایت می کند.<br /> <br /> پس از سقوط شاه و عروج یک شبهٔ روحانیون تا حد بالاترین مقامهای دولتی، این پرسش همواره وجود داشته که روحانیون تا چه اندازه توانائی آشنا شدن با تکنولوژی و به کار بردن بوروکراسی را دارند. تمایل آشکار خود آنها به وارد شدن در دستگاه های آموزشی و قضائی نشان می داد که در برابر فن و تکنیک چنان دلیری به خرج نمی دهند که در اظهار نظر پیرامون مسایل دیگر. برای وزارت کشاورزی (که از دولت شورای انقلاب یک پزشک به تصدی آن گماشته شد) و حتی وزارت آبادانی و مسکن همان تعداد روحانی داوطلب نبود که وزارت دادگستری و آموزش و پرورش.<br /> <br /> در برابر بروکراسی مستعمل نیز اصلاحات روحانیون بیشتر در حرف بود تا عمل. حتی با برنامه های انقلابی از پیش معین، دستکاری غول بوروکراسی دولتی الزاماً تشکیلاتی مترقی تر به وجود نمی آورد- چه رسد به زمانی که «اصلاحات» تنها به معنای جا به جا کردن این مقام و آن متصدی وتصویب چند آئین نامه باشد. <br /> <br /> همچنان که قانون اساسی خبرگان، با همهٔ تناقض هایش، طرحی مشخص برای نوعی حکومت است، انتصاب های تازه را هم نباید تصادفی انگاشت. اکنون می توان نتیجه گرفت روحانیون درون حکومت متعاقد شده اند که تلاش آنها برای بدست گرفتن ماشین دولتی، بی حاصل است. از سوئی، خود این دستگاه معیوب از کار افتاده است و گرنه حکومت شاه را با آن سرعت بر زمین نمی کوفت. از سوی دیگر، کار کردن با همین ابزار هیولائی هم تخصص می خواهد. بنابراین، اگر فرض بر مرمت دستگاه موجود باشد باید تکنوکرات ها و اداری ها را به کار گرفت - و مستقیمأ هم به کار گرفت و گرنه ارشاد حجج الاسلام در غالب متخصصان کارگر نخواهد افتاد. و اگر روحانیون علاقه ای به زیر و زبر شدن اوضاع ندارند، باید برای تحمل ضربه های نارضائی، ضربه گیری فراهم شود. <br /> <br /> تا هفته ای پیش، حدس هائی بود که ممکن است به آیت الله بهشتی مقامی در شورای نگهبان برسد. انتخاب شدن سه عضو ناشناخته برای شورای نگهبان به افول ستارهٔ بخت او تعبیر شد. اما اکنون آیت الله بهشتی در موقعیتی است که، در مقام رئیس دیوان عالی کشور و بنابر قانون اساسی خبرگان، می تواند عزل رئیس جمهوری را بخواهد. 1<br /> <br /> در مقام فعلی، آیت الله بهشتی شمشیر داموکلسی است بالای سر شخص رئیس جمهوری. کند و تیز بودن آن، البته، بستگی به کل شرایط جامعه و برخوردهای درون حکومت خواهد داشت. اما با این قانون اساسی، امکان «کودتای قانونی » همواره وجود دارد. ترفیع بنی صدر به فرماندهی کل نیروهای مسلح، نشستن آیت الله بهشتی در پشت و بالای سر او و اعلام تقریباً رسمی کناره گیری روحانیون از مقامهای دولتی از سوی آیت الله منتظری، طرح دقیقی از ساخت حکومت به دست می دهد و نظریه را، در شناخت عینی، تبدیل به یقین می کند.<br /> <br /> واگذاری سخاومتمندانهٔ فرماندهی ارتش، شهربانی، ژاندارمری و سپاه پاسداران به ابوالحسن بنی صدر با «معنویت» دلخواه او چه رابطه ای دارد؟ در غیاب برنامه هائی برای اصلاح اساسی کشور، بازسازی و نوسازی و تقویت ارتش در صدر دستور کار هر حکومتی جای می گیرد. در کار انتخابات «آزاد» هر روز سنگی تازه می اندازند. گسترش مبارزات اجتماعی از شهر به دهات و افزایش ناشکیبائی قشرهائی که سخت نیازمند برنامه های قاطع و کوتاه مدت اند، بحث «منطقی» و وعدهٔ فردارا کم اثر می کند. در کنار این حوادثی مانند هجوم به سخن رانیهای مجاهدین خلق در سراسر کشور و کشته شدن چندین عضو زندانی ستاد خلق ترکمن – که در دست پاسداران «مطیع» رئیس جمهوری اسیر بودند – می تواند دلایل مردم پسندی برای تکیهٔ هر چه بیشتر بر نیروهای انتظامی باشد. <br /> <br /> عاملان زد و خوردها و کشتارهای اخیر را باید در میان رقیبان رئیس جمهوری جست. اما بنی صدر می تواند از این زمینه برای کشیدن مهارها بهره برداری کند. در واقع در آینده بنی صدر خواهد توانست با بهانه ای که رقیبان راست فراهم می کنند به نبرد با چپ هم برود.<br /> <br /> ×××××<br /> <br /> با آن که بنی صدر ریاست شورای انقلاب و فرماندهی نیروهای مسلح را نیز در کنار ریاست جمهوری به دست آورده، اما هنوز حضورش در صحنه سیاست کشور تعیین کننده نشده است. در کنار مسئله تعدد مراجع قدرت و غیره، حرکت بسیار آرام بنی صدر به سیاست خاص او هم مربوط می شود. هم چنان که در ماه های پیش از انتخابات ریاست جمهوری برای پیشروی از خود شتابی نشان نداد، می توان گفت که اکنون نیز منتظر مسلط شدن بر اوضاع است تا برگ های برنده اش را به زمین بزند. و چنان که پیشتر گفته شد، تسلط بر اوضاع به معنای در دست گرفتن نیروهای مسلح است.<br /> <br /> اما با آن که گشایش مجلس به معنای آغاز رسمی جمهوری است، حوادث یک ماه آینده نیز می تواند تعیین کننده باشد. تا امروز بنی صدر از برخورد علنی با طرح پر نیرنگ انتخابات دومرحله ای طفره رفته، و در حالی که حتی مقامهای وزارت کشور از دو مرحله ای شدن با تردید حرف می زنند، این پرسش مطرح است که رئیس جمهوری اگر حرفی دارد چرا در روزهای اندکی که به انتخابات مانده صدایش را بلند نمی کند. سیاست انتظار برای مناسب ترین موقع می تواند نتیجهٔ عکس بدهد. حال که نتایج خرسند کننده طرح ترافیک را پای رئیس جمهور می گذارند، سکوت او در برابر طرح تشکیل کمیسیون مطبوعات در تصویری که کسانی از دموکراسی موعود او دارند یقیناً بی تأثیر نخواهد بود. در جای دیگر، بنی صدر در برابر کشتار دستجمعی رهبران سیاسی ترکمن، تنها قول رسیدگی می دهد و این جنایت را تقبیح می کند.<br /> <br /> می توان گفت که کمیسیون مطبوعات، در عمل، چیزی جز سانسور هماهنگ و سازمان یافته نیست. سانسور و خودسانسوری بر مطبوعات حاکم است. اما تفاوت معیارها در سانسور، اخبار را به چندین شکل تحریف می کند و در بسیاری موارد با مقایسهٔ تناقض ها می توان اصل ماجرا را حدس زد. وزیر ارشاد ملی، که پس از افشاگری دانشجویان و بازداشت شبانهٔ او، از سوی رئیس جمهوری ابقا شد، ادعا می کند که وظیفهٔ کمیسیون مطبوعات جلوگیری از «زیاده روی های منفی» است. نه وزیر ارشاد و نه رئیس جمهوری از همان لایحهٔ بسیار محدود کنندهٔ مطبوعات که با آن همه سر و صدا در تابستان گذشته تصویب شد حرفی نمی زنند و بنی صدر که تا همین دو هفته پیش برای آزادی مطبوعات خطابه های غرا ایراد می کرد، همه چیز را ندیده می گیرد – همچنان که گفته بود از رفتن نمایندهٔ ایران به کنفرانس سران کشورهای اسلامی در پاکستان پیشاپیش خبر نداشته است. با آن همه تکیه زدن بر «وجدان عمومی 5 بهمن»، چگونه است که رئیس جمهور نمی تواند 75 درصد رأی دهندگان را در جریان بگذارد؟ بر سر گروگان ها، دست کم تا آن جا که در مطبوعات غرب منتشر می شود، معاملاتی در جریان است. اما در مطبوعات ایران تنها گاهی به ورود و خروج آدمهای ناشنتاخته ای اشاره می رود. می توان شواهدی یافت که اصل نمایش در جای دیگر و با شیوه ای متفاوت از آن چه در این جا در چند جمله کلی اعلام می شود جریان دارد. صادق قطب زاده، مخالف سرسخت عقل سلیم، از «مجازات بدتر از اعدام» برای شاه مخلوع سخن می گوید که تأثیر حرف وکیل پانامائی ایران دربارهٔ مخالفت آمریکا و پاناما با اعدام شاه در آن پیداست. اگر این «مجازات بدتر از اعدام» چیزی در زمینهٔ عذاب «معنوی» باشد، احتمالأ بنی صدر هم با آن موافق است. در هر حال، طراحان این مجازات باید خوب بدانند که، به فرض، نگاهداشتن شاه مخلوع در زندانی در ایران چه فضائی پدید خواهد آورد.<br /> <br /> ×××××××××××××<br /> <br /> در چنین شرایطی، بازگشت به قدرت اسلحه دستور کار می شود. همراه با زمزمهٔ دوبارهٔ خلع سلاح عمومی، هجوم به دو سازمان نظامی – سیاسی ابعاد تازه ای یافته و حملات تبلیغاتی شدت گرفته است. اگر مناظرهٔ رئیس جمهوری و چریک های فدائی خلق سر بگیرد، کوشش خواهد شد تا افکار عمومی را متقاعد کنند که این ها جز استدلال تفنگ حرفی برای گفتن ندارند. از آن سو، برخوردهای نادرست و اشتباهات سیاسی پیاپی چریک های فدائی خلق، ایرادهای تند سازمان های چپ را نیز به همراه آورده و، در مجموع، فضائی نه چندان مساعد برای این سازمان ایجاد کرده است.<br /> <br /> با محاکمهٔ قریب الوقوع تقی شهرام، زمینه ای برای حمله های فیزیکی و تبلیغاتی گسترده تری به مجاهدین خلق فراهم خواهد شد. اتهامات او، دستاویز مناسبی برای درهم کوبیدن مجاهدین است و پس از آن، در فضائی که ایجاد شده، نوبت به محاکمهٔ محمد رضا سعادتی خواهد رسید. اگرچه بنی صدر چندین ماه پیش گفت که دلایل ارائه شده برای اتهام جاسوسی سعادتی قانع کننده نیست، اما بعید است که فرصت عقب راندن مجاهدین – و حمله ای ضمنی به شوروی- را مغتنم نداند. رهبران مجاهدین خلق اخطار کرده اند که شاید در آینده قادر به کنترل هوادارانشان نباشند و مشت با مشت و گلوله با گلوله پاسخ داده شود. درهرحال، مجاهدین خلق پیش از درگیری همه جانبه ای با حریفان باید تعیین کرده باشند که به نمایندگی از چه نیروئی درجامعه عمل می کنند. <br /> <br /> با تمام نارسائی هایی که در برخورد این دو سازمان سیاسی – نظامی به مسایل هست، ادامهٔ حیات و نفوذ یا خرد شدن آنها برای کل جامعه تعیین کننده خواهد بود. برخورد سیاسی گاه اشتباه آمیزشان به حملات و کشتارهای سازمان یافته ای که رئیس جمهوری تنها با تأسف از آنها یاد می کند، بر نوع و جهت حرکت انقلابی تأثیری حیاتی خواهد داشت. آیا در آشوب خونینی که هوادارن سرسخت حکومت به راه انداخته اند جمهوری اول ایران به نسل کنونی فرصت درک و تجربه پارلمانتاریسم را خواهد داد یا پیش از تولد سِقط می شود؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}} <br /> &#039;&#039;&#039;م. مراد&#039;&#039;&#039; <br /> <br /> 8 اسفند 58<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> 1- بندپنجم اصل صدودهم قانون اساسی (اختیارات رهبری): عزل رئیس جمهور با در نظر گرفتن مصالح عالی کشور پس از حکم دیوان عالی کشور به تخلف وی از وظایف قانونی یا رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت سیاسی او.</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%AA%D9%82%D9%88%DB%8C%D9%85_%DB%B2%DB%B8&diff=17591 2011-05-21T21:04:45Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:28-003.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۳]]<br /> [[Image:28-004.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۴]]<br /> [[Image:28-005.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۵]]<br /> [[Image:28-006.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۶]]<br /> [[Image:28-007.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۷]]<br /> [[Image:28-008.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۸ صفحه ۸]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۸]]<br /> [[رده:سرمقاله]]<br /> <br /> ستارهٔ جشن نخستین سالگرد قیام بهمن 57، «ارتش جمهوری اسلامی ایران» بود. در طی نمایش میدان «آزادی»، از بد حادثه یکی از لژها بر سر تماشاگران فرو ریخت که خوشبختانه به میهمانان خارجی چشم زخمی نرسید. اما شور ملت برای فدا شدن در راه ارتش سبب شد که چند نفری زیر تانک چیفتن بروند. جهت حرکت مدیران و رهبران کشور و سران ارتش «ملی»، آیندهٔ کشور را در زیر سئوالی به بزرگی و سنگینی 78 جنگندهٔ بسیار پیشرفتهٔ اف -14 و 6 میلیون بشکه نفت در روز گذاشته است.<br /> <br /> ارتش، به عنوان تجلی قدرت گلوله، می تواند حدود مقولات دیگر را به آسانی در هم بریزد. تفویض فرماندهی نیروهای مسلح از سوی آیت الله خمینی به رئیس جمهوری در چارچوب قانون اساسی نمی گنجد. در اصل صد و دهم- وظایف و اختیارات رهبری- فرماندهی نیروهای مسلح به 5 بند (نصب و عزل رئیس ستاد مشترک، نصب و عزل فرمانده کل سپاه پاسدارن، تشکیل شورای عالی دفاع، تعیین فرماندهان عالی نیروهای سه گانه و اعلان جنگ و صلح و بسیج) تفکیک شده، اما در فهرست نسبتاً طولانی اختیارات نظامی رهبری، تنها یک بار به مقام ریاست جمهوری و آن هم به عنوان یک عضو شورای عالی دفاع اشاره می شود ـ و نه بیشتر.<br /> <br /> حجت الاسلام خامنه ای در پایان استعفا نامه اش از معاونت وزارت دفاع درخواست می کند که هر چه زودتر مقدمات رهبری نیروهای مسلح بر پایهٔ قانون اساسی فراهم شود. آیا حتی پس از آیت الله خمینی شورای رهبری خواهد توانست اختیارات اعطائی او به شخص رئیس جمهوری را پس بگیرد؟<br /> <br /> شکل تازه ای که آیت الله خمینی به حکومت داده (صرف نظر از این که به راهنمائی و توصیهٔ چه کسانی بوده) قابل تأمل است. حتی سپاه پاسدارن که تا کنون زیر نظر مستقیم روحانیون عمل می کرده و علی الاصول قرار است مهاری برای ارتش باشد، اکنون زیر نظر همان کسی است که ارتش و پلیس را هدایت می کند.<br /> <br /> پس از سقوط شاه و عروج یک شبهٔ روحانیون تا حد بالاترین مقامهای دولتی، این پرسش همواره وجود داشته که روحانیون تا چه اندازه توانائی آشنا شدن با تکنولوژی و به کار بردن بوروکراسی را دارند. تمایل آشکار خود آنها به وارد شدن در دستگاه های آموزشی و قضائی نشان می داد که در برابر فن و تکنیک چنان دلیری به خرج نمی دهند که در اظهار نظر پیرامون مسایل دیگر. برای وزارت کشاورزی (که از دولت شورای انقلاب یک پزشک به تصدی آن گماشته شد) و حتی وزارت آبادانی و مسکن همان تعداد روحانی داوطلب نبود که وزارت دادگستری و آموزش و پرورش.<br /> <br /> در برابر بروکراسی مستعمل نیز اصلاحات روحانیون بیشتر در حرف بود تا عمل. حتی با برنامه های انقلابی از پیش معین، دستکاری غول بوروکراسی دولتی الزاماً تشکیلاتی مترقی تر به وجود نمی آورد- چه رسد به زمانی که «اصلاحات» تنها به معنای جا به جا کردن این مقام و آن متصدی وتصویب چند آئین نامه باشد. <br /> <br /> همچنان که قانون اساسی خبرگان، با همهٔ تناقض هایش، طرحی مشخص برای نوعی حکومت است، انتصاب های تازه را هم نباید تصادفی انگاشت. اکنون می توان نتیجه گرفت روحانیون درون حکومت متعاقد شده اند که تلاش آنها برای بدست گرفتن ماشین دولتی، بی حاصل است. از سوئی، خود این دستگاه معیوب از کار افتاده است و گرنه حکومت شاه را با آن سرعت بر زمین نمی کوفت. از سوی دیگر، کار کردن با همین ابزار هیولائی هم تخصص می خواهد. بنابراین، اگر فرض بر مرمت دستگاه موجود باشد باید تکنوکرات ها و اداری ها را به کار گرفت - و مستقیمأ هم به کار گرفت و گرنه ارشاد حجج الاسلام در غالب متخصصان کارگر نخواهد افتاد. و اگر روحانیون علاقه ای به زیر و زبر شدن اوضاع ندارند، باید برای تحمل ضربه های نارضائی، ضربه گیری فراهم شود. <br /> <br /> تا هفته ای پیش، حدس هائی بود که ممکن است به آیت الله بهشتی مقامی در شورای نگهبان برسد. انتخاب شدن سه عضو ناشناخته برای شورای نگهبان به افول ستارهٔ بخت او تعبیر شد. اما اکنون آیت الله بهشتی در موقعیتی است که، در مقام رئیس دیوان عالی کشور و بنابر قانون اساسی خبرگان، می تواند عزل رئیس جمهوری را بخواهد. 1<br /> <br /> در مقام فعلی، آیت الله بهشتی شمشیر داموکلسی است بالای سر شخص رئیس جمهوری. کند و تیز بودن آن، البته، بستگی به کل شرایط جامعه و برخوردهای درون حکومت خواهد داشت. اما با این قانون اساسی، امکان «کودتای قانونی » همواره وجود دارد. ترفیع بنی صدر به فرماندهی کل نیروهای مسلح، نشستن آیت الله بهشتی در پشت و بالای سر او و اعلام تقریباً رسمی کناره گیری روحانیون از مقامهای دولتی از سوی آیت الله منتظری، طرح دقیقی از ساخت حکومت به دست می دهد و نظریه را، در شناخت عینی، تبدیل به یقین می کند.<br /> <br /> واگذاری سخاومتمندانهٔ فرماندهی ارتش، شهربانی، ژاندارمری و سپاه پاسداران به ابوالحسن بنی صدر با «معنویت» دلخواه او چه رابطه ای دارد؟ در غیاب برنامه هائی برای اصلاح اساسی کشور، بازسازی و نوسازی و تقویت ارتش در صدر دستور کار هر حکومتی جای می گیرد. در کار انتخابات «آزاد» هر روز سنگی تازه می اندازند. گسترش مبارزات اجتماعی از شهر به دهات و افزایش ناشکیبائی قشرهائی که سخت نیازمند برنامه های قاطع و کوتاه مدت اند، بحث «منطقی» و وعدهٔ فردارا کم اثر می کند. در کنار این حوادثی مانند هجوم به سخن رانیهای مجاهدین خلق در سراسر کشور و کشته شدن چندین عضو زندانی ستاد خلق ترکمن – که در دست پاسداران «مطیع» رئیس جمهوری اسیر بودند – می تواند دلایل مردم پسندی برای تکیهٔ هر چه بیشتر بر نیروهای انتظامی باشد. <br /> <br /> عاملان زد و خوردها و کشتارهای اخیر را باید در میان رقیبان رئیس جمهوری جست. اما بنی صدر می تواند از این زمینه برای کشیدن مهارها بهره برداری کند. در واقع در آینده بنی صدر خواهد توانست با بهانه ای که رقیبان راست فراهم می کنند به نبرد با چپ هم برود.<br /> <br /> ×××××<br /> <br /> با آن که بنی صدر ریاست شورای انقلاب و فرماندهی نیروهای مسلح را نیز در کنار ریاست جمهوری به دست آورده، اما هنوز حضورش در صحنه سیاست کشور تعیین کننده نشده است. در کنار مسئله تعدد مراجع قدرت و غیره، حرکت بسیار آرام بنی صدر به سیاست خاص او هم مربوط می شود. هم چنان که در ماه های پیش از انتخابات ریاست جمهوری برای پیشروی از خود شتابی نشان نداد، می توان گفت که اکنون نیز منتظر مسلط شدن بر اوضاع است تا برگ های برنده اش را به زمین بزند. و چنان که پیشتر گفته شد، تسلط بر اوضاع به معنای در دست گرفتن نیروهای مسلح است.<br /> <br /> اما با آن که گشایش مجلس به معنای آغاز رسمی جمهوری است، حوادث یک ماه آینده نیز می تواند تعیین کننده باشد. تا امروز بنی صدر از برخورد علنی با طرح پر نیرنگ انتخابات دومرحله ای طفره رفته، و در حالی که حتی مقامهای وزارت کشور از دو مرحله ای شدن با تردید حرف می زنند، این پرسش مطرح است که رئیس جمهوری اگر حرفی دارد چرا در روزهای اندکی که به انتخابات مانده صدایش را بلند نمی کند. سیاست انتظار برای مناسب ترین موقع می تواند نتیجهٔ عکس بدهد. حال که نتایج خرسند کننده طرح ترافیک را پای رئیس جمهور می گذارند، سکوت او در برابر طرح تشکیل کمیسیون مطبوعات در تصویری که کسانی از دموکراسی موعود او دارند یقیناً بی تأثیر نخواهد بود. در جای دیگر، بنی صدر در برابر کشتار دستجمعی رهبران سیاسی ترکمن، تنها قول رسیدگی می دهد و این جنایت را تقبیح می کند.<br /> <br /> می توان گفت که کمیسیون مطبوعات، در عمل، چیزی جز سانسور هماهنگ و سازمان یافته نیست. سانسور و خودسانسوری بر مطبوعات حاکم است. اما تفاوت معیارها در سانسور، اخبار را به چندین شکل تحریف می کند و در بسیاری موارد با مقایسهٔ تناقض ها می توان اصل ماجرا را حدس زد. وزیر ارشاد ملی، که پس از افشاگری دانشجویان و بازداشت شبانهٔ او، از سوی رئیس جمهوری ابقا شد، ادعا می کند که وظیفهٔ کمیسیون مطبوعات جلوگیری از «زیاده روی های منفی» است. نه وزیر ارشاد و نه رئیس جمهوری از همان لایحهٔ بسیار محدود کنندهٔ مطبوعات که با آن همه سر و صدا در تابستان گذشته تصویب شد حرفی نمی زنند و بنی صدر که تا همین دو هفته پیش برای آزادی مطبوعات خطابه های غرا ایراد می کرد، همه چیز را ندیده می گیرد – همچنان که گفته بود از رفتن نمایندهٔ ایران به کنفرانس سران کشورهای اسلامی در پاکستان پیشاپیش خبر نداشته است. با آن همه تکیه زدن بر «وجدان عمومی 5 بهمن»، چگونه است که رئیس جمهور نمی تواند 75 درصد رأی دهندگان را در جریان بگذارد؟ بر سر گروگان ها، دست کم تا آن جا که در مطبوعات غرب منتشر می شود، معاملاتی در جریان است. اما در مطبوعات ایران تنها گاهی به ورود و خروج آدمهای ناشنتاخته ای اشاره می رود. می توان شواهدی یافت که اصل نمایش در جای دیگر و با شیوه ای متفاوت از آن چه در این جا در چند جمله کلی اعلام می شود جریان دارد. صادق قطب زاده، مخالف سرسخت عقل سلیم، از «مجازات بدتر از اعدام» برای شاه مخلوع سخن می گوید که تأثیر حرف وکیل پانامائی ایران دربارهٔ مخالفت آمریکا و پاناما با اعدام شاه در آن پیداست. اگر این «مجازات بدتر از اعدام» چیزی در زمینهٔ عذاب «معنوی» باشد، احتمالأ بنی صدر هم با آن موافق است. در هر حال، طراحان این مجازات باید خوب بدانند که، به فرض، نگاهداشتن شاه مخلوع در زندانی در ایران چه فضائی پدید خواهد آورد.<br /> <br /> ×××××××××××××<br /> <br /> در چنین شرایطی، بازگشت به قدرت اسلحه دستور کار می شود. همراه با زمزمهٔ دوبارهٔ خلع سلاح عمومی، هجوم به دو سازمان نظامی – سیاسی ابعاد تازه ای یافته و حملات تبلیغاتی شدت گرفته است. اگر مناظرهٔ رئیس جمهوری و چریک های فدائی خلق سر بگیرد، کوشش خواهد شد تا افکار عمومی را متقاعد کنند که این ها جز استدلال تفنگ حرفی برای گفتن ندارند. از آن سو، برخوردهای نادرست و اشتباهات سیاسی پیاپی چریک های فدائی خلق، ایرادهای تند سازمان های چپ را نیز به همراه آورده و، در مجموع، فضائی نه چندان مساعد برای این سازمان ایجاد کرده است.<br /> <br /> با محاکمهٔ قریب الوقوع تقی شهرام، زمینه ای برای حمله های فیزیکی و تبلیغاتی گسترده تری به مجاهدین خلق فراهم خواهد شد. اتهامات او، دستاویز مناسبی برای درهم کوبیدن مجاهدین است و پس از آن، در فضائی که ایجاد شده، نوبت به محاکمهٔ محمد رضا سعادتی خواهد رسید. اگرچه بنی صدر چندین ماه پیش گفت که دلایل ارائه شده برای اتهام جاسوسی سعادتی قانع کننده نیست، اما بعید است که فرصت عقب راندن مجاهدین – و حمله ای ضمنی به شوروی- را مغتنم نداند. رهبران مجاهدین خلق اخطار کرده اند که شاید در آینده قادر به کنترل هوادارانشان نباشند و مشت با مشت و گلوله با گلوله پاسخ داده شود. درهرحال، مجاهدین خلق پیش از درگیری همه جانبه ای با حریفان باید تعیین کرده باشند که به نمایندگی از چه نیروئی درجامعه عمل می کنند. <br /> <br /> با تمام نارسائی هایی که در برخورد این دو سازمان سیاسی – نظامی به مسایل هست، ادامهٔ حیات و نفوذ یا خرد شدن آنها برای کل جامعه تعیین کننده خواهد بود. برخورد سیاسی گاه اشتباه آمیزشان به حملات و کشتارهای سازمان یافته ای که رئیس جمهوری تنها با تأسف از آنها یاد می کند، بر نوع و جهت حرکت انقلابی تأثیری حیاتی خواهد داشت. آیا در آشوب خونینی که هوادارن سرسخت حکومت به راه انداخته اند جمهوری اول ایران به نسل کنونی فرصت درک و تجربه پارلمانتاریسم را خواهد داد یا پیش از تولد سِقط می شود؟ <br /> <br /> {{چپ‌چین}} <br /> &#039;&#039;&#039;م. مراد&#039;&#039;&#039; <br /> <br /> 8 اسفند 58<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> 1- بندپنجم اصل صدودهم قانون اساسی (اختیارات رهبری): عزل رئیس جمهور با در نظر گرفتن مصالح عالی کشور پس از حکم دیوان عالی کشور به تخلف وی از وظایف قانونی یا رأی مجلس شورای اسلامی به عدم کفایت سیاسی او.</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%B3%D8%B1%DA%AF%D8%B4%D8%A7%D8%AF%D9%87%D9%94_%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D8%A2%D9%82%D8%A7%DB%8C_%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1_%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%D9%86_%D8%A8%D9%86%DB%8C%E2%80%8C%D8%B5%D8%AF%D8%B1%D8%8C_%D8%B1%D8%A6%DB%8C%D8%B3%E2%80%8C%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87_%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%88%D8%B1_%D9%88_%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%86%D8%A7%D9%82&diff=17428 2011-05-18T14:44:29Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:36-114.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۴]]<br /> [[Image:36-115.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۵]]<br /> [[Image:36-116.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۶]]<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۶]]<br /> {{بازنگری}}<br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> در این لحظات حساس و خطیر تاریخ کشور که سانسور برکلیه شئون اجتماعی ما حکومت می‌کند و گوئی همه نیروهای حاکم برای بستن چاپخانه‌ها، آتش زدن کتاب‌ها، بیکار کردن کارگران صنعت چاپ کشور و دستگاه‌های انتشاراتی و مرعوب کردن نویسندگان انقلابی و آزادی‌خواهان بسیج شده‌اند. کانون نویسندگان به‌سائقه رسالت تاریخی خود وظیفه دارد نظریات اصولی و منطقی خود را در این زمینه با شما که طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران دربرابر مردم مسئولیت دارد، درمیان بگذارد.<br /> <br /> حدود دو ماه پیش پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و در آستانه تصدی این مقام توسط جناب‌عالی، کانون نویسندگان ایران طی نامه سرگشاده‌ئی نظریات خود را در زمینه مخالفت با سانسور و لزوم دفاع از آزادی بیان و اندیشه و پیروزی از یک سیاست آزادخبری و فرهنگی در جامعه به‌ویژه در رسانه‌های گروهی با شما و مردم ایران درمیان گذاشت که در واقع انعکاسی از خواست‌های اساسی انقلاب ایران بود. انتظار این بود که جناب‌عالی با توجه به‌مواضعی که پیش از تصدی مقام ریاست جمهوری در زمینه آزادی‌های فردی و اجتماعی خصوصاً مخالفت با سانسور و دفاع از آزادی اندیشه و بیان اختیار کرده بودید، یارویاور نویسندگان و کارگزاران فرهنگی جامعه در جهت تثبیت آزادی‌های مربوط به اندیشه و بیان و چاپ و نشر باشید و دستگاه‌های اجرائی کشور که مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران زیرنظر و مسئولیت شما کار می‌کند دردفاع از این آزادی‌ها و فراهم کردن زمینه تفاهم ملی و اعتلای فرهنگی کشور به کوشند.<br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> امروز که حدود سه ماه از شروع مسؤولیت جناب‌عالی در مقام ریاست جمهوری می‌گذرد نه تنها کمترین توجهی به درخواست‌های کانون که در نامهٔ سرگشاده با جناب‌عالی درمیان گذاشته شده بود، نشده است، بلکه همه چیز حاکی از آن است که جامعه ما بیش‌ازپیش درجهت محو آزادی‌های فردی و اجتماعی، به‌ویژه آزادی‌های اندیشه‌وبیان و نشر و دیگر آزادی‌های فرهنگی پیش می‌رود. سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات درنامه سرگشاده‌ئی که خطاب به جناب‌عالی اخیراً منتشر کرد، نگرانی عمیق خود را از این جریان اختناقی که می‌رود برتمامی حیات فرهنگی کشور ما تعمیم یابد، اظهار کرد، کار به‌جائی رسیده است که دیگر هیچ چاپخانه و ناشروموزعی قادر به نشر و چاپ و توزیع هیچ مطلبی که به‌مذاق گروه‌های حاکم مخالف باهرگونه آزاد فکری و آزاداندیشی خوش نیآید، نیستند. به‌دنبال دستور اخیر دادستانی انقلاب اسلامی، هجوم عوامل مسلح کمیته‌ها و سپاه پاسداران به‌چاپخانه‌ها، و مراکز نشر وتوزیع جرائد و مطبوعات و کتاب آغاز شده و صاحبان آن‌ها مجبور گردیده‌اند که از چاپ‌ونشر و توزیع مطبوعاتی که دارای اجازه انتشار نباشند خودداری کنند ورنه محل کسب آنان تعطیل خواهد شد. عملاً نیز تعدای از چاپخانه‌ها به همین بهانه‌ها تعطیل شده و عده‌ئی از کارگران چاپ توقیف شده‌اند. از سوی دیگر با دستورهای کتبی و شفاهی که به‌کتاب‌فروشی‌ها و ناشران ابلاغ شده دستگاه بررسی و ممیزی موجود درگذشته که کار سانسور را به‌عهده داشت عملاً دوباره مشغول به کار شده است. <br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> شدت وحدت خفقان و سانسور دامنه‌ئی چنان وسیع پیدا کرده که حتی «اندیشه آزاد» ارگان کانون نویسندگان ایران، که دوهفته یک‌بار منتشر می‌شد نیز از فشاروکارشکنی مصون نمانده است. به کلیه کسانی که دست‌اندرکار ماشین کردن، صفحه‌بندی، زینک‌کردن و چاپ و نشروتوزیع این نشریه بوده‌اند دستور داده شده که از تهیه و چاپ‌وتوزیع آن خودداری کنند مگر آن‌که اجازه رسمی ارائه شود. در حالی که کانون نویسندگان ایران از طریق یکی از اعضاء هیأت دبیران خود تقاضای امتیاز را قریب سه‌ماه پیش‌از این تسلیم وزارت ارشادملی کرده و پرونده مربوط به‌آن در تاریخ 58/12/11 درهمان وزارت خانه تکمیل شده است. به‌استناد همین تقاضا و باتوجه به‌این که رسیدگی به‌چنین تقاضائی طبق قانون مطبوعات روال عادی خود را طی خواهد کرد، بود که کانون دست به‌انتشار «نشریه آزاد» زد و تا این تاریخ پنچ شماره از آن را منتشر کرد. اما با کمال تأسف وزارت ارشادملی نه‌تنها تاکنون پاسخی به‌تقاضای ما نداده بلکه عملاً درپاسخ مراجعه نمایندگان ما مسأله را به‌آینده‌ئی دور حواله می‌دهد و در واقع تعلیق به‌محال می‌کند. این‌ست نحوه برخورد وزارت ارشادملی دربرابر تقاضای عادی و قانونی نویسندگان کشور برای داشتن نشریه‌ئی خاص خود که اکنون کار انتشار این نشریه مانند ده‌ها نشریه دیگر عملاً متوقف مانده و کانون نویسندگان باهمه سوابق خود در مبارزه با اختناق و سانسور ملی عملاً باردیگر دچار سانسور و اختناق شده که چون نیک بنگریم، شدیدتر از گذشته است.<br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> آیا گمان می‌رفت که آن‌همه تلاش و جان‌فشانی ومبارزه قهرمانانه مردم ایران دربرابر اختناق و سانسور که در رژیم گذشته حاکم بود به‌چنین وضعی بیانجامد؟ مگر خون هزاران نفر از مردم ایران در مبارزه با استبداد برای آن به‌زمین ریخته شد که جامعه ما باردیگر دچار کابوس اختناقی، شدیدتر و همه‌جانبه‌تر از اختناق گدشته شود؟ شما که پیش از رسیدن به ریاست جمهوری وعده جامعه‌ئی آزاد را به‌مردم می‌دادید و باهرگونه سانسور و اختناق مخالفت می‌کردید. چه‌گونه می‌توانید شاهد این اوضاع باشید و هیچ گونه اقدامی برای متوقف کردن چرخ اختناق که با قدرت تمام به‌حرکت درآمده است نکنید؟<br /> <br /> آقای رئیس جمهور:<br /> <br /> ماهجوم به چاپخانه‌ها، جلوگیری از کسب و کار آزادانه دست‌اندرکاران چاپ و نشروتوزیع و نقض امنیت شعلی آنان، کوشش برای تثبیت دوباره گونه سانسور و اختناق را به‌شدت محکوم می‌کنیم و از شما به‌عنوان مقام مسؤول کشور می‌خواهیم که به‌تعهدات قبلی خود در زمینهٔ تأمین آزادی اجتماعی، به‌ویژه آزادی بیان و اندیشه و نشر، که محور تبلیغات انتخاباتی شما بود، عمل کنید و نگذارید دست‌آوردهای انقلاب خونین مردم ایران در این زمینه نابود شود. ماخواستار آن هستیم که دستور اخیر دادستانی انقلاب‌اسلامی در زمینه ایجاد محدودیت برای چاپ و نشر لغو گردد و سایه شوم اختناق که می‌رودتاباردیگر برتمامی حیات فرهنگی و اجتماعی ما گسترده شود هم‌اکنون و هرچه زودتر از میان برداشته شود. <br /> <br /> آقای رئیس جمهور:<br /> <br /> آنان که وعده آزادی و عدالت اسلامی را به مردم ایران داده‌اند، با این گونه اقدامات اختناقی چه‌چیزی را می‌خواهند به اثبات به‌رسانند؟ دست‌پاچگی و سراسیمگی و وحشت خود را از اندیشه‌های آزاد و آگاهی توده‌ها یا بی‌پایگی وعده‌های قبلی وعدم صداقت خویش را با مردم؟<br /> <br /> ماصمیمانه و قاطعانه هشدار می‌دهیم که این شیوه‌‌های اختناقی هرگز به‌نتیجه نخواهد رسید و مردم بیدار و مبارز ایران هرگز اجازه نخواهند داد که دشمنان آزادی و تفکر سالم و سازنده میهنمان را به‌گورستان فکر و اندیشه مبدل کنند. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;کانون نویسندگان ایران&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;1359/2/20&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%B3%D8%B1%DA%AF%D8%B4%D8%A7%D8%AF%D9%87%D9%94_%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D8%A2%D9%82%D8%A7%DB%8C_%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1_%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%D9%86_%D8%A8%D9%86%DB%8C%E2%80%8C%D8%B5%D8%AF%D8%B1%D8%8C_%D8%B1%D8%A6%DB%8C%D8%B3%E2%80%8C%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87_%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%88%D8%B1_%D9%88_%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%86%D8%A7%D9%82&diff=17427 2011-05-18T14:40:50Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:36-114.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۴]]<br /> [[Image:36-115.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۵]]<br /> [[Image:36-116.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۶]]<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۶]]<br /> {{بازنگری}}<br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> در این لحظات حساس و خطیر تاریخ کشور که سانسور برکلیه شئون اجتماعی ما حکومت می‌کند و گوئی همه نیروهای حاکم برای بستن چاپخانه‌ها، آتش زدن کتاب‌ها، بیکار کردن کارگران صنعت چاپ کشور و دستگاه‌های انتشاراتی و مرعوب کردن نویسندگان انقلابی و آزادی‌خواهان بسیج شده‌اند. کانون نویسندگان به‌سائقه رسالت تاریخی خود وظیفه دارد نظریات اصولی و منطقی خود را در این زمینه با شما که طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران دربرابر مردم مسئولیت دارد، درمیان بگذارد.<br /> <br /> حدود دو ماه پیش پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و در آستانه تصدی این مقام توسط جناب‌عالی، کانون نویسندگان ایران طی نامه سرگشاده‌ئی نظریات خود را در زمینه مخالفت با سانسور و لزوم دفاع از آزادی بیان و اندیشه و پیروزی از یک سیاست آزادخبری و فرهنگی در جامعه به‌ویژه در رسانه‌های گروهی با شما و مردم ایران درمیان گذاشت که در واقع انعکاسی از خواست‌های اساسی انقلاب ایران بود. انتظار این بود که جناب‌عالی با توجه به‌مواضعی که پیش از تصدی مقام ریاست جمهوری در زمینه آزادی‌های فردی و اجتماعی خصوصاً مخالفت با سانسور و دفاع از آزادی اندیشه و بیان اختیار کرده بودید، یارویاور نویسندگان و کارگزاران فرهنگی جامعه در جهت تثبیت آزادی‌های مربوط به اندیشه و بیان و چاپ و نشر باشید و دستگاه‌های اجرائی کشور که مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران زیرنظر و مسئولیت شما کار می‌کند دردفاع از این آزادی‌ها و فراهم کردن زمینه تفاهم ملی و اعتلای فرهنگی کشور به کوشند.<br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> امروز که حدود سه ماه از شروع مسؤولیت جناب‌عالی در مقام ریاست جمهوری می‌گذرد نه تنها کمترین توجهی به درخواست‌های کانون که در نامهٔ سرگشاده با جناب‌عالی درمیان گذاشته شده بود، نشده است، بلکه همه چیز حاکی از آن است که جامعه ما بیش‌ازپیش درجهت محو آزادی‌های فردی و اجتماعی، به‌ویژه آزادی‌های اندیشه‌وبیان و نشر و دیگر آزادی‌های فرهنگی پیش می‌رود. سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات درنامه سرگشاده‌ئی که خطاب به جناب‌عالی اخیراً منتشر کرد، نگرانی عمیق خود را از این جریان اختناقی که می‌رود برتمامی حیات فرهنگی کشور ما تعمیم یابد، اظهار کرد، کار به‌جائی رسیده است که دیگر هیچ چاپخانه و ناشروموزعی قادر به نشر و چاپ و توزیع هیچ مطلبی که به‌مذاق گروه‌های حاکم مخالف باهرگونه آزاد فکری و آزاداندیشی خوش نیآید، نیستند. به‌دنبال دستور اخیر دادستانی انقلاب اسلامی، هجوم عوامل مسلح کمیته‌ها و سپاه پاسداران به‌چاپخانه‌ها، و مراکز نشر وتوزیع جرائد و مطبوعات و کتاب آغاز شده و صاحبان آن‌ها مجبور گردیده‌اند که از چاپ‌ونشر و توزیع مطبوعاتی که دارای اجازه انتشار نباشند خودداری کنند ورنه محل کسب آنان تعطیل خواهد شد. عملاً نیز تعدای از چاپخانه‌ها به همین بهانه‌ها تعطیل شده و عده‌ئی از کارگران چاپ توقیف شده‌اند. از سوی دیگر با دستورهای کتبی و شفاهی که به‌کتاب‌فروشی‌ها و ناشران ابلاغ شده دستگاه بررسی و ممیزی موجود درگذشته که کار سانسور را به‌عهده داشت عملاً دوباره مشغول به کار شده است. <br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> شدت وحدت خفقان و سانسور دامنه‌ئی چنان وسیع پیدا کرده که حتی «اندیشه آزاد» ارگان کانون نویسندگان ایران، که دوهفته یک‌بار منتشر می‌شد نیز از فشاروکارشکنی مصون نمانده است. به کلیه کسانی که دست‌اندرکار ماشین کردن، صفحه‌بندی، زینک‌کردن و چاپ و نشروتوزیع این نشریه بوده‌اند دستور داده شده که از تهیه و چاپ‌وتوزیع آن خودداری کنند مگر آن‌که اجازه رسمی ارائه شود. در حالی که کانون نویسندگان ایران از طریق یکی از اعضاء هیأت دبیران خود تقاضای امتیاز را قریب سه‌ماه پیش‌از این تسلیم وزارت ارشادملی کرده و پرونده مربوط به‌آن در تاریخ 11/12/58 درهمان وزارت خانه تکمیل شده است. به‌استناد همین تقاضا و باتوجه به‌این که رسیدگی به‌چنین تقاضائی طبق قانون مطبوعات روال عادی خود را طی خواهد کرد، بود که کانون دست به‌انتشار «نشریه آزاد» زد و تا این تاریخ پنچ شماره از آن را منتشر کرد. اما با کمال تأسف وزارت ارشادملی نه‌تنها تاکنون پاسخی به‌تقاضای ما نداده بلکه عملاً درپاسخ مراجعه نمایندگان ما مسأله را به‌آینده‌ئی دور حواله می‌دهد و در واقع تعلیق به‌محال می‌کند. این‌ست نحوه برخورد وزارت ارشادملی دربرابر تقاضای عادی و قانونی نویسندگان کشور برای داشتن نشریه‌ئی خاص خود که اکنون کار انتشار این نشریه مانند ده‌ها نشریه دیگر عملاً متوقف مانده و کانون نویسندگان باهمه سوابق خود در مبارزه با اختناق و سانسور ملی عملاً باردیگر دچار سانسور و اختناق شده که چون نیک بنگریم، شدیدتر از گذشته است.<br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> آیا گمان می‌رفت که آن‌همه تلاش و جان‌فشانی ومبارزه قهرمانانه مردم ایران دربرابر اختناق و سانسور که در رژیم گذشته حاکم بود به‌چنین وضعی بیانجامد؟ مگر خون هزاران نفر از مردم ایران در مبارزه با استبداد برای آن به‌زمین ریخته شد که جامعه ما باردیگر دچار کابوس اختناقی، شدیدتر و همه‌جانبه‌تر از اختناق گدشته شود؟ شما که پیش از رسیدن به ریاست جمهوری وعده جامعه‌ئی آزاد را به‌مردم می‌دادید و باهرگونه سانسور و اختناق مخالفت می‌کردید. چه‌گونه می‌توانید شاهد این اوضاع باشید و هیچ گونه اقدامی برای متوقف کردن چرخ اختناق که با قدرت تمام به‌حرکت درآمده است نکنید؟<br /> <br /> آقای رئیس جمهور:<br /> <br /> ماهجوم به چاپخانه‌ها، جلوگیری از کسب و کار آزادانه دست‌اندرکاران چاپ و نشروتوزیع و نقض امنیت شعلی آنان، کوشش برای تثبیت دوباره گونه سانسور و اختناق را به‌شدت محکوم می‌کنیم و از شما به‌عنوان مقام مسؤول کشور می‌خواهیم که به‌تعهدات قبلی خود در زمینهٔ تأمین آزادی اجتماعی، به‌ویژه آزادی بیان و اندیشه و نشر، که محور تبلیغات انتخاباتی شما بود، عمل کنید و نگذارید دست‌آوردهای انقلاب خونین مردم ایران در این زمینه نابود شود. ماخواستار آن هستیم که دستور اخیر دادستانی انقلاب‌اسلامی در زمینه ایجاد محدودیت برای چاپ و نشر لغو گردد و سایه شوم اختناق که می‌رودتاباردیگر برتمامی حیات فرهنگی و اجتماعی ما گسترده شود هم‌اکنون و هرچه زودتر از میان برداشته شود. <br /> <br /> آقای رئیس جمهور:<br /> <br /> آنان که وعده آزادی و عدالت اسلامی را به مردم ایران داده‌اند، با این گونه اقدامات اختناقی چه‌چیزی را می‌خواهند به اثبات به‌رسانند؟ دست‌پاچگی و سراسیمگی و وحشت خود را از اندیشه‌های آزاد و آگاهی توده‌ها یا بی‌پایگی وعده‌های قبلی وعدم صداقت خویش را با مردم؟<br /> <br /> ماصمیمانه و قاطعانه هشدار می‌دهیم که این شیوه‌‌های اختناقی هرگز به‌نتیجه نخواهد رسید و مردم بیدار و مبارز ایران هرگز اجازه نخواهند داد که دشمنان آزادی و تفکر سالم و سازنده میهنمان را به‌گورستان فکر و اندیشه مبدل کنند. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;کانون نویسندگان ایران&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;20/2/1359&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%B3%D8%B1%DA%AF%D8%B4%D8%A7%D8%AF%D9%87%D9%94_%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D8%A2%D9%82%D8%A7%DB%8C_%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1_%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%D9%86_%D8%A8%D9%86%DB%8C%E2%80%8C%D8%B5%D8%AF%D8%B1%D8%8C_%D8%B1%D8%A6%DB%8C%D8%B3%E2%80%8C%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87_%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%88%D8%B1_%D9%88_%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%86%D8%A7%D9%82&diff=17426 2011-05-18T14:39:26Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:36-114.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۴]]<br /> [[Image:36-115.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۵]]<br /> [[Image:36-116.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۶]]<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۶]]<br /> {{در حال تایپ}}<br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> در این لحظات حساس و خطیر تاریخ کشور که سانسور برکلیه شئون اجتماعی ما حکومت می‌کند و گوئی همه نیروهای حاکم برای بستن چاپخانه‌ها، آتش زدن کتاب‌ها، بیکار کردن کارگران صنعت چاپ کشور و دستگاه‌های انتشاراتی و مرعوب کردن نویسندگان انقلابی و آزادی‌خواهان بسیج شده‌اند. کانون نویسندگان به‌سائقه رسالت تاریخی خود وظیفه دارد نظریات اصولی و منطقی خود را در این زمینه با شما که طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران دربرابر مردم مسئولیت دارد، درمیان بگذارد.<br /> <br /> حدود دو ماه پیش پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و در آستانه تصدی این مقام توسط جناب‌عالی، کانون نویسندگان ایران طی نامه سرگشاده‌ئی نظریات خود را در زمینه مخالفت با سانسور و لزوم دفاع از آزادی بیان و اندیشه و پیروزی از یک سیاست آزادخبری و فرهنگی در جامعه به‌ویژه در رسانه‌های گروهی با شما و مردم ایران درمیان گذاشت که در واقع انعکاسی از خواست‌های اساسی انقلاب ایران بود. انتظار این بود که جناب‌عالی با توجه به‌مواضعی که پیش از تصدی مقام ریاست جمهوری در زمینه آزادی‌های فردی و اجتماعی خصوصاً مخالفت با سانسور و دفاع از آزادی اندیشه و بیان اختیار کرده بودید، یارویاور نویسندگان و کارگزاران فرهنگی جامعه در جهت تثبیت آزادی‌های مربوط به اندیشه و بیان و چاپ و نشر باشید و دستگاه‌های اجرائی کشور که مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران زیرنظر و مسئولیت شما کار می‌کند دردفاع از این آزادی‌ها و فراهم کردن زمینه تفاهم ملی و اعتلای فرهنگی کشور به کوشند.<br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> امروز که حدود سه ماه از شروع مسؤولیت جناب‌عالی در مقام ریاست جمهوری می‌گذرد نه تنها کمترین توجهی به درخواست‌های کانون که در نامهٔ سرگشاده با جناب‌عالی درمیان گذاشته شده بود، نشده است، بلکه همه چیز حاکی از آن است که جامعه ما بیش‌ازپیش درجهت محو آزادی‌های فردی و اجتماعی، به‌ویژه آزادی‌های اندیشه‌وبیان و نشر و دیگر آزادی‌های فرهنگی پیش می‌رود. سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات درنامه سرگشاده‌ئی که خطاب به جناب‌عالی اخیراً منتشر کرد، نگرانی عمیق خود را از این جریان اختناقی که می‌رود برتمامی حیات فرهنگی کشور ما تعمیم یابد، اظهار کرد، کار به‌جائی رسیده است که دیگر هیچ چاپخانه و ناشروموزعی قادر به نشر و چاپ و توزیع هیچ مطلبی که به‌مذاق گروه‌های حاکم مخالف باهرگونه آزاد فکری و آزاداندیشی خوش نیآید، نیستند. به‌دنبال دستور اخیر دادستانی انقلاب اسلامی، هجوم عوامل مسلح کمیته‌ها و سپاه پاسداران به‌چاپخانه‌ها، و مراکز نشر وتوزیع جرائد و مطبوعات و کتاب آغاز شده و صاحبان آن‌ها مجبور گردیده‌اند که از چاپ‌ونشر و توزیع مطبوعاتی که دارای اجازه انتشار نباشند خودداری کنند ورنه محل کسب آنان تعطیل خواهد شد. عملاً نیز تعدای از چاپخانه‌ها به همین بهانه‌ها تعطیل شده و عده‌ئی از کارگران چاپ توقیف شده‌اند. از سوی دیگر با دستورهای کتبی و شفاهی که به‌کتاب‌فروشی‌ها و ناشران ابلاغ شده دستگاه بررسی و ممیزی موجود درگذشته که کار سانسور را به‌عهده داشت عملاً دوباره مشغول به کار شده است. <br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> شدت وحدت خفقان و سانسور دامنه‌ئی چنان وسیع پیدا کرده که حتی «اندیشه آزاد» ارگان کانون نویسندگان ایران، که دوهفته یک‌بار منتشر می‌شد نیز از فشاروکارشکنی مصون نمانده است. به کلیه کسانی که دست‌اندرکار ماشین کردن، صفحه‌بندی، زینک‌کردن و چاپ و نشروتوزیع این نشریه بوده‌اند دستور داده شده که از تهیه و چاپ‌وتوزیع آن خودداری کنند مگر آن‌که اجازه رسمی ارائه شود. در حالی که کانون نویسندگان ایران از طریق یکی از اعضاء هیأت دبیران خود تقاضای امتیاز را قریب سه‌ماه پیش‌از این تسلیم وزارت ارشادملی کرده و پرونده مربوط به‌آن در تاریخ 11/12/58 درهمان وزارت خانه تکمیل شده است. به‌استناد همین تقاضا و باتوجه به‌این که رسیدگی به‌چنین تقاضائی طبق قانون مطبوعات روال عادی خود را طی خواهد کرد، بود که کانون دست به‌انتشار «نشریه آزاد» زد و تا این تاریخ پنچ شماره از آن را منتشر کرد. اما با کمال تأسف وزارت ارشادملی نه‌تنها تاکنون پاسخی به‌تقاضای ما نداده بلکه عملاً درپاسخ مراجعه نمایندگان ما مسأله را به‌آینده‌ئی دور حواله می‌دهد و در واقع تعلیق به‌محال می‌کند. این‌ست نحوه برخورد وزارت ارشادملی دربرابر تقاضای عادی و قانونی نویسندگان کشور برای داشتن نشریه‌ئی خاص خود که اکنون کار انتشار این نشریه مانند ده‌ها نشریه دیگر عملاً متوقف مانده و کانون نویسندگان باهمه سوابق خود در مبارزه با اختناق و سانسور ملی عملاً باردیگر دچار سانسور و اختناق شده که چون نیک بنگریم، شدیدتر از گذشته است.<br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> آیا گمان می‌رفت که آن‌همه تلاش و جان‌فشانی ومبارزه قهرمانانه مردم ایران دربرابر اختناق و سانسور که در رژیم گذشته حاکم بود به‌چنین وضعی بیانجامد؟ مگر خون هزاران نفر از مردم ایران در مبارزه با استبداد برای آن به‌زمین ریخته شد که جامعه ما باردیگر دچار کابوس اختناقی، شدیدتر و همه‌جانبه‌تر از اختناق گدشته شود؟ شما که پیش از رسیدن به ریاست جمهوری وعده جامعه‌ئی آزاد را به‌مردم می‌دادید و باهرگونه سانسور و اختناق مخالفت می‌کردید. چه‌گونه می‌توانید شاهد این اوضاع باشید و هیچ گونه اقدامی برای متوقف کردن چرخ اختناق که با قدرت تمام به‌حرکت درآمده است نکنید؟<br /> <br /> آقای رئیس جمهور:<br /> <br /> ماهجوم به چاپخانه‌ها، جلوگیری از کسب و کار آزادانه دست‌اندرکاران چاپ و نشروتوزیع و نقض امنیت شعلی آنان، کوشش برای تثبیت دوباره گونه سانسور و اختناق را به‌شدت محکوم می‌کنیم و از شما به‌عنوان مقام مسؤول کشور می‌خواهیم که به‌تعهدات قبلی خود در زمینهٔ تأمین آزادی اجتماعی، به‌ویژه آزادی بیان و اندیشه و نشر، که محور تبلیغات انتخاباتی شما بود، عمل کنید و نگذارید دست‌آوردهای انقلاب خونین مردم ایران در این زمینه نابود شود. ماخواستار آن هستیم که دستور اخیر دادستانی انقلاب‌اسلامی در زمینه ایجاد محدودیت برای چاپ و نشر لغو گردد و سایه شوم اختناق که می‌رودتاباردیگر برتمامی حیات فرهنگی و اجتماعی ما گسترده شود هم‌اکنون و هرچه زودتر از میان برداشته شود. <br /> <br /> آقای رئیس جمهور:<br /> <br /> آنان که وعده آزادی و عدالت اسلامی را به مردم ایران داده‌اند، با این گونه اقدامات اختناقی چه‌چیزی را می‌خواهند به اثبات به‌رسانند؟ دست‌پاچگی و سراسیمگی و وحشت خود را از اندیشه‌های آزاد و آگاهی توده‌ها یا بی‌پایگی وعده‌های قبلی وعدم صداقت خویش را با مردم؟<br /> <br /> ماصمیمانه و قاطعانه هشدار می‌دهیم که این شیوه‌‌های اختناقی هرگز به‌نتیجه نخواهد رسید و مردم بیدار و مبارز ایران هرگز اجازه نخواهند داد که دشمنان آزادی و تفکر سالم و سازنده میهنمان را به‌گورستان فکر و اندیشه مبدل کنند. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;کانون نویسندگان ایران&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;20/2/1359&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%B3%D8%B1%DA%AF%D8%B4%D8%A7%D8%AF%D9%87%D9%94_%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D8%A2%D9%82%D8%A7%DB%8C_%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1_%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%D9%86_%D8%A8%D9%86%DB%8C%E2%80%8C%D8%B5%D8%AF%D8%B1%D8%8C_%D8%B1%D8%A6%DB%8C%D8%B3%E2%80%8C%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87_%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%88%D8%B1_%D9%88_%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%86%D8%A7%D9%82&diff=17425 2011-05-18T13:47:26Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:36-114.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۴]]<br /> [[Image:36-115.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۵]]<br /> [[Image:36-116.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۶]]<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۶]]<br /> {{در حال تایپ}}<br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> در این لحظات حساس و خطیر تاریخ کشور که سانسور بر کلیه شئون اجتماعی ما حکومت می‌کند و گوئی همه نیروهای حاکم برای بستن چاپخانه ها، آتش زدن کتابها، بیکار کردن کارگران صنعت چاپ کشور و دستگاه های انتشاراتی و مرعوب کردن نویسندگان انقلابی و آزادی خواهان بسیج شده اند. کانون نویسندگان به سائقه رسالت تاریخی خود وظیفه دارد نظریات اصولی و منطقی خود را در این زمینه با شما که طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران دربرابر مردم مسئولیت دارد، درمیان بگذارد.<br /> <br /> حدود دو ماه پیش پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و در آستانه تصدی این مقام توسط جناب عالی، کانون نویسندگان ایران طی نامه سرگشاده‌ئی نظریات خود را در زمینه مخالفت با سانسور و لزوم دفاع از آزادی بیان و اندیشه و پیروزی از یک سیاست آزادخبری و فرهنگی در جامعه به ویژه رسانه های گروهی با شما و مردم ایران درمیان گذاشت که در واقع انعکاسی از خواست های اساسی مردم ایران بود. انتظار این بود که جناب عالی با توجه به مواضعی که پیش از تصدی مقام ریاست جمهوری در زمینه آزادی های فردی و اجتماعی خصوصا مخالفت با سانسور و دفاع از آزادی اندیشه و بیان اختیار کرده بودید، یارویاور نویسندگان و کارگزاران فرهنگی جامعه در جهت تثبیت آزادی های مربوط به اندیشه و بیان و چاپ و نشر باشید و دستگاههای اجرائی کشور که مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران زیر نظر و مسئولیت شما کار می کند در دفاع از این آزادی ها و فراهم کردن زمینه تفاهم ملی و اعتلای فرهنگی کشور به کوشند.<br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> امروز که حدود سه ماه از شروع مسئولیت جناب عالی در مقام ریاست جمهوری می گذرد نه تنها کمترین توجهی به درخواست های کانون که در نامه سرگشاده با جناب عالی در میان گذاشته شده بود، نشده است، بلکه همه چیز حاکی از آن است که جامعه ما بیش از پیش در جهت محو آزادی های فردی و اجتماعی، به ویژه آزادی های اندیشه و بیان و نشر و دیگر آزادی های فرهنگی پیش می رود. سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات در نامه سرگشاده‌ئی که خطاب به جناب عالی اخیرا منتشر کرد، نگرانی عمیق خود را از این جریان اختناقی که می رود بر تمامی حیات فرهنگی کشور ما تعمیم یابد، اظهار کرد، کار به جائی رسیده است که دیگر هیچ چاپخانه و ناشر و موزعی قادر به نشر و چاپ و توزیع که به مذاق گروههای حاکم مخالف با هرگونه آزادفکری و آزاداندیشی خوش نیاید، نیستند. به دنبال دستور اخیر دادستانی انقلاب اسلامی، هجوم عوامل مسلح کمیته ها و سپاه پاسداران به چاپخانه ها، و مراکز نشر و توزیع جرائد و مطبوعات و کتاب آغاز شده و صاحبان آنها مجبور گردیده اند که از چاپ و نشر و توزیه مطبوعاتی که دارای اجازه چاپ نباشند خودداری کنند ورنه محل کسب آنان تعطیل خواهد شد. عملا نیز تعدای از چاپخانه ها به همین بهانه ها تعطیل شده و عده ئی از کارگران چاپ توقیف شده اند. از سوی دیگر با دستورات کتبی و شفاهی که به کتاب فروشی ها و ناشران ابلاغ شده دستگاه ممیزی و بررسی موجود در گذشته که کار سانسور را بر عهده داشت عملا دوباره مشغول به کار شده است. <br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> شدت و حدت خفقان و سانسور دامنه وی چنان وسیع پیدا کرده که حتی «اندیشه آزاد» ارگان کانون نویسندگان ایران که دو هفته یک بار منتشر می شد نیز از فشاروکارشکنی مصون نمانده است. به کلیه کسانی که دست اندرکار ماشین کردن، صفحه بندی، زینک کردن و چاپ و نشر و توزیع این نشریه بوده اند دستور داده شده که از تهیه و چاپ و توزیع آن خودداری کنند مگر آن که اجازه رسمی ارائه شود. در حالی که کانون نویسندگان ایران از طریق یکی از اعضای هیات دبیران خود تقاضای امتیاز را قریب سه ماه پیش از این تسلیم وزارت ارشاد ملی کرده و پرونده مربوط به آن در تاریخ 11/12/58 در همان وزارت خانه تکمیل شده است. به استناد همین تقاضا و با توجه به این که رسیدگی به چنین تقاضائی طبق قانون مطبوعات روال عادی خود را طی خواهد کرد، بود که کانون دست به انتشار نشریه آزاد زد و تا این تاریخ پنچ شماره از آن را منتشر کرد. اما با کمال تاسف وزارت ارشاد ملی نه تنها تا کنون پاسخی به تقاضای ما نداده بلکه عملا در پاسخ مراجعه نمایندگان ما مسئله را آینده ئی دور حواله می دهد و در واقع تعلیق به محال می کند. این ست نحوه برخورد وزارت ارشاد ملی در برابر تقاضای عادی و قانونی نویسندگان کشور برای داشتن نشریه ئی خاص خود که اکنون کار انتشار این نشریه مانند ده ها نشریه دیگر عملا متوقف مانده و کانون نویسندگان با همه سوابق خود در مبارزه با سانسور و اختناق ملی عملا بار دیگر دچار سانسور و اختناق شده که چون نیک بنگریم شدیدتر از گذشته است.<br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> آیا گمان می رفت که آن همه تلاش و جانفشانی و مبارزه قهرمانانه مردم ایران در برابر سانسور و اختناق که در رژیم گذشته حاکم بود به چنین وضعی بینجامد؟ مگر خون هزاران نفر از مردم ایران در مبارزه با استبداد برای آن به زمین ریخته شد که جامعه ما بار دیگر دچار کابوس اختناقی، شدیدتر و همه جانبه تر از اختناق گدشته شود؟ شما که پیش از رسیده به ریاست جمهوری وعده جامعه وی آزاد را به مردم می دادید و با هر گونه سانسور و اختناق مخالفت می کردید، چگونه می توانید شاهد این اوضاع باشید و هیچ کونه اقدامی برای متوقف کردن چرخ اختناق که با قدرت تمام به حرکت درآمده است، نکنید؟<br /> <br /> آقای رئیس جمهور:<br /> <br /> ماهجوم به چاپخانه ها، جلوگیری از کسب و کار آزادانه دست اندرکاران چاپ و نشر و توزیع و نقض امنیت شعلی آنان، کوشش برای تثبیت دوباره گونه سانسور و اختناق را به شدت محموم می‌کنیم و از شما به عنوان مقام مسئول کشور می خواهیم که به تعهدات قبلی خود در زمینهٔ تأمین آزادی اجتماعی، به ویژه آزادی بیان و اندیشه و نشر، که محور تبلیغات انتخاباتی شما بود عمل کنید و نگذارید دست آوردهای انقلاب خونین مردم ایران در این زمینه نابود شود. ما خواستار آن هستیم که دستور اخیر دادستانی انقلاب اسلامی در زمینه ایجاد محدودیت برای چاپ و نشر لغو گردد و سایه شوم اختناق که می رود تا بار دیگر بر تمامی حیات فرهنگی و اجتماعی ما گسترده شود هم اکنون و هر چه زودتر از میان برداشته شود. <br /> <br /> آقای رئیس جمهور:<br /> <br /> آنان که وعده آزادی و عدالت اسلامی را به مردم ایران داده اند، با این گونه اقدامات اختناقی چه چیزی را می خواهند به اثبات برسانند؟ دستپاچگی و سراسیمگی و وحشت خود را از اندیشه های آزاد و آگاهی توده ها یا بی پایگی وعده های قبلی و عدم صداقت خویش را با مردم؟<br /> ما صمیمانه و قاطعانه هشدار می دهیم که این شیوه های اختناقی هرگز به نتیجه نخواهد رسید و مردم بیدار و مبارز ایران هرگز اجازه نخواهند داد که دشمنان آزادی و تفکر سالم و سازنده میهنمان را به گورستان فکر و اندیشه مبدل کنند. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;کانون نویسندگان ایران&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;20/2/1359&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%B3%D8%B1%DA%AF%D8%B4%D8%A7%D8%AF%D9%87%D9%94_%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D8%A2%D9%82%D8%A7%DB%8C_%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1_%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%D9%86_%D8%A8%D9%86%DB%8C%E2%80%8C%D8%B5%D8%AF%D8%B1%D8%8C_%D8%B1%D8%A6%DB%8C%D8%B3%E2%80%8C%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87_%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%88%D8%B1_%D9%88_%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%86%D8%A7%D9%82&diff=17424 2011-05-18T13:40:13Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:36-114.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۴]]<br /> [[Image:36-115.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۵]]<br /> [[Image:36-116.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۶]]<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۶]]<br /> {{در حال تایپ}}<br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> در این لحظات حساس و خطیر تاریخ کشور که سانسور بر کلیه شئون اجتماعی ما حکومت می‌کند و گوئی همه نیروهای حاکم برای بستن چاپخانه ها، آتش زدن کتابها، بیکار کردن کارگران صنعت چاپ کشور و دستگاه های انتشاراتی و مرعوب کردن نویسندگان انقلابی و آزادی خواهان بسیج شده اند. کانون نویسندگان به سائقه رسالت تاریخی خود وظیفه دارد نظریات اصولی و منطقی خود را در این زمینه با شما که طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران دربرابر مردم مسئولیت دارد، درمیان بگذارد.<br /> <br /> حدود دو ماه پیش پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و در آستانه تصدی این مقام توسط جناب عالی، کانون نویسندگان ایران طی نامه سرگشاده‌ئی نظریات خود را در زمینه مخالفت با سانسور و لزوم دفاع از آزادی بیان و اندیشه و پیروزی از یک سیاست آزادخبری و فرهنگی در جامعه به ویژه رسانه های گروهی با شما و مردم ایران درمیان گذاشت که در واقع انعکاسی از خواست های اساسی مردم ایران بود. انتظار این بود که جناب عالی با توجه به مواضعی که پیش از تصدی مقام ریاست جمهوری در زمینه آزادی های فردی و اجتماعی خصوصا مخالفت با سانسور و دفاع از آزادی اندیشه و بیان اختیار کرده بودید، یارویاور نویسندگان و کارگزاران فرهنگی جامعه در جهت تثبیت آزادی های مربوط به اندیشه و بیان و چاپ و نشر باشید و دستگاههای اجرائی کشور که مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران زیر نظر و مسئولیت شما کار می کند در دفاع از این آزادی ها و فراهم کردن زمینه تفاهم ملی و اعتلای فرهنگی کشور به کوشند.<br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> امروز که حدود سه ماه از شروع مسئولیت جناب عالی در مقام ریاست جمهوری می گذرد نه تنها کمترین توجهی به درخواست های کانون که در نامه سرگشاده با جناب عالی در میان گذاشته شده بود، نشده است، بلکه همه چیز حاکی از آن است که جامعه ما بیش از پیش در جهت محو آزادی های فردی و اجتماعی، به ویژه آزادی های اندیشه و بیان و نشر و دیگر آزادی های فرهنگی پیش می رود. سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات در نامه سرگشاده‌ئی که خطاب به جناب عالی اخیرا منتشر کرد، نگرانی عمیق خود را از این جریان اختناقی که می رود بر تمامی حیات فرهنگی کشور ما تعمیم یابد، اظهار کرد، کار به جائی رسیده است که دیگر هیچ چاپخانه و ناشر و موزعی قادر به نشر و چاپ و توزیع که به مذاق گروههای حاکم مخالف با هرگونه آزادفکری و آزاداندیشی خوش نیاید، نیستند. به دنبال دستور اخیر دادستانی انقلاب اسلامی، هجوم عوامل مسلح کمیته ها و سپاه پاسداران به چاپخانه ها، و مراکز نشر و توزیع جرائد و مطبوعات و کتاب آغاز شده و صاحبان آنها مجبور گردیده اند که از چاپ و نشر و توزیه مطبوعاتی که دارای اجازه چاپ نباشند خودداری کنند ورنه محل کسب آنان تعطیل خواهد شد. عملا نیز تعدای از چاپخانه ها به همین بهانه ها تعطیل شده و عده ئی از کارگران چاپ توقیف شده اند. از سوی دیگر با دستورات کتبی و شفاهی که به کتاب فروشی ها و ناشران ابلاغ شده دستگاه ممیزی و بررسی موجود در گذشته که کار سانسور را بر عهده داشت عملا دوباره مشغول به کار شده است. <br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> شدت و حدت خفقان و سانسور دامنه وی چنان وسیع پیدا کرده که حتی «اندیشه آزاد» ارگان کانون نویسندگان ایران که دو هفته یک بار منتشر می شد نیز از فشاروکارشکنی مصون نمانده است. به کلیه کسانی که دست اندرکار ماشین کردن، صفحه بندی، زینک کردن و چاپ و نشر و توزیع این نشریه بوده اند دستور داده شده که از تهیه و چاپ و توزیع آن خودداری کنند مگر آن که اجازه رسمی ارائه شود. در حالی که کانون نویسندگان ایران از طریق یکی از اعضای هیات دبیران خود تقاضای امتیاز را قریب سه ماه پیش از این تسلیم وزارت ارشاد ملی کرده و پرونده مربوط به آن در تاریخ 11/12/58 در همان وزارت خانه تکمیل شده است. به استناد همین تقاضا و با توجه به این که رسیدگی به چنین تقاضائی طبق قانون مطبوعات روال عادی خود را طی خواهد کرد، بود که کانون دست به انتشار نشریه آزاد زد و تا این تاریخ پنچ شماره از آن را منتشر کرد. اما با کمال تاسف وزارت ارشاد ملی نه تنها تا کنون پاسخی به تقاضای ما نداده بلکه عملا در پاسخ مراجعه نمایندگان ما مسئله را آینده ئی دور حواله می دهد و در واقع تعلیق به محال می کند. این ست نحوه برخورد وزارت ارشاد ملی در برابر تقاضای عادی و قانونی نویسندگان کشور برای داشتن نشریه ئی خاص خود که اکنون کار انتشار این نشریه مانند ده ها نشریه دیگر عملا متوقف مانده و کانون نویسندگان با همه سوابق خود در مبارزه با سانسور و اختناق ملی عملا بار دیگر دچار سانسور و اختناق شده که چون نیک بنگریم شدیدتر از گذشته است.<br /> <br /> آقای رئیس جمهوری:<br /> <br /> آیا گمان می رفت که آن همه تلاش و جانفشانی و مبارزه قهرمانانه مردم ایران در برابر سانسور و اختناق که در رژیم گذشته حاکم بود به چنین وضعی بینجامد؟ مگر خون هزاران نفر از مردم ایران در مبارزه با استبداد برای آن به زمین ریخته شد که جامعه ما بار دیگر دچار کابوس اختناقی، شدیدتر و همه جانبه تر از اختناق گدشته شود؟ شما که پیش از رسیده به ریاست جمهوری وعده جامعه وی آزاد را به مردم می دادید و با هر گونه سانسور و اختناق مخالفت می کردید، چگونه می توانید شاهد این اوضاع باشید و هیچ کونه اقدامی برای متوقف کردن چرخ اختناق که با قدرت تمام به حرکت درآمده است، نکنید؟<br /> <br /> آقای رئیس جمهور:<br /> <br /> ماهجوم به چاپخانه ها، جلوگیری از کسب و کار آزادانه دست اندرکاران چاپ و نشر و توزیع و نقض امنیت شعلی آنان، کوشش برای تثبیت دوباره گونه سانسور و اختناق را به شدت محموم می‌کنیم و از شما به عنوان مقام مسئول کشور می خواهیم که به تعهدات قبلی خود در زمینهٔ تأمین آزادی اجتماعی، به ویژه آزادی بیان و اندیشه و نشر، که محور تبلیغات انتخاباتی شما بود عمل کنید و نگذارید دست آوردهای انقلاب خونین مردم ایران در این زمینه نابود شود. ما خواستار آن هستیم که دستور اخیر دادستانی انقلاب اسلامی در زمینه ایجاد محدودیت برای چاپ و نشر لغو گردد و سایه شوم اختناق که می رود تا بار دیگر بر تمامی حیات فرهنگی و اجتماعی ما گسترده شود هم اکنون و هر چه زودتر از میان برداشته شود. <br /> <br /> آقای رئیس جمهور:<br /> <br /> آنان که وعده آزادی و عدالت اسلامی را به مردم ایران داده اند، با این گونه اقدامات اختناقی چه چیزی را می خواهند به اثبات برسانند؟ دستپاچگی و سراسیمگی و وحشت خود را از اندیشه های آزاد و آگاهی توده ها یا بی پایگی وعده های قبلی و عدم صداقت خویش را با مردم؟<br /> ما صمیمانه و قاطعانه هشدار می دهیم که این شیوه های اختناقی هرگز به نتیجه نخواهد رسید و مردم بیدار و مبارز ایران هرگز اجازه نخواهند داد که دشمنان آزادی و تفکر سالم و سازنده میهنمان را به گورستان فکر و اندیشه مبدل کنند. <br /> <br /> کانون نویسندگان ایران<br /> 20/2/1359</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%B3%D8%B1%DA%AF%D8%B4%D8%A7%D8%AF%D9%87%D9%94_%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D8%A2%D9%82%D8%A7%DB%8C_%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1_%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%D9%86_%D8%A8%D9%86%DB%8C%E2%80%8C%D8%B5%D8%AF%D8%B1%D8%8C_%D8%B1%D8%A6%DB%8C%D8%B3%E2%80%8C%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%DB%8C_%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87_%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%88%D8%B1_%D9%88_%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%86%D8%A7%D9%82&diff=17423 2011-05-18T12:49:10Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:36-114.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۴]]<br /> [[Image:36-115.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۵]]<br /> [[Image:36-116.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۶ صفحه ۱۱۶]]<br /> <br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۶]]<br /> {{در حال تایپ}}</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%AC%D9%84%D9%88_%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87_%DB%B2%DB%B2&diff=17422 2011-05-18T12:32:52Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:22-151.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۱]]<br /> [[Image:22-152.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۲]]<br /> [[Image:22-153.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۳]]<br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۲]]<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;لندن، ۱۳ ژوئیه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;کته رشایرز&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;ترجمه: تورج رضانیا&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> انتشارات علم و یاشار بها ۱۲۵ ریال<br /> <br /> کتاب &#039;&#039;&#039;لندن، ۱۳ ژوئیه&#039;&#039;&#039; که داستان گیرا و پرجذبه‌ئی است درباره‌ٔ ارتش جمهوری‌یخواه ایرلند و مبارزات آزادی‌خوانهٔ آن بر ضد توطئه‌ها ودسایس انگلستان. این کتاب دربرگیرنده‌ٔ دو خصوصیت تازه و آموزنده است برای هواداران ادبیات سیاسی – ایدئولوژیکی و نویسندگانی که ازموازین وسنن فرتوت حاکم بر ادبیات و به‌ویژه داستان‌نویسی سال‌های دیکتاتوری و اختناق رسته در صدد آفرینش آثاری‌اند که روح و عاطفه و جریان‌های پر خروش زمان را منعکس کند. اهمیت تامل و اشاره گذرا به‌این دو مفهوم، بیش‌تر از آن جاست که می‌دانیم کارگزاران و مباشران فرهنگی رژیم منقرض که مهم‌ترین هدف‌شان حفظ و حمایت نظام فاسد و ضدفرهنگی پیشین بود. تبلیغات زهرآگین و مسمومی را علیه ادبیات سیاسی و ایدئولوژیکی به‌راه انداختند. با این قصد که از یک سو؛ تحمیل ضدارزش‌های فردگرایانه، فرهنگ و ادبیات جامعه را از سر چشمه جوشان و خلاق آن یعنی خلق و سیه روزی‌ها و دربدری‌ها و خواست‌ها و نیازهای اساسی‌شان جدا کرده، اندک اندک این حامل نیرومند و کارآمد را به‌عنصری عقیم و مسخ شده، با عملکردی در تضاد با آرمان‌ها و روند انقلابی جامعه تبدیل کنند. و از سوی دیگر همراه با ایجاد جریان‌های انحرافی و زائد و سرکوبی همه جانبه فرهنگ و ادبیات پویا و معترضی که می‌توانست مانند بخشی از شعر معاصر، غارت‌گری‌ها و خیانت‌های حاکمیت وابسته به ارتجاع و سرمایه‌داری بین‌المللی را افشاء کند، از ادبیات، جریانی ناتوان، واپسگرا و فاقد ظرفیت‌های خلاق و اندیشه ورز بسازند.<br /> <br />  اما پیش از اشاره به‌دو خصوصیت مورد بحث، مروری فشرده بر محتوای داستان، به‌توجیه موضوع کمک می‌کند:<br /> <br /> کته رشایز، داستان لندن، ۱۳ ژوئیه را در قالب دو شخصیت اصلی یعنی &#039;&#039;&#039;دونال&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;میکائیل&#039;&#039;&#039; به‌عنوان دو خط عمده حاکم بر جنبش انقلابی ایرلند مطرح می‌کند. و می‌کوشد تا دیدگاه بورژوا – لیبرالیستی خود را مبنای تجسم و تحلیل شخصیت‌های داستان قرار دهد. بر این دیدگاه، شخصیت و رفتار دونال نمایندهٔ مشی تروریستی، آوانتوریستی و به‌بیان دیگر تجلی مشی اپورتونیست چپ در کل نهضت آزادی بخش ایرلند است و شخصیت و منش میکائیل، تصویرگر مشی آن دسته از بورژوا – لیبرال‌هائی است که مخالف مشی قهرآمیز چه به‌صورت مبارزه مسلحانه گروهی و چه مبارزه مسلحانه توده‌ئی، برای سرنگون کردن حاکمیت‌های متجاوز و غارت‌گرند و شگفتا می‌کوشند تا وانمود کنند که &#039;&#039;&#039;طبقه کارگر&#039;&#039;&#039; می‌تواند با حقه بازی‌های پارلمانتاریستی به‌انقلاب و استقرار حاکمیت خلق و تأمین حقوق اجتماعی، افتصادی و فرهنگی خود دست یابد. <br /> <br /> نویسنده هرچند انگیزه‌ٔ گرایش‌های آوانتوریستی دونال و درواقع علت مبارزه پی گیر خلق ستم‌دیده ایرلند را غارت‌گری، و وحشی گری و تجاوزات ارتجاع شرور داخلی ایرلند و امپریالیسم فرتوت و محتضر انگلیسی می‌داند. اما از آن جا که خوی وخیم بورژوائی او از درک ماهیت و خصلت طبقاتی و ضدامپریالیستی مبارزات خونبار خلق‌ها ناتوان است، زیرکانه می‌کوشد تا با تشخص بخشیدن به‌قهرمان گرائی دونال و پررنگ کردن جنبه‌های تروریستی و مبارزات فردی – سیاسی او و تأکید مکرر بر نتایج &#039;&#039;&#039;هیجان‌آور&#039;&#039;&#039; رفتار او به‌جای آگاهی بخشی طبقاتی و انقلابی از سال‌ها مبارزات قهرآمیز طبقاتی و ضدامپریالیستی مردم ایرلند، تصویری مخدوش و دلخواه، یعنی ماجراجوئی و انتقام خانوادگی و تصفیه حساب‌های شخصی به دست دهد. میکائیل یعنی نماینده فرصت‌طلبان سازش کاری که بنا به‌خصلت و ماهیت طبقاتی خود، هراسان و آشفته فکر و درمانده از صدای رگبار سرسام می‌گیرند و از بوی خون به سرگیجه و تهوع می‌افتند، نیز سرانجام به‌راه حل دیگری جز تسلیم و سازش با قدرت نمی‌اندیشد.<br /> <br />  انتخاب هوشمندانه این داستان از میان آثار ادبی – ایدئولوژیکی سیاسی نخستین خصوصیت کتاب لندن، ۱۳ ژوئیه است که محتوای آن می‌تواند به رغم دیدگاه و برداشت نویسنده‌اش، برخی مسائل حاد تئوریکی مربوط به‌تاکتیک و عملکرد نیروهای انقلابی جامعه را در این مقطع مطرح کند و دست‌کم با تجزیه و تحلیل آن به‌پرسش‌های بسیاری پاسخ گوید. نیز صرف‌نظر از تأثیرهای متفاوتی که داستان در برانگیختن توجه و ایجاد بحث و گفت و گو در این به‌جای می‌گذارد، می‌تواند ازلحاظ قالب، نویسندگانی‌را یاری رساند که در صدد پرداختن به‌این گونه مسائل و خلق آثار ادبی از دیدگاه ایدئولوژیکی خود هستند. <br /> <br />  دومین خصوصیت کتاب، نقد تفسیری و دقیق و آموزنده‌ئی است که مترجم آگاه و چیره‌دست آن در دیباچه کتاب بر داستان نوشته و امکان شناخت موضع‌گیری نویسنده و کم و کاستی‌های داستان را در برخورد با نهضت آزادی بخش خلق ایرلند، فراهم کرده است که به‌خصوص از نظرگاه خصلت ضدامپریالیستی و ضدارتجاعی با جنبش انقلابی میهن، خطوط مشترک بسیاری دارد. کاری که با وجود شرایط در قلمرو ادبیات جامعه تقریبا کم سابقه است و نشان‌دهنده تعهدی است که نیروهای مترقی جامعه به‌ویژه مترجمان آگاه باید دربرگرداندن آثاری از این دست به زبان فارسی، داشته باشند.<br /> <br /> در نقد تحلیلی‌ئی که در مقدمه کتاب آمده، هدف تحلیل داستان نه به‌قصد پیش‌داوری در خواننده بلکه : «. . . باز کردن ریشه‌ئی این خطوط – دو خط عمده حاکم بر جنبش آزادی بخش خلق ایرلند – نشان دادن کم وکاستی‌های آن‌ها و این که یک جنبش توده‌ئی چه گونه می‌تواند خود را از ضعف‌ها و سستی‌ها بپیراید و از گزند شگردهای کهنه و نوی امپریالیسم مصون دارد.» بیان شده است.<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;شگردی&#039;&#039;&#039; که مترجم بر مبنای تضادهای داخلی &#039;&#039;&#039;کاتولیک‌ها&#039;&#039;&#039; و &#039;&#039;&#039;پروتستان‌ها&#039;&#039;&#039; در ایرلند بدان اشاره می‌کند، همان دسیسه‌های کثیف و رذیلانه‌ئی است که امپریالیسم خونخوار قرن‌هاست ازآن به‌نفع تحکیم حاکمیت وابستگان و سرسپردگان خود، سود برده است و آن سوق دادن و کشاندن مبارزات آزادی‌خواهانه و ضدامپریالیستی خلق‌های تحت ستم به‌ورطهٔ هولناک جنگ‌های فرقه‌ئی مانند کاتولیک – پروتستان یا حیدرنعمتی است شگردی که هر چند کهنه است «مسکین تا زمانی که مبارزهٔ خلق‌ها به‌مسیری صحیح نیفتاده و جهان‌بینی علمی و انقلابی راه‌گشای آن نگردد، همواره نیز مؤثر خواهد افتاد.» <br /> <br />  برگردان روان متن و جایگزین واژه‌ها و اصطلاحات فارسی و تحلیل و تفسیر علمی و آموزنده داستان از کوشش‌های ستودنی است که بی گمان می‌تواند مورد توجه دیگر مترجمان این گونه آثار قرار گیرد.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;احمد کسیلا&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%AC%D9%84%D9%88_%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87_%DB%B2%DB%B2&diff=17083 2011-05-12T16:22:19Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:22-151.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۱]]<br /> [[Image:22-152.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۲]]<br /> [[Image:22-153.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۳]]<br /> <br /> {{در حال تایپ}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۲]]<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;لندن، 13 ژوئیه&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;کته رشایرز&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;ترجمه: تورج رضانیا&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> انتشارات علم و یاشار بها 125 ریال<br /> <br /> کتاب &#039;&#039;&#039;لندن، 13 ژوئیه&#039;&#039;&#039; که داستان گیرا و پرجذبه‌ئی است درباره‌ٔ ارتش جمهوریخواه ایرلند و مبارزات آزادی خوانهٔ آن بر ضد توطئه‌ها و دسایس انگلستان. این کتاب دربرگیرنده‌ٔ دو خصوصیت تازه و آموزنده است برای هواداران ادبیات سیاسی – ایدئولوژیکی و نویسندگانی که ازموازین وسنن فرتوت حاکم بر ادبیات و به‌ویژه داستان نویسی سال‌های دیکتاتوری و اختناق رسته در صدد آفرینش آثاری‌اند که روح و عاطفه و جریان‌های پر خروش زمان را منعکس کند. اهمیت تامل و اشاره گذرا به‌این دو مفهوم، بیش تر از آن جاست که می‌دانیم کارگزاران و مباشران فرهنگی رژیم منقرض که مهم‌ترین هدف‌شان حفظ و حمایت نظام فاسد و ضد فرهنگی پیشین بود. تبلیغات زهرآگین و مسمومی را علیه ادبیات سیاسی و ایدئولوژیکی به‌راه انداختند. با این قصد که از یک سو؛ تحمیل ضدارزش‌های فردگرایانه، فرهنگ و ادبیات جامعه را از سر چشمه جوشان و خلاق آن یعنی خلق و سیه روزی‌ها و دربدری‌ها و خواست‌ها و نیازهای اساسی‌شان جدا کرده، اندک اندک این حامل نیرومند و کارآمد را به‌عنصری عقیم و مسخ شده، با عملکردی در تضاد با آرمان‌ها و روند انقلابی جامعه تبدیل کنند. و از سوی دیگر همراه با اینجاد جریان‌های انحرافی و زائد و سرکوبی همه جانبه فرهنگ و ادبیات پویا و معترضی که می توانست مانند بخشی از شعر معاصر، غارت‌گری‌ها و خیانت‌های حاکمیت وابسته به ارتجاع و سرمایه‌داری بین‌المللی را افشاء کند، از ادبیات، جریانی ناتوان، واپسگرا و فاقد ظرفیت‌های خلاق و اندیشه ورز بسازند.<br /> <br />  اما پیش از اشاره به‌دو خصوصیت مورد بحث، مروری فشرده بر محتوای داستان، به‌توجیه موضوع کمک می کند:<br /> <br /> کته رشایز، داستان لندن، 13 ژوئیه را در قالب دو شخصیت اصلی یعنی دونال و میکائیل به‌عنوان دو خط عمده حاکم بر جنبش انقلابی ایرلند مطرح می‌کند. و می کوشد تا دیدگاه بورژوا – لیبرالیستی خود را مبنای تجسم و تحلیل شخصیت‌های داستان قرار دهد. بر این دیدگاه، شخصیت و رفتار دونال نمایندهٔ مشی تروریستی، اوانتوریستی و به‌بیان دیگر تجلی مشی اپوتونیست چپ در کل نهضت آزادی بخش ایرلند است و شخصیت و منش میکائیل، تصویرگر مشی آن دسته از بورژوا – لیبرال‌هائی است که مخالف مشی قهرآمیز چه به‌صورت مبارزه مسلحانه و چه مبارزه مسلحانه توده‌ئی، برای سرنگون کردن حاکمیت های متجاوز و غارت‌گرند و شگفتا می‌کوشند تا وانمود کنند که طبقه کارگر می تواند با حقه بازی های پارلمانتاریستی به انقلاب و استمرا حاکمیت خلق و تامین حقوق اجتماعی، افتصادی و فرهنگی خود دست یابد. <br /> <br /> نویسنده هرچند انگیزه‌ٔ گرایش‌های آوانتوریستی دونال و درواقع علت مبارزه پی گیر خلق ستم‌دیده ایرلند را غارتگری، و وحشی گری و ارتجاع شرور داخلی ایرلند و امپریالیسم فرتوت و محتضر انگلیسی می داند. اما از آن جا که خوی وخیم بورژوائی او از درک ماهیت و خصلت طبقاتی و ضد امپریالیستی مبارزات خونبار خلق‌ها ناتوان است، زیرکانه می‌کوشد تا با تشخص بخشیدن به قهرمان گرائی دونال و پررنگ کردن جنبه های تروریستی و مبارزات فردی – سیاسی او و تأکید مکرر بر نتایج هیجان‌آور رفتار او به جای آگاهی بخشی طبقاتی و انقلابی از سال ها مبارزات قهرآمیز طبقاتی و ضد امپریالیستی مردم ایرلند، تصویری مخدوش و دلخواه، یعنی ماجراجوئی و انتقام خانوادگی و تصفیه حساب های شخصی به دست دهد. میکائیل یعنی نماینده فرصت طلبان سازشکاری که بنا به خصلت و ماهیت طبقاتی خود، هراسان و آشفته فکر و درمانده از صدای رگبار سرسام می گیرند و از بوی خون به سرگیجه و تهوع می افتند، نیز سرانجام به راه حل دیگری جز تسلیم و سازش با قدرت نمی اندیشد.<br /> <br />  انتخاب هوشمندانه این داستان از میان آثار ادبی – ایدئولوژیکی سیاسی نخستین خصوصیت کتاب لندن، 13 ژوئیه است که محتوای آن می تواند به رغم دیدگاه و برداشت نویسنده اش، برخی مسائل حاد تئوریکی مربوط به تاکتیک و عملکرد نیروهای انقلابی جامعه را در این مقطع مطرح کند و دست کم با تجزیه و تحلیل آن به پرسش های بسیاری پاسخ گوید. نیز صرف نظر از تاثیرهای متفاوتی که داستان در برانگیختن توجه و ایجاد بحث و گفت و گو در این به جای می گذارد، می تواند از لحاظ قالب، نویسندگانی را یاری رساند که درصدد پرداختن به این گونه مسائل و خلق آثار ادبی از دیدگاه ایدئولوژیکی خود هستند. <br /> <br />  دومین خصوصیت کتاب، نقد نفصیری و دقیق و آموزنده‌ئی است که مترجم آگاه و چیره دست آن در دیباچه کتاب بر داستان نوشته و امکان شناخت موضع گیری نویسنده و کم و کاستی های داستان را در برخورد با نهضت آزادی بخش خلق ایرلند، فراهم کرده است که به خصوص از نظرگاه خصلت ضدامپریالیستی و ضدارتجاعی با جنبش انقلابی میهن، خطوط مشترک بسیاری دارد. کاری که با وجود شرایط در قلمرو ادبیات جامعه تقریبا کم سابقه است و نشان دهنده تعهدی اسن که نیروهای مترقی جامعه به ویژه مترجمان آگاه باید دربرگرداندن آثاری از این دست به زبان فارسی، داشته باشند.<br /> <br /> در نقد تحلیلی ئی که در مقدمه کتاب آمده، هدف تحلیل داستان نه به قصد پیش داوری در خواننده بلکه : «. . . باز کردن ریشه‌ئی این خطوط – دو خط عمده حاکم بر جنبش آزادی خواهی خلق ایرلند – نشان دادن کم و کاستی های آن ها و این که یک جنبش توده‌ئی چه گونه می تواند خود را از ضهف ها و سستی ها بپیراید و از گزند شگردهای کهنه و نوی امپریالیسم مصون دارد.» بیان شده است.<br /> <br /> شگردی که مترجم بر مبنای تضادهای داخلی کاتولیک ها و پروتستان ها در ایرلند بدان ها اشاره می کند، همان دسیسه های کثیف و رذیلانه ئی است که امپریالیسم خونخوار قرن هاست از آن به نفع تحکیم حاکمیت وابستگان و سرسپردگان خود، سود برده است و آن سوق دادن و کشاندن مبارزات آزادی خواهانه و ضد امپریالیستی خلق های تحت ستم به ورطهٔ هولناک جنگهای فرقه ئی مانند کاتولیک – پروتستان حیدرنعمتی است شگردی که هر چند کهنه است «مسکین تا زمانی که مبارزهٔ خلق به مسیری صحیح نیفتاده و جهان بینی غلمی و انقلابی راه گشای آن نگردد، همواره نیز مؤثر خواهد افتاد.» <br /> <br />  برگردان روان متن و جایگزین واژه‌ها و اصطلاحات فارسی و نحللی و تفسیر علمی و آموزنده داستان از کوشش های ستودنی است که بی گمان می تواند مورد توجه دیگر مترجمان این گونه آثار قرار گیرد.<br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> &#039;&#039;&#039;احمد کسیلا&#039;&#039;&#039;<br /> {{پایان چپ‌چین}}</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%AC%D9%84%D9%88_%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87_%DB%B2%DB%B2&diff=17080 2011-05-12T15:18:57Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:22-151.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۱]]<br /> [[Image:22-152.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۲]]<br /> [[Image:22-153.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۲ صفحه ۱۵۳]]<br /> <br /> {{در حال تایپ}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۲]]</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%D8%AA%D9%88%D8%AF%D9%87_%D9%88_%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%DB%B2&diff=17027 2011-05-10T20:31:19Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:26-009.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۹]]<br /> [[Image:26-010.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۰]]<br /> [[Image:26-011.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۱]]<br /> [[Image:26-012.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲]]<br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۶]]<br /> <br /> <br /> == ۲. تأسیس کانون نویسندگان ایران ==<br /> <br /> <br /> کانون نویسندگان ایران چنان که نشان خواهیم داد در طول حیات خود دو مرحلهٔ مشخص را طی کرده است: مرحلهٔ اول از اواخر سال ۱۳۴۶ تا اواخر سال ۱۳۴۸؛ و مرحلهٔ دوم از اواخر بهار ۱۳۵۶ تا امروز. بنابراین بهتر است تاریخچهٔ تأسیس و گسترش فعالیت‌های کانون را، بر همین اساس در دو مرحلهٔ جداگانه بررسی کنیم.<br /> <br /> پیش از ورود به‌اصل مطلب لازم به‌یادآوری است که بنیادگذاران کانون فعالیت خود را از اواخر سال ۱۳۴۶ آغاز کردند. بنابراین باید به‌شرائط سیاسی آن دورهٔ ایران اشاره‌ئی، هر چند گذرا، بشود. دیگر این که اسناد و مدارکی که مبنای بررسی تأسیس و گسترش فعالیت‌های کانون در دورهٔ اول قرار می‌گیرد به‌دو دسته تقسیم می شوند: یک دسته مدارک مکتوب، شامل بیانیهٔ نخست و منشور بعدی کانون، اعلامیه‌ها و صورت مذاکرات جلسات مجمع عمومی کانون یا جلسات هیأت دبیران. متأسفانه تمامی این مدارک مربوط به‌دورهٔ اول کانون در اختیار ما نیست. بخشی از آن‌ها در اختیار آن دسته از اعضائی است که از کانون استعفا کرده‌اند. اما آنچه در اختیار ماست به‌قدر کافی اهمیت دارد و می‌تواند مسائل اساسی مربوط به‌تأسیس کانون را روشن کند. به‌ویژه که ما کوشیده‌ایم نقص اطلاعات مکتوب را با مصاحبه و گفت‌وگو با برخی بنیادگذاران کانون که هنوز عضو کانونند تکمیل کنیم. این مصاحبه‌ها در حقیقت دستهٔ دوم مدارک ما را دربارهٔ نخستین دور فعالیت کانون تشکیل می‌دهد. از خوانندگان خود می‌خواهیم هر جا، در طی این مقالات، به‌مطلبی برخوردند که بر اساس مدارکی که خود در اختیار دارند می‌تواند اصلاح یا تکمیل شود اطلاعات مستند خود را به نشانی کانون نویسندگان ایران، خیابان مشتاق، شمارهٔ ۱۷۵ و یا از طریق دفتر &#039;&#039;&#039;کتاب جمعه&#039;&#039;&#039; برای نگارنده بفرستند.<br /> <br /> <br /> === ۱-۲. زمینه‌های سیاسی تأسیس کانون نویسندگان ایران در سال ۱۳۴۶===<br /> <br /> از دیدگاه سیاسی-اجتماعی، حکومت ننگین خاندان پهلوی را می‌توان نمونه‌ئی بارز از کوششی منظم و برنامه‌ریزی شده برای استقرار یک نظام توتالیتر (فراگیر) در جامعهٔ ما دانست. تردیدی نیست که این نظام توتالیتر در رابطهٔ تنگاتنگ با سلطهٔ خارجی، یعنی امپریالیزم، عمل می‌کرد. رضاشاه با حمایت مستقیم امپریالیسم انگلستان بر سر کار آمد. با مداخلهٔ ارتش‌های متفقین و سقوط رضاشاه دوره‌ئی از تزلزل و ضعف نفوذ انگلیس در ایران آغاز شد که با جنبش ملی شدن صنعت نفت به‌رهبری دکتر محمد مصدق به‌اوج خود رسید. با کودتای ۲۸ مرداد و سقوط حکومت ملی دکتر مصدق هر چند انگلیسیان به‌بخشی از منافع سیاسی و اقتصادی خود در ایران دوباره دست یافتند، اما آشکار بود که نقش‌ها عوض شده و این سرکردهٔ امپریالیسم جهانی، یعنی آمریکاست، که می‌رود ایران را تبدیل به‌تیول نفوذ مسلط خود کند. چنین چیزی حدوداٌ در حوالی سال‌های چهل، یعنی شروع برنامهٔ اصلاحات ارضی، به‌میدان آمدن امینی و سپس خروج‌او از صحنه، و سرانجام سرکوب قیام ۱۵ خرداد توسط رژیم به‌شکل قاطع خود تثبیت شد. شاه، به عنوان مهرهٔ اصلی سازمان‌دهندهٔ نفوذ امپریالیسم در ایران، با مأموریت‌هائی منطقه‌ئی، مرحلهٔ نهائی پروسهٔ استقرار نظام توتالیتر پهلوی را آغاز کرد. تا آن تاریخ مبانی مادی استقرار این مرحله از نظام توتالیتر در ایران فراهم شده بود. ارتش و نیروهای انتظامی و پلیسی به‌حد کافی سازمان یافته بودند. احزاب، انجمن‌ها و اتحادیه‌های صنفی مردمی همگی سرکوب و از صحنه سیاسی - اجتماعی کشور خارج شده جای خود را به نهادها و سازمان‌های فرمایشی که سرنخ آن‌ها در دست رژیم بود سپرده بودند. برنامه‌ریزی‌های اقتصادی رژیم روالی کم و بیش منظم به‌خود گرفته بود و رژیم دست‌اندر کار ‌اتمام برنامهٔ سوم و آغاز چهارمین برنامهٔ پنجسالهٔ خود بود. دورنمای افزایش استخراج و صدور نفت به‌عنوان منبع اصلی درآمد و اقتصادی کشور به بلندپروازی‌های مستبدانه و ضد مردمی شاه چشمک می‌زد. اجرای اصلاحات ارضی شاه‌پسندانه و دیگر برنامه‌های جنبی آن، یعنی تأسیس و گسترش انواع «سپاه»ها (سپاه دانش، سپاه بهداشت، سپاه ترویج و آبادانی و غیره) به‌نحو مطلوب رژیم پیش می‌رفت. در واقع مأموران پهلوی در قالب این سازمان‌ها شروع کرده بودند به متلاشی کردن پایه‌های سنتی نظام اقتصادی - اجتماعی کشور، به‌ویژه در روستاها و مناطق عشایری، که قاعدتاٌ می‌بایست به‌استقرار نظام سیاسی توتالیتری که همزاد و روبنای سیاسی آن اقدامات بود در اقصی نقاط کشور بینجامد. حمایت سیاسی خارجی از نظام شاهنشاهی بی‌سابقه بود. قدرت‌های خارجی از آمریکا و اقمارش گرفته تا دیگران، در برقراری روابط حسنه با رژیم ایران از یکدیگر سبقت می‌گرفتند و تا آنجا که می‌توانستند به آرایش چهرهٔ کریه او کمک می‌کردند. <br /> <br /> تنها در یک زمینه بود که رژیم موفقیت کامل نداشت: حوزه‌های فرهنگی و روشنفکری، مقصودم، هم روشنفکران و فرهنگ سنتی [مراجع دینی و حوزه‌های علمیه]است، هم روشنفکران و فرنگ متجدد [دانشگاه‌ها و مدارس آموزش عالی و اهل قلم و نویسندگی]، تسخیر این حوزهٔ اجتماعی و تثبیت قدرت توتالیتر رژیم بر آن، در آن برهه از زمان، از جمله برنامه‌های شاه بود که می‌بایست وسائل و ابزار لازم را برای آن فراهم کند.<br /> <br /> در عالم مطبوعات خبری نبود، یا چندان خبری نبود. روزنامه‌های موجود یا در خط رژیم افتاده بودند و یا در زیر تیغ بی‌رحم سانسور جرأت ابراز وجود نداشتند. و رژیم برای تحکیم هر چه بیش‌تر سلطهٔ خود در این زمینه دست به‌کار ایجاد مطبوعات خودساخته نیز زد. رادیو و تلویزیون جدیداً تأسیس شده که کاملا در دست دولت بود در خطی افتاده بود که به‌عنوان یکی از محمل‌های فرهنگی تثبیت نظام توتالیتر عملکردی نسبتاً مؤثر پیدا کرد. بسیاری از به‌اصطلاح روشنفکران به‌خدمت سازمان رادیو - تلویزیون درآمدند، که بعدها چهره‌هائی از یهوداهای سرشناس نیز به‌جمع آنان پیوستند. قطبی به‌عنوان چهرهٔ «لیبرال» و دست و دل باز این دستگاه نقش مؤثری در شکار این گروه از به‌اصطلاح روشنفکران داشت، و اسباب بازی‌های لازم برای تاخت‌وتاز آنان را [مجله، نشریه، کانون‌ها و کلوب‌های فرهنگی وابسته و غیره] به‌خوبی فراهم می‌کرد. رژیم حتی پا را از این حد نیز فراتر گذاشت و با دستیاری وزارت فرهنگ و هنر پهلبدی، برنامه‌هائی را تدارک دید که هدف آن‌ها گسترش نفوذ فرهنگی توتالیتر خویش و ادغام هر چه بیش‌تر حوزه‌های روشنفکری در چارچوب نظام سیاسی پهلوی بود. چهره‌ئی که در رأس همهٔ این گونه اقدامات قرار داشت و می‌بایست تمامی این روش‌ها را به‌سوی تثبیت نظم فرهنگی دلخواه پهلوی رهبری کند همسر شاه بود که جمعی از عوامل فرهنگی دست‌آموز دربار دوروبر او را گرفته بودند و به‌عنوان عامل اجرائی به پیشبرد هدف‌های رژیم کمک می کردند. از جمله سرشناس‌ترین و مستقیماً شناخته شده‌ترین‌شان شجاع‌الدین شفا بود که امور فرهنگی دربار پهلوی را سامان می‌داد. اینان برنامه‌هائی را طرح‌ریزی کردند که شکل گسترش یافتهٔ آن‌ها بعدها در جشن هنر شیراز و دیگر جشن‌ها و سمینارهای ملی، منطقه‌ئی و جهانی ‌متبلور شد. از جملهٔ نخستین این برنامه‌ها، برنامهٔ «کنگرهٔ شاعران و نویسندگان ایران» بود که می‌بایست به سردمداری شجاع‌الدین شفا راه را برای به‌خدمت گرفتن هر چه بیش‌تر اهل قلم ایران در دستگاه فرهنگی نظام توتالیتر پهلوی هموار کند. صحبت تشکیل این کنگره در اواخر سال ۱۳۴۶ مطرح شد. <br /> <br /> اما در جبهه دیگر، یعنی در جبهه مردم، روشنفکران متعهد و بیدار، بیکار ننشسته بودند. از یک سو توفان، در دل دریای آرام، در حوزه‌های دینی و مدارس مذهبی در حال شکل گرفتن بود، و از سوی دیگر، مبارزه‌ها در دانشگاه‌ها و مدارس عالی، و مقاومت در حوزه‌های روشنفکری، هر چند محدود و ‌به‌صورت منفی، ادامه داشت. شکل مؤثر و عملی مقاومت برخاسته از حوزه‌های روشنفکری، که به‌تأسیس هسته‌های انقلابی و رزمنده انجامید، نیز البته راه خود را می‌پیمود و به‌نتایجی که همه می‌دانیم منتهی شد.{{نشان|m1}} تأسیس کانون نویسندگان ایران را باید در رابطه با همین اوضاع و وجود محافل و هسته‌های معدود ولی مقاوم روشنفکری جدید، که می‌کوشیدند در برابر هجوم همه جانبهٔ رژیم توتالیتر پهلوی بایستند و جذب جریان مسلط روز نشوند جست‌وجو کرد. البته پیش از آن که این مسأله، یعنی «کنگرهٔ شاعران و نویسندگان ایران»، مطرح شود شدت اختناق و سانسور عرصه را بر اهل قلم ایران تنگ کرده بود و آن دسته از روشنفکران متعهد که می‌کوشیدند قلم خود را در راه خدمت به‌مردم به‌کار گیرند، پیوسته در جست‌وجوی یافتن راهی بودند که مسألهٔ سانسور را افشا کنند، بر ضد آن به مبارزه برخیزند و راهی مؤثر و عملی برای مقابله با آن بیابند. به‌ویژه که رژیم به‌موازات گسترش اقدامات فراگیرندهٔ فرهنگی خویش، دست‌ اندر کار آن بود که با تهیه و تصویب قوانین، مسألهٔ حقوق مؤلف و امور مربوط به‌خلاقیت فرهنگی و هنری و چاپ نشر آثار فرهنگی را نیز در حیطهٔ قدرت خویش و به‌نحوی دلخواه خود سامان دهد. این گرایش‌های نهادی رژیم از یک سو، و مشاهدهٔ اختناق و سانسور شدید و کوشش دستگاه برای جذب و ادغام هر چه بیش‌تر فکر و اندیشه در نظام توتالیتر در سازمان‌ها و برنامه‌های فرمایشی از سوی دیگر، مجموعاً شرائط و اوضاع و احوالی بود که هسته‌های متعهد و مقاوم روشنفکری ایران را به‌فکر واداشت و اندک‌اندک به‌سمتی سوق داد که برای مقابله با این اوضاع و حفظ هویت مستقل خود چاره‌ئی بیندیشند. گام اول در این چاره‌اندیشی‌ها اعتراض به‌سانسور و اختناق و دفاع از آزادی اندیشه و بیان و ضرورت تشکیل اتحادیه واقعی اهل قلم ایران بود. این گام نخست توسط جمع محدودی از روشنفکران برداشته شد و به‌تهیه و امضای بیانیه‌ئی تحت عنوان «بیانیه دربارهٔ کنگرهٔ نویسندگان» انجامید که تدوین کنندگان آن در اسفندماه ۱۳۴۶ کوشیدند آن بیانیه را به‌امضای دیگر نویسندگان و شاعران ایران برسانند و به‌دنبال آن مقدمات لازم را برای تأسیس کانون نویسندگان ایران فراهم کنند. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (ادامه دارد)<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> ==پاورقی:==<br /> <br /> # {{پاورقی|m1}}هدف ما از این اشارت گذرا بررسی اوضاع کلی ایران و طیف وسیع جنبش‌های اجتماعی و سیاسی در شرایط ده سال قبل ایران نیست. مسألهٔ ما محدود به‌چگونگی تأسیس کانون نویسندگان ایران و شرائط و اوضاعی است که به‌این قضیه کمک کرد.</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%D8%AA%D9%88%D8%AF%D9%87_%D9%88_%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%DB%B2&diff=17023 2011-05-10T19:14:05Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:26-009.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۹]]<br /> [[Image:26-010.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۰]]<br /> [[Image:26-011.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۱]]<br /> [[Image:26-012.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲]]<br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۶]]<br /> <br /> <br /> == 2. تأسیس کانون نویسندگان ایران ==<br /> <br /> <br /> کانون نویسندگان ایران چنان که نشان خواهیم داد در طول حیات خود دو مرحله مشخص را طی کرده است: مرحله اول از اواخر سال 1346 تا اواخر سال 1348؛ و مرحله دوم از اواخر بهار 1356 تا امروز. بنابراین بهتر است تاریخچه تأسیس و گسترش فعالیت های کانون را، بر همین اساس در دو مرحله جداگانه بررسی کنیم.<br /> <br /> پیش از ورود به اصل مطلب لازم به یادآوری است که بنیادگذاران کانون فعالیت خود را از اواخر سال 1346 آغاز کردند. بنابراین باید به شرائط سیاسی آن دوره ایران اشاره ئی، هر چند گذرا، بشود. دیگر این که اسناد و مدارکی که مبنای بررسی تأسیس و گسترش فعالیت های کانون در دوره اول قرار می گیرد به دو دسته تقسیم می شوند: یک دست مدارک مکتوب، شامل بیانیه نخست و منشور بعدی کانون، اعلامیه‌ها و صورت مذاکرات جلسات مجمع عمومی کانون یا جلسات هیأت دبیران. متاأسفانه تمامی این مدارک مربوط به‌دوره اول کانون در اختیار ما نیست. بخشی از آن‌ها در اختیار آن دسته از اعضائی است که از کانون استعفا کرده اند. اما آنچه در اختیار ماست به قدر کافی اهمیت دارد و می تواند مسائل اساسی مربوط به تأسیس کانون را روشن کند. به ویژه که ما کوشیده ایم نقص اطلاعات مکتوب را با مصاحبه و گفت و گو با برخی بنیادگذاران کانون که هنوز عضو کانونند تکمیل کنیم. این مصاحبه ها در حقیقت دسته دوم مدارک ما را در باره نخستین دور فعالیت کانون تشکیل می دهد. از خوانندگان خود می خواهیم هر جا، در طی ایم مقالات، به مطلبی برخوردند که بر اساس مدارکی که خود در اختیار دارند می تواند اصلاح یا تمکیل شود اطلاعات مستند خود را به نشانی کانون نویسندگان ایران، خیابان مشتاق، شماره 175 و یا از طریق دفتر کتاب جمعه برای نگارنده بفرستند.<br /> <br /> <br /> === 1-2. زمینه های سیاسی تأسیس کانون نویسندگان ایران در سال 1346===<br /> <br /> از دیدگاه سیاسی-اجتماعی، حکومت ننگین خاندان پهلوی را می توان نمونه ای بارز از کوششی منظم و برنامه ریزی شده برای استقرار یک نظام توتالیتر (فراگیر) در جامعه ما دانست. تردیدی نیست که این نظام توتالیتر در رابطه تنگاتنگ با سلطه خارجی، یعنی امپریالیزم، عمل می کرد. رضاشاه با حمایت مستقیم امپریالیسم انگلستان بر سر کار آمد. با مداخله ارتش های متفقین و سقوط رضا شاه دوره‌ئی از تزلزل و ضعف نفوذ انگلیس در ایران آغاز شد که با جنبش ملی شدن صنعت نفت به رهبری دکتر محمد مصدق به اوج خود رسید. با کودتای 28 مرداد و سقوط حکومت ملی دکتر مصدق هر چند انگلیسیان به بخشی از منافع سیاسی اقتصادی خود در ایران دوباره دست یافتند، اما آشکار بود که نقش‌ها عوض شده و این سرکرده امپریالیسم جهانی، یعنی آمریکاست که می‌رود ایران را تبدیل به تیول نفوذ مسلط خود کند. چنین چیزی حدودا در حوالی سال های چهل، یعنی شروع برنامه اصلاحات ارضی، به میدان آمدن امینی و سپس خروج او از صحنه، و سرانجام سرکوب قیام 15 خرداد توسط رژیم به شکل قاطع خود تثبیت شد. شاه به عنوان مهره اصلی سازمان دهنده نفوذ امپریالیسم در ایران، با مأموریت هائی منطقه‌ئی، مرحله نهایی پروسه استقرار نظام توتالیتر پهلوی را آغاز کرد. تا آن تاریخ مبانی مادی استقرار این مرحله از نظام توتالیتر در ایران فراهم شده بود. ارتش و نیروهای انتظامی و پلیسی به حد کافی سازمان یافته بودند. احزاب، انجمن ها و اتحادیه های صنفی مردمی همگی سرکوب و از صحنه سیاسی-اجتماعی کشور خارج شده جای خود را به نهادها و سازمان های فرمایشی که سرنخ آن ها در دست رژیم بود سپرده بودند. برنامه ریزی های اقتصادی رژیم روالی کم و بیش منظم به خود گرفته بود و رژیم دست اندرکار اتمام برنامه سوم و آغاز چهارمین برنامه پنجساله خود بود. دورنمای افزایش استخراج و صدور نفت به عنوان منبع اصلی درآمد و اقتصادی کشور به بلندپروازی های مستبدانه و ضدمردمی شاه چشمک می زد. اجرای اصلاحات ارضی شاه پسندانه و دیگر برنامه های جنبی آن، یعنی تأسیس و گسترش انواع «سپاه»ها (سپاه دانش، سپاه بهداشت، سپاه ترویج و آبادانی و غیره) به نحو مطلوب رژیم پیش می رفت. در واقع مأموران پهلوی در قالب این سازمان ها شروع کرده بودن به متلاشی کردن پایه های سنتی نظام اقتصادی-اجتماعی کشور، به ویژه در روستاها و مناطق عشایری، که قاعدتا میبایست به استقرار نظام سیاسی توتالیتری که همزاد و روبنای سیاسی آن اقدامات بود در اقصی نقاط کشور بینجامد. حمایت سیاسی خارجی از نظام شاهنشاهی بی سابقه بود. قدرت های خارجی از آمریکا و اقمارش گرفته تا دیگران، در بقراری روابط حسنه با رژیم ایران از یکدیگر سبقت می گرفتند و تا آنجا که می توانستند به آرایش چهره کریه او کمک می کردند. <br /> <br /> تنها در یک زمینه بود که رژیم موفقیت کامل نداشت: حوزه های فرهنگی و روشنفکری، مقصودم، هم روشنفکران و فرهنگ سنتی ] مراجع دینی و حوزه های علمیه [ است، هم روشنفکران و فرنگ متجدد ] دانشگاه ها و مدارس آموزش عالی و اهل قلم و نویسندگی [ ، تسخیر این حوزه اجتماعی و تثبیت قدرت توتالیتر رژیم بر آن، در آن برهه از زمان، ار جمله برنامه های شاه بود که می بایست وسائل و ابزار لازم را برای آن فراهم کند.<br /> در عالم مطبوعات خبری نبود، یا چندان خبری نبود. روزنامه های موجود یا در خط رژیم افتاده بودند و یا در زیر تیغ بی رحم سانسور جرأت ابراز وجود نداشتند. و رژیم برای تحکیم هر چه بیش تر سلطه خود در این زمینه دست به کار ایجاد مطبوعات خودساخته نیز زد. رادیو و تلویزیون جدیدا تأسیس شده که کاملا در دست دولت بود در خطی افتاده بود که به عنوان یکی از محمل های فرهنگی تثبیت نظام توتالیتر عملکردی نسبتا مؤثر پیدا کرد. بسیاری از به اصطلاح روشنفکران به خدمت سازمان رادیو-تلویزیون درآمدند، که بعدها چهره هائی از یهوداهای سرشناس نیز به جمع آنان پیوستند. قطبی به عنوان چهره «لیبرال» و دست و دل باز این دستگاه نقش مؤثری در شکار این گروه از به اصطلاح روشنفکران داشت، و اسباب بازی های لازم برای تاخت و تاز آنان را ] مجله، نشریه، کانون ها و کلوب های فرهنگی وابسته و غیره[ به خوبی فراهم می کرد. رژیم حتی پا را از این حد نیز فراتر گذاشت و با دستیاری وزارت فرهنگ و هنر پهلبدی، برنامه هائی را تدارک دید که هدف آن ها گسترش نفوذ فرهنگی توتالیتر خویش و ادغام هر چه بیش تر حوزه های روشنفکری در چارچوب نظام سیاسی پهلوی بود. چهره‌ئی که در رأس همه این گونه اقدامات قرار داشت و می بایست تمامی این روش ها را به سوی تثبیت نظم فرهنگی دلخواه پهلوی رهبری کند همسر شاه بود که جمعی از عوامل فرهنگی دست آموز دربار دور و بر او را گرفته بودند و به عنوان عامل اجرائی به پیشبرد هدف های رژیم کمک می کرد. از جمله سرشناس ترین و مستقیما شناخته شده ترینشان شجاع الدین شفا بود که امور فرهنگی دربار پهلوی را سامان می داد. اینان برنامه ها ئی را طرح ریزی کردند که شکل گسترش یافته آن ها بعدها در جشن های هنر شیراز و دیگر جشن ها و سمینارهای ملی، منطقه ئی و جهانی متبلور شد. از جمله نخستین این برنامه ها، برنامه «کنگره ساعران و نویسندگان ایران» بود که می بایست به سردمداری شجاع الدین شفا راه را برای به خدمت گرفتن هر چه بیش تر اهل قلم ایران در دستگاه فرهنگی نظام توتالیتر پهلوی هموار کند. صحبت تشکیل این کنگره در اواخر سال 1346 مطرح شد. <br /> <br /> اما در جبهه دیگر، یعنی در جبهه مردم، روشنفکران متعد و بیدار، بیکار ننشسته بودند. از یک سو توفان، در دل دریای آرام، در حوزه های دینی و مدارس مذهبی در حال شکل گرفتن بود، و از سوی دیگر، مبارزه ها در دانشگاه ها و مدارس عالی، و مقاومت در حوزه های روشنفکری، هر چند محدود و به صورت منفی، ادامه داشت. شکل مؤثر و عملی مقاومت برخاسته از حوزه های روشنفکری، که به تأسیس هسته های انقلابی و رزمنده انجامید، نیز البته راه خود را می پیمود و به نتایجی که همه می دانیم منتهی شد.{{نشان|m1}} تأسیس کانون نویسندگان ایران را باید در رابطه با همین اوضاع و وجود محافل و هسته های معدود ولی مقاوم روشنفکری جدید، که می کوشیدند در برابر هجوم همه جانبه رژیم توتالیتر پهلوی بایستند و جذب جریان مسلط روز نشوند جستجو کرد. البته پیش از آن که این مسأله، یعنی «کنگره شاعران و نویسندگان ایران» مطرح شود شدت اختناق و سانسور عرصه را بر اهل قلم ایران تنگ کرده بود و آن دسته از روشنفکران متعهد که می کوشیدند قلم خود را در راه خدمت به مردم به کار گیرند، پیوسته در جستجوی یافتن راهی بودند که مسأله سانسور را افشا کنند، بر ضد آن به مبارزه برخیزند و راهی مؤثر و عملی برای مقابله با آن بیابند. به ویژه که رژیم به موازات گسترش اقدامات فراگیرنده فرهنگی خویش، دست اندر کار آن بود که با تهیه و تصویب قوانین، مسأله حقوق مؤلف را نیز در حیطه قدرت خویش و به نحوی دلخواه خود سامان دهد. این گرایش های نهادی رژیم از یک سو، و مشاهده اختناق و سانسور شدید و کوشش دستگاه برای جذب و ادغام هر چه بیش تر فکر و اندیشه در نظام توتالیتر در سازمان ها و برنامه های فرمایشی از سوی دیگر، مجموعا شرائط و اوضاع و احوالی بود که هسته های متعهد و مقاوم روشنفکری ایران را فکر واداشت و اندک اندک به سمتی سوق داد که برای مقابله با این اوضاع و حفظ هویت مستقل خود چاره ئی بیندیشند. گام اول در این چاره اندیشی ها اعتراض به سانسور و اختناق و دفاع از آزادی اندیشه و بیان و ضرورت تشکیل اتحادیه واقعی اهل قلم ایران بود. این گام نخست توسط جمع محدودی از روشنفکران برداشته شد و به تهیه و امضا بیانیه ئی تحت عنوان «بیانیه درباره کنگره نویسندگان» انجامید که تدوین کنندگان آن در اسفندماه 1346 کوشیدند آن بیانیه را به امضای دیگر نویسندگان و شاعران ایران برسانند و به دنبال آن مقدمات لازم را برای تأسیس کانون نویسندگان ایران فراهم کنند. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (ادامه دارد)<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> # {{پاورقی|m1}}هدف ما از این اشارت گذرا بررسی اوضاع کلی ایران و طیف وسیع جنبش های اجتماعی و سیاسی در شرایط ده سال قبل ایران نیست. مسأله ما محدود به چگونگی تأسیس کانون نویسندگان ایران و شرائط و اوضاعی است که به این قضیه کمک کرد.</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%D8%AA%D9%88%D8%AF%D9%87_%D9%88_%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%DB%B2&diff=17022 2011-05-10T18:44:54Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:26-009.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۹]]<br /> [[Image:26-010.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۰]]<br /> [[Image:26-011.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۱]]<br /> [[Image:26-012.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲]]<br /> <br /> {{تایپ شد}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۶]]<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;حزب توده و کانون نویسندگان ایران (2)&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> 2. تأسیس کانون نویسندگان ایران<br /> <br /> کانون نویسندگان ایران چنان که نشان خواهیم داد در طول حیات خود دو مرحله مشخص را طی کرده است: مرحله اول از اواخر سال 1346 تا اواخر سال 1348؛ و مرحله دوم از اواخر بهار 1356 تا امروز. بنابراین بهتر است تاریخچه تأسیس و گسترش فعالیت های کانون را، بر همین اساس در دو مرحله جداگانه بررسی کنیم.<br /> <br /> پیش از ورود به اصل مطلب لازم به یادآوری است که بنیادگذاران کانون فعالیت خود را از اواخر سال 1346 آغاز کردند. بنابراین باید به شرائط سیاسی آن دوره ایران اشاره ئی، هر چند گذرا، بشود. دیگر این که اسناد و مدارکی که مبنای بررسی تأسیس و گسترش فعالیت های کانون در دوره اول قرار می گیرد به دو دسته تقسیم می شوند: یک دست مدارک مکتوب، شامل بیانیه نخست و منشور بعدی کانون، اعلامیه‌ها و صورت مذاکرات جلسات مجمع عمومی کانون یا جلسات هیأت دبیران. متاأسفانه تمامی این مدارک مربوط به‌دوره اول کانون در اختیار ما نیست. بخشی از آن‌ها در اختیار آن دسته از اعضائی است که از کانون استعفا کرده اند. اما آنچه در اختیار ماست به قدر کافی اهمیت دارد و می تواند مسائل اساسی مربوط به تأسیس کانون را روشن کند. به ویژه که ما کوشیده ایم نقص اطلاعات مکتوب را با مصاحبه و گفت و گو با برخی بنیادگذاران کانون که هنوز عضو کانونند تکمیل کنیم. این مصاحبه ها در حقیقت دسته دوم مدارک ما را در باره نخستین دور فعالیت کانون تشکیل می دهد. از خوانندگان خود می خواهیم هر جا، در طی ایم مقالات، به مطلبی برخوردند که بر اساس مدارکی که خود در اختیار دارند می تواند اصلاح یا تمکیل شود اطلاعات مستند خود را به نشانی کانون نویسندگان ایران، خیابان مشتاق، شماره 175 و یا از طریق دفتر کتاب جمعه برای نگارنده بفرستند.<br /> <br /> 1-2. زمینه های سیاسی تأسیس کانون نویسندگان ایران در سال 1346<br /> <br /> از دیدگاه سیاسی-اجتماعی، حکومت ننگین خاندان پهلوی را می توان نمونه ای بارز از کوششی منظم و برنامه ریزی شده برای استقرار یک نظام توتالیتر (فراگیر) در جامعه ما دانست. تردیدی نیست که این نظام توتالیتر در رابطه تنگاتنگ با سلطه خارجی، یعنی امپریالیزم، عمل می کرد. رضاشاه با حمایت مستقیم امپریالیسم انگلستان بر سر کار آمد. با مداخله ارتش های متفقین و سقوط رضا شاه دوره‌ئی از تزلزل و ضعف نفوذ انگلیس در ایران آغاز شد که با جنبش ملی شدن صنعت نفت به رهبری دکتر محمد مصدق به اوج خود رسید. با کودتای 28 مرداد و سقوط حکومت ملی دکتر مصدق هر چند انگلیسیان به بخشی از منافع سیاسی اقتصادی خود در ایران دوباره دست یافتند، اما آشکار بود که نقش‌ها عوض شده و این سرکرده امپریالیسم جهانی، یعنی آمریکاست که می‌رود ایران را تبدیل به تیول نفوذ مسلط خود کند. چنین چیزی حدودا در حوالی سال های چهل، یعنی شروع برنامه اصلاحات ارضی، به میدان آمدن امینی و سپس خروج او از صحنه، و سرانجام سرکوب قیام 15 خرداد توسط رژیم به شکل قاطع خود تثبیت شد. شاه به عنوان مهره اصلی سازمان دهنده نفوذ امپریالیسم در ایران، با مأموریت هائی منطقه‌ئی، مرحله نهایی پروسه استقرار نظام توتالیتر پهلوی را آغاز کرد. تا آن تاریخ مبانی مادی استقرار این مرحله از نظام توتالیتر در ایران فراهم شده بود. ارتش و نیروهای انتظامی و پلیسی به حد کافی سازمان یافته بودند. احزاب، انجمن ها و اتحادیه های صنفی مردمی همگی سرکوب و از صحنه سیاسی-اجتماعی کشور خارج شده جای خود را به نهادها و سازمان های فرمایشی که سرنخ آن ها در دست رژیم بود سپرده بودند. برنامه ریزی های اقتصادی رژیم روالی کم و بیش منظم به خود گرفته بود و رژیم دست اندرکار اتمام برنامه سوم و آغاز چهارمین برنامه پنجساله خود بود. دورنمای افزایس استخراج و صدور نفت به عنوان منبع اصلی درآمد و اقتصادی کشور به بلندپروازی های مستبدانه و ضدمردمی شاه چشمک می زد. اجرای اصلاحات ارضی شاه پسندانه و دیگر برنامه های جنبی آن، یعنی تأسیس و گسترش انواع «سپاه»ها (سپاه دانش، سپاه بهداشت، سپاه ترویج و آبادانی و غیره) به نحو مطلوب رژیم پیش می رفت. در واقع مأموران پهلوی در قالب این سازمان ها شروع کرده بودن به متلاشی کردن پایه های سنتی نظام اقتصادی-اجتماعی کشور، به ویژه در روستاها و مناطق عشایری، که قاعدتا میبایست به استقرار نظام سیاسی توتالیتری که همزاد و روبنای سیاسی آن اقدامات بود در اقصی نقاط کشور بینجامد. حمایت سیاسی خارجی از نظام شاهنشاهی بی سابقه بود. قدرت های خارجی از آمریکا و اقمارش گرفته تا دیگران، در بقراری روابط حسنه با رژیم ایران از یکدیگر سبقت می گرفتند و تا آنجا که می توانستند به آرایش چهره کریه او کمک می کردند. <br /> <br /> تنها در یک زمینه بود که رژیم موفقیت کامل نداشت: حوزه های فرهنگی و روشنفکری، مقصودم، هم روشنفکران و فرهنگ سنتی ] مراجع دینی و حوزه های علمیه [ است، هم روشنفکران و فرنگ متجدد ] دانشگاه ها و مدارس آموزش عالی و اهل قلم و نویسندگی [ ، تسخیر این حوزه اجتماعی و تثبیت قدرت توتالیتر رژیم بر آن، در آن برهه از زمان، ار جمله برنامه های شاه بود که می بایست وسائل و ابزار لازم را برای آن فراهم کند.<br /> در عالم مطبوعات خبری نبود، یا چندان خبری نبود. روزنامه های موجود یا در خط رژیم افتاده بودند و یا در زیر تیغ بی رحم سانسور جرأت ابراز وجود نداشتند. و رژیم برای تحکیم هر چه بیش تر سلطه خود در این زمینه دست به کار ایجاد مطبوعات خودساخته نیز زد. رادیو و تلویزیون جدیدا تأسیس شده که کاملا در دست دولت بود در خطی افتاده بود که به عنوان یکی از محمل های فرهنگی تثبیت نظام توتالیتر عملکردی نسبتا مؤثر پیدا کرد. بسیاری از به اصطلاح روشنفکران به خدمت سازمان رادیو-تلویزیون درآمدند، که بعدها چهره هائی از یهوداهای سرشناس نیز به جمع آنان پیوستند. قطبی به عنوان چهره «لیبرال» و دست و دل باز این دستگاه نقش مؤثری در شکار این گروه از به اصطلاح روشنفکران داشت، و اسباب بازی های لازم برای تاخت و تاز آنان را ] مجله، نشریه، کانون ها و کلوب های فرهنگی وابسته و غیره[ به خوبی فراهم می کرد. رژیم حتی پا را از این حد نیز فراتر گذاشت و با دستیاری وزارت فرهنگ و هنر پهلبدی، برنامه هائی را تدارک دید که هدف آن ها گسترش نفوذ فرهنگی توتالیتر خویش و ادغام هر چه بیش تر حوزه های روشنفکری در چارچوب نظام سیاسی پهلوی بود. چهره‌ئی که در رأس همه این گونه اقدامات قرار داشت و می بایست تمامی این روش ها را به سوی تثبیت نظم فرهنگی دلخواه پهلوی رهبری کند همسر شاه بود که جمعی از عوامل فرهنگی دست آموز دربار دور و بر او را گرفته بودند و به عنوان عامل اجرائی به پیشبرد هدف های رژیم کمک می کرد. از جمله سرشناس ترین و مستقیما شناخته شده ترینشان شجاع الدین شفا بود که امور فرهنگی دربار پهلوی را سامان می داد. اینان برنامه ها ئی را طرح ریزی کردند که شکل گسترش یافته آن ها بعدها در جشن های هنر شیراز و دیگر جشن ها و سمینارهای ملی، منطقه ئی و جهانی متبلور شد. از جمله نخستین این برنامه ها، برنامه «کنگره ساعران و نویسندگان ایران» بود که می بایست به سردمداری شجاع الدین شفا راه را برای به خدمت گرفتن هر چه بیش تر اهل قلم ایران در دستگاه فرهنگی نظام توتالیتر پهلوی هموار کند. صحبت تشکیل این کنگره در اواخر سال 1346 مطرح شد. <br /> <br /> اما در جبهه دیگر، یعنی در جبهه مردم، روشنفکران متعد و بیدار، بیکار ننشسته بودند. از یک سو توفان، در دل دریای آرام، در حوزه های دینی و مدارس مذهبی در حال شکل گرفتن بود، و از سوی دیگر، مبارزه ها در دانشگاه ها و مدارس عالی، و مقاومت در حوزه های روشنفکری، هر چند محدود و به صورت منفی، ادامه داشت. شکل مؤثر و عملی مقاومت برخاسته از حوزه های روشنفکری، که به تأسیس هسته های انقلابی و رزمنده انجامید، نیز البته راه خود را می پیمود و به نتایجی که همه می دانیم منجر شد.1 تأسیس کانون نویسندگان ایران را باید در رابطه با همین اوضاع و وجود محافل و هسته های معدود ولی مقاوم روشنفکری جدید، که می کوشیدند در برابر هجوم همه جانبه رژیم توتالیتر پهلوی بایستند و جذب جریان مسلط روز نشوند جستجو کرد. البته پیش از آن که این مسأله، یعنی «کنگره شاعران و نویسندگان ایران» مطرح شود شدت اختناق و سانسور عرصه را بر اهل قلم ایران تنگ کرده بود و آن دسته از روشنفکران متعهد که می کوشیدند قلم خود را در راه خدمت به مردم به کار گیرند، پیوسته در جستجوی یافتن راهی بودند که مسأله سانسور را افشا کنند، بر ضد آن به مبارزه برخیزند و راهی مؤثر و عملی برای مقابله با آن بیابند. به ویژه که رژیم به موازات گسترش اقدامات فراگیرنده فرهنگی خویش، دست اندر کار آن بود که با تهیه و تصویب قوانین، مسأله حقوق مؤلف را نیز در حیطه قدرت خویش و به نحوی دلخواه خود سامان دهد. این گرایش های نهادی رژیم از یک سو، و مشاهده اختناق و سانسور شدید و کوشش دستگاه برای جذب و ادغام هر چه بیش تر فکر و اندیشه در نظام توتالیتر در سازمان ها و برنامه های فرمایشی از سوی دیگر، مجموعا شرائط و اوضاع و احوالی بود که هسته های متعهد و مقاوم روشنفکری ایران را فکر واداشت و اندک اندک به سمتی سوق داد که برای مقابله با این اوضاع و حفظ هویت مستقل خود چاره ئی بیندیشند. گام اول در این چاره اندیشی ها اعتراض به سانسور و اختناق و دفاع از آزادی اندیشه و بیان و ضرورت تشکیل اتحادیه واقعی اهل قلم ایران بود. این گام نخست توسط جمع محدودی از روشنفکران برداشته شد و به تهیه و امضا بیانیه ئی تحت عنوان «بیانیه درباره کنگره نویسندگان» انجامید که تدوین کنندگان آن در اسفندماه 1346 کوشیدند آن بیانیه را به امضای دیگر نویسندگان و شاعران ایران برسانند و به دنبال آن مقدمات لازم را برای تأسیس کانون نویسندگان ایران فراهم کنند. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (ادامه دارد)<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> 1. هدف ما از این اشارت گذرا بررسی اوضاع کلی ایران و طیف وسیع جنبش های اجتماعی و سیاسی در شرایط ده سال قبل ایران نیست. مسأله ما محدود به چگونگی تأسیس کانون نویسندگان ایران و شرائط و اوضاعی است که به این قضیه کمک کرد.</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%D8%AA%D9%88%D8%AF%D9%87_%D9%88_%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%DB%B2&diff=17016 2011-05-10T17:28:17Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:26-009.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۹]]<br /> [[Image:26-010.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۰]]<br /> [[Image:26-011.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۱]]<br /> [[Image:26-012.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲]]<br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۶]]<br /> <br /> &#039;&#039;&#039;حزب توده و کانون نویسندگان ایران (2)&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> 2. تأسیس کانون نویسندگان ایران<br /> <br /> کانون نویسندگان ایران چنان که نشان خواهیم داد در طول حیات خود دو مرحله مشخص را طی کرده است: مرحله اول از اواخر سال 1346 تا اواخر سال 1348؛ و مرحله دوم از اواخر بهار 1356 تا امروز. بنابراین بهتر است تاریخچه تأسیس و گسترش فعالیت های کانون را، بر همین اساس در دو مرحله جداگانه بررسی کنیم.<br /> <br /> پیش از ورود به اصل مطلب لازم به یادآوری است که بنیادگذاران کانون فعالیت خود را از اواخر سال 1346 آغاز کردند. بنابراین باید به شرائط سیاسی آن دوره ایران اشاره ئی، هر چند گذرا، بشود. دیگر این که اسناد و مدارکی که مبنای بررسی تأسیس و گسترش فعالیت های کانون در دوره اول قرار می گیرد به دو دسته تقسیم می شوند: یک دست مدارک مکتوب، شامل بیانیه نخست و منشور بعدی کانون، اعلامیه‌ها و صورت مذاکرات جلسات مجمع عمومی کانون یا جلسات هیأت دبیران. متاأسفانه تمامی این مدارک مربوط به‌دوره اول کانون در اختیار ما نیست. بخشی از آن‌ها در اختیار آن دسته از اعضائی است که از کانون استعفا کرده اند. اما آنچه در اختیار ماست به قدر کافی اهمیت دارد و می تواند مسائل اساسی مربوط به تأسیس کانون را روشن کند. به ویژه که ما کوشیده ایم نقص اطلاعات مکتوب را با مصاحبه و گفت و گو با برخی بنیادگذاران کانون که هنوز عضو کانونند تکمیل کنیم. این مصاحبه ها در حقیقت دسته دوم مدارک ما را در باره نخستین دور فعالیت کانون تشکیل می دهد. از خوانندگان خود می خواهیم هر جا، در طی ایم مقالات، به مطلبی برخوردند که بر اساس مدارکی که خود در اختیار دارند می تواند اصلاح یا تمکیل شود اطلاعات مستند خود را به نشانی کانون نویسندگان ایران، خیابان مشتاق، شماره 175 و یا از طریق دفتر کتاب جمعه برای نگارنده بفرستند.<br /> <br /> 1-2. زمینه های سیاسی تأسیس کانون نویسندگان ایران در سال 1346<br /> <br /> از دیدگاه سیاسی-اجتماعی، حکومت ننگین خاندان پهلوی را می توان نمونه ای بارز از کوششی منظم و برنامه ریزی شده برای استقرار یک نظام توتالیتر (فراگیر) در جامعه ما دانست. تردیدی نیست که این نظام توتالیتر در رابطه تنگاتنگ با سلطه خارجی، یعنی امپریالیزم، عمل می کرد. رضاشاه با حمایت مستقیم امپریالیسم انگلستان بر سر کار آمد. با مداخله ارتش های متفقین و سقوط رضا شاه دوره‌ئی از تزلزل و ضعف نفوذ انگلیس در ایران آغاز شد که با جنبش ملی شدن صنعت نفت به رهبری دکتر محمد مصدق به اوج خود رسید. با کودتای 28 مرداد و سقوط حکومت ملی دکتر مصدق هر چند انگلیسیان به بخشی از منافع سیاسی اقتصادی خود در ایران دوباره دست یافتند، اما آشکار بود که نقش‌ها عوض شده و این سرکرده امپریالیسم جهانی، یعنی آمریکاست که می‌رود ایران را تبدیل به تیول نفوذ مسلط خود کند. چنین چیزی حدودا در حوالی سال های چهل، یعنی شروع برنامه اصلاحات ارضی، به میدان آمدن امینی و سپس خروج او از صحنه، و سرانجام سرکوب قیام 15 خرداد توسط رژیم به شکل قاطع خود تثبیت شد. شاه به عنوان مهره اصلی سازمان دهنده نفوذ امپریالیسم در ایران، با مأموریت هائی منطقه‌ئی، مرحله نهایی پروسه استقرار نظام توتالیتر پهلوی را آغاز کرد. تا آن تاریخ مبانی مادی استقرار این مرحله از نظام توتالیتر در ایران فراهم شده بود. ارتش و نیروهای انتظامی و پلیسی به حد کافی سازمان یافته بودند. احزاب، انجمن ها و اتحادیه های صنفی مردمی همگی سرکوب و از صحنه سیاسی-اجتماعی کشور خارج شده جای خود را به نهادها و سازمان های فرمایشی که سرنخ آن ها در دست رژیم بود سپرده بودند. برنامه ریزی های اقتصادی رژیم روالی کم و بیش منظم به خود گرفته بود و رژیم دست اندرکار اتمام برنامه سوم و آغاز چهارمین برنامه پنجساله خود بود. دورنمای افزایس استخراج و صدور نفت به عنوان منبع اصلی درآمد و اقتصادی کشور به بلندپروازی های مستبدانه و ضدمردمی شاه چشمک می زد. اجرای اصلاحات ارضی شاه پسندانه و دیگر برنامه های جنبی آن، یعنی تأسیس و گسترش انواع «سپاه»ها (سپاه دانش، سپاه بهداشت، سپاه ترویج و آبادانی و غیره) به نحو مطلوب رژیم پیش می رفت. در واقع مأموران پهلوی در قالب این سازمان ها شروع کرده بودن به متلاشی کردن پایه های سنتی نظام اقتصادی-اجتماعی کشور، به ویژه در روستاها و مناطق عشایری، که قاعدتا میبایست به استقرار نظام سیاسی توتالیتری که همزاد و روبنای سیاسی آن اقدامات بود در اقصی نقاط کشور بینجامد. حمایت سیاسی خارجی از نظام شاهنشاهی بی سابقه بود. قدرت های خارجی از آمریکا و اقمارش گرفته تا دیگران، در بقراری روابط حسنه با رژیم ایران از یکدیگر سبقت می گرفتند و تا آنجا که می توانستند به آرایش چهره کریه او کمک می کردند. <br /> <br /> تنها در یک زمینه بود که رژیم موفقیت کامل نداشت: حوزه های فرهنگی و روشنفکری، مقصودم، هم روشنفکران و فرهنگ سنتی ] مراجع دینی و حوزه های علمیه [ است، هم روشنفکران و فرنگ متجدد ] دانشگاه ها و مدارس آموزش عالی و اهل قلم و نویسندگی [ ، تسخیر این حوزه اجتماعی و تثبیت قدرت توتالیتر رژیم بر آن، در آن برهه از زمان، ار جمله برنامه های شاه بود که می بایست وسائل و ابزار لازم را برای آن فراهم کند.<br /> در عالم مطبوعات خبری نبود، یا چندان خبری نبود. روزنامه های موجود یا در خط رژیم افتاده بودند و یا در زیر تیغ بی رحم سانسور جرأت ابراز وجود نداشتند. و رژیم برای تحکیم هر چه بیش تر سلطه خود در این زمینه دست به کار ایجاد مطبوعات خودساخته نیز زد. رادیو و تلویزیون جدیدا تأسیس شده که کاملا در دست دولت بود در خطی افتاده بود که به عنوان یکی از محمل های فرهنگی تثبیت نظام توتالیتر عملکردی نسبتا مؤثر پیدا کرد. بسیاری از به اصطلاح روشنفکران به خدمت سازمان رادیو-تلویزیون درآمدند، که بعدها چهره هائی از یهوداهای سرشناس نیز به جمع آنان پیوستند. قطبی به عنوان چهره «لیبرال» و دست و دل باز این دستگاه نقش مؤثری در شکار این گروه از به اصطلاح روشنفکران داشت، و اسباب بازی های لازم برای تاخت و تاز آنان را ] مجله، نشریه، کانون ها و کلوب های فرهنگی وابسته و غیره[ به خوبی فراهم می کرد. رژیم حتی پا را از این حد نیز فراتر گذاشت و با دستیاری وزارت فرهنگ و هنر پهلبدی، برنامه هائی را تدارک دید که هدف آن ها گسترش نفوذ فرهنگی توتالیتر خویش و ادغام هر چه بیش تر حوزه های روشنفکری در چارچوب نظام سیاسی پهلوی بود. چهره‌ئی که در رأس همه این گونه اقدامات قرار داشت و می بایست تمامی این روش ها را به سوی تثبیت نظم فرهنگی دلخواه پهلوی رهبری کند همسر شاه بود که جمعی از عوامل فرهنگی دست آموز دربار دور و بر او را گرفته بودند و به عنوان عامل اجرائی به پیشبرد هدف های رژیم کمک می کرد. از جمله سرشناس ترین و مستقیما شناخته شده ترینشان شجاع الدین شفا بود که امور فرهنگی دربار پهلوی را سامان می داد. اینان برنامه ها ئی را طرح ریزی کردند که شکل گسترش یافته آن ها بعدها در جشن های هنر شیراز و دیگر جشن ها و سمینارهای ملی، منطقه ئی و جهانی متبلور شد. از جمله نخستین این برنامه ها، برنامه «کنگره ساعران و نویسندگان ایران» بود که می بایست به سردمداری شجاع الدین شفا راه را برای به خدمت گرفتن هر چه بیش تر اهل قلم ایران در دستگاه فرهنگی نظام توتالیتر پهلوی هموار کند. صحبت تشکیل این کنگره در اواخر سال 1346 مطرح شد. <br /> <br /> اما در جبهه دیگر، یعنی در جبهه مردم، روشنفکران متعد و بیدار، بیکار ننشسته بودند. از یک سو توفان، در دل دریای آرام، در حوزه های دینی و مدارس مذهبی در حال شکل گرفتن بود، و از سوی دیگر، مبارزه ها در دانشگاه ها و مدارس عالی، و مقاومت در حوزه های روشنفکری، هر چند محدود و به صورت منفی، ادامه داشت. شکل مؤثر و عملی مقاومت برخاسته از حوزه های روشنفکری، که به تأسیس هسته های انقلابی و رزمنده انجامید، نیز البته راه خود را می پیمود و به نتایجی که همه می دانیم منجر شد.1 تأسیس کانون نویسندگان ایران را باید در رابطه با همین اوضاع و وجود محافل و هسته های معدود ولی مقاوم روشنفکری جدید، که می کوشیدند در برابر هجوم همه جانبه رژیم توتالیتر پهلوی بایستند و جذب جریان مسلط روز نشوند جستجو کرد. البته پیش از آن که این مسأله، یعنی «کنگره شاعران و نویسندگان ایران» مطرح شود شدت اختناق و سانسور عرصه را بر اهل قلم ایران تنگ کرده بود و آن دسته از روشنفکران متعهد که می کوشیدند قلم خود را در راه خدمت به مردم به کار گیرند، پیوسته در جستجوی یافتن راهی بودند که مسأله سانسور را افشا کنند، بر ضد آن به مبارزه برخیزند و راهی مؤثر و عملی برای مقابله با آن بیابند. به ویژه که رژیم به موازات گسترش اقدامات فراگیرنده فرهنگی خویش، دست اندر کار آن بود که با تهیه و تصویب قوانین، مسأله حقوق مؤلف را نیز در حیطه قدرت خویش و به نحوی دلخواه خود سامان دهد. این گرایش های نهادی رژیم از یک سو، و مشاهده اختناق و سانسور شدید و کوشش دستگاه برای جذب و ادغام هر چه بیش تر فکر و اندیشه در نظام توتالیتر در سازمان ها و برنامه های فرمایشی از سوی دیگر، مجموعا شرائط و اوضاع و احوالی بود که هسته های متعهد و مقاوم روشنفکری ایران را فکر واداشت و اندک اندک به سمتی سوق داد که برای مقابله با این اوضاع و حفظ هویت مستقل خود چاره ئی بیندیشند. گام اول در این چاره اندیشی ها اعتراض به سانسور و اختناق و دفاع از آزادی اندیشه و بیان و ضرورت تشکیل اتحادیه واقعی اهل قلم ایران بود. این گام نخست توسط جمع محدودی از روشنفکران برداشته شد و به تهیه و امضا بیانیه ئی تحت عنوان «بیانیه درباره کنگره نویسندگان» انجامید که تدوین کنندگان آن در اسفندماه 1346 کوشیدند آن بیانیه را به امضای دیگر نویسندگان و شاعران ایران برسانند و به دنبال آن مقدمات لازم را برای تأسیس کانون نویسندگان ایران فراهم کنند. <br /> <br /> {{چپ‌چین}}<br /> (ادامه دارد)<br /> {{پایان چپ‌چین}}<br /> <br /> 1. هدف ما از این اشارت گذرا بررسی اوضاع کلی ایران و طیف وسیع جنبش های اجتماعی و سیاسی در شرایط ده سال قبل ایران نیست. مسأله ما محدود به چگونگی تأسیس کانون نویسندگان ایران و شرائط و اوضاعی است که به این قضیه کمک کرد.</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%D8%AA%D9%88%D8%AF%D9%87_%D9%88_%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%DB%B2&diff=17008 2011-05-10T17:11:12Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:26-009.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۹]]<br /> [[Image:26-010.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۰]]<br /> [[Image:26-011.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۱]]<br /> [[Image:26-012.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲]]<br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۶]]<br /> <br /> حزب توده و کانون نویسندگان ایران (2)<br /> <br /> 2. تأسیس کانون نویسندگان ایران<br /> <br /> کانون نویسندگان ایران چنان که نشان خواهیم داد در طول حیات خود دو مرحله مشخص را طی کرده است: مرحله اول از اواخر سال 1346 تا اواخر سال 1348؛ و مرحله دوم از اواخر بهار 1356 تا امروز. بنابراین بهتر است تاریخچه تأسیس و گسترش فعالیت های کانون را، بر همین اساس در دو مرحله جداگانه بررسی کنیم.<br /> <br /> پیش از ورود به اصل مطلب لازم به یادآوری است که بنیادگذاران کانون فعالیت خود را از اواخر سال 1346 آغاز کردند. بنابراین باید به شرائط سیاسی آن دوره ایران اشاره ئی، هر چند گذرا، بشود. دیگر این که اسناد و مدارکی که مبنای بررسی تأسیس و گسترش فعالیت های کانون در دوره اول قرار می گیرد به دو دسته تقسیم می شوند: یک دست مدارک مکتوب، شامل بیانیه نخست و منشور بعدی کانون، اعلامیه‌ها و صورت مذاکرات جلسات مجمع عمومی کانون یا جلسات هیأت دبیران. متاأسفانه تمامی این مدارک مربوط به‌دوره اول کانون در اختیار ما نیست. بخشی از آن‌ها در اختیار آن دسته از اعضائی است که از کانون استعفا کرده اند. اما آنچه در اختیار ماست به قدر کافی اهمیت دارد و می تواند مسائل اساسی مربوط به تأسیس کانون را روشن کند. به ویژه که ما کوشیده ایم نقص اطلاعات مکتوب را با مصاحبه و گفت و گو با برخی بنیادگذاران کانون که هنوز عضو کانونند تکمیل کنیم. این مصاحبه ها در حقیقت دسته دوم مدارک ما را در باره نخستین دور فعالیت کانون تشکیل می دهد. از خوانندگان خود می خواهیم هر جا، در طی ایم مقالات، به مطلبی برخوردند که بر اساس مدارکی که خود در اختیار دارند می تواند اصلاح یا تمکیل شود اطلاعات مستند خود را به نشانی کانون نویسندگان ایران، خیابان مشتاق، شماره 175 و یا از طریق دفتر کتاب جمعه برای نگارنده بفرستند.<br /> <br /> 1-2. زمینه های سیاسی تأسیس کانون نویسندگان ایران در سال 1346<br /> <br /> از دیدگاه سیاسی-اجتماعی، حکومت ننگین خاندان پهلوی را می توان نمونه ای بارز از کوششی منظم و برنامه ریزی شده برای استقرار یک نظام توتالیتر (فراگیر) در جامعه ما دانست. تردیدی نیست که این نظام توتالیتر در رابطه تنگاتنگ با سلطه خارجی، یعنی امپریالیزم، عمل می کرد. رضاشاه با حمایت مستقیم امپریالیسم انگلستان بر سر کار آمد. با مداخله ارتش های متفقین و سقوط رضا شاه دوره‌ئی از تزلزل و ضعف نفوذ انگلیس در ایران آغاز شد که با جنبش ملی شدن صنعت نفت به رهبری دکتر محمد مصدق به اوج خود رسید. با کودتای 28 مرداد و سقوط حکومت ملی دکتر مصدق هر چند انگلیسیان به بخشی از منافع سیاسی اقتصادی خود در ایران دوباره دست یافتند، اما آشکار بود که نقش‌ها عوض شده و این سرکرده امپریالیسم جهانی، یعنی آمریکاست که می‌رود ایران را تبدیل به تیول نفوذ مسلط خود کند. چنین چیزی حدودا در حوالی سال های چهل، یعنی شروع برنامه اصلاحات ارضی، به میدان آمدن امینی و سپس خروج او از صحنه، و سرانجام سرکوب قیام 15 خرداد توسط رژیم به شکل قاطع خود تثبیت شد. شاه به عنوان مهره اصلی سازمان دهنده نفوذ امپریالیسم در ایران، با مأموریت هائی منطقه‌ئی، مرحله نهایی پروسه استقرار نظام توتالیتر پهلوی را آغاز کرد. تا آن تاریخ مبانی مادی استقرار این مرحله از نظام توتالیتر در ایران فراهم شده بود. ارتش و نیروهای انتظامی و پلیسی به حد کافی سازمان یافته بودند. احزاب، انجمن ها و اتحادیه های صنفی مردمی همگی سرکوب و از صحنه سیاسی-اجتماعی کشور خارج شده جای خود را به نهادها و سازمان های فرمایشی که سرنخ آن ها در دست رژیم بود سپرده بودند. برنامه ریزی های اقتصادی رژیم روالی کم و بیش منظم به خود گرفته بود و رژیم دست اندرکار اتمام برنامه سوم و آغاز چهارمین برنامه پنجساله خود بود. دورنمای افزایس استخراج و صدور نفت به عنوان منبع اصلی درآمد و اقتصادی کشور به بلندپروازی های مستبدانه و ضدمردمی شاه چشمک می زد. اجرای اصلاحات ارضی شاه پسندانه و دیگر برنامه های جنبی آن، یعنی تأسیس و گسترش انواع «سپاه»ها (سپاه دانش، سپاه بهداشت، سپاه ترویج و آبادانی و غیره) به نحو مطلوب رژیم پیش می رفت. در واقع مأموران پهلوی در قالب این سازمان ها شروع کرده بودن به متلاشی کردن پایه های سنتی نظام اقتصادی-اجتماعی کشور، به ویژه در روستاها و مناطق عشایری، که قاعدتا میبایست به استقرار نظام سیاسی توتالیتری که همزاد و روبنای سیاسی آن اقدامات بود در اقصی نقاط کشور بینجامد. حمایت سیاسی خارجی از نظام شاهنشاهی بی سابقه بود. قدرت های خارجی از آمریکا و اقمارش گرفته تا دیگران، در بقراری روابط حسنه با رژیم ایران از یکدیگر سبقت می گرفتند و تا آنجا که می توانستند به آرایش چهره کریه او کمک می کردند. <br /> <br /> تنها در یک زمینه بود که رژیم موفقیت کامل نداشت: حوزه های فرهنگی و روشنفکری، مقصودم، هم روشنفکران و فرهنگ سنتی ] مراجع دینی و حوزه های علمیه [ است، هم روشنفکران و فرنگ متجدد ] دانشگاه ها و مدارس آموزش عالی و اهل قلم و نویسندگی [ ، تسخیر این حوزه اجتماعی و تثبیت قدرت توتالیتر رژیم بر آن، در آن برهه از زمان، ار جمله برنامه های شاه بود که می بایست وسائل و ابزار لازم را برای آن فراهم کند.<br /> در عالم مطبوعات خبری نبود، یا چندان خبری نبود. روزنامه های موجود یا در خط رژیم افتاده بودند و یا در زیر تیغ بی رحم سانسور جرأت ابراز وجود نداشتند. و رژیم برای تحکیم هر چه بیش تر سلطه خود در این زمینه دست به کار ایجاد مطبوعات خودساخته نیز زد. رادیو و تلویزیون جدیدا تأسیس شده که کاملا در دست دولت بود در خطی افتاده بود که به عنوان یکی از محمل های فرهنگی تثبیت نظام توتالیتر عملکردی نسبتا مؤثر پیدا کرد. بسیاری از به اصطلاح روشنفکران به خدمت سازمان رادیو-تلویزیون درآمدند، که بعدها چهره هائی از یهوداهای سرشناس نیز به جمع آنان پیوستند. قطبی به عنوان چهره «لیبرال» و دست و دل باز این دستگاه نقش مؤثری در شکار این گروه از به اصطلاح روشنفکران داشت، و اسباب بازی های لازم برای تاخت و تاز آنان را ] مجله، نشریه، کانون ها و کلوب های فرهنگی وابسته و غیره[ به خوبی فراهم می کرد. رژیم حتی پا را از این حد نیز فراتر گذاشت و با دستیاری وزارت فرهنگ و هنر پهلبدی، برنامه هائی را تدارک دید که هدف آن ها گسترش نفوذ فرهنگی توتالیتر خویش و ادغام هر چه بیش تر حوزه های روشنفکری در چارچوب نظام سیاسی پهلوی بود. چهره‌ئی که در رأس همه این گونه اقدامات قرار داشت و می بایست تمامی این روش ها را به سوی تثبیت نظم فرهنگی دلخواه پهلوی رهبری کند همسر شاه بود که جمعی از عوامل فرهنگی دست آموز دربار دور و بر او را گرفته بودند و به عنوان عامل اجرائی به پیشبرد هدف های رژیم کمک می کرد. از جمله سرشناس ترین و مستقیما شناخته شده ترینشان شجاع الدین شفا بود که امور فرهنگی دربار پهلوی را سامان می داد. اینان برنامه ها ئی را طرح ریزی کردند که شکل گسترش یافته آن ها بعدها در جشن های هنر شیراز و دیگر جشن ها و سمینارهای ملی، منطقه ئی و جهانی متبلور شد. از جمله نخستین این برنامه ها، برنامه «کنگره ساعران و نویسندگان ایران» بود که می بایست به سردمداری شجاع الدین شفا راه را برای به خدمت گرفتن هر چه بیش تر اهل قلم ایران در دستگاه فرهنگی نظام توتالیتر پهلوی هموار کند. صحبت تشکیل این کنگره در اواخر سال 1346 مطرح شد. <br /> <br /> اما در جبهه دیگر، یعنی در جبهه مردم، روشنفکران متعد و بیدار، بیکار ننشسته بودند. از یک سو توفان، در دل دریای آرام، در حوزه های دینی و مدارس مذهبی در حال شکل گرفتن بود، و از سوی دیگر، مبارزه ها در دانشگاه ها و مدارس عالی، و مقاومت در حوزه های روشنفکری، هر چند محدود و به صورت منفی، ادامه داشت. شکل مؤثر و عملی مقاومت برخاسته از حوزه های روشنفکری، که به تأسیس هسته های انقلابی و رزمنده انجامید، نیز البته راه خود را می پیمود و به نتایجی که همه می دانیم منجر شد.1 تأسیس کانون نویسندگان ایران را باید در رابطه با همین اوضاع و وجود محافل و هسته های معدود ولی مقاوم روشنفکری جدید، که می کوشیدند در برابر هجوم همه جانبه رژیم توتالیتر پهلوی بایستند و جذب جریان مسلط روز نشوند جستجو کرد. البته پیش از آن که این مسأله، یعنی «کنگره ساعران و نویسندگان ایران» مطرح شود شدت اختناق و سانسور عرصه را بر اهل قلم ایران تنگ کرده بود و آن دسته از روشنفکران متعهد که می کوشیدند قلم خود را در راه خدمت به مردم به کار گیرند، پیوسته در جستجوی یافتن راهی بودند که مسأله سانسور را افشا کنند، بر ضد آن به مبارزه برخیزند و راهی مؤثر و عملی برای مقابله با آن بیابند. به ویژه که رژیم به موازات گسترش اقدامات فراگیرنده فرهنگی خویش، دست اندر کار آن بود که با تهیه و تصویب قوانین، مسأله حقوق مؤلف را نیز در حیطه قدرت خویش و به نحوی دلخواه خود سامان دهد. این گرایش های نهادی رژیم از یک سو، و مشاهده اختناق و سانسور شدید و کوشش دستگاه برای جذب و ادغام هر چه بیش تر فکر و اندیشه در نظام توتالیتر در سازمان ها و برنامه های فرمایشی از سوی دیگر، مجموعا شرائط و اوضاع و احوالی بود که هسته های متعهد و مقاوم روشنفکری ایران را فکر واداشت و اندک اندک به سمتی سوق داد که برای مقابله با این اوضاع و حفظ هویت مستقل خود چاره ئی بیندیشند. گام اول در این چاره اندیشی ها اعتراض به سانسور و اختناق و دفاع از آزادی اندیشه و بیان و ضرورت تشکیل اتحادیه واقعی اهل قلم ایران بود. این گام نخست توسط جمع محدودی از روشنفکران برداشته شد و به تهیه و امضا بیانیه ئی تحت عنوان «بیانیه درباره کنگره نویسندگان» انجامید که تدوین کنندگان آن در اسفندماه 1346 کوشیدند آن بیانیه را به امضای دیگر نویسندگان و شاعران ایران برسانند و به دنبال آن مقدمات لازم را برای تأسیس کانون نویسندگان ایران فراهم کنند. <br /> <br /> (ادامه دارد)<br /> <br /> 1. هدف ما از این اشارت گذرا بررسی اوضاع کلی ایران و طیف وسیع جنبش های اجتماعی و سیاسی در شرایط ده سال قبل ایران نیست. مسأله ما محدود به چگونگی تأسیس کانون نویسندگان ایران و شرائط و اوضاعی است که به این قضیه کمک کرد.</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%D8%AA%D9%88%D8%AF%D9%87_%D9%88_%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%DB%B2&diff=16855 2011-05-09T19:28:23Z

<p>Marin: </p> <hr /> <div>[[Image:26-009.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۹|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۹]]<br /> [[Image:26-010.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۰|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۰]]<br /> [[Image:26-011.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۱|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۱]]<br /> [[Image:26-012.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲|کتاب جمعه سال اول شماره ۲۶ صفحه ۱۲]]<br /> <br /> {{در حال ویرایش}}<br /> <br /> [[رده:کتاب جمعه ۲۶]]</div>

Marin http://irpress.org/index.php?title=%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87%D9%94_%D8%AA%D9%82%D9%88%DB%8C%D9%85_%DB%B3%DB%B0&diff=16326 2011-05-07T17:55:01Z

<p>Marin: تایپ شد.</p> <hr /> <div>[[Image:30-003.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۰ صفحه ۳|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۰ صفحه ۳]]<br /> [[Image:30-004.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۰ صفحه ۴|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۰ صفحه ۴]]<br /> [[Image:30-005.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۰ صفحه ۵|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۰ صفحه ۵]]<br /> [[Image:30-006.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۰ صفحه ۶|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۰ صفحه ۶]]<br /> [[Image:30-007.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره ۳۰ صفحه ۷|کتاب جمعه سال اول شماره ۳۰ صفحه ۷]]<br /> <br /> {{بازنگری}}<br /> [[رده:کتاب جمعه ۳۰]]<br /> [[رده:سرمقاله]]<br /> <br /> مدت هاست که در آمیختن هر حادثه مهم مملکت با یک ماجرای جداگانه شیوه کار زمامدارن شده است. پس از انتخابات مجلس خبرگان، مشت آهنین بر مطبوعات فرود آمد؛ همه پرسی قانون اساسی در سایه گروگان گیری در سفارت آمریکا رفت؛ و در پایان این هفته که قرار است نخستین انتخابات مجلس شورای ملی حکومت جمهوری برگزار شود، اختلاف بر سر ملاقات با گروگان ها یا آزادی آنها یا انتقال شان به دست شورای انقلاب یا دولت، موضوع اغتشاشی تازه شده است.<br /> <br /> شورای انقلاب ادعا می کند که پیشنهاد تحویل گروگان ها را خود دانشجویان داده اند؛ رئیس جمهوری و وزیر خارجه اعلام می کنند آیت الله خمینی با انتقال گروگان ها موافقت کرده، اما پس از چند کشمکش علنی، برخی اعضای شورای انقلاب می گویند که از اول با این طرح مخالف بوده اند. آنچه از مجموع برخوردها می توان در یافت این است که اول: بنی صدر و جناحش خواستار هر چه زودتر پایان دادن به ماجرای گروگان هاست. بنی صدر در مصاحبه ای به رویتر گفت که اگر لازم باشد برای بیرون آوردن گروگان ها از سفارت آمریکا متوسل به زور خواهد شد. اما بعداً حرفش را این طور اصلاح کرد که نگفته است نیازی به زور می بیند. دوم: اعضای معمم شورای انقلاب در فشارند که دخالت رسمی و مستقیم دولت را در این قضیه بپذیرند؛ اما بعید می دانند که به این زودی برگ برنده دیگری به دستشان بیفتد یا اساسا با اتمام ماجرای سفارت آمریکا دیگر مجال دست زدن به مانور بزرگ دیگری باشد. بنابراین، برای بهره برداری هر چه بیشتر، نظر جناح بنی صدر را می پذیرند، اما در عمل، امتیازهای بیشتری می خواهند. می توان پنداشت که گروه پنج نفری (بهشتی، رفسنجانی، خامنه ای، موسوی اردبیلی و باهنر) واگذاری گروگان ها را با سکوت بنی صدر در برابر انتخابات دو مرحله ای برابر گذاشته باشند. احتمالا این تنها معامله ای نیست که دو طرف بر سر آن چانه می زنند. اما همین کافی است که نشان بدهد مسایل ظاهرا مربوط به سیاست خارجی تا چه اندازه می تواند مصرف داخلی پیدا بکند. <br /> <br /> واگذاری سرنوشت گروگان ها به مجلس شورای ملی دقیقا در جهت همین سیاست پیوند زدن دو قضیه متفاوت است. پس از انتخابات جمعه، یا به عبارتی نخستین دور انتخابات، گروگان ها ارزش تبلیغاتی شان را از دست نخواهند داد. مخالفان انتخابات دو مرحله ای می توانند همچنان فشار بیاورند که دارندگان اکثریت آرا به عنوان نمایندگان مجلس شناخته شوند و بنی صدر و جناحش ممکن است صدایشان را در طرفداری از این نظر بلند کنند. با اهرم گروگان ها می توان بر این دسته فشار آورد که ساکت نشوند. اگر انتخابات به مرحله دوم بکشد، آن گاه گروگان ها ارزش آن را دارند که، پس از گشایش مجلس، گروه پنج نفری تا فرودگاه بدرقه شان کند. <br /> <br /> مدت هاست از استرداد شاه مخلوع حرفی نمی رود- البته نه به این دلیل که کسی خواستار بازگرداندن او نباشد. بلکه درست به این دلیل که دولت پاناما با استرداد او موافقت کرده است. دولت پاناما (که ژنرال عمر تور یخوس، در قدرتمند آن، دوست صمیمی هامیلتون جوردن، رئیس کارکنان کاخ سفید است) حاضر شده که درباره بازگرداندن شاه اقدام کند. اما این کار می تواند سال ها به درازا بکشد: اعلام جرم ایران، ارائه مدارک، دفاع وکلای شاه، رسیدگی دادگاه و همه چیز از نو. <br /> <br /> 1- «به نظر من پیشنهاد درست این است که آقای رئیس جمهور شخصا چند نفر از این برادران دانشجوی مستقر در لانه جاسوسی را بخواهند و آنها را مورد ملاطفت قرار دهند و احیانا اگر دلگیری هائی هست برطرف شود . . .» (مصاحبه با حجت الاسلام خامنه ای، جمهوری اسلامی، بکشنبه 19 اسفند 58) <br /> <br /> 2- بازی موافقت با استرداد شاه چنان با اطمینان ترتیب یافته است که وکیل پانامائی ایران اعلام کرد شاه مخلوع و خانواده اش 8 میلیارد دلار از ایران خارج کرده اند- و در اشتباه چاپی روزنامه کیهان این رقم 800 میلیارد دلار شد. اما مدیر کل بانک مرکزی این رقم را در جهت اغراق، نادرست خواند. <br /> <br /> برخورد دیگر، در موضوع محاکمه یا فقط شهادت دادن گروگان هاست. دادگاه انقلاب، تامست، کارمند سفارت آمریکا را (که همراه کاردار و یک نفر دیگر در وزارت خارجه است) برای «توضیحاتی در باره رابطه با فرقان» احضار کرد. قطب زاده- یقینا با موافقت بنی صدر- گفت که وزارت خارجه و دادگاه انقلاب هر دو زیر نظر شورای انقلاب اند و یکی نمی تواند به دیگری مستقیما دستور بدهد. چنانکه پیداست به معمای نگاهداشتن یا رها کردن گروگان ها مساله محاکمه آنها را نیز باید افزود و این بیرون از حدود توافق هاست. هر چند که در آخرین پیام بنی صدر به والدهایم، وظیفه کمیسیون سازمان ملل، تخقیق درباره جنایتات شاه، و نه آزادی گروگانها تلقی شده بود، اما بیانیه کاخ سفید که «ایالات متحده با تحقیق (و مصاحبه با گروگان ها) موافقت می کند» اما اجازه بازجویی از گروگان ها را نمی دهد، به اندازه کافی تهدید آمیز است. رد شدن درخواست بازجویی از تامست، در گوشه و کنار روزنامه جمهوری اسلامی اشاره به کاپیتولاسیون و مصونیت اتباع آمریکا را پیش کشید. در هر حال، محاکمه یا بازجوئی از یکی از آمریکائی ها، همه رشته های بنی صدر و مذاکرات دیپلماتیک او را که در سطح سازمان ملل انجام شده، پنبه می کرد. <br /> اکنون، پیام آیت الله خمینی، با اشاره هائی نه چندان ضمنی به «خطر شرق» و «مصلحت مملکت» و این که «جنابات شاه و آمریکا چیزی نیست که احتیاج به اثبات داشته باشد»، تقریبا تکلیف همه را روشن کرده است. اما دانشجویان، پیش از این، به اصرا خواسته اند که ساعت تحویل گروگان ها قبلا از رادیو اعلام شود. طرح گرد آمدن جمعیت و درگیری و صدمه خوردن آمریکائیان در این درخواست روشن است. حتی با پشتیبانی آیت الله خمینی، در این ماجرای پیچیده نیز بنی صدر بر لبه تیغ راه می رود. <br /> <br /> اما، پس از همه این ها، اصل ماجرا چه بود؟ چرا همان روزی که قطب زاده گفت «شورای انقلاب به اتفاق آرا تصویب کرده که کمیسیون تحقیق درباره جنایات شاه مخلوع با گروگان ها دیدار کند»، حسن حبیبی، سخنگوی رسمی شورای انقلاب آن را تکذیب نکرد؟ مقام هائی که، به اشاره دانشجویان، برای آزادی گروگان ها به آنها فشار می آورند و «تهدید به استعفا» می کنند کیستند؟ در گیرودار اعمال و گفتار روز به روز و ضد و نقیض، این هم می تواند حدسی باشد که رئیس جمهوری بخواهد گروگان ها را در اختیار بگیرد و پس از دور اول انتخابات خواستار تشکیل فوری مجلس و یکسره کردن قضیه گروگان ها شود- هر چند که در آخرین پیام آیت الله خمینی دیگر حرفی از دخالت مجلس در این مسأله نیست.<br /> <br /> :::::::::::::::::::&lt;nowiki&gt;<br /> ***<br /> &lt;/nowiki&gt;<br /> <br /> در این گیر و دار، تبلیغات نامزدهای انتخاباتی، جسته و گریخته ادامه دارد. بر لزوم ادای سوگند وفاداری به قانون اساسی ظاهرا دیگر تأکید نمی شود، اما داوطلبانی که رسما در پرسشنامه اعلام کرده اند که مارکسیست اند تصفیه شده اند. مقام های وزارت کشور تا کنون نگفته اند اگر کسی در پرسشنامه داوطلبان نامزدی انتخابات حرفی از مارکسیسم نزده باشد، علی الاصول، از غربال تصفیه رد می شود یا نه. در چنین شرایطی، البته، تصمیم های خودساخته و به هم آوردن سر و ته قضایا رسم رایجی است. <br /> <br /> برای چندمین بار (پس از دو انتخابات مجلس خبرگان و ریاست جمهوری) گروه هائی خواستار به تعویق افتادن انتخابات مجلس شورای ملی شده اند. فرض این گروه ها بر این است که مسأله، زمان است و اگر به جای امروز انتخابات یک ماه بعد برگزار شود تفاوتی خواهد داشت. اما گذشت زمان به تنهائی چیزی را عوض نمی کند. درست است که تجربه های پیاپی یک سال گذشته سبب شده تا جا به جائی های اساسی و فراوانی در صحنه سیاست کشور صورت پذیرد، اما هیچ کس نمی تواند بگوید فردا مشکلات امروز کلا از میان می رود و دموکراسی جای خودمختاری باندهای سیاسی درون حکومت را می گیرد.<br /> <br /> در چند روزی که به انتخابات مانده، آخرین برگ کخافان جور واجور و رو به فزونی انتخابات دو مرحله ای این است که بخواهند صورت جلسه مذاکرات شورای انقلاب در دسترس مردم گذاشته شود. حتی بدون افشای گفتگوهای این محفل سری، شماره شرکت کنندگان در تظاهرات حزب جمهوری اسلامی به طرفداری از سلامتی امام خمینی، انتخابات دو مرحله ای، خلع سلاح عمومی و بسیاری چیزهای دیگر نشان داد که کارائی ترفندها در تازگی آنهاست. هاشمی رفسنجانی با صراحت گفته است که خامنه ای، بهشتی، موسوی اردبیلی، معین فر، مهدوی کنی، منتظری و بازرگان مدافع انتخابات دو مرحله ای، یا به اصطلاح خود او «اکثریت مطلق» اند. بیشتر این ها تاکنون ترجیح داده اند هراس شان از راه یافتن نمایندگان چپ به مجلس را بر زبان نیاورند. در هر حال، تاکنون روشن شده دست کم در یک شهر (سنندج، که حزب جمهوری اسلامی کمترین امیدی به پیروزی ندارد) انتخابات مجلس برگزار نخواهد شد.<br /> <br /> :::::::::::::::::::&lt;nowiki&gt;<br /> ***<br /> &lt;/nowiki&gt;<br /> <br /> مناظره رئیس جمهوری و چریک های فدائی خلق همان شد که انتظار می رفت. بنی صدر اعلام کرد که خلع سلاح عمومی را به همه پرسی خواهد گذاشت و رساترین فریاد تشویق از بازار تهران بود که با تعطیل بازار و راهپیمائی نشان داد که «امنیت» می خواهد- حال از جانب بنی صدر باشد یا دریادار، مدنی تفاوتی نمی کند. <br /> <br /> هر چند که نمایندگان چریک های فدائی خلق در این مناظره دست کم در مورد سلاخی چهار رهبر ترکمن، بر حریفان- که حرفی برای گفتن نداشتند- پیروز شدند، اما برنده اصلی را می توان بنی صدر دانست که پیشاپیش تصمیم گرفته بود در این مناظره چه هدفی را دنبال کند. بنی صدر به تاختن به چریک ها اکتفا نکرد و به همان اندازه از پاسدارن، ارتش و دادگاه های انقلاب هم امتیاز گرفت. <br /> <br /> اعلام تصمیم سازمان چریک های فدائی خلق به ساختن «حزب طبقه کارگر» در فردای مناظره ای که بیشترین استفاده را از آن نکرده بودند، مفهومی عمیق تر از پی ریزی یک تشکیلات تازه داشت. از یک سو، ایجاد حزب (صرف نظر از شیوه عمل گروه هائی که اکنون زیر عنوان «حزب» فعالیت می کنند) به رهبری قاطع و سنجیده ای نیاز دارد که چریک های فدائی خلق باید مطمئن باشند پیش از اعلام موجودیت حزب آن را فراهم کرده اند. از سوی دیگر، آیا ساختن حزب وابسته به سازمان چریک های فدائی خلق پاسخی است به خلع سلاح آینده؟ روشن است که بی حزب یا با حزب، سازمان سیاسی – نظامی چاره ای ندارند جز این که مستقیما- و البته نه یکتنه- به مساله خلع سلاح برخورد کنند. در هر حال، راه انداختن جریان طرفداری از خلع سلاح و پیامدهای عملی آن، می تواند موجی بسازد که از سر حکومت بگذرد، و شاید بنی صدر اکنون نتواند ابعاد این موج را حتی حدس بزند.▪<br /> {{چپ‌چین}}<br /> م.مراد<br /> <br /> 20 اسفند 58<br /> {{پایان چپ‌چین}}</div>

Marin