http://irpress.org/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Mariameft 2026-05-08T19:58:27Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.35.2 http://irpress.org/index.php?title=%D8%AD%D8%A7%D9%81%D8%B8_%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C!&diff=475 2010-04-11T14:29:09Z

<p>Mariameft: </p> <hr /> <div>[[Image:1-155.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره اول صفحه ۱۵۵|کتاب جمعه سال اول شماره اول صفحه ۱۵۵]]<br /> <br /> تفسیر بیت هفتم<br /> <br /> تفسیر یک بیت حافظ به قلم پژوهنده<br /> رکن الدین همایونفرخ<br /> از کتاب حافظ خراباتی<br /> <br /> <br /> [ سلام کردم و با من به روی خندان گفت – که ای خمارکش مفلس شراب زده]<br /> بیت ٧: [در حالی که در آن سرای یک چنین وضعیت محسور کننده وجود داشت و سراسر آن سرای را عطر زیبائی و معنویت فرا گرفته و حاضران در آن محفل را سرمست و به هیجان آورده و از خود بیخود کرده بود] من به آنجا قدم گذاشتم و به پیر مغان سلام کردم و تهنیت گفتم.<br /> <br /> <br /> پیر مغان سلامم را گرفت و با چهره ئی بشاش و روئی پر خنده به من گفت: ای کسی که خماری بسیار تحمل کرده ای [ محرومیت زیاد کشیده و از وصل دور و به هجر گرفتار بوده ای] و در اثر ننوشیدن شراب بتو عذاب خماری دست داده «خمارکش» و مدتها در خماری بسر برده ای «خمارکش» و از روی افلاس و نداشتن پول و سرمایه «مفلس» شراب ننوشیده و رغبت به شراب پیدا نکرده ای «شراب زده» [ شراب زده یعنی کسی که از شراب سیراب شده و دیگر رغبتی به نوشیدن آن نداشته باشد، و در اینجا منظور عدم میل و رغبت است، واعظ قزوینی می گوید: گو تشنه ام ای محتسب شراب زده – بیا و شیشه می را ز پیش من بردار] (منظور اینست که: من به حضور پیر و مراد رندان و عاشقان رسیدم و مراسم ادب بجای آوردم و او با خنده روئی مرا مخاطب ساخت و گفت ای کسی که به علت فقر مادی و معنوی مدت ها است که دچار محرومیت هستی و از درک دریافت لذائذ معنوی محروم مانده ای و هم چنین در اثر افلاس نمی توانستی از عیش زندگی بهره مند شوی!! این نحوه بیان دوپهلوست بخاطر حسن طلبی است که بعداٌ ادا خواهد کرد و آن مدح و ستایش از شاه یحیی است که در اثر این مقدمه به شاه و ممدوح القاء و تفهیم می کند که مفلس است و مدت هاست که خماری کشیده و برای فراهم آوردن بساط عیش نیاز به پول و کمک دارد (ص ٣٦٥١ حافظ خراباتی)</div>

Mariameft http://irpress.org/index.php?title=%D8%AF%D8%B1_%D8%B9%D8%B0%D8%B1_%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%AE%DB%8C_%D8%AF%D9%87%D8%A7%D9%86&diff=474 2010-04-11T14:22:38Z

<p>Mariameft: </p> <hr /> <div>[[Image:1-154.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره اول صفحه ۱۵۴|کتاب جمعه سال اول شماره اول صفحه ۱۵۴]]<br /> <br /> همچنان که مجنون قصد دیار لیلی کرد، اشتر را در ده بچه ای بود، فرصت می یافت بازمی گشت و به ده می رسید. چون مجنون به خود آمد دو روز راه برگشته بود و همچنین سرماه در راه بماند. عاقبت افغان کرد که این شتر بلای من است، از شتر فروجست و روان شد.<br /> <br /> <br /> در عذر فراخی دهان<br /> (از کمال اسمعیل)<br /> <br /> <br /> دلدار مرا اگر فراخست دهان <br /> گل را نه هم از خنده دهانست چنان؟<br /> <br /> چون دستگه نشاط ما آن دهنست<br /> گردستگهی فراخ باشد، چه زیان؟<br /> <br /> لعل لب او که دُرج گوهر باشد<br /> چون بوسه درو زنی چه درخور باشد<br /> <br /> گر خرد نیامد لب او عیبی نیست<br /> یاقوت بزرگ قیمتی تر باشد<br /> <br /> بر من دلت از چه روی هنگ آمد<br /> صلح تو ز روی راستی جنگ آمد<br /> <br /> گفتی دهن فراخ من روزی تست<br /> وه وه که چگونه روزیم تنگ آمد</div>

Mariameft http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%D8%B4%D9%85_%D8%B3%D8%B1_%D9%88_%DA%86%D8%B4%D9%85_%D8%AF%D9%84&diff=473 2010-04-11T14:17:21Z

<p>Mariameft: </p> <hr /> <div>[[Image:1-152.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره اول صفحه ۱۵۲|کتاب جمعه سال اول شماره اول صفحه ۱۵۲]]<br /> <br /> <br /> پَرسه در متون<br /> <br /> در این بخش، پاره هائی از متون قدیم و جدید که حاوی مطلبی، نکته ای و اشارتی باشد که به نقلش بیارزد چاپ می کنیم. گاه نقل یک متن بخاطر زیبائی و کمال لفظ و معنای آنست. زمانی نوشته یادآور سنت و رسمی در گذشته دور و نزدیک است، نقل جملات گاهی از باب مطایبه و هزل است و زمانی از باب عبرت و افسوس. غالباً نظر به شیوهء بیانی نویسندگان و شعرای اعصار مختلف است که مزید بر آگاهی های ادبی (گاه بی ادبی) خواهد بود.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> چشم سر وچشم دل <br /> <br /> <br /> گویند که: مردی نزدیک پارسامردی، کیسۀ پردرم دست گرفته، گفت: یا استاد! دلم تاریک شده است، مرا پندی ده. گفت: اندر آن کیسه چه داری؟ <br /> گفت: درم. گفت: چند است؟ گفت: هزار درم، چیزی خواهم خرید.<br /> گفت: سر کیسه باز کن. باز کرد. یک درم این پارسا مرد برگرفت، گفت پیشترآی. پیش تر آمده آن درم بر چشم وی نهاد، گفت: چشم بازکن و بنگر. گفت: این درم بر چشم منست، می نبینم. گفت: ای مرد! یک درم بر چشم سر نهادی دنیا را نمی بینی پس هزار درم بر دل نهادی پنداری که چشم دل تاریک شده است عقبی می نبینی؟!<br /> <br /> از «بستان العارفین و تحفة المریدین»</div>

Mariameft http://irpress.org/index.php?title=%DA%86%D8%B4%D9%85_%D8%B3%D8%B1_%D9%88_%DA%86%D8%B4%D9%85_%D8%AF%D9%84&diff=472 2010-04-11T14:15:02Z

<p>Mariameft: </p> <hr /> <div>[[Image:1-152.jpg|thumb|alt= کتاب جمعه سال اول شماره اول صفحه ۱۵۲|کتاب جمعه سال اول شماره اول صفحه ۱۵۲]]<br /> <br /> <br /> پَرسه در متون<br /> <br /> در این بخش، پاره هائی از متون قدیم و جدید که حاوی مطلبی، نکته ای و اشارتی باشد که به نقلش بیارزد چاپ می کنیم. گاه نقل یک متن بخاطر زیبائی و کمال لفظ و معنای آنست. زمانی نوشته یادآور سنت و رسمی در گذشته دور و نزدیک است، نقل جملات گاهی از باب مطایبه و هزل است و زمانی از باب عبرت و افسوس. غالباً نظر به شیوهء بیانی نویسندگان و شعرای اعصار مختلف است که مزید بر آگاهی های ادبی (گاه بی ادبی) خواهد بود.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> چشم سر وچشم دل <br /> <br /> <br /> گویند که: مردی نزدیک پارسامردی، کیسۀ پردرم دست گرفته، گفت: یا استاد! دلم تاریک شده است، مرا پندی ده. گفت: اندر آن کیسه چه داری؟ <br /> گفت: درم. گفت: چند است؟ گفت: هزار درم، چیزی خواهم خرید.<br /> گفت: سر کیسه باز کن. باز کرد. یک درم این پارسا مرد برگرفت، گفت پیشترآی. پیش تر آمده آن درم بر چشم وی نهاد، گفت: چشم بازکن و بنگر. گفت: این درم بر چشم منست، می نبینم. گفت: ای مرد! یک درم بر چشم سر نهادی دنیا را نمی بینی پس هزار درم بر دل نهادی پنداری که چشم دل تاریک شده است عقبی می نبینی؟!<br /> <br /> از «بستان العارفین و تحفة المریدین»<br /> <br /> &lt;/nowiki&gt;<br /> &lt;nowiki&gt;اینجا متن قالب‌بندی‌نشده وارد شود&lt;/nowiki&gt;</div>

Mariameft